အခန်း ၁၅၂

အခန်း (၁၅၂) ပီကင်းမှာ နှစ်သစ်ကူး ဖြတ်သန်းကြရအောင်

ထျန်ရှောင်ယာသည် ဘေးမှရပ်ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောနေခဲ့လေ၏။ သူမသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို

ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖေ... နည်းနည်းလောက်ပဲ မြည်းကြည့်လိုက်ပါ... အနံ့က အဲ့လောက်ကြီးမဆိုးပါဘူး... အရသာက လည်း ချိုပါတယ်..."

အမေကျိုးကလည်း ရယ်မောကာ ဝင်ပြောလိုက်လေ၏။

"အနံ့က နည်းနည်းတော့ ပြင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ အရမ်းကို နူးညံ့ပြီး စားလို့ကောင်းတာ... မြည်းကြည့်လိုက် ရင် သိသွားမှာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ဒူးရင်းသီးကို သူ့ထံသို့ ထပ်မံကမ်းပေးကာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖေ... နည်းနည်းလောက်ပဲ မြည်းကြည့်ပါ... မကြိုက်ရင်လည်း ရပါတယ်..."

မိသားစုဝင် သုံးဦး၏ ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုမှုကြောင့် အဖေကျိုးသည် ငြင်းဆန်ရန် အားနာသွားကာ အချိန် အတန်ကြာ တွေဝေနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရလေ၏။

သူသည် နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့် ဒူးရင်းသီး အသားအနည်းငယ်ကို သာ ညင်သာစွာ ဖဲ့ယူရဲတော့လေသည်။

ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် စုကြုံ့သွားကာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်း အန်မထွက်သွားစေရန် အနိုင်နိုင် ထိန်းထားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် စဉ့်ခွက်ကို အမြန်ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အရသာကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် လက်ဖက်ရည်ကို နှစ်ငုံခန့် ဆက်တိုက် မော့သောက်လိုက်လေ၏။

သူ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသောအခါ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထျန်ရှောင်ယာနှင့် အမေကျိုးတို့မှာ ဒူးရင်း သီး တစ်မြှောင်းစီကို ကိုင်ကာ အရသာရှိရှိ စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

၎င်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ရွှေရောင် သစ်သီးအသားများ ကပ်နေလျက် လုံးဝ ကျေနပ်အားရနေ သည့် ပုံပေါ်ကာ ထိုထူးဆန်းသော အရသာ၏ သက်ရောက်မှုကို မခံရဘဲ ပို၍ပင် အရသာရှိလာသည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရလေ၏။

အဖေကျိုးမှာ ဘေး၌ ထိုင်နေလျက် ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် စူးရှသော အနံ့နှင့် ထူးဆန်းသော အရသာ ရှိသည့် အရာတစ်ခုအပေါ် မည်သို့မည်ပုံ ဤမျှလောက် စွဲလမ်းနေနိုင်ကြသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင် အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မျက်နှာအပျက်မခံရဲသဖြင့် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ကြိုတင်၍ ဝင်ပုန်းမနေရဲဘဲ အံကြိတ်ကာ ထိုနေရာ၌သာ ဆက်နေလိုက်ရတော့လေ၏။

မတတ်သာသည့်အဆုံး သူသည် အာရုံလွှဲလိုက်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့ကို ကြည့်လျက် ဤသို့ ပြောလိုက်လေ သည်။

"ကျိုးချန်ယဲ့... မင်းရဲ့ ဦးလေးက ဒီနေ့ ငါ့ကို ပြောတယ်... မင်းမှာ နောက်ထပ် အန်တီတစ်ယောက် ရှိ သေးတယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရှန်းကျန့်ကို ပြန်သွား တာဆိုတော့ ငါတို့ မသိလိုက်ရဘူး..."

သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ ဒူးရင်းသီး၏ ပြင်းထန်သော ရနံ့က သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ထပ်မံ လွင့်ပျံ လာခဲ့လေ၏။ သူသည် မသိစိတ်ကပင် ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်မိကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရွံရှာသော အမူအရာ မှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိတ်တဆိတ် ပြုံး လိုက်မိလေသည်။

သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများနောက်ကွယ်မှ မပြောဘဲ သိနေသော အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း နားလည် ထားလေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဤအန်တီဖြစ်သူမှာ အဘယ်ကြောင့် ရှန်းကျန့်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်သွားရကြောင်းကို သူ အတိအကျ သိထားခဲ့ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက ကျိုးချန်ယီသည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို၏ ဆိုင်မှ သစ်သီး ခရင်မ် ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို အဘယ်ကြောင့် မှာယူခဲ့ရကြောင်းကို ပြန်တွေးမိလိုက်သောအခါ ဤအန်တီဖြစ်သူမှာ ကျိုးမိသားစုနှင့် အတူနေထိုင်ရသည်ကို သိပ်ပြီး ပျော်ရွှင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သိလိုက်လေသည်။

သူမ ဤမျှ စောစောစီးစီး ရှန်းကျန့်သို့ ပြန်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ရှောင်ယီက ဒီအန်တီအကြောင်းကို ပြောဖူးတာ ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တရပ်ကာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်းလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မိသားစုထဲမှာ အငယ်ဆုံးသမီးဆိုတော့ ကလေးဘဝကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရလို့ သူ့ရဲ့ အကျင့်စရိုက်က သေချာပေါက် အဲ့ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာပေါ့..."

"သူ နောက်ပိုင်းမှာ လက်ထပ်သွားခဲ့တယ်... ဦးလေးလေးကလည်း တစ်ဦးတည်းသောသားလို့ ကြား တယ်... ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ သမီးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ..."

အဖေကျိုးသည် သားဖြစ်သူ၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ ညီမဖြစ်သူမှာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံ ရန် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ကြောင်းကို နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

"အဖေ... အမေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ မိဘများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တရုတ်နှစ်သစ်ကူးဖို့ နှစ်လပဲ လိုတော့တယ်... ဒီနှစ်တော့ ပီကင်းမှာပဲ နှစ်သစ်ကူး ဖြတ်သန်းကြရ အောင်နော်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားခဲ့လေ၏။

ယမန်နှစ်က ကျောက်ခဲလေးမှာ မကြာသေးမီကမှ မွေးဖွားထားပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခရီးစဉ်ကို မခံနိုင် သောကြောင့် ယောက္ခမများက ၎င်းတို့ကို သနားကာ ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးတည်းကိုသာ ပီကင်း၌ နှစ်သစ် ကူး ဖြတ်သန်းစေခဲ့လေသည်။

ယုတ္တိတန်စွာ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယခုနှစ်တွင် သူမသည် ယောက္ခမများနှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူး ဖြတ် သန်းရန်အတွက် ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်သွားသင့်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး ကျောက်ခဲ လေးမှာလည်း ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် အသွားအပြန် ခရီးသွားရသည်မှာ သေချာပေါက် အလွန်ပင်ပန်းလှ ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ယောက္ခမများသာ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပီကင်းသို့ လာနိုင်မည်ဆိုပါက အခြေအနေများမှာ လုံးဝ ကွာခြားသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုးတို့ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

အမေကျိုးသည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ အကြည့်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ် သွားမှုကို မအောင့်ထားနိုင်တော့ချေ။

သူမ၏ သားအကြီးဆုံး ကျေးလက်သို့ သွားခဲ့ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူမသည် သူနှင့်အတူ တရုတ်နှစ်သစ် ကူးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးချေ။

ယမန်နှစ်က မြေးဖြစ်သူမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်လွန်းနေပြီး ယခုနှစ်တွင်လည်း ချွေးမဖြစ်သူမှာ ကိုယ်ဝန် ထပ်ရှိနေပြန်လေသည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူမသည် အဖိုးကြီးဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

*အားလုံးက ဘာလို့ ငါ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေကြတာလဲ… *

အဖေကျိုးသည် လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ထျန်ရှောင်ယာထံသို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ လေသံမှာ အတော်လေး နူးညံ့သွားခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ယာကလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်... ပြီးတော့ မြေးလေးကလည်း ငယ်သေးတယ်..."

"ငါတို့က ဒီနေ့မှ ပြန်ဆုံရတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အဘိုးဘက်ကလည်း မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုကို မျှော် လင့်နေမှာပဲ... ဒီနှစ်တော့ ပီကင်းမှာပဲ နှစ်သစ်ကူးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့... အဲ့ဒါက ပိုအဆင်ပြေပြီး စည်ကားသွားတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ၏ ရင်ထဲမှ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ကျဆင်း သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမသည် တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်မိတော့လေသည်။

————————————

ဆွေမျိုးများနှင့် ပြန်လည် အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက်တွင် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့သည် ပီကင်း၌ ငါးရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အဘိုးကျိုးထံသို့ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါ သွား ရောက်လည်ပတ်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြလေ၏။ မိသားစုမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြပြီး အဘိုးအို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အပြုံးများ ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးမှာ စက်ရုံ၌ လုပ်စရာကိစ္စများ အလွန်များပြားနေသဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခွဲခွာနေ၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။ အချိန်အတန်ကြာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အလုပ်ပြန်လုပ်ရန် အတွက် ရှန်ဟိုင်းသို့သာ ပြန်သွားရတော့လေသည်။

ရထားပေါ်သို့ မတက်မီ အဖေကျိုးက ကျိုးချန်ယဲ့၏ ပခုံးကိုပုတ်ကာ အထူးတလည် မှာကြားလိုက်လေ သည်။

"စက်ရုံမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ ငါနဲ့ မင်းအမေက အရင်ပြန်တော့မယ်..."

"ရှောင်ရှော့နဲ့ ရှောင်ယွီတို့ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်တဲ့အခါ ငါတို့ အတူတူ လာခဲ့မယ်... အဲ့ဒီအခါကျမှ မိသားစုတစ်စုလုံး သေချာလေး ပြန်ဆုံကြတာပေါ့..."

အမေကျိုးသည် ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို ကိုင်ထားလျက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်နေမှုများ အပြည့်အဝ ဖော်ပြလျက်ရှိနေခဲ့လေ၏။

"ရှောင်ယာ... မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ လိုတယ်နော်... လေးလံတဲ့ ဒါမှ မဟုတ် ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေကို ကျိုးချန်ယဲ့ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်မပင်ပန်းစေ နဲ့နော်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ အမေကျိုး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် သူမက နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး အားလုံးကို မှတ်ထားပါတယ်..."

"ခရီးလမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားကြပါ အဖေ... ပြီးတော့ အလုပ်တွေ ပြီးတာနဲ့ စောစောပြန်လာခဲ့ကြပါနော်..."

အမေကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မျက်ရည်လည်လာပြီးနောက် သူမသည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

အဖေကျိုးသည် ဘေးမှရပ်ကြည့်နေကာ စကားများများစားစား မပြောခဲ့သော်လည်း ကျိုးချန်ယဲ့အား ဩရှရှ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယာနဲ့ ငါ့မြေးလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ဦး..."

"အဖေ... ကျွန်တော် သိပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့နော်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အလျင်စလို ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"ဘော်..."

ရထားဥဩဆွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့သည် လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကြ ပြီး အထုပ်အပိုးများကို ကောက်ယူကာ လှည့်ထွက်လျက် အစိမ်းရောင် ရထားကြီးပေါ်သို့ တိုးဝှေ့ တက်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရထားပြတင်းပေါက်ဘေး၌ နေရာကောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရန် အမြန် ခေါင်းပြူထွက်လာခဲ့လေ၏။

အဖေကျိုးက ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးအား လက်ပြကာ ပြုံးလျက် လှမ်းအော်လိုက် လေသည်။

"အဲ့ဒီမှာ ရပ်မနေကြနဲ့တော့... ပြန်ကြတော့..."

ရထားကြီး ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားသွားသောအခါ ထိုပုံရိပ်လေးများမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ ဝေးကွာသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ရထားလမ်း၏ အဆုံး၌ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်၍ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲကိုလည်း နွေးထွေးသွားစေခဲ့ပေသည်။

————————————

အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ ပီကင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ အေးချမ်းသော ဘဝဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး အဖြစ် အပျက် ကြီးကြီးမားမားမရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့ကြလေသည်။

နံနက်တိုင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် နံနက်စာ ပြင်ဆင်ရန် စောစောထလေ့ရှိပြီး အမြန်စားသောက်ကာ ကျန်ရှိ နေသော အစားအစာများကို မီးဖိုပေါ်၌ နွှေးထားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ လွယ်အိတ်ကို လွယ်ကာ ကျောင်းသို့ သွားလေ့ရှိလေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ကျောက်ခဲလေး အနားတွင်ရှိနေသဖြင့် စောစောထရန် မလိုဘဲ နေ့စဉ် သူမ သဘာဝ အတိုင်း နိုးလာသည့်အချိန်အထိ အိပ်စက်နိုင်လေသည်။

သားအမိနှစ်ဦး မျက်နှာသစ်ကာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသောအခါ သူမသည် ကျောက်ခဲလေး၏ လက်သေး သေးလေးကို ဆွဲလျက် အပ်ချုပ်ဆိုင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် လုပ်ငန်းကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ကာ အပ်ချုပ်အလုပ် အချို့ကို လုပ်ကိုင်ပြီး အရုပ်များနှင့် လိမ္မာစွာ ကစားနေသော ကျောက်ခဲလေးအား ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့် တတ်လေသည်။ သူမသည် အေးချမ်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့ပေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖောက်သည်ဟောင်းများ ဝင်လာတတ်ကြပြီး နောက်ပြောင်၍ ပြောဆိုတတ်ကြ လေသည်။

"ရှောင်ယာ... မင်းရဲ့ သားလေးက ထိန်းရတာ အရမ်းလွယ်တာပဲ... သူက ပြဿနာ တစ်ခုမှကို မရှာဘူး နော်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ညင်သာစွာသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများ ထဲတွင် ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှုများ ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့လေတော့သည်။