အခန်း ၄၄၇

Vol. 45 Ch. 447

အခန်း (၄၄၇) အမှတ် ၂၀,၀၀၀ လက်ထဲရောက်လာခြင်း

ဟုန်ဝူဧကရာဇ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့က မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းက စည်ကားလှသော ခေတ်မီနဂါးမြို့တော်ကြီးမှသည် သူတို့ ထွက်ခွာခဲ့ရာ နန်းတော်၏ ဘေးဘက်ဆောင်ငယ်လေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။

ကျွန်းခုံပေါ်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ထိုင်နေခဲ့ကြသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် မာမိဖုရားခေါင်ကြီးတို့သည်လည်း သူတို့ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ထူးဆန်းသော လှိုင်းထန်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဟုန်ဝူဧကရာဇ်၊ ချီမင်းသား၊ ရှတာနှင့် အခြားဆယ်ဦးကျော်က သူတို့သယ်ဆောင်လာသော အထုတ်ကြီးအထုတ်ငယ်များနှင့်အတူ ခန်းမထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကြသည်။

"ခမည်းတော်..."

"ချုံပါး..."

သူတို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် မာမိဖုရားကြီးတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ရင်ထဲမှ အပူမီးများ ငြိမ်းအေးသွားတော့သည်။

ဘေးကင်းကျန်းမာစွာ ရှိနေကြသည့် သူ၏ဇနီးနှင့် သားတော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က သူ၏ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ပြောချင်သည့် စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ ရှိနေသော်လည်း ဤအချိန်သည် အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ပြောပြရမည့်အချိန် မဟုတ်မှန်း ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

သူက အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာသော ဒေသထွက် အထူးကုန်ပစ္စည်းများကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ကျန်းယဲ့ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

ကျန်းယဲ့က စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ သူယူဆောင်လာသော ကြီးမားသည့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူကာ ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သပ်ရပ်စွာ စုပုံထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူက ဟုန်ဝူဧကရာဇ်အား ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး... အခု ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြန်သင့်ပြီထင်တယ်... ယင်ထျန်းမြို့တော်လမ်းမပေါ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီရုံးခွဲလေးကို အရှင်မင်းကြီး ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"မိတ်ဆွေလေးကျန်း... စိတ်ချပါ... ငါကိုယ်တော်ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းကို လာမနှောင့်ယှက်ရဲစေရဘူး..." ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ကတိပေးလိုက်၏။

ချီမင်းသားမှာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... နောက်တစ်ခါ... နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့လောက် လာမလဲဟင်..."

ဤမေးခွန်းက ထိုမျှော်လင့်ချက်မျိုးပင် ကိုယ်စီရှိနေကြသော ရှတာ၊ လီရှန်ချန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အာရုံများကို ကျန်းယဲ့ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားစေခဲ့သည်။

အနာဂတ်ကမ္ဘာကြီးက အလွန် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ထိုနေရာသို့ ထပ်သွားချင်နေကြသေးသည်။

ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က နောက်တစ်ကြိမ်သွားလျှင် မာမိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုပါ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားချေသည်။

၎င်းကိုကြားသောအခါ ကျန်းယဲ့က ပြုံးလိုက်၏။ "အချိန်တန်ရင် သဘာဝကျကျ ရောက်လာမှာပါ... နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော်လာရင် ခရီးသွားအေဂျင်စီကနေပဲ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချီမင်းသားက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ချက်ချင်း အာမခံလိုက်၏။ "အဲ့ဒီဆိုင်ကို ငါကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ပေးမယ်... ဆိုင်က မင်းအတွက် နေ့တိုင်း ဖွင့်ထားပေးမှာမလို့ မင်းရဲ့ စီးပွားရေးကို ဘယ်တော့မှ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းယဲ့က အစပိုင်းတွင် ထိုမျှ အလုပ်ရှုပ်ခံစရာ မလိုကြောင်း ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း ရုံးခွဲအနေဖြင့် ဤခေတ်ကာလ၏ ကျော်ကြားမှုအမှတ်ကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေရန် လိုအပ်သေးကြောင်း သတိရသွားသဖြင့် စကားများကို မြိုချလိုက်ပြီး ချီမင်းသားအား ကျေနပ်အားရသည့် မျက်နှာဖြင့်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးဖို့ အရှင့်သားကို အပူကပ်ရတော့မှာပဲ... အခုကစပြီး ဒီမင်မင်းဆက်က စီးပွားရေးက အရှင့်သားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီနော်..."

ချီမင်းသားက ၎င်းကို ယဉ်ကျေးမှုသက်သက်ဟုသာ မှတ်ယူကာ ဂရုမစိုက်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် အာမခံနေသဖြင့် ကျန်းယဲ့၏ စကားထဲမှ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်ကို လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ချေ။

သူ သတိမထားမိသော်လည်း ဘေးတွင်ရပ်နေသော အဘိုးကြီးကျူးကမူ အကုန်လုံးကို နားလည်သဘောပေါက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေလေးကျန်း... စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းရဲ့ စီးပွားရေးက သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ..."

ရှတာ၊ လီရှန်ချန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း ပြုံးကာ ထောက်ခံလိုက်ကြပြီး ကျန်းယဲ့အား စိတ်ချလက်ချထားရန် ပြောလိုက်ကြ၏။

ကျန်းယဲ့က ကျေနပ်သွားရသည်။ သူက ခန်းမထဲတွင် စုဝေးနေကြသော မင်ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်များကို နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ "လူကြီးမင်းတို့... နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့..."

နောက်ခဏ၌ နှမြောတသမှုများနှင့် သိချင်စိတ်များ ရောနှောနေသော လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် နူးညံ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ကျန်းယဲ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အလင်းရောင်က တစ်ချက်လင်းလက်သွားပြီးနောက် အတွင်းမှ ပုံရိပ်နှင့်အတူ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အစကတည်းက ရှိမနေခဲ့သည့်အလား ဘေးဘက်ဆောင်လေးထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်းယဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာများဖြင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် မာမိဖုရားခေါင်ကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တက်ကြွမှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ အသံက ပိုမိုကျယ်လောင်လာရသည်။

"နှမတော်... ပင်းအာ... မင်းတို့ မသိပါဘူး... နောင်နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာအကြာက ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို... စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ..."

သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံကျနေသော အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် သေတ္တာများနှင့် ခြင်းတောင်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာလေသည်။

"ကြည့်စမ်း... ငါတို့ ပစ္စည်းကောင်း တော်တော်များများ ပြန်သယ်လာနိုင်ခဲ့တယ်... ပင်းအာ... ဒါတွေကို မင်း သေချာလေ့လာကြည့်ရမယ်... နောက်တစ်ခါ မိတ်ဆွေလေးကျန်း လာတဲ့အခါ ငါတို့တတွေ တရုတ်ပြည်ကို အတူတူ သွားကြမယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်း ဘာမှမသိ နားမလည်တာမျိုး ဖြစ်မနေတော့ဘူးပေါ့..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပစ္စည်းအပုံလိုက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ရင်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့သိချင်စိတ်များနှင့် တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ကျန်းယဲ့က ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီ၏ ဒုတိယထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သမ်းဝေကာ အကြောဆန့်လိုက်ရာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးအဆစ်များအားလုံး ပြေလျော့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟူး... ဒီရက်ပိုင်း တကယ်ကို ပင်ပန်းတာပဲ..."

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခုက ရှိနေဆဲပင်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤအော်ဒါ ပြီးသွားပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

နောက်တစ်ကြိမ်ကျလျှင် စနစ်က မည်သို့သော ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် တာဝန်မျိုးကို ပေးလာမည်နည်းဟု သူ တွေးနေမိလိုက်သည်။

ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် စနစ်၏ အသိပေးသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

【ဒင်.. ဟုန်ဝူနန်းသက် ဆယ့်ငါးနှစ်တွင် ယင်ထျန်းမြို့တော်၌ ရုံးခွဲတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန် တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ...】

【တာဝန် ဆုလာဘ်များ - သက်တမ်း +၃၀၀ ရက်၊ စနစ် အမှတ် +၂၀,၀၀၀။ သင့်အကောင့်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးပြီးပါပြီ... လက်ခံသူ... ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဆေးပါ...】

စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အမှတ်များနှင့် သက်တမ်း တိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းယဲ့၏ စိတ်အခြေအနေက သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာရသည်။

အမှတ်များ အလုံအလောက် စုမိသွားသည်နှင့် ၁၉၃၇ အတိုင်းအတာတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခု သေချာပေါက် ရှာဖွေရမည်ဟု သူက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်သည်။ သို့မှသာ မိမိတို့၏ အသက်များနှင့် ယုံကြည်ချက်များဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့သော နိုင်ငံတော်ကြီးသည် ယခုအခါ မည်မျှ ကြီးပွားချမ်းသာကာ တိုးတက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို အသက်စွန့်သွားခဲ့ကြသော ဘိုးဘေးများ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထိုမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကျန်းယဲ့က အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းခရီးသွားရသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖယ်ရှားရန် ရေမိုးချိုးလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်းခုံပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။

အမည်မဲ့ကျင့်စဉ်က တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်လာပြီး သူ၏ အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း ဗလာဖြစ်သွားသည်။ သူက တရားထိုင်သည့် အခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိုအတိုင်း တစ်ညလုံး နေခဲ့လေသည်။

မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၌ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းယဲ့၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွား၏။

ယခုတစ်ကြိမ် သူစုပ်ယူလိုက်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ယခင်ကထက် ပိုမို ပါးလွှာနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..." သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

မင်မင်းဆက်ကာလအတွင်း နေ့ဘက်၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အတော်လေး ရှားပါးသော်လည်း ညဘက်တွင်မူ ၎င်း၏ သိပ်သည်းဆက သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းက များစွာ ပိုမိုထိရောက်လေသည်။

သူ၏ ခေတ်မီအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် နေ့ဘက်၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မခံစားရသေးဘဲ ညဘက်မှသာ ခံစားရသည်။

မင်မင်းဆက်ကာလကလောက် မများပြားသော်လည်း ရှိတော့ ရှိနေသေးသည်။

ဤကွာခြားချက်က သူ၏ သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သေချင်ယောင်ဆောင်နေတတ်သည့် စနစ်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဆက်သွယ်ရန် သူ ကြိုးစားကြည့်လိုက်၏။

"စနစ်... အခု ငါတို့က အရမ်းခင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေပြီလေ... ငါ ဘယ်လို ကျင့်စဉ်မျိုးကို သုံးနေတာလဲဆိုတာ တိုးတိုးလေးလောက် ပြောပြလို့မရဘူးလား..."

"ပြီးတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိဘူးလို့ စမ်းသပ်ချက်တွေက ပြနေတာတောင် ဘာလို့ ကျင့်ကြံလို့ရနေသေးတာလဲ..."

"ဒါက အတိအကျ ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ စနစ်က ဝန်ဆောင်မှု မရနိုင်ပါဟူသော အခန်းကဏ္ဍတွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ သရုပ်ဆောင်ရင်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မပေးဘဲ နေလေသည်။

ကျန်းယဲ့က အဖြေရရန် စနစ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖိအားပေးခဲ့သော်လည်း စနစ်က သေချင်ယောင်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆက်လက် ရှင်းပြခိုင်းရန် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ပြီးကတည်းက ပြေးခြင်းထက် ကျင့်ကြံခြင်းက စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေရန် ပိုကောင်းကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် သူက နံနက်ခင်းများတွင် မပြေးတော့ချေ။

သို့သော် နံနက်စာကတော့ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သေး၏။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး လူနေရပ်ကွက်အပြင်ဘက်ရှိ နံနက်စာရောင်းသည့် ဆိုင်လေးဆီသို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"သူဌေး... ထုံးစံအတိုင်းပဲ... အစပ်အရသာ တို့ဖူးပေါက်စီခြောက်လုံးနဲ့ ဆားနယ် ပဲနို့တစ်ခွက်..."

"အိုကေ... ရှောင်ယဲ့... ခဏလေး စောင့်နော်..."

အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ပေါက်စီများနှင့် အရသာရှိလှသည့် ပဲနို့တို့ကို စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က ကျေနပ်အားရစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသံမထွက်သည့် သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း အိမ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ပြန်လာလိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ဖျော်လိုက်ပြီး အေးအေးလူလူ သောက်သုံးလိုက်၏။

လက်ဖက်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေး လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာချိန်၌ သူ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ရေးရာ အထူးညှိနှိုင်းရေးဗျူရိုမှ လူများက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆများသော နေရာများကို ရှာဖွေရန် ဖန်ဖန်ကို ခေါ်သွားကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ရက်အတော်လေး ကြာနေပြီဖြစ်သော်လည်း သတင်းအစအနမျှ မကြားရသေးချေ။

သင့်တော်သော နေရာတစ်ခု မရှာတွေ့သေး၍လော သို့မဟုတ်... တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေသလား...

အခန်း ၄၄၇ပြီး၏။