အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁) ခြံဝင်းထဲမှ အသားကင်စားပွဲ

ထျန်ရှောင်ယာသည် အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆူးများပါသော အလုံးပုံသဏ္ဌာန်အရာကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေ၏။

"အာယဲ့... အဲ့ဒါကရော စားစရာတစ်ခုပဲလား... ကြည့်ရတာ အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်နော်..."

"အဲ့ဒါက အပူပိုင်းဒေသက သစ်သီးတစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ ဒူးရင်းသီးလို့ ခေါ်တယ်... ခဏနေရင် ခွဲပြီး မြည်း ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များကို လှမ်း၍ ဆွဲဖွလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အမေကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"အမေ... သမီး ကူညီပေးစရာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား..."

ချွေးမဖြစ်သူ၏ အမေးကို ကြားသောအခါ အမေကျိုးသည်လည်း သူမ၏ သားဖြစ်သူအား ထိုနည်းတူ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျန်တာတွေကို သားဆီမှာသာ ထားခဲ့လိုက်ပါ... အမေတို့ သွားပြီး နားနေလိုက်ပါ... စားဖို့သာ စောင့်နေ ကြပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် စားပွဲပေါ်မှ အသားများကို ကောက်ယူကာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တန်းတန်း မတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

————————————

မှောင်ရီပျိုးလာချိန်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် အသားကင်စင်ဘေး၌ ထိုင်လျက် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ သော အသားကင်တုတ်ချောင်းများကို ကင်စင်ပေါ်သို့ တစ်ချောင်းချင်းစီ တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံး များက အသားများကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်ပေးရန် အာရုံစိုက်ထားခဲ့လေသည်။

မီးတောက်များက အသားကင်တုတ်ချောင်းများကို ဟပ်သွားကာ ဆီများထွက်လာပြီး တရှဲရှဲ မြည်သံ များနှင့်အတူ မွှေးကြိုင် သော ရနံ့များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်လွင့်လာခဲ့ပေသည်။

"ကျိုးချန်ယဲ့... မင်း ပြန်ယူလာတဲ့ စပ်ရှရှ ဘဲတောင်ပံကင်တွေက တကယ်ကို အရသာရှိတယ်... အရမ်း စပ်ပေမယ့် အရမ်းလည်း ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်... အရက်နဲ့ တွဲသောက်ဖို့တော့ ကွက်တိပဲ..."

အဖေကျိုးသည် သူ၏အရက်ကို တစ်ငုံချင်း သောက်ရင်း အရသာရှိရှိ စားသောက်နေကာ လုံးဝကို ကျေနပ်အားရနေသည့် ပုံပေါ်နေခဲ့လေသည်။

"ဒီအော်လင်း ဘဲလည်ပင်းကင်က အကောင်းဆုံးပါပဲ... လုံးဝမစပ်ဘဲ မွှေးနေတာပဲ..."

အမေကျိုးသည် သူမ ခုနလေးတင် မြည်းစမ်းခဲ့သော စပ်ရှရှ ဘဲတောင်ပံကင်ကို ပြန်တွေးလိုက်မိပြီး သူမ ၏ ဦးခေါင်းထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော ပြင်းထန်လှသည့် အစပ်အရသာကြောင့် သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်း ငယ် ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့၏ အာရုံစိုက်မှုများမှာ သူ၏ရှေ့ရှိ အသားကင်တုတ်ချောင်းများပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျား လျား ရှိနေခဲ့လေ၏။

အသားကင်တုတ်ချောင်းများမှ တရှဲရှဲ အသံများထွက်ပေါ်လာကာ မီးသွေးမီးဖိုပေါ်သို့ ဆီများ ကျဆင်း သွားပြီး နီရဲနေသော မီးခဲများပေါ်သို့ ဆီများကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တဖျောက်ဖျောက် မြည်သံ များနှင့်အတူ မီးတောက်ငယ်များကို ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့လေသည်။

သူသည် ဇီရာမှုန့် အနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြူးလိုက်ရာ ပြင်းရှရှ ရနံ့များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပေတော့သည်။

"ကင်လို့ ပြီးသွားပြီ..."

သူက ပြုံးလျက် အသားကင်တုတ်ချောင်းများကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မြည်းကြည့်လိုက်ပါဦး... ကြိုက်မကြိုက်ဆိုတာ သိရအောင်လို့..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် အသားကင်တုတ်ချောင်း တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နူးညံ့သော အသားများမှာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မီးသွေး၏ ကျွမ်းရနံ့နှင့် ဇီရာ၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တို့ ရောယှက်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ပျံသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး မည်သို့ ဖော်ပြရမည်ကိုပင် မသိနိုင် လောက်အောင် အလွန်တရာ အရသာရှိလှပေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုသာ ဆက်တိုက်ညိတ်နေပြီး တဝလုံးကွဲဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ..."

"ဖြည်းဖြည်းစားပါ... ပူနေမယ် သတိထားဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကမူ အသားကင်များကို လှန်ပေးရန် အလုပ်များနေဆဲဖြစ် ကာ သူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့ပြီး ကြင်နာမှုအပြည့် ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

"ကြက်သွန်ဖြူ ခရမ်းသီးကင်နဲ့ ရွှေအပ်မှိုကင်တို့က မကြာခင် ကျက်တော့မှာ... ဒါက ကျွန်တော် စဉ်းစားထားတဲ့ အရသာသစ်တစ်ခုပဲ... မြည်းကြည့်ပြီး ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ ပြောပြပါလား..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ အသားကင်စင်ရှိရာသို့ အမြန်သွား၍ ကြည့် လိုက်လေ၏။

"တကယ်လား... ကျွန်မ အရင်က ခရမ်းသီးကင်တို့၊ ရွှေအပ်မှိုကင်တို့ကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး..."

မီးသွေးမီးဖိုပေါ်တွင်မူ ခရမ်းသီးကို နူးအိနေသည်အထိ ကင်ထားပြီး ၎င်း၏ အခွံမှာ အနည်းငယ် တူးနေ ခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခရမ်းသီးပေါ်သို့ ဆီတစ်လွှာကို ဂရုတစိုက် သုတ်လိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်ဝင်း ကာ မွှေးကြိုင်နေသော ကြက်သွန်ဖြူထောင်း ဇွန်းကြီးတစ်ဇွန်းကို အပေါ်မှ ဖြန့်တင်လိုက်လေသည်။

မြင့်မားသော အပူချိန်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြက်သွန်ဖြူများမှာ တရှဲရှဲ မြည်လာပြီး ပြင်းရှသော ကြက်သွန်ဖြူရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ ၎င်း၏ဘေးရှိ ကြက်သွန်ဖြူများ ဖုံးလွှမ်းထားသော ရွှေအပ်မှိုများ၏ ရနံ့နှင့် ရောယှက်သွားသဖြင့် လူတို့ကို သွားရည်ကျစေခဲ့ပေသည်။

အဖေကျိုးမှာ ရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသဖြင့် အနီးသို့ ရောက်လာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အို... ဒီနေရာမှာ အသစ်အဆန်းတစ်ခု ရှိနေတာလား... တကယ်ကို မွှေးနေတာပဲ... ခဏနေရင်တော့ ငါ အများကြီး စားရတော့မယ်..."

အမေကျိုးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ကြည့်ရတာ တကယ်ကို နူးအိနေတဲ့ပုံပဲ... အရမ်းကို အရသာရှိမှာ သေချာတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏လက်ထဲရှိ အစားအစာများကို လှန်လိုက်ပြီး မီးတောက်များက ၎င်းတို့ကို ဟပ်သွား သည်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်း၌ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်လေ၏။

"မလောပါနဲ့... ကြက်သွန်ဖြူ အရသာ လုံးလုံးလျားလျား စိမ့်ဝင်သွားအောင် နည်းနည်းလောက် ထပ်ကင် လိုက်ဦးမယ်... ဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံး အရသာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံကင်ပြီးနောက်တွင်မူ ကြက်သွန်ဖြူ ခရမ်းသီးကင်နှင့် ရွှေအပ်မှိုကင်တို့မှာ လုံးဝ ကျက်သွားခဲ့ပြီး ရနံ့မှာလည်း ပါဝင်ပစ္စည်းများထဲသို့ အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပေသည်။

သူသည် ကင်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် နှစ်မျိုးကို အရင်ဆုံးချလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ ပန်းကန်များထဲသို့ ခွဲဝေပေးလိုက်လေ၏။

နူးအိနေသော ခရမ်းသီးသည် ကြက်သွန်ဖြူ အရသာကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူထားပြီး ရွှေအပ်မှိုကင်မှာ လည်း အလွန် အရသာရှိလှသဖြင့် ပါးစပ်ထဲရှိ အသားကင်များ၏ အဆီအအိမ့်များကို ပြေပျောက်စေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကိုက်စားပြီးနောက်တွင် အသားစားချင်နေသော ခံတွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပေသည်။

ညအချိန်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာသော်လည်း ခြံဝင်းထဲတွင် မီးခိုးငွေ့ရနံ့များမှာ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မီးသွေးမီးဖိုမှာလည်း နွေးထွေးစွာ လောင်ကျွမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

စားပွဲပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော အသားကင်များကို နီးပါးလောက် အကုန်စားပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ လေထု ထဲတွင်မူ ဇီရာ၊ အသားနှင့် ကြက်သွန်ဖြူ ရနံ့များ လွှမ်းခြုံနေခဲ့ပေသည်။

မိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်တိုင်းကျ စားသောက်ခဲ့ကြရာ ၎င်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဆီများဖြင့် တ လက်လက် တောက်ပနေခဲ့လေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အစားနည်းလေ့ရှိသော အမေကျိုးပင်လျှင် မနေ နိုင်ဘဲ နောက်ထပ် အသားကင် အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ၍ စားသုံးခဲ့လေ၏။

အသားများလွန်းစွာ စားသုံးခြင်းက အနည်းငယ် အီစိမ့်သွားစေနိုင်သဖြင့် ထျန်ရှောင်ယာသည် ကြွပ်ရွပြီး ချိုမြိန်သော ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အကြီးကြီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

ချိုမြိန်သော သစ်သီးအရည်များက သူမ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ အဆီအအိမ့်များကို ချက်ချင်းပင် ဆေးကြောသွား သဖြင့် သူမသည် သက်တောင့်သက်သာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

အဖေကျိုးသည်လည်း လိမ္မော်သီး တစ်စိတ်ကို ကောက်ယူကာ သူ၏ အာခေါင်ကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း အမောဖြေကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တ ရက် အရောင်လက်သွားခဲ့ပေသည်။

တစ်စုံတစ်ရာ ကောင်းမွန်သောအရာကို သတိရသွားသည့်အလား သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"အော် ဟုတ်သားပဲ... ငါ ပြန်ယူလာတဲ့ ဒူးရင်းသီးကို ခွဲပြီး မြည်းကြည့်ကြရအောင်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေလျက်ရှိလေသည်။

"တကယ် ခွဲတော့မှာလား... ကျွန်မ အဲ့ဒါကို စောင့်နေတာ တော်တော်ကြာနေပြီ..."

အမေကျိုးကလည်း ရွှင်လန်းစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းတာပေါ့... အသားကင်နဲ့ ဒူးရင်းသီးတွဲစားတာက ဆန်းသစ်တဲ့ စားနည်းတစ်မျိုးပဲ... ငါ မြည်း ကြည့်ရမယ်..."

အဖေကျိုးသည် လိမ္မော်သီးကို အောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းကို အနည်းငယ် ရှုံ့လိုက်သော်လည်း မကန့်ကွက်ခဲ့ပေ။

"အဲ့ဒါက... အနံ့က နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်... ဒါပေမဲ့... မြည်းကြည့်လည်း ရပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဒူးရင်းသီးကို ယူထုတ်ကာ ခြံဝင်းထဲရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လျက် အမြှောင်း အတိုင်း ညင်သာစွာ ခွဲလိုက်လေသည်။

တိုးညှင်းသော "ခွပ်" ဟူသည့် အသံနှင့်အတူ ထူထဲသော အခွံကြီးမှာ ဟသွားကာ ညနေခင်း လေညင်း နှင့်အတူ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပြည့်နှက်သွားစေမည့် ပြင်းရှပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ သည်။

သူသည် ဒူးရင်းသီးကို အမြှောင်းလေးများဖြစ်အောင် ဖြည်းညင်းစွာ ခွဲလိုက်သောအခါ ရွှေရောင်ဝင်းကာ နူးအိနေသော အသားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး ရနံ့မှာလည်း တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ ပြင်းထန် လာခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သစ်သီးကို စိုက်ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများ မှာ တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့လေသည်။ သူမသည် ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ထိုရနံ့ကို မနှစ်မြို့ ဖွယ်ဟု မခံစားရဘဲ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"ဝိုး... အရမ်းကို မွှေးတာပဲ... အနံ့လေးက သင်းပျံ့နေတာပဲ..."

အမေကျိုးက သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်လေ သည်။

"အနံ့က နည်းနည်းတော့ ပြင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ခဏကြာတော့လည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာတာပဲ..."

သို့ရာတွင် အနီး၌ ရပ်နေသော အဖေကျိုး၏ အခြေအနေမှာမူ ပို၍ ဆိုးရွားနေခဲ့ပေသည်။ ပထမတွင် သူသည် တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ရနံ့က သူ့ထံသို့ ရိုက်ခတ်လာသောအခါ သူ မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားလိုက်ရလေ၏။

သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ စုကြုံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွား ကာ နောက်သို့ မဆုတ်မိစေရန် အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရလျက် တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီအနံ့ကြီးက... တော်တော်စူးတာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဒူးရင်းသီး တစ်မြှောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး နောက်ထပ်တစ်မြှောင်းကို ယူ၍ အမေကျိုးထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"အမေနဲ့ ရှောင်ယာ... အမေတို့နှစ်ယောက် အရင် မြည်းကြည့်လိုက်ပါ... ဒီမျိုးစိတ်က အရမ်းချိုတာ..."

၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အားနာမနေတော့ဘဲ အနည်းငယ် ဖဲ့ကာ ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြလေ သည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားကာ အလွန် အရသာရှိလှကြောင်း ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြလေ၏။

ထို့နောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် အဖေကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ့ထံသို့ ဒူးရင်းသီး တစ်မြှောင်းကို ပြုံးလျက် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"အဖေလည်း မြည်းကြည့်သင့်တယ်... ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့ကြောင့် အလိမ်မခံပါနဲ့... အရသာက တကယ်ကို ကောင်းတာ..."

အဖေကျိုးသည် တောက်ပသော အဝါရောင် သစ်သီးအသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး လွင့်ပျံလာသော ပြင်း ထန်သည့် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်လေ၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ငြင်းဆန်လိုသည့် ပုံပေါက် နေခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် တိုက်ရိုက် မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် မတတ်သာဘဲ အံကြိတ်လျက် နောက်သို့ဆုတ် လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွံရှာမှုများ အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေခဲ့လေ၏။

"ငါ... ငါ နေပါစေတော့... မင်းတို့ပဲ စားကြပါ... ငါ အနံ့ခံရုံနဲ့တင် ရပါတယ်... ဒီအရသာကို ငါ တကယ် မခံနိုင်လို့ပါ..."