အခန်း ၁၂၃၅
Vol. 124 Ch. 1235
အခန်း (၁၂၃၅) - ကောင်းကင်ဘုံ၏ မငြိမ်သက်ခြင်း
"မကောင်းတော့ဘူး၊ အတွင်းထဲက အရာတွေ နိုးထလာပြီ"
"ဒီအရှက်မရှိတဲ့ကောင်၊ သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ရော သိရဲ့လား "
"ဒီခွေးကောင်က အတွင်းထဲကအရာတွေကို နိုးထလာအောင်လုပ်ရုံတင်မကဘူး၊ အက်ကြောင်းကိုပါ ပိုကျယ်လာအောင် လုပ်နေတာပဲ "
လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
လီယန်ချူသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်အာရုံအမျိုးမျိုးကို ခွဲထုတ်၍ နတ်လက်နက်အချို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းချုပ်နေသည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနီးသို့ ရောက်လာသော ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သနားစရာကောင်းစွာ သေဆုံးကုန်ကြသည်။ အချို့မှာ သန့်စင်သောရေ တို့ဖြင့် ဆေးကြောခံရပြီး အရိုးပင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ အချို့မှာ အသက်ရှူမှားပြီး သေဆုံးရကာ၊ အချို့မှာမူ အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဓား မှ ထွက်ပေါ်လာသော အားပြင်းသည့် လေပွေဓားချက်များအောက်တွင် အသက်ပျောက်ကြရသည်။
သို့သော် နယ်မြေကို စောင့်ကြပ်နေသည့် အဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသားများမှာ စစ်တပ်၏ စစ်အစီရင် အရှိန်အဝါများကို ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် အလွန်ခွန်အားကြီးမားသည်။ သူတို့သည် နတ်ရတနာများကို သုံးကာ လီယန်ချူ၏ နတ်လက်နက်များကို ခုခံလိုက်သဖြင့်သာ စစ်မြေပြင်မှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးမသွားဘဲ ထိန်းထားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအက်ကြောင်းနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ညည်းညူသံကြီးကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရသည်။ လီယန်ချူတစ်ဦးတည်းက ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲကာ ထိုအက်ကြောင်းရှေ့တွင် ကာဆီးရပ်တည်နေပြီး၊ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခရမ်းရောင်ဓားအရှိန်အဝါတို့က လွှမ်းခြုံထားသည်။
ကောင်းကင်လူသားတို့ ထပ်မံ၍ အလုအယက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း၊ ခရမ်းရောင်ဓားအရှိန်အဝါနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် သူတို့၏ နတ်ရတနာများမှာ ညီညာစွာ ပြတ်ထွက်သွားကြသည်။ အချို့မှာ ခေါင်းနှင့်ကိုယ် ပြတ်ထွက်သွားကြပြီး၊ အချို့မှာ ခါးပိုင်းပြတ်ထွက်ကာ၊ အချို့မှာမူ ထောင်လိုက် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားကြသည်။
နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးချောင်းစီးသွားပြီး၊ ကောင်းကင်လူသားများ သေဆုံးပြီးနောက် နတ်ဆိုးအသွင် ပြောင်းလဲသွားသည့် အငွေ့အသက်များက ကောင်းကင်ဘုံတွင်လည်း ပြန့်နှံ့နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း တစ္ဆေတို့၏ ရွတ်ဖတ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လူကို မူးဝေစေပြီး နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ငရဲခန်းသဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။
လီယန်ချူသည် စကြာဝဠာ လျှို့ဝှက်နတ်ရက်ကန်းစင် ကို ထုတ်သုံးကာ ထိုအက်ကြောင်းဆီသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အက်ကြောင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။
ရုတ်တရက် အလွန်ကြီးမားသော သားရဲကြီးတစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ ထိုသားရဲမှာ ပုတ်သင်ညိုနှင့် ဆင်တူပြီး သူ၏ခေါင်းမှာ တောင်ကြီးတစ်ခုပမာ ကြီးမားလှသည်။ ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်လူသား အနည်းငယ်ကို မြိုချလိုက်သည်။
ကောင်းကင်လူသား စစ်သူကြီးတစ်ဦးမှာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး -
"မကောင်းတော့ဘူး၊ တကယ်ပဲ ပြဿနာတက်ပြီ"
ထိုမျှတင်မကသေး၊ လီယန်ချူက သူ၏ နတ်စွမ်းအားများကို အက်ကြောင်းနောက်ဘက်သို့ ပစ်သွင်းလိုက်သဖြင့် အက်ကြောင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အရာများစွာကို နိုးထလာစေခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားသော တည်ရှိမှုတို့မှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု နိုးထလာကာ အက်ကြောင်းဆီသို့ စုဝေးလာကြသည်။ ခဏတာအတွင်းမှာပင် သားရဲငါးကောင် ထွက်လာခဲ့သည်။
ယခင်က ကူလူးနှင့် ကူလျောက်တို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသည့်အတိုင်း၊ ဤအက်ကြောင်း နောက်ကွယ်မှ သားရဲတစ်ကောင်ကို ပြန်လည်နှိမ်နင်းရန်ပင် လူအမြောက်အမြား သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ခဏအတွင်းမှာပင် ငါးကောင် ထွက်လာခဲ့ပြီး အချို့မှာ ပုတ်သင်ညိုပုံစံ၊ အချို့မှာ လိပ်ပုံစံတို့ဖြင့် ပေါ်လာကြသည်။ အားလုံးမှာ ခြွင်းချက်မရှိ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများ ရှိကြပြီး အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အလွန်ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။
သူတို့ ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်လူသားများကို သတ်ဖြတ်ရန် ချီတက်လာကြသည်။ ကောင်းကင်လူသားများမှာ ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ရင်း သူတို့နှင့် မဖြေရှင်းနိုင်သော ရန်ငြိုးကြီးကို တည်ဆောက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကြီးမားသော အရှိန်အဝါများ နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့် လီယန်ချူမှာ နတ်ဘုရားဘုရင် အဆင့်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုနတ်လက်နက်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုခဏတွင်ပင် ရေနှင့်မီးစွမ်းအားတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် အက်ကြောင်း နောက်ကွယ်မှ သားရဲကြီးများအတွက် ထိုနေရာတွင် အပြည့်အဝ စွမ်းဆောင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဓား ကို သုံးလိုက်သည်။ ဤဓားမှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်တောက်ရန် မလွယ်ကူသော်လည်း၊ အက်ကြောင်းကို ပိုမိုကျယ်အောင် ချဲ့ရန်မှာမူ သူ၏လက်ထဲတွင် လွယ်ကူလှသည်။ ဓားချက်အနည်းငယ်အပြီးတွင် မူလအက်ကြောင်းမှာ သုံးဆခန့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားပြီး၊ သားရဲကြီးများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် လီယန်ချူပင် ကြောက်လန့်ရလောက်သည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင် ပါဝင်နေသည်။
"ဒီထဲမှာ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့် ရှိနေတာပဲ"
လီယန်ချူ စေ့စေ့စပ်စပ် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ တစ်ခုတည်းမဟုတ်၊ ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါ နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပို၍ရှေးကျပြီး ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်။ ယခုအခါတွင် နိုးထလာပြီး ဤနေရာသို့ နီးကပ်လာနေသည်။
ကောင်းကင်တွင် မိုးခြိမ်းသံများ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဂုဏ်အရှိန်အဝါနှင့် ပြည့်စုံသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ တိမ်တိုက်များမှာ ကြီးမားသော လူမျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် စုဝေးလာသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင် သည် နေရာအနှံ့သို့ သွားရောက်စည်းရုံးနေရင်း ထိုနေရာတွင် ပြဿနာတက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ လူမျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်လိုက်သည်။
"အရှက်မရှိတဲ့ကောင် ဒီဘုရင်မ နင့်ကို မသတ်နိုင်ဘူးများ ထင်နေလား"
လီယန်ချူကား လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပေ။
"အို... မိန်းမငယ်လေး၊ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့ မင်းအဖေကို စကားပြောနေတာလဲ "
သူ၏ အသံမှာ စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ ခုနက လူငယ်တာအိုဆရာက နတ်ဘုရားဘုရင်ကို ဘာလို့ ခေါ်လိုက်တာလဲ 'အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမငယ်လေး' တဲ့လား ဤခေါ်ဝေါ်ပုံမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်နှင့် သက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ကြပေ။
နတ်ဘုရားဘုရင် ကူယွင် မှာ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"နင် ဒီအရာတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ နင်ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား "
လီယန်ချူ၏ အသံမှာ ကြည်လင်နေသည်။
"မင်းအမိန့်နဲ့ ငါ ဒီအက်ကြောင်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ အပြစ်အားလုံးကို ငါ့ခေါင်းပေါ် ပုံချချင်နေတာလား "
"အခုတော့ ငါ့ကို သတ်ပြီး နုတ်ပိတ်ဖို့ ကြံနေတာပေါ့လေ "
လီယန်ချူသည် ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်သာမက၊ အခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုလည်း နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ခွန်အားကြီးသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ 'သားကောင်းလေး' ဖြစ်သူ ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင် ဖြစ်သည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ကူယန်မှာ ပို၍ နီးကပ်နေသည်။
စစ်သည်များမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။
"ဒီအကြောင်းက ငါတို့ နားထောင်သင့်တဲ့အရာလား"
နတ်ဘုရားဘုရင် ကူယွင်က အောက်ဘုံမှ သူပုန်နှင့် ပူးပေါင်းပြီး ဒီအက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ အရာတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။
သူတို့ထဲတွင် ကူယွင်၏ လူယုံစစ်သူကြီးများ ပါဝင်သည်။ သူတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းလိုကြောင်း သိကြသည်။ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။
"ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားဘုရင် လုပ်တာလား"
ဟု စိတ်ထဲတွင် အတွေးဝင်သွားကြသည်။
ကူယွင်မှာ ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် သူမ၏ စိတ်အာရုံမှ ပေါ်လာသော မျက်နှာမှာ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရေးမပါတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမှုမထားဘဲ အက်ကြောင်းကိုသာ အားသွင်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
အလွန်ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ဝေးလံသောနေရာမှ အမြန်ဆုံး နီးကပ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်ပင် ဖြစ်သည်။ အက်ကြောင်းနောက်မှ အရာများ ထွက်လာပါက အန္တရာယ်ကြီးမားသည်ကို သူသိသဖြင့် ဤအချိန်တွင် အခြေအနေကို ပိုင်နိုင်စွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် လီယန်ချူကို သတ်ရန် အခွင့်အရေးရှိနေသဖြင့် သူသည် မည်သည့်ဂိုဏ်းဂဏအငြိုးအတေးကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သတ်နိုင်လျှင် သတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဒီကောင်လေးက အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းလှသည်။
လီယန်ချူသည် နံ့သာမီးခိုး စွမ်းအားကို အသုံးမပြုဘဲ 'အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဓား' ကို အားသွင်းလိုက်သည်။
"ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်"
ဓားချက်အချို့အပြီးတွင် အက်ကြောင်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်ကျယ်လာသည်။
ဟူး...
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားလှသော သားရဲကြီးတစ်ကောင် ထွက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
အစွမ်းထက်သော ရွှေရောင် သံချပ်ကာနတ်ဘုရားတစ်ပါးမှာ လီယန်ချူရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရွှေရောင်သံချပ်ကာနတ်ဘုရား၏ အားပြင်းသော ဓားချက်မှာ မြေပြင်ကို အက်ကြောင်းဖြစ်သွားစေသည်။ ဤဓားချက်၏ အရှိန်မှာ မရပ်တန့်ဘဲ ထွက်လာမည့် သားရဲကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသော်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဓားရာတစ်ခုပင် မကျန်ခဲ့ပေ။
၎င်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်လူးထားသော ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်ဆေးများမှာ ကွာကျနေပြီး အလွန်အိုမင်းနေပုံရသည်။ သို့သော် သူ၏ ရန်လိုမှုမှာ ခုနက သားရဲများထက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးတို့မှာ ရွှေရောင်သံချပ်ကာနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် လက်သည်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပွေတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
"ဘုန်း "
ရွှေရောင်သံချပ်ကာနတ်ဘုရားမှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားကာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤနတ်ဘုရားမှာ အားနည်းသည်မဟုတ်၊ ခြင်္သေ့ကြီးမှာ ရက်စက်လွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်တွင် ကူယွင်၏ လှပသောမျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်။
"အရှက်မရှိတဲ့ကောင် "
လီယန်ချူသည် သူမကို အမှုမထားဘဲ၊ ထိုမျက်နှာကြီးကိုလည်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြု။ သူမကို မျက်ဝါးထင်ထင် ကြည့်စေခြင်းက ပိုမကောင်းပေဘူးလား။ သူသည် ဓားကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်လူသားအချို့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များ ကျန်ခဲ့သည်။
သတိထားသည့်အနေဖြင့် ခြင်္သေ့ကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် အက်ကြောင်းသို့ ပြန်သွားပြီး နောက်ထပ် ဓားချက်အချို့ ထပ်ခုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ အလွန်ရိုးသားလှသည်။
"…………"
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ ဒီလူ၏ အပြုံးမှာ အလွန်ပင် ရိုက်နှက်ချင်စရာကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် ဓားကို အိမ်ပြန်သွင်းကာ လှုပ်ရှားမှုအစွမ်းကို သုံး၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ဂူယွမ်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အကြည့်အောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ ဤနတ်စွမ်းအာရုံမျှဖြင့် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူမသည် စွမ်းအားကို မသုံးစွဲတော့ပေ။
သောင်းနှင့်ချီသော ဝေးကွာသောနေရာမှ အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ -
"ဒီလူဆိုးက အက်ကြောင်းနောက်က အရာတွေကို အကုန်လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ "
သူမသည် စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန်သုံးကာ မိမိ၏ နယ်မြေဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားသည်။ ချိတ်ပိတ်ထားသောနေရာမှ အရာများ ထွက်ပြေးသွားလျှင် ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင် တိုက်ခိုက်မည်ကို သူမ သိသည်။ ထိုအရာမှာ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးနှင့် ဆိုင်သဖြင့် မည်သူမျှ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည်မဟုတ်။ သို့သော် ကူယန်ကဲ့သို့ ခွေးကောင်မျိုးမှာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ သူ၏ လက်အောက်မှ စစ်သည်များ၏ သေဆုံးမှုကို ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သေချာပေါက် သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အမြန်ဆုံး ပြန်သွားပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ စွမ်းအားကို မသုံးစွဲခဲ့သည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး သူမဖြတ်သွားသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
…………
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင် ရောက်လာချိန်တွင် လီယန်ချူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရွှေရောင်ခြင်္သေ့ကြီးသာမက၊ အပြာနှင့် အနီရောင် နှစ်ရောင်စပ် မျက်လုံးခြောက်လုံးပါသည့် ဖားတစ်ကောင်လည်း ရှိနေသည်။ ထိုမျက်လုံးတို့မှာ ရွှေရောင်တောက်ပနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အက်ကြောင်းနောက်ဘက်တွင် ရှေးဟောင်းနေရာတစ်ခုရှိပြီး အတွင်းမှ အရာများမှာ အလွန်ခွန်အားကြီးသည်။ သို့သော် အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်နေပြီး အကျဉ်းချခံထားရရာမှ ယခုအခါ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် နိုးထလာခြင်းဖြစ်သည်။
သူတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သားရဲအကောင် ၂၀ ကျော် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တစ်ကောင်သာ ထွက်တတ်သည်။ ယခုမူ ရွှေရောင်ခြင်္သေ့နှင့် မျက်လုံးခြောက်လုံးပါ ဖားကြီးတို့မှာ နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့် ရှိနေသဖြင့် ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။
ဤနေရာတွင် စစ်သည်အများအပြားရှိပြီး အစွမ်းထက်သော အစီအရင်များ ရှိပါလျက်နှင့်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ရောက်ဖျက်ဆီးသွားသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။
ထို့အပြင်
"ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ဒီအက်ကြောင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရတာလဲ" ဆိုသည့်အချက်မှာ ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်ကို အလွန်အံ့သြသွားစေသည်။ ဤအရာမှာ 'အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဓား' ကဲ့သို့သော အလွန်အဆင့်မြင့်သည့် နတ်လက်နက်များသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။
တိုင်းတစ်ပါးမှ အစီအရင်များကို ဖျက်ဆီးပြီး ဟင်းလင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နေရာအနှံ့ သွားလာခြင်းမှာ သာမန် နတ်ဘုရားများ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
"ဒီအမွှေးနံ့သာ အနံ့ကို တစ်တိုင်လောက်ပဲ လွှတ်ပေးတော့မယ်၊ ကျန်တာကို ဘယ်သူပဲ ခံယူပါစေတော့"
လီယန်ချူ လက်ထဲတွင် နံ့သာနံ့မှာ သုံးပုံနှစ်ပုံသာ ကျန်တော့သည်။ သူသည် ဤတစ်ခါတွင် နတ်ဘုရားဘုရင်နှင့် မတိုက်ခိုက်လိုပေ။ ထိုနံ့သာဖြင့် နတ်ဘုရားဘုရင်ကို သတ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
"ဒီလိုနေရာကောင်းမျိုးမှာ သူတို့ကို ပျော်စရာတွေ ပိုပေးရမယ်"
လီယန်ချူ ရေရွတ်ရင်း အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကောင်းကင်လူသားတို့ထံမှ သူ အချက်အလက်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူသွားနေသည့် ဦးတည်ချက်မှာ ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ နန်းတော်ရှိရာဖြစ်သည်။
…………
ကူယွင်ထင်သလိုပင် ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ခွေးကောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှေရောင်ခြင်္သေ့ကို အစွမ်းကုန် မတားဆီးခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ စစ်သည်များမှာ သူ၏ လူယုံများ မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်ခြင်္သေ့နှင့် မျက်လုံးခြောက်လုံးပါ ဖားကြီးမှာ အလွန်ခွန်အားကြီးပြီး ကူယန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။
ကူယန်မှာ ခြင်္သေ့ကိုသာ တားဆီးထားပြီး ဖားကြီးမှာမူ ကောင်းကင်လူသားများကြားတွင် ပျံ့နှံ့ကာ သတ်ဖြတ်နေသည်။ ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ အစီအရင်များကို ဖွင့်ကာ ဖားကြီးကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း အကျိုးမရှိပေ။ ဖားကြီး၏ နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့် စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း စစ်သည်အမြောက်အမြား သေဆုံးကုန်သည်။
သူ့ဘေးမှ လေစီးကြောင်းများမှာ ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ နတ်ဘုရားဘုရင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤသားရဲတို့မှာ အချိန်အကြာကြီး အကျဉ်းချခံထားရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂူယန်မှာ အက်ကြောင်းနောက်ဘက်တွင် အခြား အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု နိုးထလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လီယန်ချူသည် အက်ကြောင်းကို ထိခိုက်အောင်လုပ်လိုက်သဖြင့် အတွင်းရှိအရာများကို နိုးထစေခဲ့သည်။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ နတ်ဓားကို ကိုင်ဆွဲကာ ငါးရောင်ခြယ်အလံ ကို ထုတ်သုံးပြီး အက်ကြောင်းကို ကာဆီးထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကူယွင် ရောက်လာသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်မှ မျက်နှာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုမျက်နှာသည် ဓားချက်အချို့ကို သုံးကာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း ဖားကြီးကို တိုက်ရန် မလုံလောက်ပေ။ ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်။ ထိုနေရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဤသားရဲများ ထွက်သွားလျှင် သူမအုပ်ချုပ်သည့် နယ်မြေမှာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
သူမရောက်လာချိန်တွင် ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ကြွက်သားများ ထူပြောပြီး အချို့နေရာများတွင် အရိုးများ ပေါ်နေသော်လည်း ရက်စက်သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ နေမင်းနတ်ဘုရားဘီး ကို သုံးလိုက်သည်။ ထိုသူမှာလည်း နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားသည်။
"ဘုန်း ဘုန်း" ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ 'နေမင်းနတ်ဘုရားဘီး' မှာ အသံမြည်လျက် ထိုသူကို မထွက်လာနိုင်အောင် တားဆီးထားသည်။ ထိုသူမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းသာ ရှိသည့် ဘီလူးဖြစ်သည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ
"မဖြစ်မနေ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အိုး ကို အသုံးပြုရမယ်"
ဟု ဆိုကာ စာလုံးများကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံ၏ အဖိုးတန်ရတနာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အိုး ကြီးမှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘီလူးကြီးမှာ သူ၏ မျက်လုံးမှ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ 'နေမင်းနတ်ဘုရားဘီး' မှာ လွင့်စင်သွားသည်။ ဘီလူးကြီးမှာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထွက်လာသည်။ သူ ထွက်လာပြီးနောက် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း စစ်သည်များ သေဆုံးကုန်သည်။
ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အိုး မှ စွမ်းအားများ ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုမှာ ထပ်၍ ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်မြွေကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်မြိုလိုက်တိုင်း စစ်သည်ဒါဇင်နှင့်ချီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မြွေ၏ အအေးဓာတ်ကြောင့် စစ်သည်များ၏ အသားအရေမှာလည်း ကြေမွသွားသည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ နတ်ဘုရားဘုရင်ဖြစ်ပြီးကတည်းက ဤကဲ့သို့ အများအပြား ထွက်လာသည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ သူမ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အိုး ကို အသုံးပြုကာ ဤနေရာကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
"ဘုန်း" ကောင်းပင်ဧကရာဇ်အိုး မှာ ကျလာပြီး ထိုနေရာကို ခဏတာ ဖိနှိပ်ထားလိုက်နိုင်သည်။ သူမ ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ
"မင်းဘာကြည့်တာလဲ" ဟု စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ
"ဘာလို့ အစောကတည်းက ဒီအိုးကို မသုံးတာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။ ဤအိုးမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အများသုံးပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကူယန်သာ အစောကတည်းက သုံးခဲ့လျှင် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ပေ။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံမှာ မင်းတစ်နေရာတည်းပဲ အန္တရာယ်ရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအိုးကို အလွယ်တကူ သုံးလို့ရမလား တခြားနေရာမှာ ပြဿနာတက်ရင် မင်းတာဝန်ယူမှာလား"
ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောတော့ပေ။ သူမလည်း ကူယန်နေရာမှာဆိုလျှင် ဤအတိုင်းပင် လုပ်မည်ဖြစ်သည်။
"ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ငါဒီကို မလာသင့်ဘူး၊ အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာ လက်ထဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်လက်နက် ပါနေတာပဲ ငါ အစောကတည်းက သတိထားခဲ့သင့်တယ်"
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တရခြင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူငယ်မှာ ဤမျှလောက် ရဲရင့်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း။ သူမသည် တစ်နေ့တာအတွင်း နောင်တ အကြိမ်ကြိမ် ရလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခု ကျလာသည်။ ၎င်းမှာ အဝတ်အစားပွပွ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အမာရွတ်များပါသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူကား ကူယွင် သွားရောက်စည်းရုံးခဲ့သူ ကူချွမ်နတ်ဘုရားဘုရင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် နဂါးငါးကောင် ပတ်ထားသည့် လှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူသည် အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး
"မိန်းမသားဆိုတာ အလုပ်မတွင်ဘူးပဲ၊ ဒီလောက် ပြဿနာတွေကို ဖန်တီးလိုက်တာ "
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရန်သူနှင့် တိုက်နေရသဖြင့် စကားများ မပြောတော့ပေ။ စစ်သည်များ သေဆုံးမှုမှာ များပြားလှသဖြင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ကြေကွဲရသည်။
"အရှက်မရှိတဲ့ တာအိုဆရာက ငါ့ကို ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ "
အခြား နတ်ဘုရားဘုရင်များလည်း ရောက်လာကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်သဘောထားမှာ မတူညီကြပေ။ ထိုနေရာတွင် ပြဿနာမှာ ထိန်းမရနိုင်တော့ပေ။ သားရဲများမှာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှာလည်း မငြိမ်သက်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ အော်လိုက်သည်။
"အရင်ကတော့ ဘယ်သူမှ အစွမ်းကုန် မတိုက်ခဲ့ကြဘူး၊ အခုတော့ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှာ အရှုပ်တော်ပုံတွေ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ "
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်းနယ်မြေမှာ ပြဿနာတက်တာကို ငါတို့ဆီ ပုံချနေတာလား "
ကူချွမ်နတ်ဘုရားဘုရင်လည်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"မှန်တယ်၊ ငါတို့က ကူညီပေးဖို့ လာတာကို အပြစ်တင်နေပြန်တယ်၊ မိန်းမသားတွေကိုတော့ တကယ်ကို စကားပြောလို့ မရဘူး "
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမသည် စစ်သည်များ သေဆုံးမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဤလူများ၏ အထင်သေးမှုကြောင့်လည်းကောင်း ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတော့သည်။