အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄) မင်းလည်း တစ်စု ရမှာပေါ့...

မုန်ချောင်ယွီသည် အမေကျိုး၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မနာလိုဖြစ်ဟန် များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေသည်....။

"နင့်မျက်နှာကို ကြည့်ဦး... အရင်က နည်းနည်း ခြောက်သွေ့နေခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့ကျတော့ အသားအရေက အရမ်းကို ချောမွေ့ပြီး နုပျိုနေတာပဲ... အရေးအကြောင်းလေးတွေတောင် တော်တော်လေး မှိန်သွား တယ်..."

သူမက ပြောရင်းနှင့် ကိုယ်တိုင်လည်း ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က ခြောက်သွေ့နေသော အသွင်အ ပြင်နှင့် မတူဘဲ ချောမွေ့နူးညံ့နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ရယ်မော လိုက်လေသည်...။

"နင်... မနေ့က အဲ့ဒီ ပစ္စည်းကောင်းတွေကို လိမ်းထားတာလား..."

အမေကျိုးသည် ကြားလိုက်ရသည့် စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကာ ခဏတာမျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူမ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်သောအခါ မုန်ချောင်ယွီသည် မည်သို့ဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည် သွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားကာ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံး လျက် ခေါ်လိုက်လေသည်...။

"ချိုးဟုန်..."

သူမကို ဤသို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ အမေကျိုးအနေဖြင့် သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို အလွယ်တကူပင် နားလည်နိုင်လေသည်။

သူမနှင့် မုန်ချောင်ယွီတို့သည် အတူရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦး၏ စရိုက် ကို တစ်ဦးက အတွင်းသိ အပြင်သိ ရှိနေကြပေသည်။

ဤလူသည် အခြား အရာအားလုံးတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း အလှအပကိုမူ အလွန်တရာ ခရိတ်ကြီးသူ ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် မျက်နှာနှင့် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရာတွင် အားသန်လှပေ သည်။

ယခင်က သူမ အသုံးပြုခဲ့သော မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်များနှင့် အခြားသော အလားတူ ပစ္စည်းများ အားလုံး ကို မုန်ချောင်ယွီကပင် ရွေးချယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ သူမကို ကုန်တိုက်ကြီးသို့ အတင်းခေါ်ဆောင်သွား၍ ရွေးချယ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိလိုက်သောအခါ အမေကျိုးသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ...။

"နင့်မျက်စိက တော်တော်စူးတာပဲ... ဒါကိုတောင် သတိထားမိတယ်ပေါ့လေ..."

သူမ၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ အမေကျိုးသည် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါ့ဆီမှာ ဒါ တစ်စုံပဲ ရှိတာ... ဒါက ကျိုးချန်ယဲ့က ငါ့အတွက် အထူးတလည် ယူလာပေးတာလေ..."

"ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နင့်ကိုလည်း နည်းနည်း ဝေပေးပါ့မယ်... အရမ်းနည်းတယ်လို့တော့ မထင်နဲ့ နော်..."

မုန်ချောင်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အမေကျိုးက သူမကို တားမြစ်လိုက်လေသည်...။

"ငါက စေးနှဲနေလို့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယာက ဒါကို ပြန်ယူသွားပြီး စမ်းကြည့်ဖို့ ငါ့ကို သေချာ ပြောထားလို့ပါ... လူတိုင်းရဲ့ အသားအရေက မတူကြဘူးလို့ ကျိုးချန်ယဲ့က မှာထားတယ်တဲ့... တချို့လူ တွေက သုံးလို့ရပေမဲ့ တချို့လူတွေအတွက်ကျတော့ မသင့်တော်ဘူးတဲ့... နင်လည်း နည်းနည်း ယူသွား ပြီး အရင်စမ်းကြည့်ဦး... နင့်အတွက် အဆင်ပြေလားဆိုတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန်ချောင်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးများဖြင့် ချက်ချင်း တောက်ပသွား ကာ အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပိုမို ဝမ်းသာသွားခဲ့လေတော့သည်။

————————————

အမှန်စင်စစ် ယခင်အကြိမ်က ပြန်သွားသောအခါ မုန်ချောင်ယွီသည် သူမကို တားဆီးခဲ့ပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ် စေ သူမအတွက် တစ်စုံ ယူလာပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အမေကျိုး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းဆီက ရခဲ့တာပါ... သူ့ဆီမှာက ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ..."

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မိခင်အား သဘာဝကျပြီး ဂရုစိုက်သော အသံဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အမေ... အမေ့ဆီက ပစ္စည်းတွေ ကုန်တော့မှာလား... နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းဆီကို ထပ်သွားမေးကြည့်ဦးမယ်... တကယ်လို့ သူ့ဆီမှာ ကျန်သေးရင် အမေ့အတွက် နောက်ထပ် နှစ်စုံလောက် ယူလာပေးပါ့မယ်..."

"အေးပါ…အေးပါ..."

အမေကျိုးသည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ၏ ပေါင်ကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"နင့်ရဲ့ အန်တီချောင်ယွီက ငါ့ကို မှတ်မိနေသေးတာပဲ မဟုတ်လား... ပြီးခဲ့တဲ့ အခါက အသားအရေ ထိန်း သိမ်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ... ဟုတ်တယ်... အသားအရေ ထိန်းသိမ်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ... အဲ့ဒါကို နင် မတွေ့ လိုက်ဘူးလား..."

"သူက ငါ့နားမှာ ကပ်နေပြီး မေးခွန်းတွေ တသီတတန်းကြီး မေးနေတာလေ... ငါလည်း မငြင်းသာတာနဲ့ သူ့ကို တစ်ဝက်လောက် ခွဲပေးလိုက်ရတယ်..."

သူမက ပြောရင်းနှင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်လေသည်...။

"သုံးပြီးသွားတော့ သူက ဒါက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ တဖွဖွ ချီးကျူးနေတာလေ... ကုန်တိုက်ကြီးမှာ ရောင်းတဲ့ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်တွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောနေတာ..."

"အခုတစ်ခါ ငါ ပီကင်းကို လာမယ်ဆိုတာကို သိတော့ သူက ငါ့ကို သီးသန့် ခေါ်သွားပြီး သူ့အတွက်လည်း တစ်စုံ ရနိုင်မလားဆိုတာ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေတာလေ..."

"ငါ တကယ်ပဲ မငြင်းသာလို့ပါ... ဒါကြောင့် ဒါကို ထပ်ဝယ်လို့ ရနိုင်ဦးမလားဆိုတာ နင့်ကို မေးကြည့်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ အမျိုးသားကို တောက်ပသော မျက်လုံး များဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့လေ သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ဇနီးသည်၏ အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်ရာ သူ၏နှလုံးသားမှာ နူးညံ့သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ချစ်ခင်နှစ်သက်သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေတော့သည်။

သူသည် သူမ၏ အတွေးများကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်လေသည်...။ သူမသည် ဤ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းကို အာနိသင် ကောင်းမွန်သောကြောင့် စမ်းသပ်လိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ခေတ်မီ နည်းပညာနှင့် ထိရောက်သော အလုပ်အကိုင်များမှာ ဤခေတ်ကာလရှိ လူသားများ အတွက် အလွန်တရာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ကြီးမားလေ၏။

သူ၏မိခင်ကသာ အသုံးပြုရသည်ကို နှစ်သက်သည် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဇနီးသည်ပင်လျှင် ၎င်းကို စွဲလမ်း နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ညင်သာလျက်ပင် ရှိနေပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး အမေ... ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မနက်ဖြန် ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းဆီကို သွားပြီး နောက်ထပ်နည်းနည်း ယူလာခဲ့ပါ့မယ်..."

"အန်တီချောင်ယွီ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ရှောင်ယာနဲ့ ကျွန်တော့် ညီမလေးအတွက်လည်း ပါမှာပါ..."

"ဟာ... အစ်ကိုယဲ့... ကျွန်မအတွက်လည်း တစ်စုံ ရှိတာလား..."

ကျိုးချန်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားကာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသဖြင့် ထခုန် လုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏မိခင်၏ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းများကို ကြာမြင့်စွာကပင် လိုချင်တောင့်တ နေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက ၎င်းတို့မှာ သူမ၏မိခင်၏ အသက်အရွယ်အတွက် အထူးတ လည် ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သဖြင့် သူမက မတောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက သူမကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားခဲ့ပြီး သူမအတွက်ပင် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ညီမလေး၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ...။

"မင်းလည်း တစ်စု ရမှာပေါ့..."

သူ၏ရှေ့မှ ပြုံးရွှင်နေသော မိသားစုကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်လေသည်...။

*ဘဝရဲ့ အနှစ်သာရ ဆိုတာ ဒါပဲဖြစ်လိမ့်မယ်…*

————————————

နောက်တစ်နေ့တွင်...၊

ကျိုးချန်ယဲ့သည် စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူ၏မိသားစုကို သူငယ်ချင်းတစ်ဦး၏ အိမ်သို့ သွားမည် ဟု ပြောကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ အမှန်တကယ် သွားနေခြင်း မဟုတ်ပေ...။ သူသည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ် ထဲမှ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူရန်အတွက်သာ ၎င်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ပစ္စည်းများမှာ များပြားလှသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ လေထဲမှ ပေါ်မလာနိုင်ချေ...၊ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ရှိနေခြင်းက မိသားစုဝင်များ အလွန်အကျွံ စဉ်းစားမိခြင်းမှ တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင်...၊

ထုံးစံအတိုင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် အလှကုန်ပစ္စည်း အရောင်းကောင်တာမှ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်း သုံးစုံကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီးနောက် အဖေကျိုးကို သတိရသွားကာ စနစ်နေရာလွတ်ထဲရှိ ဆေးဘက်ဝင် အပင်များ စိုက်ပျိုးထားသော စိုက်ခင်းဆီသို့ လှည့်သွားလိုက်လေသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ယုန်များကို လိုက်ဖမ်းနေသော ချိုးချိုးကို ကြည့်ကာ သူက လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်...။

"ချိုးချိုး..."

"ပိုင်ရှင်..."

သူမ၏ သခင်၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချိုးချိုးသည် သူမ၏ရှေ့ရှိ ယုန်ကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့ လေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ချိုးချိုးကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့် မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် သတိကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်လိုက်လေ၏။

ဤအကောင်ပေါက်လေးမှာ တိတ်တဆိတ် ထပ်မံ၍ အဆင့်တက်သွားပုံရပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏အသံကို နူးညံ့စေလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ ဝဖိုင့်နေသော အဖြူရောင် အမွှေးပွ ဘောလုံးလေးကို ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ချိုးချိုး... ငါ အသက် ဆယ်နှစ်ရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်း တစ်မြစ် လိုချင်တယ်... ပြီးတော့... တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိတဲ့ တစ်မြစ်လည်း ငါ့ကို ပေးဦး..."

ချိုးချိုးက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေလိုက် လေသည်...။

"ကောင်းပါပြီ ပိုင်ရှင်... ချိုးချိုး အခုပဲ ပိုင်ရှင့်အတွက် သွားရှာပေးပါ့မယ်..."

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲ သွားကာ အနီးအနားရှိ ဆေးဘက်ဝင် အပင်ချုံပုတ်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဦးခေါင်းဖြင့် တိုးဝင် သွားခဲ့လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူမသည် လတ်ဆတ်သော မြေဆီလွှာများနှင့် အမြစ်မပျက်သော ဂျင်ဆင်းနှစ်မြစ်ကို သယ်ဆောင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဂျင်ဆင်းကို ယူလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ သူ၏မိသားစုနှင့် အန်တီ ချောင်ယွီတို့အတွက် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းများကို သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် ထုပ်ပိုး လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ချိုးချိုး၏ နူးညံ့ကာ ဝဖိုင့်နေသော ပါးပြင်လေးပေါ်တွင် နီရဲ လာသည်ကို မြင်ရသည်အထိ ဆွဲညှစ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ပြုံးလျက် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မော လိုက်ပြီး စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် အထုပ်များကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့ရာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျှော်လင့် တောင့်တနေသော အကြည့်သုံးခုက သူ့အား ဆီးကြိုနေခဲ့လေတော့သည်။