အခန်း ၁၅၆

အခန်း (၁၅၆) ဒါ... ဒါက... မဖြစ်နိုင်တာ...

ခဏအကြာတွင် အမေကျိုးသည် ဂျင်ဆင်းကို အားရပါးရ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမ၏ ဘေးမှ သားဖြစ်သူ ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။ သူမသည် ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားသော ကျိုးချန်ယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်...။

"အို... သားလည်း တစ်နေကုန် အလုပ်များနေတာပဲ... ဗိုက်ဆာနေမှာပေါ့... သွား... လက်ဆေးတော့... ထမင်းစားဖို့ ပြင်ကြရအောင်..."

————————————

လူတိုင်း ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ စားသောက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ခြံဝင်းတံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ရုတ် တရက် ပွင့်လာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျိုးချန်ရှော့၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"အမေ... ကျွန်တော် ပဲငံပြာရည်နဲ့ ဗီနီဂါ ဝယ်လာပြီ..."

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကာ တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ကျိုးချန်ရှော့သည် ပုလင်းနှစ်လုံးကို ကိုင်၍ အလျင်စလို ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လူအုပ်စုမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံးမှာ ရှင်းပြမရသော အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက် မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် စောစောက ခြံထဲတွင် သူ မေ့နေခဲ့သော အရာကို နောက်ဆုံးတွင် သတိ ရသွားခဲ့လေသည်။

၎င်းကို စဉ်းစားမိကာ သူသည် ညီဖြစ်သူကို အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်လေတော့သည်...။

"ညီလေး... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ... လာ... ထမင်းစားရအောင်..."

ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်...။

"အော်... ဒါနဲ့... ဒီနေ့မနက် ငါ အပြင်သွားရင်း မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ယူလာတယ်... မင်း ကြိုက်လားဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပြောရင်းနှင့် အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ဟန် ပြုသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ဟီးရိုးတံဆိပ် ဖောင်တိန် တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးချန်ရှော့အား ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ကျိုးချန်ရှော့သည် မိမိအား ပေးလိုက်သော ဘောပင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ်က ပြောရန် ကြံရွယ်ထားသော စကားများကိုပင် လုံးဝ မေ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုယဲ့..."

ကျိုးချန်ရှော့သည် ဖောင်တိန်ကို ကိုင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မှေးစင်းသွားလျက် အထပ်ထပ် အခါခါ ကြည့်နေကာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့လေသည်။

အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့သည် အငယ်ဆုံးသားမှာ အကြီးဆုံးသား၏ ချော့မြှူမှုကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ခံလိုက်ရသည်ကို ကြည့်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချောင်းဟန့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ကောင်းကင် ကို ကြည့်ခြင်း၊ နှာခေါင်းကို ပွတ်ခြင်းတို့ဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြလေသည်။

သူမ၏ ယောက္ခမများ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အသည်းအသန် စေ့ထားကာ ရယ်မောခြင်းကို မနည်း ထိန်းထားရသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ တွင်မူ ရယ်ချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

————————————

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားကာ နှစ်သစ်ကူး၏ ပွဲလမ်းသဘင် အငွေ့အသက်များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့လေ သည်။ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတစ်လျှောက်တွင် ပေါင်းထားသော ဆန်ကိတ်များနှင့် ကြော်ထား သော အသားလုံးများ၏ ရနံ့များမှာ လွင့်ပျံ့နေခဲ့လေသည်။

ဦးလေးကျိုးနှင့် အဖေကျိုးတို့သည် ကြိုတင် ညှိနှိုင်းထားကြပြီးဖြစ်ရာ ယခုနှစ်တွင် မိသားစုအားလုံး စုဝေးကြကာ စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုကို ကျင်းပကြမည် ဖြစ်သည်။

ဤနေ့ နံနက်ခင်းတွင် မိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားသစ်များကို သေသေသပ်သပ် ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် အလွန်ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းနေပုံရလေသည်။

ကျောက်ခဲလေးမှာ တောက်ပသော အနီရောင် ဂွမ်းခံအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဝဝ ကစ်ကစ်နှင့် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင် စာအိတ်လေး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေခဲ့လေတော့သည်။

နံနက်အစောပိုင်းတွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျောက်ခဲလေး၏ လက်ကို အရင်ဆွဲကာ အဖေကျိုးနှင့် အမေ ကျိုးတို့အား နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

ကျောက်ခဲလေးသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ကုန်း၍ သူမ၏ ကလေးသံလေးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်လေ သည်...။

"ဘိုးဘိုး... နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... ဘွားဘွား... နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ..."

အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသဖြင့် အပြုံးများ မရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ ခဲ့ကြလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမေကျိုးသည် ထိုအကောင်ပေါက်လေးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက် ပြီး သူ၏ လက်ကလေးထဲသို့ ဖောင်းနေသော အနီရောင် စာအိတ်တစ်ခုကို ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

အမေကျိုးက ပြုံးလျက် သူ၏ နူးညံ့သော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ငါ့မြေးလေး... နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး ကျန်းမာပါစေကွယ်..."

ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့ မောင်နှမနှစ်ဦးပင်လျှင် အနီရောင် စာအိတ်များကို ထုတ်ယူကာ ထိုအကောင် ပေါက်လေး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယွီက ကျောက်ခဲလေး၏ ပါးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်...။

"ရော့... ဒါက အန်တီ ပေးတဲ့ အန်ပေါင်းပဲ... ဒါနဲ့ အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ ဝယ်စားနော်..."

ကျိုးချန်ရှော့က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်...။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက ဦးဦးဆီကပဲ... ငါတို့ရဲ့ ကျောက်ခဲလေး နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... အရပ်ရှည်ပြီး ကျန်းမာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

ကျောက်ခဲလေးသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကြီးမားသည့် အနီရောင် စာအိတ်အချို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးသေးသေးလေး နှစ်ဖက်မှာ ၎င်းတို့ကို မနည်း ဆုပ်ကိုင်ထားရလေသည်။

ဤအရာမှာ ထိုအကောင်ပေါက်လေးအား အမှန်တကယ် စိတ်ပူသွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာကာ "အာ... အာ... အာ" ဟု အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်စေလျက် လူကြီးများကို မျှော်လင့် တောင့်တစွာ ကြည့်နေကာ သူမအား ကူညီကိုင်ပေးစေလိုနေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အဖေကျိုးက ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ထိုအကောင်ပေါက်လေး၏ လက်ထဲ မှ အနီရောင် စာအိတ်များကို သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက် လေသည်။

ထိုအကောင်ပေါက်လေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီး ဖောင်းနေသော အိတ်ကပ်များကို သူ၏ လက်ကလေးများဖြင့် ညင်သာစွာ ပုတ်ရန် မမေ့ခဲ့ချေ။ သူ၏ နူးညံ့ပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အမူ အရာမှာ အလွန်ပင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှပေတော့သည်။

————————————

လူတိုင်း ရယ်မောနေကြစဉ် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ရှေးဟောင်း သစ်သား သေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အဖေကျိုး၏ ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်လိုက်လေသည်။

အဖေကျိုး၏ အကြည့်မှာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကာ သစ်သားသေတ္တာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

သေတ္တာပေါ်ရှိ ရင်းနှီးနေသော ပုံစံများကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူသည် ကျိုးချန်ယဲ့ကို ရုတ်တရက် မော့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် တုန်ယင်နေခဲ့ပေတော့သည်...။

"ဒါ... ဒါက... မဖြစ်နိုင်တာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဟန် ပေါ်လေသည်။

သူသည် တိုက်ရိုက် စကားမပြောဘဲ သူ၏ အမူအရာမှတစ်ဆင့် အဖေကျိုးအား အတည်ပြုဆုံးသော အဖြေကို ပေးလိုက်လေသည်။

အဖေကျိုးသည် သေတ္တာကို ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဆေးနံ့လေးတစ်ခု အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။ သေတ္တာထဲတွင် အမြစ်များ စုံလင်စွာပါရှိသော ရှေးဟောင်း ဂျင်ဆင်းမြစ်ကောင်း တစ်မြစ် ရှိနေခဲ့လေ၏။

၎င်း၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် ပေါများလှသော အကိုင်းအခက်များနှင့် အမြစ်များကြောင့် အကဲခတ်တတ်သူ မည်သူမဆို ဤဂျင်ဆင်းမှာ အနည်းဆုံး သက်တမ်း တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိနေပြီဖြစ် ကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

အဖေကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားကာ သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်...။

"အဖေ... ဒါက ဦးလေးကျိုးအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ..."

အဖေကျိုးသည် အံ့အားသင့်သလို စိတ်လည်း လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏သားဖြစ်သူက သူ့အတွက် နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ကို စီစဉ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဤအရာမှာ အလွန်ပင် ရက်ရောသော နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး ထိုလူကြီး၏ ကျန်းမာရေးအတွက် လည်း အထူး သင့်တော်ပေသည်။

ဤလက်ဆောင်မှာ ဂုဏ်ရည်ရှိသလို လက်တွေ့လည်း ကျသဖြင့် ၎င်းထက် ပိုမို သင့်တော်သည်မှာ မရှိနိုင် တော့ချေ။

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အမေကျိုးသည်လည်း သေတ္တာထဲရှိ ဂျင်ဆင်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူမနှင့် အဖေကျိုးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦး၏ ဆန္ဒကို တစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် နားလည် သွားခဲ့ကြလေသည်။

သူမသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ ကျောက်ခဲလေးကို အဖေကျိုး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်ဆောင်သို့ သွားရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

"အဖေ... အမေက ဘယ်သွားတာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏မိခင်၏ အလျင်စလိုနှင့် တက်ကြွနေသော အမူအရာကြောင့် အနည်းငယ် ဇဝေ ဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

အဖေကျိုးက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်လိုက်ကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ မြေး ဦးလေးနှင့် ဆော့ကစားရန်အတွက်သာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ချေ။

ခဏအကြာတွင် အမေကျိုးသည် အရှေ့ဘက်ဆောင်မှ ထွက်လာကာ ကျိုးချန်ယဲ့ဆီသို့ တန်းတန်း မတ်မတ် လျှောက်လာပြီး သူမ ကိုင်ထားသော အရာကို သူ့ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကျိုးချန်ယဲ့... မင်းရဲ့ စေတနာကို အဖေနဲ့အမေက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မင်းရဲ့ အဘိုးကလည်း အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ ဒါကို တကယ်ပဲ လိုအပ်နေတာပါ..."

အမေကျိုးက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အား ထပ်မံ ကြည့်လိုက်လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့ မိဘတွေအနေနဲ့ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဒီအတိုင်း အလကား မယူနိုင်ပါဘူး... တစ်ခုခုတော့ ပြန်ပေးရမှာပေါ့..."

အဖေကျိုးကလည်း သူ၏ အသံမှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း လေးနက်စွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါက မင်းရဲ့ အမေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒမို့ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ..."

သူက ပြောရင်းနှင့် ဖခင်အိုကြီးတစ်ဦး၏ ရိုကျိုးဟန်ကို ပြသလျက် တဟားဟား ရယ်မောကာ ပြော လိုက်သည်...။

"ဒါပါပဲ... တကယ်လို့ နည်းနေတယ်ဆိုရင်တော့ လောလောဆယ် အရှုံးခံလိုက်ပေါ့ကွာ..."

သူက ပြောရင်းနှင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို ကျီစယ်လိုက်ကာ ကလေး၏ ပါးကို သူ၏ လက် ထိပ်လေးများဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ ခဲ့လေသည်...။

"ဘိုးဘိုးက နောက်ကျရင် ငါ့မြေးအတွက် မုန့်ဝယ်ဖို့ ငွေတွေအကုန် စုထားပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဤဂျင်ဆင်းမှာ အပြင်တွင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသော ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသည့် ပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သိထားလေသည်။

သို့သော် သူ့အတွက်မူ ဤအရည်အသွေးရှိသော ဂျင်ဆင်းများမှာ စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ၎င်းမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စနစ်နေရာလွတ်၏ ကိစ္စမှာ ပြင်ပလူများကို ထုတ်ဖော်ပြောပြရန် အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်း ကြယ်လွန်းလှပေသည်။

သူသည် သူ၏ မိဘများ၏ စေတနာကို လက်ခံရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။