အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀)

ဆယ်ရက်အတွင်း သင်၏အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြစမ်း

“ဟော... ကျွင်းဟောက်ချိုးက ဒီမှာရှိနေပြီး ငါကိုယ်တိုင်လည်း မင်းကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီမိန်းမယုတ်က တကယ်ပဲ အဲဒီလိုပြောလိုက်တာလား”

ဒုန်း!

ဤအချိန်တွင် တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်စပ်ရာနန်းဆောင်၌ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သူ၏ နဂါးပလ္လင်ထက်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေသော်လည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ထဲမှ စပျစ်ရည်ခွက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

အသက်ရှည်ဆေးလုံးကို မကြာမီ ဖော်စပ်ပြီးစီးတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ယနေ့တွင် အလွန် စိတ်ရွှင်လန်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ ပုံမှန်အလေ့အထကိုပင် ဖောက်ဖျက်ကာ စပျစ်ရည်အချို့ သောက်သုံးပြီး ကချေသည်တို့၏ ကပြဖျော်ဖြေမှုကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ပျော်ရွှင်မှုအတွက် လှပသော ကချေသည်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုပင် ရွေးချယ်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရိပ်ထဲမှ ရောက်ရှိလာသော သတင်းအချက်အလက်များက ဧကရာဇ်အိုကြီးကို အမျက်ဒေါသ ထွက်စေခဲ့သည်။

သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ လက်ရှိမိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ထိုမိစ္ဆာဘုရင် ကျွင်းဟောက်ချိုးကို ရှာဖွေရန် နန်းတော်မှ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဤမိန်းမယုတ်သည် ထိုမိစ္ဆာဘုရင်နှင့် အချစ်ဟောင်းကို ပြန်လည်ဆန်းသစ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းလော။

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်ဝန်းများသည် ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုကြောင့် စိမ်းဖတ်ဖတ်အရောင် သန်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ဘေးမှ ကချေသည်မလေးမှာမူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အသက်ပင် ဝဝမရှူဝံ့တော့ချေ။

မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဝံ့ဘဲ နှာခေါင်းနှင့် နှလုံးသားကိုသာ အာရုံစိုက်လျက် မည်သည့်အကြံဉာဏ်မျှ မပေးဝံ့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အဆုံးစွန်၌ ဤသည်က အရှင်မင်းကြီး၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စဖြစ်ပြီး မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း အရှင်မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး ပြန်လည်သင့်မြတ်၍မရနိုင်သော အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကွက်တိပင်... အပြင်ဘက်မှ စတုတ္ထမင်းသား၏ ငိုယိုအော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ခမည်းတော်ဧကရာဇ်... သားတော်အတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးတော်မူပါ... ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော ချူရွှမ်သည် သားတော်ကိုသာမက ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာချင်တော်ဝင်မိသားစုကိုပါ မျက်စိထဲ ထည့်ထားပုံမရပါဘုရား...”

ဤငိုယိုသံများက ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်နှာကို ပိုမို တွန့်ရှုံ့ပျက်ယွင်းသွားစေခဲ့သည်။

ထိုအခါ မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် သတ္တိမွေး၍ သတိကြီးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီငယ်သားက စတုတ္ထမင်းသားကို အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရမလားဘုရား”

အကြောင်းမူကား စတုတ္ထမင်းသားသည် အရှင်မင်းကြီး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိတော့ချေ။ အသက်ရှည်ဆေးလုံးမှာ ဖော်စပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေရန် အဓိကတာဝန်ယူထားရသော စတုတ္ထမင်းသားသည် အခြေခံအားဖြင့် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ထို့ပြင် ထိုချူမျိုးနွယ်စုကောင်သည် အခြားမိစ္ဆာဘုရင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျွင်းဟောက်ချိုးကဲ့သို့ပင် ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့သည်။ မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထပ်မံ၍ မစော်ကားဝံ့တော့ချေ။

“မိန်းမစိုး လျိုကျင်း... ဒီကျွင်းဟောက်ချိုးက ငါ့ရဲ့... တော်ဝင်ညီနောင် ဖိတ်ခေါ်ပြီး ပြန်ခေါ်လာတာ မဟုတ်လား” ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေပြီး သူ၏လေသံတွင် မပေါက်ကွဲသေးသော နာကျည်းမှုများ ပါဝင်နေသည်။

မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် စကားမဆိုဝံ့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အစလို ဝပ်စင်းလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ထပ်မံမမေးတော့ဘဲ သူ့ဘာသာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟဲဟဲ... ဒီကွပ်မျက်သူက သူ့ကိုယ်သူ လူရာဝင်လှပြီ ထင်နေတာပဲ။ သူထိန်းချူပ်ထားတဲ့ အရာသာမရှိရင်... ငါက ဤမျှအထိ သည်းခံနေပါ့မလား။ ဒါကို ဤကောင်က အားမရသေးဘူး...”

“မိန်းမစိုး လျိုကျင်း... တော်ဝင်အမိန့်တော်တစ်စောင် ထုတ်ပြန်လိုက်စမ်း။ ချူရွှမ်သည် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို အစုန်းသတ်ချေမှုန်းခဲ့ရာ သေဒဏ်ပေးသော်လည်း အပြစ်မကျေနိုင်သော ရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ တော်ဝင်ညီနောင်အဆင့်အတန်းကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန် ဆယ်ရက် အချိန်ပေးမည်။ သို့မဟုတ်ပါက...”

ဒုန်း!

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏လက်ဝါးကို နဂါးပလ္လင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ ရွှေစင်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပလ္လင်တော်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည်လည်း ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရင်သွားခဲ့သည်။

သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နဂါးပလ္လင်အထက်ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးသည် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လှုပ်ခါသွားပြီး သစ်ရွက်အမြောက်အမြား ကြွေကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သစ်ရွက်စိမ်း အနည်းငယ်မှာမူ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကွက်တိ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ဘာမျှမပြောဝံ့တော့ဘဲ အလျင်အစလို ထကာ နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

နန်းတော်ပြင်ပတွင် စတုတ္ထမင်းသားသည် ငိုယိုမြည်တမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းခံလိုက်ရသော သူ၏ယောက္ခမလောင်းမိသားစုအတွက် တရားမျှတမှုကို မဖြစ်မနေ ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မိန်းမစိုး လျိုကျင်းကို မြင်သောအခါ စတုတ္ထမင်းသားက အလျင်အစလို မေးလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးလျို... ခမည်းတော်က...”

“ဒီကျွန်ယုံ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ ခွင့်ပြုပါဦးဘုရား”

မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် စကားအရှည်မဆက်တော့ဘဲ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ “မိန်းမစိုး... တကယ့် မိန်းမစိုး အစစ်ပဲ။ ငါ မျက်နှာသာရတုန်းကဆို ဒီမိန်းမစိုးက ငါ့ခြေဖနောင့်ကို လျှာနဲ့ရက်ဖို့တောင် အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာဘေးမျိုးနဲ့။ အခုကျတော့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုဝံ့တယ်ပေါ့။ ဒါက ခမည်းတော်ရဲ့ ငါ့အပေါ် ထားတဲ့ သဘောထား ဖြစ်နေပြီလား”

“ဒီနှစ်တွေထဲမှာ တခြားညီနောင်တွေက ခမည်းတော်ရဲ့ အသက်ရှည်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ဂရုမစိုက်ကြပေမဲ့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ခမည်းတော်အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးဘက်ဝင်အပင်မျိုးစုံကို အစွမ်းကုန် ရှာဖွေပေးခဲ့တာ။ အမှောင်ကျပြီး သွေးစွန်းတဲ့ နည်းလမ်းများစွာကိုတောင် သုံးခဲ့ရသေးတယ်။ ဒါတောင် ဤလိုရလဒ်မျိုးကို ရတာလား။ ဟဲဟဲ... ‘ယုန်ကုန်တော့ ခွေးချက်စား’ ဆိုတဲ့ စကားပုံက တကယ့်ကို မှန်ကန်လှပေတယ်”

စတုတ္ထမင်းသားသည် ငိုယိုနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ခမည်းတော်၏ လက်ရှိသဘောထားအရ ဆက်လက်ငိုယိုနေပါက မည်သည့်မျက်နှာသာမျှ ရလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည့်ပြန်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မကြာမီပင်... တရားစီရင်ရေးဌာနအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ တော်ဝင်ရထားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချူရွှမ်သည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တရားစီရင်ရေးခန်းမဆောင်၌ ထိုင်ကာ ကျွင်းဟောက်ချိုးကို စိုက်ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်။ “ပညာရှိ ကျွင်း... ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ မင်းနဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့က ဘာပတ်သက်မှု ရှိနေတာလဲ”

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ ကာကွယ်ပေးနေခြင်းမှာ မည်သို့ပင် စဉ်းစားစဉ်းစား တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။ ကျန်းလုံ၊ ကျောက်ဟူနှင့် ဝမ်ချောက်၊ မာဟန်တို့သည်လည်း စုစုစူးစူးဖြင့် နားစွင့်လိုက်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏နောက်ကွယ်မှ အစေခံများထဲတွင် အလွန် ခန့်ညားချောမောပြီး နုနယ်လှပသော အစေခံတစ်ဦး ရှိနေကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကျွင်းဟောက်ချိုးအပေါ်၌သာ စိုက်ကျနေခဲ့သည်။ ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ နဖူးပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြဘဲနှင့် လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရတော့သည်။

“တရားစီရင်ရေးအရာရှိ... အမှန်တော့ ချင်းလင်းနဲ့ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး... မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော်က ငယ်ချစ်ဦးတွေပါ။ သူက နယ်စပ်တော်ဝင်ခြံဝန်းတစ်ခုက မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ငယ်စဉ်က ဆင်းရဲလွန်းလို့ အဲဒီခြံဝန်းထဲက စာဖတ်ဖော်အစေခံလေးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ”

“နောက်ပိုင်းကျတော့ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတယ်မသိဘူး... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဆော့ကစားဖြစ်ခဲ့ကြပြီး တော်ဝင်ခြံဝန်းရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် စာပေအမြောက်အမြားကို ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့ပြီး နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့တာပါ”

“ကျွန်တော့်ကို မရယ်ကြပါနဲ့... အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်အောင် လုပ်ခဲ့တာက တော်ဝင်ခြံဝန်းရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိပြီး ချင်းလင်းကို လက်ထပ်နိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ချင်းလင်းကို ဧကရာဇ်က သတိပြုမိသွားပြီး သူမအတွက်နဲ့ သူ၏ဇနီးကိုပင် ကွာရှင်းခဲ့ကာ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဘွဲ့အမည်ဖြင့် တော်ဝင်ခြံဝန်းကို ဖိအားပေးပြီး ချင်းလင်းကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ဆောင်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး”

“အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး မြို့တော်ရဲ့ နာမည်ကြီး လေလွင့်အပျော်အပါးမက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကလဲ့စားချေတဲ့အနေနဲ့ အာဏာရှိအရာရှိကြီးတွေ၊ မှူးမတ်တွေရဲ့ သမီးပျိုတွေ၊ စေ့စပ်ထားသူတွေ၊ မယားငယ်တွေနဲ့ အထီးကျန်ဇနီးသည်တွေကို တမင်တကာ သွားရောက်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး မြို့ထဲက အာဏာရှိသူအားလုံးနဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့အထိပါပဲ။ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အကြိမ်တုန်းကဆိုရင် သူစေ့စပ်ထားတဲ့ သမီးပျိုသုံးယောက်ကို ကျွန်တော် ဆက်တိုက်လုယူခဲ့လို့ အဲဒီအရာရှိကြီးက ကျွန်တော့်ကို လျှို့ဝှက်သတ်ဖြတ်ဖို့အထိ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဤရလဒ်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိဇနီးသည်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အဲဒီအချိန်ကစလို့ နောင်တရကာ လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တာပါ”

ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး သနားစဖွယ်ကောင်းသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုခန့်ညားသောအစေခံလေး၏ မျက်ဝန်းများသည် နီမြန်းလာပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည်လည်း အတိုချူပ် သုံးသပ်လိုက်ကြသည်။ “သခင်... ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ။ အတိုချူပ်ပြောရရင်တော့ မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ‘ငယ်ချစ်ဦး’ တွေပေါ့”

ရွှပ်!

ထိုနူးညံ့နေသော အကြည့်များသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည် စူးရှထက်မြက်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ချူရွှမ်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်ကို မရေမရာ အာရုံခံမိလိုက်ပြီး၊ ကျွင်းဟောက်ချိုးမှာမူ ချက်ချင်း ချွေးစေးများ ပြန်လာကာ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကို ဤနေရာတင် ရိုက်သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူက ဤမျှအထိ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဤနှစ်ယောက်ကမူ တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အတိုချုံးပစ်လိုက်ကြသည်။

“တောက်... တရားစီရင်ရေးဌာနထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ လူထူးလူဆန်းတွေချည်းပဲ ရှိနေရတာလဲ” ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် အလွန်အမင်း ပူပန်သွားသဖြင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် တော်ဝင်အမိန့်တော်တစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ “တော်ဝင်အမိန့်တော် ရောက်ရှိလာပါပြီ”

မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိကြချေ။ ချူရွှမ်နှင့် ကျန်ရှိနေသောသူများအားလုံးမှာ ကျွင်းဟောက်ချိုးနှင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့၏ ထူးခြားလှသော ဆက်ဆံရေးအကြောင်း၌သာ အာရုံနစ်ဝင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ပြစ်ဒဏ်ခတ်ကွင်းပြင်၌ မိစ္ဆာများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ချူရွှမ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို သတိရလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် လူတိုင်း ဝပ်စင်းနေကြသည်ဟု မိမိဘာသာ အသိစိတ်ဖြင့် မှတ်ယူကာ တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ဖြန့်၍ ဖတ်ကြားလိုက်တော့သည်။

“မိုးမြေကံကြမ္မာအရ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မိန့်ကြားတော်မူသည်... အဟမ်း... ဒီကျွန်ယုံကတော့ အားလုံးကို အရှည်ကြီး မဖတ်တော့ပါဘူး။ အတိုချူပ်ပြောရရင် တစ်ခွန်းတည်းပါပဲ၊ တရားစီရင်ရေးအရာရှိ ချူ... အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို မိသားစုတစ်ခုလုံး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရမှုရဲ့ တရားခံအစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြဖို့ ဆယ်ရက် အချိန်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အဓိကကတော့ မင်းဘာသာမင်း ဖြေရှင်းရမှာပါ”