အခန်း ၂၀၇

အခန်း (၂၀၇)

သေချာပေါက် မျက်နှာသာပေးရမယ်

ထိုအချိန်၌ပင်... တရားစီရင်ရေးဌာနအတွင်းရှိ တော်ဝင်အကျဉ်းထောင်ကြီး၏ ဘေး၌ ဖြစ်သည်။

ရှန်းထျန်းအဆင့် နဝမအလွှာ ကျင့်ကြံသူ စီနီယာကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့သည် "ထူးချွန်ထက်မြက်သူဟူသည် ပြင်းထန်သော စည်းကမ်းအောက်တွင်သာ ပေါ်ထွက်လာစမြဲ" ဟူသော မူဝါဒကို လက်ကိုင်ထားကာ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကို ဝီရိယရှိရှိ ရိုက်နှက်ဆုံးမနေကြသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုစီနီယာကြီးနှစ်ဦးမှာ ဆက်လက်ရိုက်နှက်ရန် မစွမ်းသာတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တရားစီရင်ရေးဌာနသို့ လာရောက်ကြသူ အလွန်အမင်း များပြားနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးကြီးများ၊ အရာရှိကြီးများ၏ သမီးပျိုများနှင့် စာပေနှင့် အနုပညာတတ်မြောက်သော မိန်းမပျိုများ ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုမျှမက၊ ဤအမျိုးသမီးကြီးများ၊ သမီးပျိုများနှင့် ပညာတတ်မိန်းမပျို တစ်ဦးချင်းစီသည် လွန်ခဲ့သော တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်က ဆိုလျှင် မြို့တော်၏ နာမည်ကျော် အလှပန်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ကိုပင် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ငေးမောစေခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ထိုအမျိုးသမီးများအားလုံးသည် အလျင်အစလို ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ လက်ထဲတွင် ပန်းချီလိပ် တစ်လိပ်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ အနီးကပ် သေချာကြည့်ရှုလိုက်လျှင် ထိုပန်းချီလိပ်များအားလုံးထဲတွင် တူညီသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံကိုသာ ရေးဆွဲထားကြောင်း တွေ့ရလိမ့်မည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် တရားစီရင်ရေးဌာန၏ အကြံပေးအရာရှိဟု အမည်ခံကာ တစ်ဦးတည်း ရာထူးလာရောက်ယူခဲ့သော ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၊ ပညာရှိကြီး ကျွင်းဟောက်ချိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် တရားစီရင်ရေးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကို လျင်မြန်စွာ စတင်လိုက်ပြီး ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကို လက်ဖက်ရည်နှင့် အရက်များ ငှဲ့ခိုင်းကာ ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ကိုမူ တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်လျက် လူများကို ဝင်ခွင့်ပြုရန် အမိန့်ပေးနေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ကမူ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရချေ။ အဆုံးသတ်တွင် ၎င်းတို့သည် လွန်ခဲ့သော တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်က အမျိုးသမီး ထောင်သောင်းချီ၍ ကျွင်းဟောက်ချိုးထံသို့ တိုးဝှေ့လာခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနားလည်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူ၏ ထူးခြားလှသော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကမူ မတူညီကြချေ။ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး တိတ်တဆိတ်ပင် မကြည်မလင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

“အစ်ကိုရွှမ်က ဒီအဘိုးကြီး နှာဗူးကို ဘယ်ကနေ သွားရှာလာတာလဲ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ အကြံပေးအရည်အချင်းကိုတော့ မတွေ့ရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အသက်ကြီးကြီး မိန်းမတွေကို ဖြားယောင်းတဲ့နေရာမှာတော့ တကယ့်ကို တစ်ဖက်ကမ်းခတ် ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ အကယ်၍ ဒီကိစ္စကို တန်ခိုးအာဏာကြီးတဲ့ မင်းစိုးရာဇာတွေနဲ့ အရာရှိကြီးတွေ သိသွားရင်တော့...”

ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ နှစ်ဦးလုံးသည် ချုရွှမ်နှင့် တရားစီရင်ရေးဌာနအတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

ချုရွှမ် မရှိသည့် အချိန်အတွင်း စတုတ္ထမင်းသားနှင့် ထိုတန်ခိုးအာဏာကြီးမားသူများသည် တရားစီရင်ရေးဌာနအား ဒုက္ခပေးရန် အခွင့်အရေးကို လုံးဝ လက်လွတ်မခံခဲ့ကြကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

တရားစီရင်ရေးဌာနသည် တော်ဝင်အကျဉ်းထောင်နှင့် ကပ်လျက် တည်ရှိနေပြီး ဝမ်ရှန်း၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံထားရခြင်းကြောင့်၎င်း၊ ချုရွှမ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းကြောင့်၎င်းသာ မဟုတ်ပါက၊ တရားစီရင်ရေးဌာနကို ပစ်မှတ်ထားသည့် တန်ခိုးအာဏာရှိသူများ၏ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော လှည့်ကွက်မျိုးစုံမှာ ကြာလှပြီဖြစ်သော အချိန်ကတည်းက ကျင့်သုံးခြင်း ခံရပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော အကြံပေးအရာရှိ ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် ဤမျှများပြားလှသော အမျိုးသမီးကြီးများနှင့် ဗြောင်ကျကျ တွေ့ဆုံနေသည်။ ၎င်းက လူတစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်အောင်ပင် အတင့်ရဲလွန်းလှသည်။

ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သာ ဒေါသထွက်နေကြသည်မဟုတ်... စီနီယာကြီးများဖြစ်သော ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ပင်လျှင် ဤကိစ္စကို အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

သို့သော်လည်း ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ 'မိစ္ဆာဘုရင်' ဟူသော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ထိုစီနီယာကြီးနှစ်ဦးမှာ ဇွတ်မှိတ်ပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုရဲကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာသေးမီက ကန့်ကွက်စကား ဆိုခဲ့ကြသော အကျဉ်းထောင်စောင့်အချို့မှာ ကျွင်းဟောက်ချိုးကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုရန်ပင် မလိုဘဲ၊ လာရောက်တွေ့ဆုံကြသည့် အမျိုးသမီးကြီးများ၏ ပြင်းထန်လှသော ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းမှုကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ကြရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီးကြီးများသည် လမ်းပေါ်တွင် ခါးထောက်လျက် သူတစ်ပါး၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကြိမ်းမောင်းနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ကျွင်းဟောက်ချိုးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တပြိုင်နက် သိမ်မွေ့နူးညံ့ပြီး ယဉ်ကျေးသိက္ခာရှိသော မိန်းမပျိုလေးများအလား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ ပြောင်းလဲမှု မြန်ဆန်နှုန်းမှာ ဘဝတစ်သက်တာလုံး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသော ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ကိုပင် ကြောင်အမ်းသွားစေခဲ့ပြီး နှလုံးသားထဲမှ အကြွင်းမဲ့ ချီးကျူးမိစေခဲ့သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က တန်ခိုးအာဏာရှိသူတွေကို ကြောက်ဒူးတုန်စေခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးပဲ။ တရားသူကြီးချုပ် ချုရွှမ်ကတော့ တကယ့်ကို စွမ်းတာပဲ၊ ဒီလိုလူမျိုးကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။ နောင်ကို သူသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေရင် တန်ခိုးအာဏာရှိသူတွေက ဒုက္ခလာပေးဖို့ မပြောနဲ့၊ ငါတို့ တရားစီရင်ရေးရုံးနားကိုတောင် ကပ်ရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပတ်ပြီးတော့ပဲ သွားကြလိမ့်မယ်။”

ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ မှင်တက်သွားကြရသည်။

“ဒီလောက်အထိ တင်စားရတာလား။ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ အစ်ကိုရွှမ် စွမ်းတာကိုတော့ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကျွင်းဟောက်ချိုးက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အရည်အချင်းရှိရင် အသက်ကြီးကြီး မိန်းမတွေကိုပဲ ဖြားယောင်းမနေသင့်ဘူးလေ။ တကယ် စွမ်းတယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း မိန်းမပျိုလေး အချို့ကို ဖြားယောင်းပြစမ်းပါဦး။”

ပြောမပြတတ်သော အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည် ကျွင်းဟောက်ချိုးကို ပို၍ပို၍ ကြည့်မရ ဖြစ်လာကြသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင်... ရုတ်တရက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနိုင်လှသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏ အိမ်မှ စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ပညာတတ် သမီးပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ လက်ထဲတွင်လည်း ပန်းချီလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ထူးဆန်းသွားခဲ့ရသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ မိန်းကလေးငယ်က အသက်ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာကို။ မင်းကကော ကျွင်းဟောက်ချိုးနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလား။”

အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရသော ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျွင်းဟောက်ချိုး မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က သူမသည် မွေးဖွားခါစမျှသာ ရှိဦးမည် မဟုတ်ပါလော။ ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ပင်လျှင် ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားကြရသည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်မကတော့ ကျွင်းဟောက်ချိုးဆိုတာကို မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအမေ မကွယ်လွန်ခင်က မှာကြားခဲ့တာကတော့၊ အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ ဒီပန်းချီကားထဲက လူက မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့ရင် အဲဒီလူ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ကျွန်မအနေနဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပန်းချီကားကို အဲဒီလူ့ဆီ သွားရောက်ပြန်ပေးရမယ်လို့ မှာခဲ့လို့ပါရှင်။”

ပြောဆိုရင်းဖြင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ပန်းချီလိပ်ကို ဖြန့်ချလိုက်ရာ... ပန်းချီကားချပ်အတွင်း မူလက မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် ချောမောလှပသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်တာရာမြစ်ပြင်ကြီးအလား တောက်ပလင်းလက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမျက်ဝန်းများမှာ စကားပြောနိုင်သည့်အလား ထူးခြားဆန်းပြားလှသဖြင့် မိန်းကလေးငယ်သည် တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အကြောင်းရင်းမရှိ ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပန်းချီလိပ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ ဘေးနားရှိ ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည်လည်း အနောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားပြီး အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

မူလက ပူပန်ပြီး ရှက်ကြောက်နေခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်သည် ကျွင်းဟောက်ချိုးနှင့် စကားပြောဆိုနေသည်ကို ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ထိုမိန်းမပျိုလေး၏ ပခုံးများမှာ တုန်ယင်လာပြီး ငိုကြွေးလျက် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပြီး အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေသည့်အလား၊ တိုးတိုးရေရွတ်နေသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် စုတ်တံနှင့် မင်အိုးကို ကောက်ကိုင်ကာ မိန်းကလေးငယ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း မင်ရည်များကို လျင်မြန်စွာ ခြယ်သလိုက်သည်။ သူသည် ပန်းချီကား၏ အနောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရေးဆွဲပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပန်းချီလိပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့သည်။

ကျွင်းဟောက်ချိုးက နှစ်သိမ့်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာစဉ်မှာပင် သူမသည် အော်ဟစ်ငိုယိုလျက် ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ လုံးဝ ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြရတော့သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် အထဲသို့ ဝင်သွားသည်မှာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်ရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ ဤမျှလွယ်ကူစွာဖြင့် သိမ်းသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်လော။ ထို့အပြင် ထိုမိန်းကလေးငယ် ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်ရည်စနွယ်နေသော မျက်နှာထက်တွင် နှမြောတသမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျွင်းဟောက်ချိုးအပေါ် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရနေသည့် ပုံပေါ်နေသည်။

သမီးပျိုလေးသည် လက်ယမ်းလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျွင်း... သမီး နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ပါဦးမယ်။”

ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ မျက်လုံးပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြရပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း ဆတ်ခနဲ လှုပ်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်၌ပင်... ပြင်ပမှ စူးရှလှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မိဖုရားခေါင်ကြီး ကြွချီလာပါပြီ။”

ဖောင်း...

ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး ညည်းတွားမိတော့သည်။ “မိဖုရားခေါင်ကြီးတောင်မှပဲ... အစ်ကိုရွှမ်ရေ... မင်း ဘယ်ကနေ ဒီလိုအကြံပေးအရာရှိကို သွားရှာလာတာလဲ။ ဒါက တကယ့် မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးပဲ။”

...အဆုံးသတ်တွင်မူ ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အကဲခတ်ကောင်းသော အစောင့်များကမူ သတိပြုမိကြသည်မှာ... မိဖုရားခေါင်ကြီး ရောက်ရှိလာစဉ်က သူမ၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသအရိပ်အယောင်အချို့ ပါရှိခဲ့သော်လည်း၊ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်မူ ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည် ဒူးထောက်ရုံတင်မကတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်းဦးချမိကြတော့သည်။

“မိစ္ဆာဘုရင် မဟုတ်ဘူး... ဒါက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သာ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်း ဆယ်သန်းပုံတစ်ပုံလောက်ကို တတ်မြောက်ထားရင် အိမ်က မိန်းမတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် ဘာမှ ပူစရာလိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ထို့ကြောင့် ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို တရားစီရင်ရေးဌာန၏ အပြင်ဘက်အထိ ကိုယ်တိုင် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက်တွင်၊ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည် ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံစဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုထက်သန်သော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

“သခင်ကြီး ကျွင်း... ကျွန်တော်မျိုးတို့ သိချင်တာလေးတစ်ခုလောက် မေးပါရစေခင်ဗျာ။”

“မရဘူး။ ငါတို့ သခင်ကြီးက စကားပြောလွန်းလို့ မောပန်းနေပြီး အနားယူဖို့ လိုအပ်နေတာကို မမြင်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် မြင့်မြတ်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က အကျဉ်းထောင်စောင့်တွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စကားပြောမှာလဲ။” သူ၏ ကိုယ်ရံတော်အစေခံက ထိုနှစ်ဦးကို ပိတ်ဆို့ကာ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည် သတိဝင်လာကြတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းများက ကွာခြားလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျွင်းဟောက်ချိုးမှာ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပညာရှိကြီး ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့မှာမူ သာမန် အကျဉ်းထောင်စောင့်များမျှသာ ဖြစ်သည်။

မဟာချင်ပြည်နယ်တွင် နန်းတွင်းအရာရှိများသည် တော်ဝင်အကျဉ်းထောင် သို့မဟုတ် အကျဉ်းထောင်စောင့်များအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ အကောင်းမြင်လေ့မရှိကြဘဲ၊ တွေ့ဆုံသည့်အခါ မျက်နှာလွှဲမသွားခြင်းကပင် အလွန် ကံကောင်းလှပြီဟု ဆိုရမည်။

“ဟူး... ငါတို့တွေ စိတ်ကူးယဉ်လွန်းသွားတာပဲ။ အစ်ကိုရွှမ်လိုမျိုး ငါတို့ကို စစ်မှန်တဲ့ စေတနာနဲ့ ဆက်ဆံမယ့်သူက လူတိုင်း မဟုတ်ဘူးလေ။” ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြသည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ဘေးနားမှ ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘာ... အစ်ကိုရွှမ် ဟုတ်လား။ မြန်မြန်... ဒီညီနောင်လေးနှစ်ယောက်ကို အထဲကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်စမ်း။”

သူသည် အခြားသူများ၏ မျက်နှာကို ငဲ့ညှာရန် မလိုချေ။

သို့သော်လည်း... ဒေါသထွက်လျှင် ခေါင်းဖြတ်ပစ်ရန် ဝန်မလေးတတ်သော တရားစီရင်ရေးအရာရှိ ချူရွှမ် ၏ မျက်နှာကိုမူ... ဧကန်မုချ အလေးထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။