အခန်း ၁၅၅

အခန်း (၁၅၅) ပစ္စည်းကောင်းတွေကို ခွဲဝေနေကြတာကိုး...

ထျန်ရှောင်ယာ၊ အမေကျိုးနှင့် ကျိုးချန်ယွီတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သူ ပြန်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

"အစ်ကိုယဲ့..."

ကျိုးချန်ယွီက သူမ၏ မျက်နှာလေးတွင် ဝမ်းသာအားရ အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် ဦးစွာ အော် ခေါ်ကာ သူ့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့လေသည်။

အမေကျိုးသည်လည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျိုးချန်ယဲ့ ပြန်လာပြီ..."

ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ အထုပ်ပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားကာ အကြည့်မခွာနိုင် ဖြစ်နေကြတော့သည်။

မိမိအိမ်ရှိ အမျိုးသမီးများကို ဤသို့ တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ် သွားခဲ့လေ၏။ မည်သည့်ခေတ်ကာလတွင်မဆို အမျိုးသမီးများသည် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်း များကို ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း မရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချက်ကို စဉ်းစားမိကာ ကျိုးချန်ယဲ့သည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏အိတ်ထဲမှ ပြင်ဆင်ထားသော အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူကာ တစ်ဦးချင်းစီသို့ ဝေပေးလိုက်လေ သည်။

အမေကျိုးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အနီရောင် နှစ်စုံကို ရရှိခဲ့ပြီး ကျိုးချန်ယွီနှင့် သူ၏ ဇနီးသည်တို့မှာ လန်း ဆန်းသော အစိမ်းရောင် အစုံများကို ရရှိခဲ့ကြလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာ၏ အစုံတွင်မူ ချစ်စဖွယ် ဖားရုပ်လေး ရိုက်နှိပ်ထားသော အစိမ်းရောင် ကတ်ထူသေတ္တာ လေး တစ်လုံး ပိုပါလေ၏။ ၎င်းသေတ္တာပေါ်ရှိ စာသားများကို သတိပြုမိသွားကာ ထျန်ရှောင်ယာက အသံထွက်၍ ဖတ်လိုက်လေသည်...။

"ကလေးများအတွက် အစိုဓာတ်ထိန်း မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်..."

ထို့နောက် သူမက ကျိုးချန်ယဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက "ဒါက ကျွန်မသားလေး အတွက်လား" ဟု မေးနေသည့်အလား ရှိလေ၏။ ကျိုးချန်ယဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက် လေသည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် ကတ်ထူသေတ္တာလေးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက် ရာ လက်ကိုင်နှစ်ခုပါသော အစိမ်းရောင် အဖုံးတစ်ခုနှင့် ၎င်းအောက်တွင် ပုလုံးလုံး အဝါရောင် ဖန်ပုလင်း လေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ ၎င်းမှာ သေးငယ်ပြီး ချစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ချောမွေ့သော ပုလင်းလေးကို ညင်သာစွာ ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာလည်း အလိုအလျောက် ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့ လေသည်။

သူမ၏ နူးညံ့သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်...။

"ကလေးတွေရဲ့ အသားအရေက နုနယ်ပြီး လေတိုက်ရင် အက်ကွဲလွယ်တယ်လေ... ဒါကို လိမ်းပေးရင် အသားအရေကို စိုပြေစေလိမ့်မယ်..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးချန်ယွီသည်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက် လေသည်...။

"ယောင်းမ... ဒီပုလင်းလေးက အရမ်းလှတာပဲ... ဒါက ကျွန်မရဲ့ တူလေးအတွက်လား..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ထူးလိုက်ကာ သူမ၏ လက်ထိပ်လေးများဖြင့် အဖုံးကို ညင်သာစွာ လှည့်ဖွင့်လိုက်လေ၏။ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ခြင်း သို့မဟုတ် အားနည်းခြင်း မရှိသော မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့ လေးတစ်ခု လွင့်ပျံ့လာပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးသွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ အမျိုးသားမှာ စကားအများကြီး မပြောသော်လည်း အလွန်ပင် စဉ်းစားချင့်ချိန်တတ်ပေသည်။ သူသည် ကလေးများနှင့် ပတ်သက်သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးများကိုပင် မှတ်မိနေခဲ့ပေသည်။

အဖေကျိုးသည် ခြံဝင်းထဲမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏သားကြီး ပြန်လာပြီဟု ထင်ကာ အရှေ့ ဘက်ဆောင်မှ ကျောက်ခဲလေးကို ချီ၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် လူအနည်းငယ် စုဝေးနေကြကာ လက်ထဲတွင် လက်ရာမြောက်သော သေတ္တာအချို့ကို ကိုင်ထားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ဒါကြောင့်ပဲ မင်းတို့တွေ အထဲမဝင်ဘဲ ခြံထဲမှာ စုနေကြတာကိုး... ပစ္စည်းကောင်းတွေကို ခွဲဝေနေကြ တာပဲ..."

ကျိုးချန်ယွီက အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ လက်ထဲမှ အစိမ်းရောင် သေတ္တာလေးကို အဖေကျိုးအား လှမ်းပြလျက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဖေ... ကြည့်ပါဦး... ဒါက အစ်ကိုယဲ့ ပေးတဲ့ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းလေ... ယောင်းမရဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ အတူတူပဲ..."

သူ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဖေကျိုးက ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ထူးလိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဖခင် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကုန်း၍ သူ၏ အထုပ်ထဲမှ သစ်သား သေတ္တာ တစ်လုံးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းသေတ္တာမှာ သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ အနက်ရောင် ဝူးလ်နတ်သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ် လေ၏။ ၎င်း၏ အရောင်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး နက်မှောင်သော ညိုရောင်ထဲတွင် ခရမ်းရောင် အနည်းငယ် သန်းနေကာ သစ်သားအကြောများမှာ ချောမွေ့၍ အဆင့်ဆင့် ရှိနေလေသည်။ အနီးကပ်ကြည့်ပါက သဘာဝ သစ်သားနံ့လေးကို ရရှိနိုင်လေ၏။

သူသည် ၎င်းသေတ္တာကို သူ၏ ဖခင်အား ပေးလိုက်ကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကျောက်ခဲလေးကို လွှဲပြောင်း ယူလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဖေ... ဒါက အဖေ့အတွက်ပါ..."

အဖေကျိုးသည် သစ်သားသေတ္တာကို ယူလိုက်ရာ ၎င်း၏ အလေးချိန်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရလေ သည်။ သေတ္တာကိုယ်ထည်မှာ လက်ရာမြောက်ပြီး ထိတွေ့ရသည်မှာ နွေးထွေးမှု ရှိနေသဖြင့် ၎င်းမှာ ထူးခြားသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ချောမွေ့သော သစ်သားအကြောလေးများကို ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီးနောက် သစ်သား နံ့လေးကို ရှူရှိုက်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်....။

"ငါ့အတွက် လက်ဆောင်လား..."

အဖေကျိုးသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲရှိ အရာကို မြင်လိုက်ရ သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး အသံမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်...။

"ဒါ... ဒါက..."

သူသည် ကျိုးချန်ယဲ့ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေလျက်ရှိလေသည်...။

"ဒါက... ဂျင်ဆင်းလား..."

ဘေးတွင် ရှိနေသော လူများလည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်...။

"ဂျင်ဆင်းပါ... ဆယ်နှစ်လောက် သက်တမ်း ရှိပါပြီ... အဖေနဲ့အမေ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာအောင်လို့ပါ... လက်ဖက်ရည်ထဲ ခပ်သောက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ စွပ်ပြုတ်ထဲ ထည့်ချက်တာဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရပါတယ်..."

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီဂျင်ဆင်းက လတ်ဆတ်နေသေးတာမို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး သေချာ ပြုပြင်ထားတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင် ကြာရှည်မခံဘဲ ဆေးအာနိသင်တွေ လျော့နည်းသွားနိုင်လို့ပါ..."

အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသော အဖေကျိုးနှင့် မတူဘဲ အမေကျိုးမှာမူ သူမ၏ သားဖြစ်သူအတွက် ပိုမို စိုးရိမ်နေခဲ့လေသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်...။

"ကျိုးချန်ယဲ့... ဒီဂျင်ဆင်းက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတာပဲ... ဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ... အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အလုပ် တွေကိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ကွယ်..."

သူမ ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်...။ သား ဖြစ်သူက လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ဂျင်ဆင်း ရရှိရန် တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့မည် ကို သူမက ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည်လည်း သူမ၏ ယောက္ခမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ပူသွားကာ သူမ၏ အမျိုးသားကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

သူ၏ မိခင် ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်မိသော် လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အလွန်ပင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် သူ၏ ဇနီးသည်ကို ဦးစွာ အားပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မိခင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါတွေက ရိုးရိုးသားသား ရလာတာတွေပါ..."

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက ကံကောင်းလို့ပါ... ပီကင်းနားက ရွာတစ်ရွာမှာ လူတစ်ယောက် တောထဲ ထင်းခုတ်သွားရင်း တွေ့ခဲ့တာတဲ့..."

"အစကတော့ မြို့ထဲက ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်မှာ သွားရောင်းမလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ပြီး သူက အရင်ဝယ်လိုက်တာ..."

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီကို သွားတာနဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို လိုချင်လားလို့ မေးတာနဲ့ ဝယ်လာခဲ့တာပါ..."

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဂျင်ဆင်းဆိုတာ အစကတည်းက အတွေ့ရနည်းတာလေ... သက်တမ်းဆယ်နှစ်ရှိတဲ့ အမျိုးအစားဆိုတာ ပိုတောင် ရှားသေးတယ်... ဒါက အဖေနဲ့အမေရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ ကျွန်တော် ယူလာခဲ့တာပါ..."

အမှန်စင်စစ် သူသည် မူလက တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်းကိုပါ ယူလာရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မိသားစုဝင်များ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းကို ယခုအချိန်တွင် လက်လျှော့လိုက်ကာ ပိုမို သင့်တော်သော အချိန်ရောက်မှသာ ထပ်မံ၍ ထုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

မိသားစုဝင်များက သူ ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး စိတ်အေးသွားကြလေသည်။

ထိုအခါမှသာ ၎င်းတို့သည် အဖေကျိုး၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ သေတ္တာထဲမှ ဂျင်ဆင်းကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုကြလေတော့သည်။

အမေကျိုးသည် သေတ္တာထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော ဂျင်ဆင်းကို ကြည့်ကာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ...။

"ဘုရားရေ... ဒီဂျင်ဆင်းက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... အမြစ်တွေကလည်း အကုန်စုံနေတာပဲ... ဒါက သေချာပေါက် ပစ္စည်းကောင်းပဲ..."

ကျိုးချန်ယွီသည်လည်း မျက်လုံးအစုံ ပြူးလျက် အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိလေသည်...။

"ဝိုး... ဒါက ဂျင်ဆင်းလား... ဒါက သမီး ဂျင်ဆင်းအစစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ... ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."

အဖေကျိုးသည် သစ်သားသေတ္တာကို ကိုင်ကာ ဂရုတစိုက် ထိတွေ့ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေသည်...။

"ဟုတ်တယ်... ဒီလောက်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်းကို ဈေးကွက်ထဲမှာ တွေ့ရခဲတယ်... ကျိုးချန်ယဲ့က တော့ ဒီတစ်ခါ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဘေးတွင် ရပ်လျက် ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားရင်း ခြံဝင်းထဲတွင် အဖေကျိုးနှင့် စကား ပြောနေကြသော မိသားစုဝင်များကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု လိုနေသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သို့ သော် သူ မည်မျှပင် စဉ်းစားစေကာမူ အဖြေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

*ထားလိုက်ပါတော့လေ... မမှတ်မိရင်လည်း ထပ်မစဉ်းစားတော့ပါဘူး... ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလည်း မဟုတ်လောက်ပါဘူး... မှတ်မိတဲ့ အချိန်မှပဲ ထပ်စဉ်းစားတော့မယ်...*