အခန်း ၂၀၂

အခန်း (၂၀၂)

ပထမမင်းသားကို သတ်ဖြတ်ခြင်း

ဤစကားများသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် အမြောက်အမြားကိုလည်း များစွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဒုစရိုက်မှုပေါင်းစုံကို ကျူးလွန်ပြီး အပြစ်မဲ့သူများကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ဖူးသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်များပင် ဒုနဲ့ဒေး ရှိသော်လည်း၊ သွေးယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် လူပေါင်း တစ်သိန်းနီးပါးကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မည်ဟု ဗြောင်ကျကျ ကြွေးကြော်လိုက်သော ချူရွှမ်ကဲ့သို့သောသူမျိုးကား အလွန်အမင်း ရူးသွပ်လွန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရမည့်သူများအားလုံးမှာ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိသော လူကောင်းများ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။ ၎င်းတို့သည် နေ့စဉ်ဘဝတွင် ကောင်းမှုကုသိုလ်များနှင့် ကရုဏာတရားတို့ကို လက်တွေ့ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်နေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်များပင် ထိုသို့သော လူမျိုးကို သတ်ဖြတ်ရန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိတတ်ကြရာ၊ ယခုအကြိမ်တွင် လူပေါင်းတစ်သိန်းနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ချေ။

ပထမမင်းသားသည် လိပ်ပြာလွင့်မတတ် လန့်သွားခဲ့ပြီး “ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ဒီလောက်အများကြီးကို သတ်ရမှာလဲဟင်။”

အကယ်၍ ဤကိစ္စသာ ပေါက်ကြားသွားပါက၊ ပညာရှိများကို ရိုသေလေးစားတတ်ပါသည်ဟူ၍ သူ အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ထားသော ဂုဏ်သတင်းကျော်စောမှုကြီးမှာ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားရုံတင်မကဘဲ၊ မိစ္ဆာများထဲမှ မိစ္ဆာဆိုးကြီးအဖြစ် လောကတစ်ခုလုံး၏ ကျိန်ဆဲခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် အမြောက်အမြား၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အမျိုးမျိုးသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့ကြသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ချူရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ဘာလဲ... မင်းတို့ ကြောက်နေကြတာလား။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီအရာရှိက ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါးရဲ့ ပြင်ပမှာ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အလမ်းကြီးတစ်ခုကို ရရှိခဲ့တယ်။ တို့တွေ ဒီအခွင့်အလမ်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်သရွေ့တော့ မင်းတို့ထဲက အနည်းဆုံး လူတစ်ရာလောက် မဟာဆရာသခင်နယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ ဒီအရာရှိက အာမခံနိုင်တယ်။”

“ဘာ... လူတစ်ရာတောင် မဟာဆရာသခင်နယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်မှာလား။”

ဝုန်း။

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ကြပြီး ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးအစုံမှာလည်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရကာ “ဆရာ... သွေးယဇ်ပူဇော်တာက တကယ်ပဲ မဟာဆရာသခင်နယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်စေမှာ သေချာလို့လား။”

“ဒီအရာရှိ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုရဲတယ်... အကယ်၍ မုသာဝါဒ စကားတစ်ခွန်းတင် ပါခဲ့ရင် ဂူယွဲ့တစ်ယောက် အသေဆိုးနဲ့ သေပါစေ။”

ချူရွှမ်သည် လက်ကိုမြှောက်၍ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့် ကျိန်ဆိုလိုက်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာ သွေးယဇ်ပူဇော်တာကို ငါ သဘောတူတယ်၊ ပြီးတော့ အစွမ်းကုန်လည်း ကူညီပံ့ပိုးပေးမယ်။” ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘဇောများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာခဲ့တော့သည်။ မဟာဆရာသခင်နယ်ပယ်... သူသာ ထိုနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပါက အခြားသော မင်းသားအမြောက်အမြားကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ခြေမှုန့်တုံးပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

‘နောင်အနာဂတ်ရဲ့ ရာဇပလ္လင်က သူကလွဲရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။’

ထိုလူပေါင်း တစ်သိန်းနီးပါးရှိသော ဆင်းရဲသား ပြည်သူများမှာမူ နိမ့်ကျလှသော မြက်ပင် သစ်ပင်များမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ပထမမင်းသားသည် နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဘယ်ဘက်သို့ တိုးထွက်ရပ်နားလိုက်တော့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက ဦးဆောင်လိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ မိစ္ဆာများသည်လည်း ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ ဘယ်ဘက်သို့ အုပ်စုလိုက် တိုးဝှေ့ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

အဆုံးသတ်တွင်မူ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မိစ္ဆာများဖြစ်ကြပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေကျ ကိစ္စတစ်ခုသာဖြစ်ရာ ပို၍သတ်ရသည်ဖြစ်စေ လျော့၍သတ်ရသည်ဖြစ်စေ ကွာခြားမှုမရှိချေ။ သို့သော် လွန်စွာနည်းပါးလှသော မိစ္ဆာအချို့မှာမူ မည်သည့်ဘက်သို့ သွားရမည်ကို ဝေခွဲမရဘဲ မူလနေရာ၌ပင် တန့်ရပ်နေခဲ့ကြသေးသည်။

ချူရွှမ်၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားခဲ့ပြီး ထိုမိစ္ဆာများကို စိုက်ကြည့်ကာ “ဘာလဲ... မင်းတို့က ဒီအရာရှိရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ဆန့်ကျင်ကြတာလား။”

ဝုန်း။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မဟာဆရာသခင်တစ်ခု၏ ဖိအားလှိုင်းကြီးက ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရာ၊ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်အချို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဘယ်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့ပြောင်းလိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် ထိုကွင်းပြင်ကျယ်အတွင်း၌ မည်သို့မျှ မလှုပ်မယှက်ဘဲ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦး ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ပထမမင်းသားက ဒေါသတကြီးဖြင့် — “ရူးမိုက်လိုက်တာ။ ဆင်းရဲသားပြည်သူ တစ်သိန်းကို သတ်ရုံတင်ဥစ္စာ။ ငါ့ရဲ့ ဆရာကလည်း မိန့်ကြားပြီးပြီ၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သဘောတူပြီးပြီ။ မင်းတို့က ဘာဖြစ်လို့ မွန်မြတ်ချင်ယောင် ဆောင်နေကြတာလဲ။”

“ပထမမင်းသား... တို့တွေက မွန်မြတ်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူခိုးမှာပင် ကျင့်ဝတ်ရှိတယ်လို့ ဆိုရိုးရှိပါတယ်။ တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ငယ်စဉ်ကတည်းက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ ဒုစရိုက်မှုများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေကိုတော့ တစ်ခါမှ အကြောင်းမဲ့ မသတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီလိုအဆိုပြုချက်မျိုးမှာ တို့တွေ မပါဝင်နိုင်ပါဘူး။ မင်းတို့ ငါတို့ကို သတ်မလား၊ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်မလား၊ အားလုံးကို ငါတို့ ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ။”

အမှန်စင်စစ် ဤမိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးမှာ ညီအစ်ကို အရင်းအချာများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ချူရွှမ်၏ မဟာဆရာသခင် ဖိအားလှိုင်းကြောင့် ထိတ်လန့်နေခဲ့ရသော်လည်း၊ များစွာ တုံ့ဆိုင်းအပြီးတွင် ၎င်းတို့သည် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ညာဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။

ဤအမူအရာက ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသော ပထမမင်းသားနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် အားလုံးကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။

“တောက်... ကောင်စုတ်တွေ။ မင်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း မိစ္ဆာလောကထဲကို သက်ဆင်းနေပြီဖြစ်တာကို ဘာဖြစ်လို့ လူကောင်းယောင် ဆောင်နေရသေးတာလဲ။”

“လမ်းစဉ်မတူရင် အတူတကွ မကြံစည်နိုင်ဘူး။ သူတို့က အကောင်းအဆိုးကို မခွဲခြားတတ်မှတော့ သတ်ပစ်လိုက်ကြစို့။”

“မကောင်းမှုလုပ်ရင် အတူတူလုပ်ရမယ်။ မကောင်းမှုမလုပ်ရဲရင် မိစ္ဆာဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ ဟုတ်တယ်... သူတို့ကို သတ်ပစ်ကြ၊ သတ်ပစ်ကြ။”

ဒေါသပုန်ထနေသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်အချို့သည် ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရင်း “တို့တွေ ပထမမင်းသားထံ ခိုလှုံလိုက်ရင် အမှောင်ထုကို စွန့်ပယ်ပြီး အလင်းရောင်ကို ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ တို့တွေ အများကြီး တွေးမိသွားခဲ့ပုံရတယ်။ ဒီလိုဖြစ်မှတော့ တိုက်ကြတာပေါ့။”

ထိုမိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဖိအားလှိုင်းတစ်ခုက ၎င်းတို့ကို ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်လိုက်သဖြင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

၎င်းတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ချူရွှမ်က သူ၏ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ သေဆုံးမသွားခဲ့ချေ။ အပြန်အလှန်အနေဖြင့် ထိုသို့ အော်ဟစ်အကြမ်းဖက်နေကြသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်များအားလုံးမှာ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုနေရာ၌ပင် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံး လုံးဝ ဆွံ့အမှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်များ အားလုံးသည်လည်း လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး “စီနီယာဂူယွဲ့... တို့တွေက စီနီယာ့ဘက်ကလေ၊ ဘာဖြစ်လို့ တို့တွေကို ပြန်တိုက်ခိုက်နေရတာလဲဗျာ။”

“ရိုးရှင်းပါတယ်... ဒီအရာရှိ စိတ်ပြောင်းသွားလို့ပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံက လူကောင်းကို ကူညီပြီး၊ လူသားတွေက လူဆိုးကို အပြစ်ပေးတတ်ကြတယ်။ အခု ဒီအရာရှိက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကိုယ်စား မင်းတို့လို လူယုတ်မာတွေကို အပြစ်ပေးအရေးယူတော့မယ်။ သတ်စမ်း။”

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း။

ချူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လူအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရစွမ်းအင်ကိုပင် ထုတ်သုံးရန် မလိုအပ်ဘဲ သန်မာလွန်းလှသော ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားကိုသာ အားပြုလျက် ထိုမိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်များကို ကောင်းကင်ယံထက်၌ တစ်စစီ ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေခဲ့တော့သည်။

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် အုပ်စုကြီးမှာ ခြောက်ခြားလွန်းသဖြင့် လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ချူရွှမ်က ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ရန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ သွေးယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် အပြစ်မဲ့ပြည်သူ တစ်သိန်းကို သတ်ဖြတ်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်မှာလည်း သူကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်ပြီး၊ ယခု ပြန်လည်သတ်ဖြတ်နေသည်မှာလည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

“ငါ နားလည်ပြီ။ ဆရာက တို့တွေရဲ့ အကောင်းအဆိုး အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်နေတာပဲ။ တောက်... တို့တွေအားလုံး ထောင်ချောက်ထဲ သက်ဆင်းမိသွားပြီ၊ သူ တကယ်ပဲ သွေးယဇ်ပူဇော်ချင်နေတာလို့ ထင်မှတ်မိသွားကြတယ်။ ဘာဖြစ်လို့... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။”

ဤမိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်များသည် သူ အပင်ပန်းခံ၍လည်းကောင်း၊ အရင်းအမြစ်များနှင့် အားထုတ်မှုများစွာ အကုန်အကျခံ၍လည်းကောင်း ရိုသေလေးစားစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော လူရင်းများဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချူရွှမ်၏ လက်ချက်ဖြင့် အကုန်အစင် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း ခံလိုက်ရပေသည်။

ပထမမင်းသား၏ အဆုတ်မှာ ဒေါသဇောကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်ငြား နောင်အနာဂတ်တွင် ရာဇပလ္လင်ထက်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် ဂူယွဲ့ကဲ့သို့သော မဟာဆရာသခင် ကျွမ်းကျင်သူများကို လိုအပ်နေသေးသဖြင့်၊ ပထမမင်းသားသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း မနည်းအောင့်အီးကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ရင်း “ဆရာ သတ်တာ ကောင်းပါတယ်၊ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းပါတယ်။ အကယ်၍ တခြားကိစ္စမရှိရင်တော့ ငါ အရင်ဆုံး ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။”

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း အလိုလို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ပထမမင်းသားသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ချူရွှမ်က ပထမမင်းသား၏ လမ်းကို အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ရင်း “ပထမမင်းသား... ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။ မင်းက မကြာခင်မှာ နောက်ဆုံးခရီးကို သွားရတော့မှာပဲဥစ္စာ၊ အရာအားလုံးကို ချန်ထားခဲ့လို့ ရပါပြီ။”

“ဂူယွဲ့... မင်းလို ခွေးအိုကြီးက ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါက မဟာချင်ပြည်နယ်ရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပဲ။ မင်း ငါ့ကို သတ်ရဲရင်...” ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ဟန်ဆောင်အပြုံးကို ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ လှည့်၍ အသက်လု ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏အရှိန်က မြန်ဆန်သော်ငြား ချူရွှမ်၏ လက်သီးချက်က ပိုမိုမြန်ဆန်လှသဖြင့် ပထမမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူ၏လက်ထဲ၌ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး “ပထမဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော်အရ... နောင်အနာဂတ်မှာ မိုက်မဲဆိုးသွမ်းတဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေ ရှိလာခဲ့ရင် ဒီအရာရှိက မိမိအလိုအလျောက် ကွပ်မျက်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ ပထမမင်းသား... မင်းက ဒုစရိုက်မှုပေါင်းစုံကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးတွေကို ပုန်းကွယ်ထားခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ဒီအရာရှိက ပထမဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကိုယ်စား မင်းကို ကွပ်မျက်ပြီး မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်မယ်။ သတ်စမ်း။”

ဝုန်း။

သူသည် ဓားတစ်ချက်ကို ထပ်မံလွှဲယမ်းလိုက်ရာ ပထမမင်းသား၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်းပင် ဖြတ်တောက်သွားခဲ့တော့သည်။ ပထမမင်းသားသည် လွန်စွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းအဖြစ် ချူရွှမ်၏ လက်ထဲရှိ ထူးဆန်းလှသော အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

ထိုအမိန့်တော်ပြန်တမ်းထက်တွင် ကြီးမားလှသော စာလုံးကြီး လေးလုံး ရှိနေခဲ့ပေသည်။

'ပထမဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ပြန်တမ်း'

“ဒီလိုကိုး... မင်းက... မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့...” ပထမမင်းသားသည် အတင်းအကျပ် စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ သူသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ခေါင်းမရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခု ချူရွှမ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးထောက်ကျသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ခဲ့တော့သည်။ သူ၏ အသိစိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ကြီးမားလှသော ရည်မှန်းချက်ကြီးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက်၊ ချူရွှမ်သည် ပထမဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထိုနေရာ၌ တစ်ခုတည်းသော ကျန်ရှိနေသည့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။