အခန်း ၄၄၁

Vol. 45 Ch. 441

အခန်း ( ၄၄၁ ) စောင့်ကြည့်ကင်မရာများကို အားကျခြင်း

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည့် ပညာရေးမှူးအချို့မှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အထူးတလည် ချိန်ညှိထားသော ရှင်းလင်းပုံများနှင့် ဧည့်သည်တော်များ၏ ထူးခြားသည့် အငွေ့အသက်များ၊ သာမန်အခြေခံ အသိပညာများအပေါ် သူတို့၏ ဆန်းသစ်သည့် တုံ့ပြန်မှုများကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ သူတို့က တဖြည်းဖြည်း နားလည် သဘောပေါက်လာကြသည်။

ဟုန်ဝူဧကရာဇ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများက လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖိနှိပ်၍မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုများ မြင့်တက်လာရ၏။

သူတို့က စည်းကမ်းချက်များကို နှလုံးသားထဲတွင် ခိုင်မာစွာ မှတ်သားထားပြီး မေးခွန်းများများ မမေးရဲကြဘဲ ဤသူတို့က မည်သည့်မင်းဆက်မှ ဧကရာဇ် သို့မဟုတ် စစ်သူကြီးများ ဖြစ်နိုင်သလဲဆိုသည်ကိုသာ စိတ်ထဲမှ အရူးအမူး ခန့်မှန်းနေကြတော့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက လူတိုင်းကို စာသင်ဆောင်၏ တိတ်ဆိတ်သော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တောက်ပနေသည့် ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် စာသင်ခန်းများအတွင်း၌ စာသင်ကြားနေသည်ကို ဂရုတစိုက်နားထောင်နေကြသော ကျောင်းသားများနှင့် စင်မြင့်ပေါ်မှ စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပြသပေးနေသည့် ဆရာ၊ ဆရာမများကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

လူတိုင်းအတွက် ပညာရေးဟူသည့် ဤမြင်ကွင်းနှင့် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည့် စာဖတ်သံများကို ကြားရသည့်အခါ ဟုန်ဝူဧကရာဇ်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများမှာ များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြရ၏။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက အချိန်ကိုက်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းနေအရွယ် ကလေးတိုင်း ကျား၊ မ မရွေး ပညာသင်ကြားခွင့်ရရှိစေဖို့ဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အခြေခံအမျိုးသားရေး မူဝါဒတစ်ခုပါ။ နိုင်ငံသား ပိုများများ ပညာသင်ကြားနိုင်မှ အခြေခံ သဘောတရားတွေကို နားလည်ပြီး အသိပညာတွေ ရရှိမှသာ တိုင်းပြည်က အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူသားအရင်းအမြစ်တွေကို အဆက်မပြတ် ရရှိနိုင်ပြီး တိုင်းပြည်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနဲ့ ကြီးပွားမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မှာပါ..."

"အခုခေတ်မှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရင်းအမြစ်က လူသားအရည်အချင်းပဲလို့ ပြောလို့ရပါတယ်..."

"လူတွေကို သင်ကြားပြုစုပျိုးထောင်ပေးတယ်ဆိုတာက အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ရွေးချယ်ဖို့သာမကဘဲ ပြည်သူတွေကို အသိပညာပေးဖို့နဲ့ နိုင်ငံသားတိုင်း လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေဖို့ပါ..."

ဟုန်ဝူဧကရာဇ်၊ ရှတာ၊ လီရှန်ချန်းနှင့် အခြားသူများက သေချာ အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က စာသင်ခန်းထဲတွင် ပညာသင်ကြားနေသည့် လူငယ်လေးများ၏ မျက်နှာများကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း ထိုသူများထံမှတစ်ဆင့် တိုင်းပြည်ပြန်လည် နိုးထလာမှုနှင့် အင်အားကြီးမားသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအတွက် အုတ်မြစ်ကို သူ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

ကျောင်းကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်က အဖွဲ့ကို ကျောင်းဂိတ်တံခါးအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များ ကားဖြင့် ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ သိချင်စိတ်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း စည်းကမ်းချက်များကို မှတ်သားထားကာ မည်သည့် မေးခွန်းမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။

သူက ရိုးသားသော်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ သူ အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည့် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

"ဂုဏ်သရေရှိ ခေါင်းဆောင်များနဲ့ လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... ဒီနေ့ လူကြီးမင်းတို့အားလုံး ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းကို ရောက်လာတာက တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... လူကြီးမင်းတို့ မထွက်ခွာခင်မှာ အမှတ်တရအနေနဲ့ အားလုံး အတူတူ အုပ်စုလိုက် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရိုက်ခွင့်ပြုနိုင်မလား ခင်ဗျာ..."

သူ၏ အကြည့်က ဟုန်ဝူဧကရာဇ်နှင့် အခြားသူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "အုပ်စုလိုက် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံတည်းပါပဲ..."

သူက ထိုထူးခြားလှသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုကြီး သို့မဟုတ် အခြားမည်သူမဆိုနှင့် သီးသန့် ဓာတ်ပုံ တွဲရိုက်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေသော်လည်း အထက်မှ ညွှန်ကြားချက်များကို စဉ်းစားမိကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အလွန်အကျွံ မတောင်းဆိုရဲတော့ချေ။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သတိထားနေသည့် အမူအရာကို မြင်သည့်အခါ ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က အတော်လေး နားလည်ပေးကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီလေ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပညာရေးမှူးအချို့မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကြပြီး သူတို့၏ အပြုံးများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ နေရာချထားရန် အလျင်အမြန် စတင်လိုက်ကြ၏။

မကြာမီတွင် လူတိုင်းက စာသင်ဆောင်ရှေ့ရှိ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

ဟုန်ဝူဧကရာဇ်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများက သဘာဝကျကျပင် ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် နေရာယူကြပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ပညာရေးမှူးနှင့် အခြား ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးများက နောက်တန်းတွင် သပ်ရပ်စွာ ရပ်လိုက်ကြသည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည့် ကျန်းယဲ့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ကျန်းယဲ့မှာ သူ၏ အနုပညာဆန်ဆန် လူလတ်ပိုင်း ရုပ်ဖျက်ထားသည့် အသွင်အပြင်ဖြင့်သာ ရှိနေသေးပြီး ဓာတ်ပုံအရိုက်ခံရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ မပေါ်ချေ။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရိုးသားစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးလေးပါ... ဘာလို့... ရုပ်ဖျက်ထားတာကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ ဓာတ်ပုံ မရိုက်တာလဲ... အမှတ်တရလေး ဖြစ်သွားတာပေါ့..."

ကျန်းယဲ့က စာသင်ချိန်ဖြစ်၍ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည့် ကျောင်းဝင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှူးများ၏ မျှော်လင့်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

သူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ ဆံပင်တု၊ မုတ်ဆိတ်၊ နေကာမျက်မှန်နှင့် အခြား ရုပ်ဖျက်ထားသည်များကို စတင် ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရင်းနှီးပြီး ချောမောလှသည့် ဒါရိုက်တာကျန်းက လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။

"ဝိုး..."

"ဒါရိုက်တာကျန်း အစစ်ကြီးပဲဟ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် မှူးကြီးအချို့မှာ အနည်းငယ် ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ကျန်းယဲ့ကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှိုက်လိုက်မိကြဆဲပင်။

သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက သူတို့၏ အိုက်ဒေါနှင့် အောင်မြင်စွာ တွေ့ဆုံခွင့်ရသည့် ပရိသတ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး သူတို့၏ အပြုံးများက ပို၍ပင် တောက်ပလာရ၏။

ပညာရေးမှူးက ကျန်းယဲ့ထံသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "လာပါ... ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒီမှာ ရပ်ပါ... ဒါက နေရာကောင်းပဲ"

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျန်းယဲ့မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးကြားတွင် ညပ်နေပြီး သူ၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင်တော့ မင်မင်းဆက်၏ ထိုက်ကျူ ဧကရာဇ်က ရပ်နေလေသည်။

လူတိုင်းက သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ပျော်ရွှင်သည့် အပြုံးများဖြင့် ကင်မရာကို ကြည့်နေကြ၏။

နောက်ခဏ၌ ဓာတ်ပုံဆရာက ထောင့်ကို ချိန်ညှိကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဆင်သင့်... တစ်... နှစ်... သုံး..."

တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်သံများကြားတွင် ကင်မရာ ရှပ်တာ နှိပ်သံများ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျော်လွန်ကာ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဤထူးခြားလှသော အုပ်စုလိုက်ဓာတ်ပုံလေးမှာ အချိန်ထဲတွင် ထာဝရ မှတ်တမ်းတင်ခံလိုက်ရချေပြီ။

ဓာတ်ပုံများထဲတွင် ရွှေခေတ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည့် ဧကရာဇ်များနှင့် စစ်သူကြီးများ၊ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ချိတ်ဆက်ပေးသည့် အချိန်ခရီးသွား ဧည့်လမ်းညွှန်နှင့် အနာဂတ်လူသားအရင်းအမြစ်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန် ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသည့် ခေတ်မီ ပညာရေးပညာရှင်များ ပါဝင်နေချေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် လူတိုင်း၏ အပြုံးများက တစ်နေရာတည်းတွင် ဆုံစည်းသွားခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က ဟုန်ဝူဧကရာဇ်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများကို ခေတ်သစ်ရှိ သာမန်ပြည်သူများ၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် ကုန်ဈေးနှုန်းများကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ခံစားသိရှိနိုင်စေရန် ဧရာမ စူပါမားကတ်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

စင်များပေါ်တွင် တောင်လိုပုံနေသည့် ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ စားသုံးဆီများနှင့် ကပ်ထားသည့် စျေးနှုန်း တံဆိပ်များကို သူတို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဟုန်ဝူဧကရာဇ်နှင့် အခြားသူများက ၎င်း၏ ဈေးနှုန်းကို ထိုအချိန်က မင်မင်းဆက်ရှိ ဆန်စပါး ဈေးနှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ကြရာ ခေတ်သစ်ရှိ သာမန်ပြည်သူများအတွက် ဆန်စပါး ဈေးနှုန်းက မည်မျှ ဈေးသက်သာကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။

ဤမျှ သက်သာလှသည့် ဈေးနှုန်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားကြရလေသည်။

ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က လေလုံစနစ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသည့် ဆန်အိတ်တစ်အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရေးမှတ်ထားသည့် အလေးချိန်နှင့် ဈေးနှုန်းကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက ဘေးရှိ လီရှင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "အကယ်၍ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာမင်မင်းဆက်က ပြည်သူတွေလည်း ဆန်တွေကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ လုံလုံလောက်လောက် ဝယ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ..."

စူပါမားကတ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ လမ်းဆုံရှိ သတိမထားမိလောက်သော အနက်ရောင် အလုံးခြမ်းပုံစံကိရိယာလေးတစ်ခုအပေါ်တွင် အကြည့်များ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူ တစ်နေ့လုံး လှည့်လည်သွားလာနေစဉ်အတွင်း ဤပစ္စည်းလေးများက နေရာတိုင်း၊ လမ်းထောင့်တိုင်းနှင့် ဆိုင်ထောင့်တိုင်းတွင် ရှိနေပုံရကြောင်းကို သတိထားမိခဲ့ရာ ၎င်းက သူ၏ သိချင်စိတ်ကို နှိုးဆွနေ၏။

သူက ထိုကိရိယာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကျန်းယဲ့ကို မေးလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေငယ်လေးကျန်း... နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့ အဲ့ဒီ အနက်ရောင်ပစ္စည်းလေးတွေက တိတိကျကျ ဘာတွေလဲ... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

ကျန်းယဲ့က သူ၏ အကြည့်များနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှင်းပြလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး... အဲ့ဒါကို စောင့်ကြည့်ကင်မရာလို့ ခေါ်ပါတယ်... ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဆိုရင်တော့ စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက်ပါ..."

ထို့နောက် သူက စောင့်ကြည့်ရေး စနစ်၏ အခန်းကဏ္ဍကို အသေးစိတ် ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူများ၏ ပုံရိပ်များနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို မည်သို့ မှတ်တမ်းတင်ကြောင်း၊ အစိုးရမှ အမှုအခင်းများ စုံစမ်းစစ်ဆေးရာတွင်နှင့် အများပြည်သူ လုံခြုံရေးထိန်းသိမ်းရာတွင် မည်သို့ ကူညီပေးကြောင်း ထို့အပြင် ဆိုင်များတွင် သူခိုးရန်မှ မည်သို့ ကာကွယ်ပေးကြောင်း စသည်တို့ကို ရှင်းပြလိုက်၏။

စောင့်ကြည့်ရေး စနစ်၏ မိုင်ထောင်ချီ မြင်နိုင်စွမ်း နှင့် သူမြင်သမျှကို မှတ်မိနိုင်စွမ်းအကြောင်း ကြားရသည့်အခါ သူတို့ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

ချီမင်းသားက အရင်ဆုံး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှိုက်လိုက်၏။ "ဘုရားရေ... ဒါက နန်းတွင်း ကိုယ်ရံတော်တပ်တွေထက်တောင် ပိုစွမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ရဲ့ အမြင်အာရုံက ပိုတောင် စူးရှသေးတယ်... အကယ်၍ ဒီအရာကြီးအောက်မှာ ဘာပဲလုပ်လုပ် လုံးဝကို ပိတ်မိနေမှာပဲ..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် နန်းတွင်း ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး မောင်းရှန်မှာ ကျန်းယဲ့၏ စောင့်ကြည့်ရေးအကြောင်း မိတ်ဆက်စကားကို ကြားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပလာရသည်။

သူက စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို တန်ဖိုးဖြတ်မရသည့် ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေရင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။ "အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်နဲ့ မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ နေရာတိုင်းမှာသာ ဒီလို အံ့ဩစရာ ပစ္စည်းမျိုး တပ်ဆင်ထားနိုင်မယ်ဆိုရင်..."

ထိုသို့သာဆိုလျှင် အမတ်များ အားလုံးကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန်.... မြို့တော်တွင်း လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ဥပဒေချိုးဖောက်သူများကို ဖမ်းဆီးရန်က သူတို့အတွက် အလွန် လွယ်ကူသွားမည် မဟုတ်ပါလော။

သူက ဤပစ္စည်းအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည့် မမြင်ရသော်လည်း အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်သော စောင့်ကြည့်ရေး ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေပုံရချေသည်။

အခန်း ၄၄၁ပြီး၏။