အခန်း ၂၀၃

အခန်း (၂၀၃)

ကျားရဲနှင့် နဂါးပျံကဲ့သို့ ဖြစ်လာခြင်း

လုံးဝ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း ခံလိုက်ရသော မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပထမမင်းသားကို ကြည့်ရင်း...

ချူရွှမ် အနားသို့ပင် မချဉ်းကပ်ရသေးမီ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ဝုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အသုံးမဝင်သော လူညံ့များဖြစ်၍ မဟုတ်ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ချူရွှမ်ထံမှ ဖြာထွက်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး၊ အန္တရာယ်များအကြား ကျင်လည်ကျက်စားနေကျဖြစ်သော ဤမိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကိုပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် အသက်ဘေးအတွက် ကရုဏာသက်ရန် မတောင်းပန်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းရန် မျက်စိကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်ကြတော့သည်။ ဤအမူအရာက ချူရွှမ်အား သူတို့အပေါ် အနည်းငယ် ပိုမိုအထင်ကြီးလေးစားသွားစေခဲ့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ 'ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ရတနာ' သည်လည်း သူတို့ထံမှ မည်သည့်အပြစ်ဒုစရိုက် အရှိန်အဝါကိုမျှ အာရုံခံမိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲလား... မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်တိုင်းက ဆိုးသွမ်းယုတ်မာတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ဒီညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ပြောတာက အမှန်တကယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်အချို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးရင်တောင် အပြစ်မဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေကိုတော့ အကြောင်းမဲ့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် မသတ်ဖြတ်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ။”

အကယ်၍ သူတို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ရတနာသည် ဧကန်မုချ အာရုံခံမိမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိပြီးနောက် ချူရွှမ်သည် မိမိ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ “မင်းတို့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မနေပါနဲ့။ ဒီအရာရှိက လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ကိုမှ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်သလို၊ အပြစ်မဲ့တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ကိုလည်း အကြောင်းမဲ့ သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“မဟာဆရာသခင်... ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်တော့ဘူးလား။” မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လာကြတော့သည်။

အဆုံးသတ်တွင်မူ သူတို့သည် ချူရွှမ်၏ ယခင်သတ်ဖြတ်မှုများကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ထိုအရာမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို ခုတ်ထစ်နေသကဲ့သို့ပင် လွန်စွာချောမွေ့လွယ်ကူလှပေသည်။ မဟာချင်ပြည်နယ်၏ ပထမမင်းသားကိုပင် ချူရွှမ်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ နှလုံးသားအောက်ခြေမှနေ၍ ချူရွှမ်အပေါ် အတိုင်းထက်အလွန် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကာ ပြန်လည်ခုခံရန်ဟူသော အတွေးမျိုးပင် အနည်းငယ်မျှ မတွေးဝံ့ကြချေ။ ချူရွှမ်က သူတို့ကို ထခိုင်းလျှင်ပင် ခေတ္တမျှ ထနိုင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

ချူရွှမ်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာထားကို ချက်ချင်းအေးစက်လိုက်ပြီး “မင်းတို့ကို အသက်ရှူသုံးချက်စာ အချိန်ပေးမယ်။ ထကြစမ်း။ ယောက်ျားကောင်းတွေဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာလောကထဲကို သက်ဆင်းသွားခဲ့ရင်တောင် မတ်မတ်ရပ်ပြီး သိက္ခာရှိရှိ နေရမယ်။”

ဤစကားများနှင့်အတူ သူသည် မိမိ၏ 'ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါစွမ်းအား' ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်သုံးလိုက်ရာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ နှလုံးသားများကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတ်မတ်ထရပ်လိုက်ကြပြီး ကျောပြင်ကို ဆန့်ကာ ချူရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

“စီနီယာ မိန့်ကြားသလိုပါပဲ... ကျွန်တော်တို့က မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် သိက္ခာရှိရှိ တင့်တင့်တယ်တယ် သေဆုံးပါ့မယ်။”

“စီနီယာ အလိုရှိသလိုသာ စီရင်ပါတော့။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် မျက်ခုံးတစ်ချက် တွန့်မိမယ်ဆိုရင် ယောက်ျားမဟုတ်ပါဘူး။” မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည်လည်း အသက်ဘေးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း “မင်းတို့ရဲ့ သတ္တိက မဆိုးပါဘူး။ မင်းတို့ နာမည်တွေက ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်လာကြတာလဲ။”

“စီနီယာ့ကို အစီရင်ခံပါတယ်... ကျွန်တော့်နာမည်က 'ချန်ဟူ' ဖြစ်ပြီး၊ ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီလေး 'ချန်ကျောင်း' ပါ။ ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်တွေ ဘာလို့ ဖြစ်လာရသလဲဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဟာ အရှိန်အဝါကြီးမားတဲ့ နယ်စားတစ်ဦးကို မရည်ရွယ်ဘဲ ပြစ်မှားမိခဲ့လို့ပါ။ အဲဒီလူက ကျွန်တော်တို့ကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်တွေအဖြစ် မတရား စွပ်စွဲပုတ်ခတ်ခဲ့ပါတယ်။ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တာကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း လောကအနှံ့ လှည့်လည်ပြေးလွှားရင်း အခြားမိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။” ဟု အစ်ကိုဖြစ်သူ ချန်ဟူက ပြောပြလိုက်သည်။

ညီဖြစ်သူ ချန်ကျောင်းကလည်း အလျင်အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို တစ်ခါမှ မသတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အလွန်ဆုံးရှိရင် မိစ္ဆာအချင်းချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်တဲ့ ဒုစရိုက်လောကတွင်းက တိုက်ပွဲတွေမှာပဲ ပါဝင်ခဲ့တာပါ။ အကယ်၍ စီနီယာ မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုရဲပါတယ်။”

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် သစ္စာဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ချူရွှမ်က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့၏ စကားကို မယုံကြည်လျှင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ရတနာ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုမူ ယုံကြည်ပေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ရတနာက သူတို့ထံ၌ အပြစ်ဒုစရိုက်မရှိကြောင်း ပြသနေသဖြင့် သူတို့ကို သတ်ရန် အကြောင်းမရှိချေ။

သို့သော်လည်း သူသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပထမမင်းသားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် တစ်ခုလုံးသော ဖြစ်စဉ်ကို ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ချူရွှမ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်တည်ကြည်သော အသံဖြင့်။ “အခု မင်းတို့ကို ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်း ပေးမယ်။ ပထမတစ်လမ်းကတော့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အဆုံးစီရင်ကြပါ၊ ငါ မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်း သင်္ဂြိုဟ်ပေးမယ်။ ဒုတိယတစ်လမ်းကတော့ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှာ 'အသက်နှင့် သေခြင်းတရား စာချုပ်' တစ်ခုကို ငါ ထည့်သွင်းမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မင်းတို့လည်း အသက်ရှင်နိုင်သလို၊ ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါက်ကြားမှာကိုလည်း ငါ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်းတို့ကို စဉ်းစားဖို့အတွက် အသက်ရှူဆယ်ချက်စာ အချိန်ပေးမယ်။”

ချူရွှမ်သည် အချိန်အကြာကြီး မစောင့်ဆိုင်းလိုချေ။ ချန်ဟူနှင့် ချန်ကျောင်းတို့သည် ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်နှာထားများဖြင့် အသံတိတ် တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။

“အစ်ကို... တို့တွေ ဘာလုပ်ကြမလဲ။”

“ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ... အသေလှတာထက် အသက်ရှင်နေရတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် တို့တွေကို သိက္ခာချပြီး မတရားစွပ်စွဲခဲ့တဲ့ အရှိန်အဝါကြီးတဲ့ နယ်စားကြီးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ကလဲ့စားမချေရသေးဘူး။ ဒီအတိုင်း သေသွားရမယ်ဆိုရင် အရမ်း နှမြောဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။”

ချန်ဟူ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းလှပြီး ချန်ကျောင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ။ “အစ်ကို... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အစ်ကို့စကားအတိုင်း နားထောင်ပါ့မယ်။ စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်ဖို့ ရွေးချယ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အရင်ဆုံး အဲဒီအသက်နှင့် သေခြင်းတရား စာချုပ် ထည့်သွင်းပေးပါ။” ဟု ညီဖြစ်သူ ချန်ကျောင်းက တက်ကြွစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဂူယွဲ့နှင့် ဂူမင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို တွေးမိရင်း ချူရွှမ်သည် ခေါင်းကို မချိတင်ကဲ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ “သူတို့လည်း ညီအစ်ကိုတွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကွာခြားချက်ကတော့ တကယ့်ကို ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးလိုပါပဲလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး သဘောတူပြီဆိုရင် အခုပဲ မင်းတို့ရဲ့ အသိစိတ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကြစမ်း။”

ဝုန်း။

ချူရွှမ်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ 'ယင်ကိုးပါးကျင့်စဉ်' ကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုလျက် ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ အသိစိတ်ထဲ၌ အသက်နှင့် သေခြင်းတရား စာချုပ်ကို ထည့်သွင်းလိုက်ကာ။ “ဒီစိတ်ဝိညာဉ် စာချုပ်က မင်းတို့ကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်သလို၊ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုလည်း သက်ရောက်မှုရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့အပေါ် သစ္စာဖောက်ဖို့ အတွေးတစ်ချက်မျှ တွေးမိရုံနဲ့တင် ဒီစာချုပ်က အလိုလိုသိရှိပြီး မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး လွင့်စင်ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။” ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။

“ကဲ... အခု မင်းတို့နှစ်ယောက် အပြင်ကိုသွားပြီး ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါးရဲ့ တပ်မှူးတွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေအားလုံးကို အထဲကို စုခေါ်လိုက်ပါ။ သတိထားရမှာက သဘာဝကျကျပဲ ပြုမူလှုပ်ရှားကြပါ။” ချူရွှမ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ပထမမင်းသားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါးအတွင်းရှိ ပထမမင်းသားနှင့် ရင်းနှီးသောပတ်သက်မှုရှိသည့် စစ်သူကြီးအချို့ကိုလည်း ဆက်လက်၍ ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ချန်ဟူနှင့် ချန်ကျောင်းတို့သည် ထိုအမိန့်ကို ကြားလျှင် ကြားချင်း လုံးဝ မခုခံဝံ့ကြချေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါး၏ တပ်မှူးများနှင့် စစ်သူကြီးများ အားလုံးသည် ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလျက် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး မဟာဆရာသခင် ဂူယွဲ့က သူတို့ကို ဘာဖြစ်လို့ စုခေါ်ရသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ သို့သော် ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါးအတွင်းရှိ ဤတပ်မှူးများနှင့် စစ်သူကြီး အမြောက်အမြားမှာ ပထမမင်းသားနှင့် ဂူယွဲ့တို့၏ အမိန့်များကို လိုက်နာရန် အသားကျနေခဲ့ကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဂူယွဲ့၏ အမိန့်ကို ပိုမိုဦးစားပေးကြသည်။ အဆုံးသတ်တွင်မူ ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါးအတွင်း၌ ဂူယွဲ့သည် အားအကောင်းဆုံးသော မဟာဆရာသခင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သဘာဝကျစွာပင် ထိုဝင်ရောက်လာကြသော စစ်သူကြီးများသည် မြေပြင်ထက်ရှိ မြောက်မြားလှစွာသော ရုပ်အလောင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူတို့ထဲမှ အလောင်းတစ်ခုမှာ လွန်စွာ ရင်းနှီးနေခဲ့ပေသည်။ အနီးကပ် သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ စစ်သူကြီးအမြောက်အမြား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါ ပထမမင်းသားရဲ့ ရုပ်အလောင်းပဲဥစ္စာ။”

“ဘုရားရေ... ပထမမင်းသားက အမှန်တကယ်ပဲ သေဆုံးသွားတာလား။”

“မဟာဆရာသခင် ဂူယွဲ့... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။ ပထမမင်းသားက ဘယ်လိုလုပ် သေသွားရတာလဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ဘယ်သူက သတ်လိုက်တာလဲ။”

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သိုင်းပညာရှင် မည်မျှပင် သေဆုံးပါစေ အရေးမကြီးသော်လည်း၊ မဟာချင်ပြည်နယ်၏ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦး သေဆုံးခြင်းကား လူတိုင်းအတွက် ကြီးမားလှသော ထိတ်လန့်မှုကြီး ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဤသတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက တစ်ခုလုံးသော မဟာချင်ပြည်နယ်ကြီး တစ်ခုလုံး ဆွံ့အမှင်တက်သွားရပေလိမ့်မည်။

“ငါ သတ်လိုက်တာ။”

ချူရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော တပ်မှူးပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်စလုံးမှာ ချူရွှမ်ကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမဟဝံ့ကြသလို ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်ရန်လည်း မဝံ့ရဲကြချေ။

'ဝူရှန်း' တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤလူသည် မူလကတည်းက ဂူယွဲ့၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ဂူယွဲ့က ပထမမင်းသား၏ အနီးအနားတွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂူယွဲ့၏ ကြီးမားလှသော ရည်မှန်းချက်များကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်ထားသူ ဖြစ်၏။ ပထမမင်းသား၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ဝူရှန်းသည် မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အတင်းအကျပ် နှိပ်ကွပ်ကာ လမ်းညွှန်ချက် တောင်းခံလိုက်သည်။ “ခွင့်ပြုပါဦး မြို့စောင့်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဒီမိစ္ဆာအလောင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုမျိုး ကိုင်တွယ်ရှင်းလင်းရမလဲ။”

“ပြီးတော့ ပထမမင်းသားရဲ့ သေဆုံးမှုကို နန်းတော်ထံ တို့တွေ ဘယ်လိုမျိုး အစီရင်ခံ တင်ပြရမလဲ။”

“ဒါ့အပြင် အခုအချိန်ကစပြီး ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါးကို ဘယ်သူက ဦးဆောင်ထိန်းချုပ်မှာလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းညွှန် မိန့်ကြားပေးတော်မူပါ မြို့စောင့်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။”

“မှန်လှပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းညွှန်မိန့်ကြားပေးပါ မြို့စောင့်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။” ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ရှိနေကြသော တပ်မှူးများသည် ပထမမင်းသားကို မည်သည့်အတွက်ကြောင့် သတ်ရသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းထက် နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စရပ်များကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ဆိုသည်က ပိုမိုအရေးကြီးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

အဆုံးသတ်တွင်မူ ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါး၏ ပြင်ပ၌ ရေတွက်မရနိုင်သော မိစ္ဆာများနှင့် သားရဲများမှာ သူတို့ကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါးအတွင်း တစ်ကြိမ်မျှ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပါက ဤမိစ္ဆာများအတွက် အခွင့်ကောင်း ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါးကို အုပ်စုလိုက် ဖြတ်ကျော်ကာ မဟာချင်ပြည်နယ်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ ဤအရာကပင် ချူရွှမ်အနေဖြင့် ပထမမင်းသားကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဤစစ်သူကြီးများကို အမြန်စုခေါ်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်း ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပထမမင်းသားကား သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ရှန်ဟိုင်ဂိတ်တံခါး၏ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာလည်း အပြောင်းအလဲကြီး ပြောင်းလဲရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

“ဝူရှန်း... ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံစမ်း။”