အခန်း ၄၉

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၉

ရှုယွမ်သည် သစ်သား ရုပ်တုတစ်ခုကို စကားပြောနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အနာဂတ်မှာ ရှင် တကယ် သဘောကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့မလား၊ မတွေ့ဘူးလား ဆိုတာကို ကျွန်မ မသေချာဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ရှင် ကွာရှင်းမယ်၊ မိသားစုအသစ် တစ်ခု တည်ထောင်မယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ် ကလေး တစ်ယောက် ရလာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ရှောင်မန်ကို တစ်ယောက်တည်း သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်သွားမှာပါ။"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်ဝန်းနက်များ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖတ်ရှု၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သူလည်း ထထိုင်ပြီး ရှုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မင်း ပြောခဲ့တာတွေကို မှတ်ထားပါ။"

ရှင်းလင်းစွာပင် သူသည် သူမအပေါ် လုံးဝ ယုံကြည်မှု မရှိပေ။

ရှုယွမ်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်ကွေးပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် လှည့်ကာ လှဲလျောင်းပြီး စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲခြုံထားလိုက်သည်။

လေအနည်းငယ်မျှပင် မဝင်နိုင်အောင် သူမကိုယ်သူမ စောင်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားသည်ကို ချန်ကျိုက် မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် စောင်ကို ဆွဲချပေးရန် တွေးပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ရပ်တန့်နေခဲ့သော်လည်း မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ၎င်းအစား သူသည် လှည့်ကာ လက်ကို မြှောက်ပြီး အခန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော် အကြာတွင် ရှုယွမ် မလှုပ်ရှားသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျိုက်သည် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ စောင်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲချပေးလိုက်သည်။ သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ညင်သာစွာ ဖိထားသည်။ ထို့နောက် စောင်ကို သူမ၏ ပတ်လည်တွင် သေချာစွာ ခြုံပေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ် အိပ်မပျော်သေးပေ။ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ်မျှ ကွေးတက်လိုက်မိသည်။

_ _

ချန်ကျိုက် အလုပ်များနေချိန်တွင် ရှုယွမ်သည် အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် ရှောင်မန်ကို ညစာစားရန် သူမ မိခင်အိမ်သို့ စတင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ကုန်စုံဆိုင်သို့ ဝင်၍ ဝက်နားရွက်များ ဝယ်သွားရန် သတိရခဲ့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် လီဟုန်ရှားသည် ရှောင်မန်အတွက် သူမ အမြန် ပြီးအောင် ချုပ်လုပ်နေသော စောင်ကို ခင်းကျင်းရန် အလျင်စလို လုပ်ဆောင်နေပြီး ရှုယွမ်အား အပ်ပေါက်ထိုးရန် ကူညီပေးဖို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဒါကို ငါ ချုပ်ပြီးသွားရင် နင် ပြန်ယူသွားလို့ ရပြီ။"

ရှောင်မန်က အပ်ပေါက်ထိုးသည့် တာဝန်ကို လွှဲယူလိုက်သည်။ ကလေးငယ်လေးမှာ လျင်မြန်ပြီး သွက်လက်သည်။ သူသည် အဖြူရောင် အပ်ချည်ကြိုးကို အပ်ပေါက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးသွင်းပြီး အဘွားဖြစ်သူအား ကမ်းပေးလိုက်ကာ သူမကို ယဉ်ကျေးစွာပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သေးသည်။

လီဟုန်ရှားသည် အပ်ပေါက်ထိုးရန်နှင့် ချုပ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်က အပ်ချုပ်အလုပ်ကို မကြိုက်ကြောင်း သူမ ညည်းညူတော့မလို့ ရှိသေးသော်လည်း ရှောင်မန်၏ ချိုမြိန်ပြီး ကျေးဇူးတင်တတ်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ညည်းညူမှုများကို ပြန်လည် မျိုသိပ်လိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်နှင့်အတူ အဝတ်ထုပ် တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပဉ္စမ ဆေးရုံ၏ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ညရှစ်နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဂိတ်တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် အလေးအနက်ထားရမည့် အတွေးတစ်ခုက သူမကို ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည် ရှောင်မန်ကို သူမ၏ မျိုးရိုးနာမည် ပေးခြင်းမှာ သိပ်ပြီး ကောင်းမွန်သော အကြံအစည် မဟုတ်လောက်ပေ။ သူ့ကို ချန်မျိုးရိုးနာမည် ဆက်ထားရှိခွင့် ပြုခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

သူမ အတွေးထဲ နစ်မျောနေစဉ် ရုတ်တရက် "ရှုယွမ်" ဟု ခေါ်လိုက်သံက သူမကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖိတ်ကြားမထားသော ဧည့်သည် တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ရှန်ကျုံးချန်ကို မြင်ရ၏။ လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ရှည်လျားသော ဆံပင်ကောက်ကောက်များ၊ လင်းနို့တောင်ပံပုံစံ ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အတော်လေး ခေတ်မီသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။ "ရှင် ပိုက်ဆံ အကြွေးပြန်လာဆပ်တာလား။ ယွမ် ၁,၆၀၀။ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။ ပေးလေ။"

ရှန်ကျုံးချန်သည် အခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေးကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ သူမသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိုးနှက်ပြီး ၎င်းကို လုံးဝ ဆွဲဆုတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူသည် မိန်းမတစ်ယောက်၏ ငွေကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်ဆိုသည့် အတွေးကို မခံရပ်နိုင်ပါက သူ ၎င်းကို ပြန်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျုံးချန်သည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံ ရသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ညတစ်ဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရပြီး ရှုယွမ်က သူမ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငွေကြေးအကြောင်းကိုသာ စတင် ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ ရှုယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး ရှန်ကျုံးချန်သည် ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပေါက်စေရန် ကြိုးစားလျက် သူ၏ ဆံပင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သပ်တင်လိုက်သည်။ သူသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လုပ်စမ်းပါ ရှုယွမ်၊ မင်းက ငွေလိုမျိုး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အရာတွေကို အမြဲတမ်း ပြောနေရမှာလား။ ငါ ဒီကို လာတာက ကျေးလက်မှာတုန်းက အကြောင်းတွေကို မင်း မှတ်မိသေးလားလို့ စကားပြောချင်လို့ပါ..."

သူ ခေတ္တ ရပ်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ နေခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နေရာလေးက လူတွေက တကယ်ကို ပွင့်လင်းတဲ့ စိတ်ထား ရှိကြတယ်။ လယ်သမားတွေက လိင်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတော်လေး လွတ်လပ်တဲ့ သဘောထား ရှိကြတယ်။"

ရှုယွမ်သည် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းကာ ရှောင်မန်၏ နားများကို အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ အဝတ်ထုပ်က သူမ၏ လက်ခုံကို ဖိမိသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ရှန်ကျုံးချန်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်သေးသေးလေးက ရှုယွမ်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲပြီး နားထောင်ချင်နေခဲ့သော်လည်း ဖုံးအုပ်ထားမှုမှတစ်ဆင့် သူ ကြားနိုင်သမျှမှာ လေတိုက်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ ဘာမျှ မကြားရပေ။

ရှန်ကျုံးချန်သည် အရှက်မရှိ ဆက်၍ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "အိမ်ထောင်ဖက် မျှဝေတဲ့ အကြောင်း မင်း သိတယ် မဟုတ်လား။ ဒေါက်တာချန်နဲ့ ငါ နှစ်ယောက်စလုံး ရှိနေလို့ ရတယ်၊ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း အတူတူ နေလို့ ရတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

ရှုယွမ်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှန်ကျုံးချန်က သူမ အပေါ်တွင် ဆက်မှီခိုနေထိုင်ဖို့ တကယ်ကြီး ကြိုးစားနေတာလား။

ရှန်ကျုံးချန် ကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မျှဝေခံစားနိုင်မည် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အမျိုးသမီး တစ်ဦးအပေါ် မှီခိုနေထိုင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူသည် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အိမ်ထောင်ဖက် မျှဝေခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အိမ်ထောင်ဖက် မျှဝေခြင်းသည် တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှ ဓလေ့ဟောင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကျန်းမာရေး မကောင်းပါက မိသားစုသည် ဒုတိယမြောက် သန်စွမ်းပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော အမျိုးသား တစ်ဦးကို အိမ်ထောင်စုအား ထောက်ပံ့ရန်နှင့် ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကူညီပေးဖို့ ခေါ်ဆောင်လာသည့် အခြေအနေကို ရည်ညွှန်းသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အမျိုးသား အသစ်သည် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် ကလေးများ ရရှိလာနိုင်ပြီး သူတို့ သုံးဦးစလုံး အတူ နေထိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့တွင် ၎င်းသည် ပထမ အမျိုးသားက ချမ်းသာသော်လည်း အားနည်းခြင်း သို့မဟုတ် အသုံးမကျခြင်းကြောင့် အခြား အမျိုးသား တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သည်။

သို့မဟုတ် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဇနီးဖြစ်သူသည် လက်ထပ်ပြီးနောက် အခြား အမျိုးသား တစ်ဦးအပေါ် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူတို့သည် ဤ "အိမ်ထောင်ဖက် မျှဝေခြင်း" အစီအစဉ်ဖြင့် အတူတကွ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ဇနီးတစ်ဦးနှင့် ခင်ပွန်းနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤဓလေ့သည် အမျိုးသား ဦးရေ များပြားပြီး ကုန်ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းအား နိမ့်ကျသော သမိုင်းဝင် အခြေအနေများအောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန် ခေတ်မီပြီး ဖက်ရှင်ကျပုံရသော ရှန်ကျုံးချန် ကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးက ထိုကဲ့သို့သော ဓလေ့ဟောင်းကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် အကြံပြုခြင်းမှာ တကယ်ကို အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှသည်။

ရှုယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ ဤပေါက်ကွဲစေနိုင်သော စကားများကို မည်သူမျှ ခိုးနားထောင်မိခြင်း မရှိပေ။

သူမသည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံတွင် သူမ၏ နာမည်ကို ရှင်းလင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူတို့သည် ဆေးရုံ၏ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းတွင် နေထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ကြားသွားပါက ကောလာဟလများ ထပ်၍ပျံ့နှံ့လာမည် ဖြစ်သည်။

'ပြီးတော့ ရှောင်မန်၊ သူ ကြားသွားခဲ့တယ်။ ဒီကောင်စုတ်လေး ဘယ်လောက်တောင် ကြားသွားခဲ့လဲ။ ပြီးတော့ သူ နားလည်ခဲ့လား။'

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းနိုင်ရန် အတန်ကြာအောင် မိန်းမောနေခဲ့သည်။ အခု သူမ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ရှန်ကျုံးချန်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ချေမှုန်းပစ်ရမည်ပေါ့။ သူမ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရှန်ကျုံးချန်၊ ရှင် ပုံမှန် လူတစ်ယောက်လို စကားပြောလို့ ရမလား။ ဒေါက်တာချန်နဲ့ ကျွန်မက ချစ်နေကြတာ၊ ပြီးတော့ အတူတူ မိသားစု တစ်ခု တည်ဆောက်ထားတယ်။ ရှင်က ဘာလာဝင်ရှုပ်နေတာလဲ။ ယွမ် ၁,၆၀၀ က အဲ့လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလို့လား။ မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ ပိုက်ဆံကို သုံးရတာ ဘယ်လို ခံစားရလဲ။ မိန်းမ တစ်ယောက်အပေါ် မှီခိုနေထိုင်တဲ့ စာရေးဆရာကြီးရှန်၊ အဲ့ဒါကို ကြားတဲ့သူတိုင်း ရယ်ရလွန်းလို့ သေသွားလိမ့်မယ်။"

ရှုယွမ်သည် ဆက်၍ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး စကားလုံးများမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ ပိုပြောလေလေ သူမ၏ လေသံမှာ ပိုစူးရှလာလေ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူမသည် သူမ၏ ငွေများကို ပြန်လည်ရယူရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဤကဲ့သို့ ထိခိုက်စေရန် သူမ ဆန္ဒရှိမည်ပင် မဟုတ်ပေ။

ရှန်ကျုံးချန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ သူ ၎င်းကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်နှင့် ချန်ကျိုက်တို့ အမှန်တကယ် ချစ်နေကြသည်ဟု သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်။

အခြား အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် ဇနီးတစ်ဦးကို မျှဝေရန် သဘောတူသည့်အထိ သူကိုယ်သူ နှိမ့်ချခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ထိုမျှလောက်အထိ အောက်ကျခံခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ ရှုယွမ်က သူ့ကို ငြင်းပယ်ရဲသေးသည်လော။

သူသည် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသည်ဟု နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်ကျုံးချန်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှ Rolex နာရီကို ချွတ်ပြီး သူ့အသံမှာ လုံးဝ စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်၊ မင်း ဂရုစိုက်တာက ပိုက်ဆံပဲ ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို ပြောစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို ပြန်ဆပ်မယ်၊ တစ်ပြားမှ မလျော့စေရဘူး။ မင်း ဘာလိုချင်လိုချင် ငါ မင်းကို ပေးပါ့မယ်။ ဒီနာရီကို အရင် ယူထားလိုက်။"

သူ ငွေပြန်ဆပ်မည်ဟု ပြောသည်ကို ရှုယွမ် ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်ကျုံးချန် ထိုသို့ ပြောပါက သူ အမှန်တကယ် ပြန်ဆပ်နိုင်ချေ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ရှိသည်ဟု သူမ တွက်ဆလိုက်သည်။

သို့တိုင်အောင် သူမသည် အလိုအလျောက် ရှောင်မန်နှင့်အတူ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်းများကို သူမ မလိုချင်ပေ။ ယွမ် လေးငါးရာ တန်ဖိုးရှိသော နာရီတစ်လုံး၊ တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်း အရောင်းဆိုင် တစ်ဆိုင်က သူမအား ၎င်းအတွက် ယွမ် တစ်ရာ ပေးမည်လား သို့မဟုတ် ယွမ် နှစ်ရာ ပေးမည်လား ဆိုသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ဘာကိုမှ အာမခံအဖြစ် မယူချင်ဘူး။ ကျွန်မ ပိုက်ဆံပဲ လိုချင်တာ။ အဲ့ဒီနာရီကို ရှင်ဘာသာရှင် သွားရောင်းလိုက်ပါ။ ဒါမှမဟုတ် အများဆုံး အနေနဲ့ ကျွန်မ အဲ့ဒီနာရီကို ယွမ် ရှစ်ဆယ်ပဲ တွက်ပေးမယ်။"

ရှန်ကျုံးချန်မှာ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ၊ ရိုင်းစိုင်းသော သူတစ်ဦး၊ ငွေကြေးအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုသော သူတစ်ဦး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုငွေများ အားလုံးမှာ မူလက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှ သူ့အား လိုလိုလားလား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ထိပ်တန်း ပရိသတ် တစ်ဦးထံမှ အပိုဆုကြေးများ ရရှိသော အွန်လိုင်း ဖျော်ဖြေသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ဤအခြေအနေတွင် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရန် ပိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းသည် ရှုယွမ်တွင် မရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ရှောင်မန်က သူ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးဖြင့် စကားပြောလာခဲ့သည်။ "ဦးလေး၊ ဦးလေး ပိုက်ဆံ ပြန်ဆပ်ရမယ်။ အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံက သားအဖေ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေလေ။ ဦးလေးက သားအဖေ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သုံးပစ်ခဲ့တာ။"

ရှုယွမ် - ဒီကလေးက အရာအားလုံးကို တကယ် နားလည်နေတာပဲ။

ရှန်ကျုံးချန်သည် စိတ်ပျက်မှုနှင့် ခါးသီးမှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။ ဒါဆို အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေက တကယ်တော့ ချန်ကျိုက်ဆီက လာတာပေါ့။ သူက ချန်ကျိုက်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သုံးပစ်ခဲ့တာပဲ။

အခြား အမျိုးသား တစ်ဦး၏ ငွေကို သုံးစွဲခြင်း ဆိုသည့် အကြံအစည်ကို သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာက လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ငွေကို သုံးစွဲခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ အချစ်အတွက်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်သေးသည်။ သို့သော် အမျိုးသား တစ်ဦး၏ ငွေကို သုံးစွဲခြင်းက သူ့ကို ဘာဖြစ်သွားစေသနည်း။

ပြီးတော့ ကလေးကတောင် သူ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ဝင်ပါလာသေးတယ်။

သူ ရှုယွမ်ကို ဆက်ပြီး စကားမပြောချင်တော့ပေ။ သူမကို သူ မမြင်ချင်တော့ပေ။ သူ လှည့်ကာ နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ မင်းကို ပြန်ဆပ်မယ်။ တစ်ပြားမှ မလျော့စေရဘူး" သူက ခေါင်းငုံ့ကာ လေးလံပြီး တောင့်တင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အကြွေးကို အမြန်ဆုံး ပြန်ဆပ်ပါ" ရှုယွမ်က အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

လူသားများ၏ ဘာသာစကားကို နားမလည်သူ တစ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရခြင်းမှာ တကယ်ကို ပင်ပန်းလှသည်။

ရှုယွမ်သည် ညာဘက်လက်တွင် အဝတ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ရှောင်မန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ဘယ်ဘက်မှ စူးရှသော အကြည့်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ကုက္ကိုပင် အရိပ်ထဲမှာ ရပ်နေသော ချန်ကျိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှုယွမ် - "..."

သူမ ရုတ်တရက် လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက ဒုတိယအကြိမ် ရှိပြီ။

သူမ အနေရခက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

သူ အိမ်ပြန်ရန်အတွက် ဤဂိတ်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်လာရန် မလိုအပ်ပေ။ ဘေးပေါက်မှ ဝင်ပါက ပို၍ မြန်ဆန်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ကိုယ် မင်းနဲ့ ရှောင်မန်ကို လာရှာဖို့ မင်း အမေ့အိမ်ကို သွားမလို့ စီစဉ်ထားတာ။"

ရှုယွမ်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းများနှင့် အမီလိုက်ခဲ့သည်။ "ဒါဆို ရှင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ရှင် အားလုံးကို ကြားလိုက်ရတာလား။"

ချန်ကျိုက်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ မင်းထက် အရင် ဒီကို ရောက်နေတာ။"

ရှုယွမ် - "..."

သူမသည် အမျိုးသား နှစ်ဦး၏ မသိမသာ အတူ ရက်လုပ်ထားသော ပိုက်ကွန်တစ်ခုထဲသို့ တည့်တည့် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားမိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင် ဘယ်လို ခံစားရလဲ။"

ချန်ကျိုက်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရပါဘူး။"

သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ထို 'အိမ်ထောင်ဖက် မျှဝေခြင်း' ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါက ဘယ်လို အကြံဉာဏ်မျိုးလဲ။

သူ ဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုစိုက်ရန် ရှုယွမ် အချိန်မဖြုန်းနိုင်ပေ။ သူတို့ သုံးဦးသည် အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက်သွားကြပြီးနောက် ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က ရှင့်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကိုပဲ ယူတာ ကောင်းမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ သူ ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူဖို့ မလိုပါဘူး။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များတွင် စူးရှပြီး စူးစမ်းလိုသော အလင်းရောင် တစ်ခုက လက်လည်သွားခဲ့သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့က မင်း ပြောခဲ့တာတွေကို မင်း မေ့သွားပြီလား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် မြန်မြန် စိတ်ပြောင်းသွားတာလား။”

ရှုယွမ် - "..."

သူမ ကွာရှင်းပြီး နောက်အိမ်ထောင် ပြုဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ သူ တကယ်ကြီး မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား။

ရှန်ကျုံးချန် အကြောင်းကို ပြောလိုက်တိုင်း ချန်ကျိုက်၏ လေသံမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်သွားလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ ရှန်ကျုံးချန်က အိမ်ထောင်ဖက် မျှဝေခြင်းအကြောင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ ပြောဆိုရန် အမှန်တကယ် ပေါ်လာချိန်တွင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ကောင်းပြီလေ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ တုံ့ပြန်မှု ရှိတာပေါ့။ အဲ့ဒါက သစ်သားတုံး တစ်တုံးကို စကားပြောနေရတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်။

ရှုယွမ်သည် အဝတ်ထုပ်ကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပြီး ရှောင်မန်ကို ဆွဲကာ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှုယွမ်သည် အသစ်စက်စက် စောင်ကို ရှောင်မန်၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ခင်းပေးလိုက်သည်။ သူမ ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာများ ရှိနေသည်ကို ရှောင်မန် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ခွံများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး ပွင့်နေရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ဤမျှ သန့်ရှင်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော အိပ်ရာမျိုးတွင် သူ တစ်ခါမျှ မအိပ်ဖူးခဲ့ပေ။ နူးညံ့မှုထဲတွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေရင်း သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်လည်း စောသော လှဲအိပ်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ကျုံးဇီ တစ်ခုအလား တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားကာ ကုတင်အစွန်းဘက်တွင်နေခဲ့သည်။