အခန်း ၁၆၂၃

အခန်း ( ၁၆၂၃ ) ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေရသလား။

"ကျုပ်တို့ ရွှမ်ထျန်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်က ယွမ်ကျူးနတ်ဘုရားမင်းဆက်နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ၊ ကျုပ်တို့ သူတို့ကို ဘယ်တုန်းက ကြောက်ဖူးလို့လဲ"

“အမှန်ပဲ... မင်းသမီး ယွင်ရှီကို စေလွှတ်တာက ယွမ်ကျူးနတ်ဘုရားမင်းဆက်ဆီ အညံ့ခံတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဒါကို ကျုပ် လက်မခံနိုင်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့လည်း ယွမ်ကျူးနတ်ဘုရားမင်းဆက်က အခုအချိန်မှာ တောင်ပိုင်းယွမ်နယ်မြေက အင်မော်တယ်အင်အားစု အားလုံးကို လုံးဝ ဝါးမြိုပစ်ခဲ့ပြီး အရမ်း အင်အားကြီးနေပြီ။ သူတို့ရဲ့ တိုင်းပြည်အင်အားက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီး အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး ဖြစ်နေတယ်"

"ကျုပ်တို့ ရန်သူ့ရဲ့ ထိုးစစ်ကို ယာယီ ရှောင်လွှဲဖို့အတွက် မင်းသမီး ယွင်ရှီကို စေလွှတ်ပြီးမှ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေကို ဆက်လုပ်လို့ရတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်တို့က ယာယီ နောက်ဆုတ်လိုက်တာ ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး။ နောက်ပြီးတော့ စူးယုက လောကရဲ့အရွေးချယ်ခံဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့ဦး။ သူက အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ"

"ဟမ့်... လောကရဲ့အရွေးချယ်ခံ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ခင်ဗျားတို့ ကြောက်နေကြတာလား။ ကျုပ်တို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ငယ်ကိုလည်း မမေ့ပါနဲ့ဦး၊ သူက သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အဆန်းကြယ်ဆုံးသော ခန္ဓာတွေထဲကတစ်ခုဖြစ်တဲ့ မြင့်မြတ်ခန္ဓာ တာအိုသန္ဓေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ။ ဒါတောင် ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲ လောကရဲ့အရွေးချယ်ခံတစ်ယောက်ကို ကြောက်နေကြတာလား"

"အမှန်ပဲ၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ငယ်က လောကတစ်ခုလုံးထက် သာလွန်တဲ့ တည်ရှိမှုမျိုးဖြစ်တယ်။ တောင်ပိုင်းကြယ်စင်စုလောကကြီးကတောင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ကန့်သတ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ဧကရာဇ်ငယ် ဒီနေရာမှာ ရှိနေသရွေ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ရွှမ်ထျန်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်က ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့..."

ခန်းမကြီးအတွင်း၌၊ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မှူးမတ်များက အကြိတ်အနယ် ငြင်းခုံနေကြသည်။

ဧကရီ ယွဲ့ကျစ်လန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူက ဧကရာဇ်ပလ္လင်ထက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူမ၏ အေးစက်၍ လှပသော မျက်နှာပြင်မှာလည်း မည်သည့်အမူအရာမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မိုးမခရွက်သဏ္ဌာန် မျက်ခုံးလေးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးနေသည်။

"အားလုံး တိတ်လိုက်ကြစမ်း"

ယွဲ့ကျစ်လန်က အော်ငေါက်လိုက်သည်။

ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွား၏။

လူတိုင်းက တုပ်တုပ်မျှပင် မလှုပ်ဝံ့တော့ပေ။

ကျွင်းရှောင်ယောက်နှင့် ယွင်ရှီတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ယွဲ့ကျစ်လန်က အတိုင်းအဆမရှိ နူးညံ့ပြီး မေတ္တာတရားကြီးမားသော မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခြားသူများ၏ ရှေ့မှာတော့ ယွဲ့ကျစ်လန်က လှပသလောက် အေးစက်ပြီး အာဏာစက်ပြင်းထန်သော ရွှမ်ထျန်းဧကရီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ယွဲ့ကျစ်လန်မှာ အမှန်တကယ် ခေါင်းခဲနေရသည်။

ယွမ်ကျူးနတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ တိုင်းပြည်အင်အားနှင့် ကံကြမ္မာက အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့၏။

ယွဲ့ကျစ်လန်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုတ်သည်၊ စိတ်ပျက်အားငယ်သည်အထိတော့ မဟုတ်ပါချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူမ၏ ယောက်ျားဖြစ်သူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါ။

သို့သော်ငြားလည်း၊ ယွဲ့ကျစ်လန်က စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ အဆုံးစွန်‌သော အကျပ်အတည်းသို့ တွန်းပို့ခြင်း မခံရဘူးဆိုလျှင်၊ အခြားသူ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်အပေါ်၌မျှ အမှီမပြုလိုပါချေ။

သူမ၏ လင်ယောက်ျားအပေါ်၌ပင် ထိုသို့ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်တွင် အသက်အရွယ်ကြီးသော ဝါရင့်အမတ်ကြီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့တက်လာပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မ... ကျွန်တော်မျိုးအနေနဲ့ အလယ်အလတ် လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်"

"မင်းသမီး ယွင်ရှီနဲ့ စူးယုတို့ကို ဆုံတွေ့ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒါက ယွမ်ကျူးနတ်ဘုရားမင်းဆက်ဆီ သွားရောက်ရမဲ့ အရှက်ရမှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရုံတင်မကဘဲ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့အတွက် အချိန်အနည်းငယ်ကိုလည်း ဝယ်ယူနိုင်ပါလိမ့်မယ်"

"ဒါ့အပြင်၊ စူးယုက မင်းသမီး ယွင်ရှီအပေါ်မှာ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံရတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"တကယ်လို့ မင်းသမီးယွင်ရှီသာ စူးယုကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်ပြီး သူ့ကို ယွမ်ကျူးနတ်ဘုရားမင်းဆက်ကနေ ထွက်ခွာစေနိုင်ရင်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရွှမ်ထျန်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်ရဲ့ သားမက်တော် ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အရာအားလုံးက လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသွားပါလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် မြင့်မြတ်ခန္ဓာ တာအိုသန္ဓေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဧကရာဇ်ငယ်အပြင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ မင်းဆက်မှာ လောကရဲ့ကလေးငယ် တစ်ဦးလည်း ရှိလာမှာပါ"

"ဒီနည်းနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ရွှမ်ထျန်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်ဟာ တောင်ပိုင်းကြယ်စင်စုလောကကို အမြန်ဆုံး ကြီးစိုးမင်းမူနိုင်ပါလိမ့်မယ်"

ထိုအမတ်အိုကြီးမှာ စကားပြောနေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများပင် နီမြန်းလာခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ၊ ရောက်ရှိနေကြသော မှူးမတ်ကြီးများမှာလည်း သဘောပေါက်သွားကြပုံရပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။

"အရှင်မ... ဒါက အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်"

"ဒါ့အပြင်၊ စူးယုက လောကရဲ့အရွေးချယ်ခံ ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ တောင်ပိုင်းကြယ်စင်စုလောကရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာမဲ့သူပါ"

"မင်းသမီး ယွင်ရှီကို သူ့ဘေးမှာ ရှိနေစေတာက မင်းသမီးအတွက် စော်ကားမှုတစ်ခုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အရပ်အမောင်းမြင့်မားပြီး ထွားကြိုင်းသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက်ကလည်း ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စကားဆိုလိုက်သည်။

သူက ရွှမ်ထျန်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ စစ်သူကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းလဲ့မှာမူ သူ၏ သားဖြစ်သည်။

သူ့သားက ယွင်ရှီကို ချစ်မြတ်နိုးနေကြောင်း သူ သဘာဝအတိုင်း သိရှိသည်။

သို့သော်လည်း တိုင်းပြည်၏ အရေးကိစ္စများနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည့်အခါ၊ သူ့သား၏ စိတ်ခံစားချက်များက သဘာဝအတိုင်း အရေးမပါတော့ချေ။

ထို့ပြင်၊ ရှန်းလဲ့အနေဖြင့် ယွင်ရှီကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ ရှိမနေခဲ့ပါ။

ထိုစကားများကို ကြားရသည့်အခါ၊ ယွဲ့ကျစ်လန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဒါက ယခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံးသော ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုပင်။

သို့သော်...

သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ ယွင်ရှီက ဤအရာကို ဘယ်လိုထင်လိမ့်မလဲ။

စူးယုက လောက၏ကလေးငယ် အနေဖြင့် ယွင်ရှီနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်သည်။

၎င်းက ယွင်ရှီနှင့် ရွှမ်ထျန်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်တစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားသော ကံကြမ္မာများကိုပင် သယ်ဆောင်လာပေးနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ၊ အိမ်ထောင်ရေးကဲ့သို့ အရေးပါသော ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသင့်သည်။

ယွဲ့ကျစ်လန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးတောနေစဉ်...

တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းသံက ခန်းမကြီး၏ အပြင်ဘက်မှနေ၍ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နီးကပ်လာခဲ့သည်။

မျက်ဝန်းအားလုံးက ဝင်ပေါက်သို့ လှည့်သွားခဲ့ကြ၏။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးက ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးက အခြားမဟုတ်ဘဲ ယွင်ရှီဖြစ်ပေသည်။

အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်ပြီးချိန်တွင် ယွင်ရှီမှာ ပို၍ အရပ်ရှည်လာခဲ့ပြီး သွယ်လျသော မိုးမခပင်လေးနှင့် တူလှသည်။

သူမ၏ အသားအရေက ဖြူစင်ဝင်းပနေပြီး၊ မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

အထူးသဖြင့် လှပသော မျက်နှာပြင်မှာ ယခင် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော နုနယ်မှုအချို့ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဆောင်းဦးနှင်းရည်စက်ပမာ ကြည်လင်ဝင်းပ၍ သိကြားမင်း ကြွေဆင်းမတတ် လှပသော မျက်နှာလေးသာ ဖြစ်သည်။

“ရှီအာ...”

ယွဲ့ကျစ်လန်၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှီ၏ အကြည့်မှာ ယွဲ့ကျစ်လန်၏ တွန့်ကွေးနေသော မျက်ခုံးများအပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

သူမ၏ မိခင်မှာ ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။

"အမေ... တကယ်လို့ အမေက ရှီအာ့ကို လိုအပ်တယ်ဆိုရင်၊ ရှီအာ့ လိုလိုလားလား ရှိပါတယ်"

ယွင်ရှီ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေပြီး အပူအပင်ကင်းသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ချေ။

ထို့ပြင် မိမိ၏သမီးနှင့် မိမိ၏တိုင်းပြည်... ထိုနှစ်ခုကြားမှာ သူမ၏ မိခင်က ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သိရှိထားသည်။

ယွမ်ကျူးနတ်ဘုရားမင်းဆက်က တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လူတိုင်းအပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ထားရာ သူတို့အား အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေပေသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုကြီး ကျွင်းရှောင်ယောက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူက သုံးနှစ်တိုင်တိုင် တံခါးပိတ်၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

မည်သူမျှ သူ့ကို သွားရောက် မနှောင့်ယှက်ရဲကြချေ။

ထို့ပြင် ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ လက်ရှိ အခြေအနေက မည်သို့ရှိသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြပါ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အခြေအနေကို သိရှိမည်ဟုမထင်ပေ။

"ရှီအာ... သမီး ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား"

ယွဲ့ကျစ်လန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ရှီအာ သေချာပေါက် သိပါတယ်"

ယွင်ရှီ၏ မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး မပြောင်းလဲပေ။

"အစ်ကိုကြီး ဒီမှာ မရှိနေချိန်မှာ သမီးကပဲ အမေ့ကို ကူညီပြီး ဒီတိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်..."

ယွင်ရှီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို ဤမျှအထိ အချိန်အကြာကြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေရခြင်းအတွက် မကျေမနပ် မဖြစ်ခဲ့ချေ။

သူက ဖြစ်နိုင်သမျှ ဖိအားများကို ခွဲဝေယူလိုရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

ရောက်ရှိနေကြသော အမတ်ကြီးများ အားလုံးမှာလည်း တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြပုံရလေသည်။

အထူးသဖြင့် ယခင်က အကြံဉာဏ်များ ပေးခဲ့ကြသော အမတ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤမျှအင်အားကြီးမားသော အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားမင်းဆက်ကြီးက အမှန်တကယ်ပင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရှေ့သို့ တက်လာပြီး အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်နေရသေးသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်၊ ဤအရာထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း မရှိတော့ပုံရသည်။

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင်...

ရုတ်တရက်၊ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့် တုန်ခါသံတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်မှုများနှင့် ဝေခွဲမရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ကြရ၏။

"ဒီအရှိန်အဝါက ရွှမ်ထျန်းနန်းတော်ကနေ လာတာပဲ"

စစ်သူကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ထပ်အခိုက်အတန့်မှာတော့ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ခန်းမကြီးထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီ။

"အစ်ကိုကြီး..."

ယွင်ရှီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က သူမကို ရွှမ်းထျန်းနန်းတော်သို့ အချိန်မရွေး ဝင်ထွက်သွားလာခွင့် ပြုထားခဲ့သော်လည်း...

ယွင်ရှီက ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုကို အလွန်အကျွံ သွားရောက် မနှောင့်ယှက်လိုပါ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို တွေ့ရခဲလှသည်။

‌ဤသုံးနှစ်တာ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်...

ကျွင်းရှောင်ယောက်သည်လည်း ပို၍အရပ်ရှည်လာပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာမျိုး ရှိလာသည်။

သာမန်လူများမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်အဝါ အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ၎င်းက သူ့ကို ပိုမို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစေသည်။

သူက အောက်ခြေကို မမြင်ရသော နက်ရှိုင်းလှသည့် ချောက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"မိုက်မဲလိုက်တဲ့ ကောင်မလေးရယ်... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့ ဒီလောက်တောင် အလျင်လိုနေရသလား"

ကျွင်းရှောင်ယောက် အသာအယာပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးက နွေဦးရာသီ၏ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုရှိလေသည်။

ယွင်ရှီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူက ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လိုက်တော့သည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ယွင်ရှီ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ လွန်စွာ ကြီးမားသော ဖိအားများအောက်တွင် ရှိနေခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"ရှောင်အာ..."

ယွဲ့ကျစ်လန်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်က အေးစက်မှုများနှင့် တည်ငြိမ်မှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး ပျော်ရွှင်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ မှူးမတ်ဗိုလ်ပါ အစုံအလင် ရောက်ရှိမနေဘူးဆိုလျှင်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီး ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပွေ့ဖက်မိလိမ့်မည်။

"သားတော်က အမေ့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က လက်ယှက်ပြီး ဦးညွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ရောက်ရှိနေကြသူတိုင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ရဲ့ညီမလေးကို စူးယုကို သွားရှာခိုင်းချင်တာလား"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့လေသံက တည်ငြိမ်ပြီး အတက်အကျ မရှိပေ။

သို့သော်လည်း၊ သိမ်မွေ့သော ဖိအားတစ်ခုက အားလုံးကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့က ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

သုံးနှစ်မျှသာ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ဤဆန်းကြယ်လှသော ဧကရာဇ်ငယ်က ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်လာခဲ့သနည်း။

"ပုရွက်ဆိတ်လို လောကရဲ့အရွေးချယ်ခံတစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ကို ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်သွားစေတာလား"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။