အခန်း ၁၈၅

အခန်း (၁၈၅)

အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျားကို ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် ချင်ဖန်း၏ စိတ်ပျက်အားလျော့မှု

"ဟားဟားဟား... မင်းက ငါ ချင်ရှောင်ကို သတ်ချင်တာလား... နောက်ဘဝကျမှပဲ မျှော်လင့်လိုက်တော့!"

သံကြိုးများကြောင့် ပွင့်ဟလာသော လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် သွေးအလိမ်းလိမ်း ပေကျံနေသော ချင်ရှောင် လှမ်းထွက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံသည် ချင်လော့၏ နားစည်ထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသော်လည်း၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"မင်း... မင်းက တကယ်တော်တယ်၊ တကယ့်ကို တော်တာ!" ချင်ရှောင်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ချင်လော့၏ ပုခုံးကို ထပ်မံပုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ ပူပြင်းလှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျားသည် မိမိနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ သူက နောက်သို့လှည့်၍ ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ချင်လော့က စကားဆိုလာခဲ့သည်။

"ဦးလေးက ဒဏ်ရာရနေတာပဲ... ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော့်ဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ။"

ချင်လော့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး၊ လေဟာနယ်အတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော လမ်းကြောင်းနှင့် ကွက်တိကျသော တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်တော့သည်။

ချင်ရှောင်၏ အကြည့်များသည် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။

လူသားဧကရာဇ်အလံတော်သည် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ခံစားရစေသည်။ အကယ်၍ သူသာ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက၊ သူ ကျဆုံးသွားနိုင်ကြောင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အသံတစ်သံက သတိပေးနေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ အပြင်ကနေ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု မမျှော်လင့်ဘဲ မှားယွင်းသွားရင် ငါ့ကို ချက်ချင်းခေါ်လိုက်!"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး!"

ချင်လော့သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ၊ အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံခံရပြီးနောက် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့်အတူ၊ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လူသား... မင်း ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား... အိပ်မက်ပဲ မက်လိုက်စမ်း! ငါ့ပစ္စည်းတွေကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း!"

၎င်း၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ဤနေရာသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ၎င်း ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

"ရိုင်းစိုင်းလှတဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်... မင်းက ဘယ်လိုတောင် သွေးနားထင်ရောက်ရဲတာလဲ!"

အသံတစ်သံသည် ၎င်း၏ နားစည်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်ဖိအားတစ်ခုသည် ၎င်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဝုန်း!

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ၊ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသော ၎င်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲဆန့်၍ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်လေသည်။

"မောက်မာလှချည်လား... မင်းက ဘာတွေကို ဒီလောက်အထိ မောက်မာနေရတာလဲ။"

ချင်လော့သည် ကျား၏ ဦးခေါင်းထက်မှ 'ဘုရင်' စာလုံးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလိုက်ရာ၊ အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျားအား အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော အရှက်ရမှုကို ခံစားသွားစေခဲ့သည်။

"လူသား... မင်း သေချင်နေတာပဲ! ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်... မင်းကို သတ်ပစ်မယ်... မင်းကို ဧကန်မုချ သတ်ပစ်မယ်!"

၎င်းသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ မည်သို့ပင် ရုန်းကန်စေကာမူ ချင်လော့၏ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ထိုနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သော အခြားသော မဟာသူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းယွန်းချန်၏ ခြေလှမ်းသည် လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်မြန်လွန်းခဲ့ပြီး၊ ကလဲ့စားချေရန် အလွန်တရာ စောစီးလွန်းခဲ့ချေပြီ။ သို့သော်လည်း သူ နောက်ဆုတ်လိုသည့် အချိန်၌မူ မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ မရှိတော့ချေ။

သူသည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဤနေရာသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီးနောက်၊ ချင်လော့က အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျား၏ ဦးခေါင်းကို နင်းခြေထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းက ပေးစွမ်းသော အမြင်အာရုံ ရိုက်ခတ်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ ဤအကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျားသည် ချင်ရှောင်နှင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ခွန်အားမှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ မဟာသူတော်စင်အဆင့်ထက်ပင် ခြေတစ်လှမ်း ကျော်လွန်နေနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ဤကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ချေမှုန်းခြင်းကို ခံနေရသည်လား... ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ...

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ၊ အေးစက်စက် အကြည့်များစွာ မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ရှီးဟွမ် ဖြစ်သည်။ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်မှု အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ချင်လော့သည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီပဲ။"

ကျန်းယွန်းချန်က မရမက ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်ရင်း ချင်လော့ကို ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ကျွန်တော်က ဒီနေရာကို မှားပြီး ရောက်လာတာလို့ ပြောရင်၊ မင်း ယုံမလား..."

"မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ..." ချင်လော့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ကျီစယ်လိုသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့ရာ၊ ကျန်းယွန်းချန်ကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဤနေရာမှ ချုပ်ကိုင်မှုများကို ဖောက်ထွက်၍ ထွက်ပြေးရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။ ရှီးဟွမ်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ကျန်းယွန်းချန်ကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၏ စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၏ အတွင်းပိုင်း ဖြစ်ပေသည်! မဟာသူတော်စင်အဆင့်၏ အစောပိုင်း၊ အလယ်ပိုင်း၊ သို့မဟုတ် နောက်ကျပိုင်း၊ အထွတ်အထိပ်၊ သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်ပါစေ... မည်သူမဆို ဤနေရာတွင် တန်းတူညီမျှသော ဆက်ဆံမှုကိုသာ ရရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ... လုံးဝ ဖိနှိပ်ချေမှုန်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်!

ဝုန်း!

ဤပြင်းထန်လှသော ဖိအားအောက်တွင် ကျန်းယွန်းချန်သည် အလွန်တရာ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ချင်လော့၏ နားစည်ထဲ၌ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

[သင်သည် ချင်ဖန်း၏ အရေးကြီးသော ကံကောင်းမှု အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ၅၀,၀၀၀ ဆုံးရှုံးသွားပြီး၊ အိမ်ရှင်သည် ဗီလိန်မှတ် ၅၀,၀၀၀ ရရှိပါသည်။]

"ငါ ဘာလုပ်လိုက်လို့ ချင်ဖန်းရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကံကောင်းမှု အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရတာလဲ..."

"ဒါနဲ့... စနစ်... ငါ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အခွင့်အရေးက ဘယ်မှာလဲ။ ငါက ဗီလိန်မှတ် ၂၀၀,၀၀၀ စလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ပြီးပြီ၊ အခု မိခင်နှင့်သားလေဟာနယ်သံကြိုးကိုလည်း သုံးပြီးသွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းမှု အခွင့်အရေးက ဘယ်မှာလဲ..."

[ပိုင်ရှင်အား အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျားကို အောင်မြင်စွာ ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်အပ်ပါသည်။]

[အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျား - ပူပြင်းလှသော အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ နတ်သားရဲ ချီလင်နှင့် ရှောက်ထျန်းကျားတို့၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ မွေးရာပါ မီးလျှံများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ အနာဂတ်တွင် နတ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း အနည်းငယ် ရှိသည်။]

[ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ခတ်နေသော ခေတ်ပျက်ကြီးထဲတွင်၊ သင်၏ စီးတော်ယာဉ်များမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမပျိုလေးများသာမကဘဲ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နတ်ဆိုးသားရဲများလည်း ဖြစ်သင့်ပေသည်။]

[ကျားတစ်ကောင်... အထူးသဖြင့် ကျားမတစ်ကောင်ကို စီးနင်းခြင်းက လုံးဝကို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလှပေလိမ့်မည်။]

ကောင်းကင်ကြီးပဲ... ချင်လော့သည် အနည်းငယ် စကားမဲ့သွားခဲ့ရသည်။

‘ဒါပဲလား... ဒါအကုန်ပဲလား... ပြီးတော့ ကျားမတစ်ကောင် ဟုတ်လား... အဲဒါက တစ်စုံတစ်ခုကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ညွှန်းဆိုနေသလိုပဲ!’

ချင်လော့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်တရာ လှပလွန်းနေသဖြင့်၊ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း၊ မဟာသူတော်စင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် စီးတော်ယာဉ်တစ်စီးကမူ တကယ်တမ်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်!

ချင်လော့သည် အောက်သို့ငုံ့၍ အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျားကို ကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပေးမယ်... ငါ့ထံမှာ အညံ့ခံပြီး ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ် ဖြစ်လာစမ်း။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးနိုင်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့..."

"မင်း သေရတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ငရဲကို ခံစားရလိမ့်မယ်။ သေချာစဉ်းစားပါ!"

"အသက်ဆိုတာ တစ်ခါပဲ ရှိတာ... တန်ဖိုးထားစမ်း!"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ တစ္ဆေကိုးကောင်ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင်ကောင်းကင်ကျဥ်းထောင်ဖွဲ့စည်းပုံကြီး ကြေမွပျက်စီးသွားပြီးနောက်၊ ချင်ဖန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဦးလေး... ကျွန်တော့်ရဲ့ မျှော်စင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့ပါ... ကျွန်တော် ဦးလေးကို ခေါ်သွားပေးမယ်!"

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ထိုလူများနှင့် တစ္ဆေကိုးကောင်တို့သည် ချင်ဖန်းရှိရာဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်...

ချင်ဖန်းသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာမှ အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ချင်ရှောင်၏ ဝိညာဉ်အရိပ်အယောင်မျှပင် ဘယ်မှာ ရှိနေပါသနည်း! အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျားသည်လည်း မရှိတော့ချေ။

၎င်းတို့သည် အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက်၊ ချင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သူတို့တွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ!"

လင်ယွမ်က ချင်ဖန်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ပဉ္စမမင်းသား ချင်ဖန်းပဲ!"

"ငါတို့ ချင်ရှောင်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့မှတော့၊ သူ့ရဲ့ခေါင်းကိုပဲ အစားထိုး အသုံးပြုရတော့မယ်။ သူ့ကို သတ်ပစ်ကြစမ်း... သွားကြ!"

ဤအကြိမ်တွင်မူ၊ သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုအဘွားအို၏ အရှိန်မှာ အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ချင်ဖန်းထံသို့ အတင်းအဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့တွေ ဘယ်မှာလဲ... ဘယ်မှာလဲ... ဘာလို့ ပျောက်သွားရတာလဲ!" ချင်ဖန်းသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေမိသည်။

သူသည် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ ချင်ရှောင်ကို ဘေးအန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ကာ၊ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ချင်ရှောင်အား သူ၏ဘက်တော်သား တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ဆွဲဆောင်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ၊ ၎င်းတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်! ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်! အရှိန်အဝါ အရိပ်အယောင်မျှပင် ကျန်မနေခဲ့ချေ။ သူသည် လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။

"သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း!" ချင်ဖန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အလိုအတိုင်းပဲ!" ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည် မျှော်စင်လေးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုအဘွားအိုထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဒုန်း!

မျှော်စင်လေးနှင့် ထိုအဘွားအိုတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။ ထိုအဘွားအိုသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ကျဆုံးသွားခဲ့ရတော့သည်...

ရှေ့သို့ မတိုးရသေးသော ကျန်ရှိနေသည့်သူများသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် မပျောက်ပျက်နိုင်သေးသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ပင်၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လှုပ်ရှားရဲသောသူများသည် ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်အချို့ ရှိနေကြသည်မှာ သေချာပေသည်။

"သွားကြစို့... ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့မဖြစ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။"

ထိုပုံရိပ်ယောင်က ပြောပြီးသည်နှင့် မျှော်စင်လေးသည် လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်ရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ နက်မှောင်သောအလင်းတန်းသည် ချင်ဖန်းကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည် လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

"ငါ မကြာခင်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့မယ်... ဖြစ်နိုင်ရင် မကြာမီကာလအတွင်းမှာ ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။" ဤစကားသံဆုံးသည်နှင့်အမျှ၊ မျှော်စင်လေးသည် ချင်ဖန်း၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး အရောင်အဝါများ မှေးမှိန်သွားခဲ့တော့သည်။

"အား... ငါ တကယ်ကို မုန်းတယ်!" ချင်ဖန်းသည် လေဟာနယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

သူ ပြင်ဆင်ထားသမျှ အစီအစဉ်အားလုံးမှာ ယခုအခါတွင် အသုံးမဝင်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူသည် သူ၏ရှေ့မှောက်၌ မြင်သမျှအရာအားလုံးကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိစိညက်ညက် ကြေအောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ ခေါင်းမာလှသော အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျားသည် အမျိုးမျိုးသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ခံစားနေရသည်။

၎င်း၏ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများကြောင့် ကျန်းယွန်းချန်၏ နှလုံးသားကို တင်းကျပ်သွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြီး ဖြစ်ပေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းကို ဆက်လက်မခံနိုင်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်လော့၏ အကြည့်များသည် မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်နှင့်အတူ၊ သူသည် ချက်ချင်းပင် စကားဆိုလိုက်သည်။

"၎င်းက မလုပ်ချင်ပေမဲ့... ကျွန်တော် လုပ်ချင်ပါတယ်... လုပ်ချင်ပါတယ်!"

ချင်လော့၏ ရန်လိုသောအကြည့်များသည် သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ "မင်းက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ..."

"ကျွန်တော် စီးတော်ယာဉ် လုပ်ချင်ပါတယ်... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... အညံ့ခံချင်ပါတယ်..." ကျန်းယွန်းချန်၏ ဦးနှောက်မှာ တစ်ခဏမျှ လည်ပတ်မှု ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး ထိုစကားကို အလောတကြီး အော်ဟစ်မိသွားခဲ့ကာ၊ သူ၏ မှားယွင်းမှုကို ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားခဲ့သည်။

ဒုန်း!

ချင်လော့သည် သူ၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

"မင်းလို အဖိုးကြီးက ဘယ်လိုတောင် ကံကောင်းမှုကို လာပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတာလဲ!"

"မင်းက စီးတော်ယာဉ် တောင် ဖြစ်ချင်နေသေးတယ်ပေါ့!"

"ငါ မင်းကို ဖြစ်ခွင့်ပေးရမှာလား... ဖြစ်ခွင့်ပေးရမှာလား!"

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လေလွင့်ဝိညာဉ်များစွာသည် ချက်ချင်း စုစည်းလာခဲ့ကြသည်။

"သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်ကြစမ်း... သေတဲ့အထိ ဝိုင်းရိုက်ပစ်ကြစမ်း!"