အခန်း ၅၀

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၀

ရှန်ကျုံးချန်မှာ ဒေါသထွက်နေပြီး စိတ်ပျက်နေကာ မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ယခုအခါ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပုံ ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို လေးစားအားကျခြင်း မရှိတော့သလို စာပေ သို့မဟုတ် ကဗျာများအကြောင်းလည်း စကားမပြောချင်တော့ပေ။ သူက ခံစားချက်များအကြောင်း ဆွေးနွေးလိုသော်လည်း ရှုယွမ်က နားမထောင်ခဲ့ပေ။ သူမက ငွေကြေးအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။

သူမ၏ ငွေအနည်းငယ်ကို သူ သုံးစွဲခဲ့မိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုဆိုးတာက အဲ့ဒါ ချန်ကျိုက်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေလေ။ ဒါဆိုရင် သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ပြုပြင်၍မရနိုင်အောင် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ရှုယွမ်ကို ထပ်မမြင်ချင်တော့ပေ။ သူမကို ထပ်ရှာတော့မည် မဟုတ်သလို သူမနှင့် တွေ့ဆုံတော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူ ထိုကတိကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ပါက သူသည် လူယုတ်မာ တစ်ဦးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပိုက်ဆံ ကိစ္စဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ အဲ့ဒီ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အရာ။ ကောင်းပြီ။ သူလည်း ရိုင်းစိုင်းတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပေးမယ်။

သို့သော် သူ့ပိုက်ဆံအိတ် သူ့အိတ်ကပ်များနှင့် ငွေဖွက်ထားတဲ့ ထောင့်တိုင်းကို မွှေနှောက်ရှာဖွေပြီးနောက် သူ့မှာ ယွမ် သုံးဆယ်သာ ရှိတော့ကြောင်း ရှန်ကျုံးချန် သိရှိသွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ တစ်ဦးဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သူ့ငွေများ အားလုံး ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ သူ၏ ဘဏ်စာအုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူ၏ စာမူခ အားလုံး နောက်ဆုံး ပြားစေ့အထိ သုံးစွဲပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုအခါမှသာ ငွေများကို ရေများအလား သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ယိုစိမ့်ထွက်သွားခွင့် ပြုထားခဲ့ပြီး သူ မည်မျှ အသုံးအဖြုန်း ကြီးခဲ့ကြောင်းကို သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သူ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ် ငွေတောင်းနေသည်ကို တွေးတောနေမိရုံဖြင့် သူ့ကို အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အကြွေးပြန်ဆပ်၊ အကြွေးပြန်ဆပ် - ထိုစကားလုံးများက ကျိန်စာ တစ်ခုအလား သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်အတွက် ငွေအချို့ ရနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သူ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

_ _

နောက်တစ်နေ့ ညနေပိုင်း အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် သူမ မိခင်အိမ်သို့ ညစာစားရန် နောက်တစ်ကြိမ် သွားခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး စူးရှစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ချန်ကျိုက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာလား။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ပါးပြင်များကို အမြန် ပွတ်သပ်ပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မကို လာမဆူပါနဲ့။ တကယ်ပါ၊ ကျွန်မတို့ ရန်မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။"

လီဟုန်ရှားသည် စားသောက်ခန်းမမှ ပေါက်စီအချို့ကို ဝယ်ထားခဲ့ပြီး မူလက ညစာအတွက် ပဲပင်ပေါက်ကြော်ဖြင့် အဆင်ပြေအောင် စားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ "အိမ်မှာ ဆားနယ်အသား အတုံး သေးသေးလေး တစ်တုံး ကျန်သေးတယ်။ ငါ ကျာကျန်း ခေါက်ဆွဲ လုပ်လိုက်မယ်။ ရှုဟယ်၊ ရှောင်မန်ကို ခေါ်ပြီး နင့်ရဲ့ ဒုတိယခဲအိုကို သွားခေါ်လိုက်ချေ။"

ထိုစကားနှင့်အတူ လီဟုန်ရှားသည် ကြွေအိုးထဲမှ ဆားနယ်အသားကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ ရေစိမ်ပြီး ထို့နောက် ပဲပင်ပေါက်များကို ဆေးကြောကာ မုန်လာဥဖြူများကို အချောင်းလေးများဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်ခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သားအမိနှစ်ဦး မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ဆန်ဆေးပြီး ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ကြွေဇလုံကို ချထားပြီး တံခါးကို သော့ခတ်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားပြီး အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ထောင့်ချိုးတစ်ခုတွင် သူသည် ရှောင်မန်၊ ရှုဟယ်တို့နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ရှောင်မန်က ဝမ်းသာအားရ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဖေ အမေက အဘွားအိမ်မှာ အဖေ့ကို စောင့်နေတယ်။ သားတို့ အဲ့ဒီမှာ ညစာစားကြမလို့။ အမေက သားကို အဖေ့ကို လာကြိုခိုင်းလိုက်တာ။"

ရှုဟယ် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။ 'နင့်အမေက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တာလား။ ဒီကလေးက တစ်ကယ် စကားပြော တတ်တာပဲ။'

ကလေးငယ်လေးသည် ချန်ကျိုက်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ့ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်၏ ရှပ်အင်္ကျီ ပခုံးပေါ်ရှိ အဝတ်စကို ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကုန်စုံဆိုင်ကို ဝင်ရအောင်။"

အမွှေးအကြိုင်မျိုးစုံဖြင့် ချက်ထားသော အမဲသား၊ ဝက်ခြေထောက်ပေါင်း၊ ပဲပြားနှင့် ပင်လယ်ရေညှိခြောက်များ ကိုင်ဆောင်လျက် သူတို့ အဘွားအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရှောင်မန်က ချက်ချင်း ကျယ်လောင်ပြီး ရွှင်လန်းသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေ ရောက်လာပြီ။ သူ အသားပေါင်း ဟင်းလျာတွေ အများကြီး ဝယ်လာတယ်။ သားတို့ အသား စားရတော့မယ်"

ရှုယွမ် အပြုံးကို မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပေ။ "ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါဆို နောက်မှ များများစားနော်၊ ရှောင်မန်။"

သူမ ချန်ကျိုက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များကလည်း သူမအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ သဘောထားကွဲလွဲမှု လုံးဝ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူမသည် ကုလားထိုင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စီစဉ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ညစာ ခဏနေရင် ကျက်တော့မယ်။"

ကျာကျန်း ခေါက်ဆွဲမှာ ကျုံ့ဆန့်နိုင်ပြီး ချောမွေ့ကာ အသားဆော့စ်မှာ ကြွယ်ဝပြီး အရသာရှိလှသည်။ အမဲသားပေါင်းမှာ မွှေးကြိုင်ပြီး အရသာရှိကာ ဝက်ခြေထောက်မှာလည်း နူးညံ့ပြီး ပျော့အိနေသည်။ အစားအသောက်မှာ သာယာဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို ကူညီရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်က ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"

ရှုယွမ် အိမ်မပြန်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်မန်က အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့ အိမ်ပြန်ကြစို့"

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ချန်ကျိုက်က မေးလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်၊ ရှောင်မန်ကို မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ပေးမယ့် ကိစ္စကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ။"

သူ၏ လေသံမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန် စကားပြောဆိုသည့် လေသံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စောစော သေမလား ဆိုတာကို ကျွန်မ မသိဘူးလေ။ တကယ်လို့ နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ ကျွန်မ သေသွားခဲ့ရင် ရှင့်မျိုးရိုးနာမည် မပါတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရှင် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါ့မလား။ ရှင် သူ့အတွက် နာမည်ပြောင်းပေးဖို့ ဒုက္ခခံရဦးမယ်။ အဲ့ဒါက အလုပ်ရှုပ်တယ်။"

သူမ၏ စကားများက ချန်ကျိုက်နှင့် ရှောင်မန် နှစ်ဦးစလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် သူ့မိခင်ကို စောစော မသေစေချင်သည်မှာ သေချာလှသည်။ သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး တောင်းပန်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေ စောစော မသေပါဘူး။ အဲ့ဒီလိုမျိုးတွေ မပြောပါနဲ့ ဟုတ်ပြီလား၊ အမေ။"

ရှုယွမ် ကိုင်းညွတ်ပြီး ကလေးငယ်လေးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်ကာ သူ၏ နူးညံ့သော နှာခေါင်းဖျားလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ "အမေက ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုအကြောင်း ပြောပြရုံပါပဲ။"

ရှောင်မန်က သူ့ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်ချေ လုံးဝ မရှိဘူး။"

သူ မည်မျှ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်က သူ့ကို အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ အမေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပါ။ အမေ့ရဲ့ ဒီပါးစပ်ကို ကြည့်ပါဦး၊ တကယ်ပဲ ဇစ်တပ်ထားဖို့ လိုနေပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှောင်မန်။"

ချန်ကျိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီး အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အတွေးလွန်နေပြီ။ ရှောင်မန်က ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို မယူဘူး ဆိုရင်တောင် သူက ငါ့ရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တောင် သူ ငါ့ကို အဖေလို့ ခေါ်နေသရွေ့တော့ ငါ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်သွားမှာ။"

ရှုယွမ် - "..."

ဦးထုပ်စိမ်းအဆောင်းခံရခြင်းကို ဤမျှ တည်ငြိမ်ပြီး သဘောထားကြီးစွာဖြင့် လက်ခံသူမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

၎င်းသည် စိတ်ထိခိုက်လောက်အောင်ပင် ရက်ရောလွန်းလှသည်။

ရှုယွမ် ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို အဖေလို့ စခေါ်မယ်ဆိုရင် ရှင် ကျွန်မကိုလည်း ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမှာလား။ ကျွန်မအတွက် သိပ်အများကြီး မလိုဘူး။ ကျွန်မ ပိုက်ဆံ အများကြီး မသုံးဘူး။ ကျွန်မကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရတာ လွယ်ကူတယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမကို ကြည့်ရန် သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အလေးအနက်ဖြစ်နေသော၊ ဖြူစင်ပြီး ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးများနှင့်သာ ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ "..."

၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ရှောင်မန် ထင်ပြီး သူ့ကို ကူညီဖြောင်းဖျပေးရန် ချက်ချင်း ဝင်ပါလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေ့ကို ဟုတ်ကဲ့လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။ အဖေ အမေ့ကိုပါ ဂရုစိုက်ပေးနိုင်ရင် အမေ ပိုက်ဆံရှာဖို့ အဲ့ဒီလောက် အလုပ်ကြိုးစားစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။"

ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်၏ သပ်ရပ်ပြီး အလေးအနက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "..."

ဒီသားအမိ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြတာလား။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကမှ သူသည် သူ့သားအရင်းအပေါ် အထင်ကြီးသည့် အမြင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ရှောင်မန်သည် တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်ကို တွေးကြည့်မိသည်။

ရှောင်မန်၏ အသံလေးမှာ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။ "အဖေ၊ အမေ့ကို ဟုတ်ကဲ့လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။"

ရှုယွမ်လည်း ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဖိအားပေးလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ ရလား၊ မရဘူးလား။ ရှင့်ကို အဖေလို့ ခေါ်ဖို့တောင် ကျွန်မ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါ အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူမကို ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "မရဘူး။"

ရှုယွမ် - အဖေ တစ်ယောက် မွေးစားဖို့ ကြိုးပမ်းမှု ကျရှုံးသွားတယ်။

_ _

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရှုယွမ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် နွေးထွေးသောအရာတစ်ခု လာရောက်ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ လက်မအနည်းငယ်ခန့် အကွာတွင် ရှိနေသော ရှောင်မန်၏ နူးညံ့ပြီး သေးငယ်သော မျက်နှာလေးနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးကာစ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်အချို့မှာ မခြောက်သေးဘဲ သူ၏ အသက်ရှူငွေ့တွင် သွားတိုက်ဆေး၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် မိခင်တစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်တည်မှုကို အပြည့်အဝ အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ နံနက်ခင်း အစောပိုင်းတွင် တောက်ပပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာလေးတစ်ခု၏ နှုတ်ခွန်းဆက်ခြင်းကို ခံရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ နိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ရှောင်မန်သည် ပို၍ပင် နီးကပ်စွာ တိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒီနေ့ သားတို့နဲ့အတူ အမေ လိုက်ပြေးရမယ်လို့ အဖေက ပြောတယ်။"

ရှုယွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ စောနေသေးသည်။ သူမ လှည့်ပြီး ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် လက်လှမ်းကာ မေးလိုက်သည်။ "အမေက ဘာလို့ လိုက်ရမှာလဲ။"

ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေကျသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ မျက်နှာကို သုတ်ရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မင်းနဲ့ ရှောင်မန် လုပ်စရာ နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက ဆေးစစ်ဖို့၊ နောက်တစ်ခုက ငါနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဖို့။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

မနေ့က သူမ စောစောသေမယ့်အကြောင်း ပြောခဲ့လို့လား။

သူမကိုယ်သူမ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်မိပြီလား။

ချန်ကျိုက်သည် ကုတင်အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်မန်အား အဝတ်အစား သွားလဲရန် ပြောလိုက်ကာ ရှုယွမ်ကိုလည်း အမြန်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ထိုင်ပြီး ချန်ကျိုက်၏ နာရီပေါ်ရှိ အချိန်ကို ကြည့်ရန် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ "ငါးနာရီ နည်းနည်းပဲ ကျော်သေးတာလား။ အရမ်း စောသေးတာကို။"

သူမ ပြန်လှဲအိပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရမ်း ကျန်းမာပါတယ်။ ကျွန်မ စောစော မသေပါဘူး။ အချိန်ရတဲ့အခါ ဆေးသွားစစ်ပါ့မယ်။ ပြေးဖို့ ကိစ္စကတော့ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ သွားကြပါ။ အိပ်ရေးဝဝ အိပ်တာကမှ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတာပါ။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် သားအဖနှစ်ဦးအား တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ သွားကြပါ။ ကံကောင်းပါစေ။"

ရှောင်မန်မှာ အလွန်အမင်း အရေးတကြီးဖြစ်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် မည်သူ့ထက်မဆို ရှုယွမ်ကို ပို၍ ကျန်းမာစေချင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံကို ချွတ်ပြီး လဲလှယ်နေစဉ် သူ သူမကို တိုးညင်းစွာ ချော့မော့လိုက်သည်။ "လာပါ အမေ၊ ပြေးတာက အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် တကယ် ကောင်းပါတယ်။"

သားအဖနှစ်ဦးစလုံးက သူမကို အိပ်မရအောင် လုပ်နေသဖြင့် ရှုယွမ်သည် ထရန်၊ မျက်နှာသစ်ရန်နှင့် အလျင်စလို အဝတ်အစား လဲလှယ်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှောင်မန်၏ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံရလျက် အားကစားကွင်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အားကစားကွင်းတွင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေသူ အတော်များများ ရှိနေခဲ့သည်။ ကလေးငယ်လေးသည် ရွှင်လန်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လမ်းလျှောက်နေပြီး ရှုယွမ် နောက်ဆုတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူမကို အဆက်မပြတ် အားပေးနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အံသွားများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားပြီး သားအဖနှစ်ဦး၏ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့ကာ စောစောသေမည့်အကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြောခဲ့မိခြင်းအတွက် နောင်တရနေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်နှင့်အတူ တစ်ပတ် ပြေးပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် အနားယူရန် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ချန်ကျိုက်က သူတို့ကို ဆက်ပြေးရန် ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်သောအခါ စံနမူနာပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ပြေးနေစဉ် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များမှာ သန်မာကာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်သည် သူ၏ ထူထဲသော ဆံပင်မည်းများအပေါ်တွင် တောက်ပနေပြီး သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သုံးပတ် ပြေးပြီးနောက် သူမအနီးသို့ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သွားသောအခါ ရှုယွမ်အား သူက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အနားယူတာ လုံလောက်ပြီလား။ ဆက်ပြေးတော့။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်လိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ရှင် ကျွန်မကို ပင်ပန်းအောင် လုပ်လို့ ကျွန်မ သေသွားရင် ရှောင်မန်က ရှင့်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အရာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှောင်မိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားကာ သားအမိနှစ်ဦးကို သူ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ပြီး အေးဆေးသက်သာစွာ ထိုင်နေသော ရှုယွမ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်မှောင်ပြီး ဝိုင်းစက်နေကာ သူ၏ မျက်တောင်များမှာ ထူထဲပြီး ရှည်လျားသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလေးအနက်ဖြစ်နေကာ သူမ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် အရေးတကြီး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ၊ အဲ့ဒီလို စကားမျိုး ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။ အမေ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရင် အမေ အရမ်း ကျန်းမာသန်စွမ်းလာမှာပါ။"

ရှုယွမ်သည် ဝေဖန်မှုကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံပြီး သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ အမေ့ ပါးစပ်ကို ဇစ်ဆွဲထားလိုက်ပြီ။ ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပါ။ အဲ့ဒီလိုမျိုးတွေ ထပ်မပြောတော့ဘူး။"

ချန်ကျိုက်သည် ဘတ်စကက်ဘော ကွင်းကို ပတ်၍ ဆယ်ပတ်ကျော် ပြေးခဲ့သည်။ နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းအပြီးတွင် သူတို့ သုံးဦးသည် ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းသို့ ပြန်လာကြပြီး အိမ်မပြန်မီ နံနက်စာ ဝယ်ရန် စားသောက်ခန်းမသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မန်သည် အခွံခွာထားသော ကြက်ဥပြုတ် တစ်လုံးကို ရှုယွမ်၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး သူမကို အားပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အမေ တကယ် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အမေ အဲ့ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်သွားရမယ်နော်။"

ရှုယွမ်သည် ကြက်ဥကို တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

_ _

တနင်္ဂနွေနေ့သည် ဓာတ်ပုံတိုက်တွင် အမြဲတမ်း အလုပ်အများဆုံး အချိန်ဖြစ်ပြီး ရှုယွမ်သည် တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း အလုပ်နားရန် သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ စနေနေ့ နံနက်ပိုင်း အလုပ်ပြီးစီးပြီးနောက် ချန်ကျိုက် အလုပ်ဆင်းရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့်အတူ မလိုက်နိုင်သဖြင့် သူမသည် အချိန်အနည်းငယ်ယူကာ ရှောင်မန်ကို ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အိမ်ထောင်စု စာရင်း ဌာနခွဲဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်အား ရှုရှစ်ချင်းဟူသော အမည်ကို ပေးခဲ့သည်။ သူသည် "ငြိမ်းချမ်းခြင်း" သို့မဟုတ် "ဘေးကင်းလုံခြုံခြင်း" ကဲ့သို့သော သိသာထင်ရှားသည့် စကားလုံးများကို တိုက်ရိုက် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အမြင်အရ ပိုကျယ်ပြန့်သော ပတ်ဝန်းကျင် တည်ငြိမ်မှသာလျှင် လူတစ်ဦးချင်းစီ ဘေးကင်းလုံခြုံနိုင်မည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ရှောင်မန်၊ ဒီနာမည်ကို မင်း သဘောကျလား" ရှုယွမ် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သား အရမ်း သဘောကျတယ်။"

သူ နောက်ဆုံးတော့ တရားဝင် နာမည်တစ်ခု ရသွားပြီ။

ထိုနာမည်သည် အထူး ယဉ်ကျေးပြီး နားထောင်ကောင်းသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သူ့အဖေသည် ထိုအမည်ကို ရရှိရန်အတွက် စာအုပ်များစွာကို လှန်လှော ရှာဖွေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟွာ ခရိုင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနမှ အစောပိုင်းက ထုတ်ပေးထားသော မိဘ-သားသမီး ဆက်စပ်မှု ထောက်ခံစာဖြင့် အိမ်ထောင်စု စာရင်းသွင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စာရင်းကိုလည်း သူမ၏ မိသားစု အိမ်ထောင်စုစာရင်း စာအုပ်မှ ချန်ကျိုက်၏ စာအုပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ သူမတို့ သုံးဦးစလုံးသည် တူညီသော အိမ်ထောင်စု စာရင်းအောက်တွင် တရားဝင် စာရင်းဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။