အခန်း ၂၈၅၉
Vol. 286 Ch. 2859
အခန်း (၂၈၅၉) - ဆက်ဆံရေးတွေ မုချ ရှုပ်ထွေးကုန်တော့မှာပဲ
နတ်ဘုရား နည်းလမ်း ဖြစ်သည့် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ဖြတ်တောက်ခြင်း ကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကျယ်ပြန့်စွာ အသုံးပြုလိုက်ရသည့်အတွက် ဖန့်ချန် တစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင်၊ ထိုနှစ်များအတွင်း သူ စုဆောင်းထားခဲ့သည့် အခြေခံ အုတ်မြစ်မှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်မာလာခဲ့သည်။
သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကာ အတွင်းပိုင်း ကမ္ဘာမှ ကြယ်တာရာများလည်း ပိုမို များပြားလာပြီး ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်တို့၏ သွေးစက်များစွာကိုလည်း ပေါင်းစပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအလွှာပေါင်းစုံမှ ထောက်ပံ့မှုများကြောင့် သူသည် လက်ရှိ အခြေအနေကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ဖြတ်တောက်ခြင်း ကို ချောမွေ့စွာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ချန်ဖေးဖေးတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
တွေဝေခြင်း၊ ယုံမှားခြင်း၊ အံ့အားသင့်ခြင်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲမှ သွေးရောင် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားသည်။
အသုံးပြုလိုက်ရသည့် အတွင်းပိုင်း ကမ္ဘာ၏ စွမ်းအားများသည်လည်း မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သိသိသာသာ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မတူညီသော အမူအရာများ ရှိနေသည့် ထိုမျက်ဝန်းများ အားလုံးမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆင်တူယိုးမှား ဖြစ်လာကြသည်။
ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ရောပြွမ်းနေကြသည်။
"ငါ... ပြန်ရှင်လာပြီ..."
မယ်တော်စီ က နွေးထွေးနေသည့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
"ငရဲမင်း "
ရှီလုံ၊ ယွီထင်ကျိုင်း၊ တုယွင်ရွှီ၊ လီပါတောက် တို့သည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ပြိုင်နက် ငေးကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်နှစ်များစွာက မှတ်ဉာဏ်များ လှိုင်းထန်လာပြီး နယ်မြေကိုးခု ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့သည့် ထိုနေ့ကို ပြန်ပြောင်း အောက်မေ့မိကြသည်။
ယခုလက်ရှိ အခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ၊ သူတို့သည် ဖန့်ချန် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများကို ကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အတားအဆီးနှင့် အန္တရာယ် အမျိုးမျိုးကို ခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့၏ ငရဲမင်းက ၎င်းကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ပြနိုင်ခဲ့ပြီ။
သူတို့ကို ပြန်ရှင်သန်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရုံသာမက၊ ယခု သူ၏ စွမ်းအားမှာလည်း ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။
အရင်တုန်းက တစ်ပိုင်း သူတော်စင် အဆင့်ကပင် သူတို့ကို အသက်ရှူ မဝအောင် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က ကောင်းကင်လမ်းစဥ်အဆင့် သည် သူတို့ မြင်ဖူးသမျှ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ
သူတို့အတွက် သူတော်စင် အဆင့် ဆိုသည်မှာ အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေသည်။
ရှောင်လန်၏ အမူအရာမှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားကာ ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။
ရှုကဲ၊ ဟွမ်စီဟိုင်၊ ကျန်းရှောင်ခဲ့ တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင် သူတို့သာ ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရင်းနှီးသူများ ပိုများလာမည်ကို သူတို့ သိသည်။
သူတို့၏ သခင်လေး သည် ထိုလူကြီး လူကောင်းများကို အကုန်လုံး ပြန်ခေါ်လာနိုင်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်သည်။
ကျူးယွဲ့ သီလရှင်၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ နယ်မြေကိုးခုတွင် ရှိစဉ်က သူသည် အဓိက အချက်အချာ နေရာများတွင် မရှိခဲ့ပေ။
ယခုမူ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် သို့ ရောက်လာပြီး သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာရခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။
ယခင်က မှတ်ဉာဏ်များမှာ အတုအယောင်များ ဖြစ်နေသလားဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။
သို့သော် ထိုအရှင်သခင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး လက်ရှိ အထောက်အထားကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာသည်။
"မင်ကျင်း၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်း ငါ့ကို စွန့်မသွားဘဲ ဒီလောက်အထိ အဖော်ပြုပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။"
လီကုန်းကုန်းက မင်ကျင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
မင်ကျင်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြောင်းအကျိုး က အတော်လေး နက်နဲပုံပဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အစ်ကိုကြီးအစား အပြစ်တင်ခံရတာတွေကလည်း အများကြီး၊ တကယ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ရတာ။"
လီကုန်းကုန်းက စကားလမ်းကြောင်း ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
လုယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကို ပြန်လည် အောက်မေ့နေသည်။
"ညီလေး ဒီနေ့ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာနိုင်တာ၊ တကယ်ကို မလွယ်ကူလှပါဘူး။"
ပိုင်ချန်းမင်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ဟွမ်ချင်းကျူက စပ်စုလိုက်သည်
"သူက အရင်က မင်းရဲ့ ညီလေးလား"
"အင်း၊ မင်းရော"
ပိုင်ချန်းမင်က ဟွမ်ချင်းကျူကို ကြည့်သည်။
"လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပေါ့၊ ငါတို့က အရင်က ဝိညာဉ်သုတ်သင်ရေးဌာန မှာ အတူ လုပ်ခဲ့ကြတာ။"
ဟွမ်ချင်းကျူက ပြောသည်။
လုယွမ်က ဟွမ်ချင်းကျူကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းက အရင်က ဝိညာဉ်သုတ်သင်ရေးဌာန ကလား"
ဟွမ်ချင်းကျူ အံ့အားသင့်သွားသည်
"လုယွမ်ညီမလေး၊ မင်းကရော အရင်က အဲဒီဌာနမှာလား "
လုယွမ်၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ငါက ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ရဲ့ တည်ထောင်သူပဲ။"
ဟွမ်ချင်းကျူမှာ ချက်ချင်း စကားမပြောတော့ဘဲ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။
"ဝိညာဉ်သုတ်သင်ရေးဌာန၊ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း တည်ထောင်သူ... သူတို့က အတော်ဆုံးတွေချည်းပဲ၊ ဒါဆိုရင် ငါ တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ့... လည်း အတော်ဆုံးပဲပေါ့ "
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
"အကြီးအကဲ၊ ဖန့်စီနီယာအစ်ကို ဘာမှ ဖြစ်မသွားဘူးလား "
ချန်ဖေးဖေးက ဝမ်ချုံစန်းဘေးသို့ သွားကာ ငြိမ်သက်နေသည့် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်၍ မေးသည်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ စွမ်းအားကုန်သွားလို့ပါ၊ ဒီလောက် အတိုင်းအတာကြီးတဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ဖြတ်တောက်ခြင်း ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သုံးတာကိုး။"
ဝမ်ချုံစန်းက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ဒါဆို အာမန်ကရော..."
ချန်ဖေးဖေးက ရှဲ့အာမန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
"အာမန်က နိုးထလာတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက အတော်လေး ရှေးကျတဲ့ အကြီးကဲပုံစံ ဖြစ်နေတာ၊ မင်းရဲ့ ကျွယ်မင် နတ်ဘုရားနန်းတော် က တပည့်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလို့ မရဘူး။"
ဝမ်ချုံစန်းက ရယ်လျက် ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ဟုတ်မှာပဲ..."
ချန်ဖေးဖေးက ခေါင်းညိတ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လီဝူဝမ်၊ လီချန်းရှင်း၊ ရှိန်ကျင်းထော် တို့ သုံးယောက်မှာ ဘေးချင်းကပ် ရပ်နေကြသည်။
လီချန်းရှင်းက ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အမူအရာမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဝူဝမ်ကိုလည်း မျက်စိဖြင့် ခိုးကြည့်နေသည်။
"ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်းက အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ကို အများကြီး သင်ပေးခဲ့တာပဲ။"
လီဝူဝမ်က လီချန်းရှင်း၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားပြီး ရယ်လျက် ပြောသည်။
လီချန်းရှင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မွေးစားအဖေ ကျွန်တော်က..."
ရှိန်ကျင်းထော်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။
ထိုနည်းလမ်းကို သုံးပြီးကတည်းက ကရုဏာတောင်မှ ညီအစ်ကို မောင်နှမများ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မုချ ရှုပ်ထွေးကုန်တော့မည်ကို သူ သိသည်။
သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
"ရှကျိ ၊ ရှကျိ က တန်လင် ကျောင်းတော် မှာ..."
ရှိန်ကျင်းထော်က ရှကျိကို တွေးလိုက်မိရာ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
သူ ဂရုစိုက်သည့် လူများကိုသာ သူ ဂရုစိုက်သည်။
ယခု ဖန့်ချန် ဒီမှာ ရှိနေပြီး ရှကျိက တန်လင် ကျောင်းတော် မှာ ရှိသည်။
ဒီဘဝမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်နဲ့ ထပ်ပြီး လက်တွဲနိုင်မယ်ဆိုရင်ပဲ ဘဝက ပြည့်စုံသွားပြီ။
"ရပြီ၊ မွေးစားအဖေ လို့ ခေါ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း ဆိုတာ တကယ်ကိုပဲ ထူးဆန်းလွန်းလှပါတယ်။"
လီဝူဝမ်က သူ့ကိုယ်သူ သရော်၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"လီကျင်းနျန် ကိုလည်း ရှာတွေ့နိုင်မှာပါနော်..."
"အဟွတ် "
လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ချောင်းဟန့်လိုက်ရာ ပိုင်ချန်းမင်၊ လီချန်းရှင်း၊ လီဝူဝမ် တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အဖိုးကြီး။"
ပိုင်ချန်းမင်က ခါးသက်သက်ဖြင့် ရယ်သည်။
လီချန်းရှင်းနှင့် လီဝူဝမ်တို့မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ရွှီကူကျူးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ငါ့လို အိုမင်းနေတဲ့ အရိုးဟောင်းကြီးက နောက်တစ်ဘဝ ထပ်ရှင်သန်ရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဒီဘဝကတော့ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေတော့မှာပဲ "
"အဲဒါတော့ သေချာတာပေါ့ ရွှီအဘိုးကြီး။"
ဝမ်ချုံစန်းက တဟားဟားရယ်မောကာ အနားသို့ တိုးလာသည်။
"ကောင်လေး ဝမ်၊ မင်းပါလား။"
ရွှီကူကျူးက ရယ်သည်။
"မင်းအဖေကို ရှာမတွေ့သေးဘူးလား"
ဝမ်ချုံစန်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
"သူက သံသရာထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်၊ အရည်အချင်း မမီသေးတော့ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ထဲ ဝင်လာလည်း အသုံးမဝင်ဘူး၊ စိတ်ချပါ၊ ဖန့်လေး သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးထားမှာပါ။"
"ဂိုဏ်းချုပ် ။"
ပိုင်ချန်းမင်က ဝမ်ချုံစန်းရှေ့သို့ လာ၍ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် အရိုအသေပေးသည်။
"ရပြီ၊ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးဘက်က ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကိုးခု ကိစ္စကို သိပေမဲ့ ဒီ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ဖြတ်တောက်ခြင်း ကိစ္စကိုတော့ မသိသေးဘူး။
နောက်ပိုင်း အပြင်ရောက်ရင် ဒီဘဝရဲ့ အသက်အရွယ် အဆင့်အတန်းအတိုင်းပဲ ခေါ်ကြ၊ သူတို့ကို အခုလောလောဆယ် မသိစေနဲ့ဦး။"
ဝမ်ချုံစန်းက ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့။" ပိုင်ချန်းမင် ခေါင်းညိတ်သည်။
"ပြောရရင်တော့ ငါတို့ ကြိုးစားရတော့မယ်၊ ဖန့်စီနီယာအစ်ကို ဒီဘဝမှာ မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ငါတို့ မကြိုးစားရင် သူ့ဖိနပ်နောက်တောင် လိုက်မမှီတော့ဘူး "
ချန်အင်းရွှယ်က ပြောသည်။
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ နယ်မြေကိုးခု၏ မှတ်ဉာဏ်များ မရှိခဲ့လျှင်လည်း သူတို့ ကြိုးစားကြဦးမည်။
သို့သော် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက နယ်မြေကိုးခု ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့သည့် ထိုအသက်ရှူ မှားလောက်စရာ အခြေအနေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။
ဒီဘဝမှာတော့ သူတို့ အမှားဟောင်းကို လုံးဝ ထပ်မလုပ်တော့ပါ။
"အင်း"
လီချန်းရှင်းက ရုတ်တရက် တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ့ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
"တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ့ မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"လီစီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်တော်က ဖန့်စီနီယာအစ်ကို ဓားနဲ့ ခေတ်ကာလကို ဖြတ်တောက် ခဲ့တာကို ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသူပါ။ ကျွန်တော် ဘာလို့ မရှိရမှာလဲ။
ဖန့်စီနီယာအစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ကရုဏာတောင် ခေါ်လာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်က နောင်တစ်ချိန်မှာ ကရုဏာတောင်ရဲ့ အရေးပါတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်လို့ပဲ "
လီချန်းရှင်း၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ ပို၍ လေးနက်သွားကာ ခေါင်းညိတ်သည်။
"သေချာတာပေါ့။"
"ဟူး"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ့ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။ ခုနက အမေးခံရတုန်းက တကယ်ကို တင်းမာနေခဲ့တာ။