အခန်း ၁၅၈

အခန်း (၁၅၈) သာမန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး

သူ၏ တူဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် နီမြန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဖေကျိုး သည် အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ကူညီလိုက်လေသည်။

သူသည် ပြုံးလျက် သူ၏ ရုံးသုံးအိတ်ထဲမှ လက်ရာမြောက်သော သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ လိုက်ကာ အဘိုးအို၏ ရှေ့ရှိ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်လိုက်လေသည်...။

"အဖေ... နှစ်သစ်ကူးကာလမို့ အဖေ့အတွက် ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ ယူလာခဲ့ပါတယ်..."

အဘိုးအိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီအဘိုးကြီးဆီကို လာဖော်ရကြတာနဲ့တင် ငါ ဝမ်းသာလှပါပြီ... ငွေတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးကြ စမ်းပါနဲ့..."

"ဒါက ငွေဖြုန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

အဖေကျိုးက ပြုံးလျက် သစ်သားသေတ္တာကို အဘိုးအို၏ ဘက်သို့ ထပ်မံ တွန်းပေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ရှိနေဟန် ပေါ်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

အဘိုးအိုက သားဖြစ်သူ၏ စိတ်ကို လျစ်လျူမရှုထားချင်သဖြင့် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ သစ်သားသေတ္တာ၏ အဖုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ မလိုက်လေသည်။ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဂျင်ဆင်း ၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရနံ့လေးမှာ လွင့်ပျံ့လာခဲ့လေ၏။ အတွင်း၌ ထူထဲပြီး ဝဖိုင့်နေသော ဂျင်ဆင်းမြစ် တစ် မြစ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းလျက်ရှိပြီး ၎င်း၏ အသားမှာ ကြည်လင်နေပြီး အမြစ်လေးများ မှာလည်း အကုန်အစင် ပါရှိလေသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေ သည်။

သူ၏ ရှေ့ရှိ ဂျင်ဆင်းကို ကြည့်ကာ ဦးလေးကျိုးက မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ...။

"ဒုတိယညီလေး... ဒီဂျင်ဆင်းက အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ထူးခြားနေတာပဲ... အမြစ်တွေကလည်း သိပ်သည်းပြီး အလေးချိန်ကလည်း တော်တော် ရှိပုံရတယ်... အနည်းဆုံး သက်တမ်း တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် လောက်တော့ ရှိမှာပဲ..."

ဂျင်ဆင်းမှာ သက်တမ်း တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ကျော် ရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒုတိယအန်တီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသား အကြောင်း ကိုပင် မေ့သွားကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အံ့ဩတကြီး ကြည့်လျက် ရေရွတ်လိုက်လေသည်...။

"ဝိုး... ဒီဂျင်ဆင်းက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... ကျွန်မ တစ်သက်လုံးမှာ ဒီလောက် သက်တမ်းရင့်တဲ့ ဂျင်ဆင်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး..."

သူ၏ ချွေးမကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးအိုသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ လက် ချောင်းလေးများဖြင့် ဂျင်ဆင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အား သင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေသည်။

သူသည် ပစ္စည်းကောင်း ဂျင်ဆင်းများကို မြင်ဖူးသော်လည်း ယခု သူ၏ လက်ထဲရှိ အရာမှာ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးထက် သာလွန်နေခဲ့လေ၏။ ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လန်းဆန်း စေသော ဂျင်ဆင်းရနံ့မှာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကပင် ပိတ်ဆို့နေခဲ့သော မွန်းကျပ်မှုများမှာပင် သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားဟန် တူလေသည်။

အဘိုးကျိုးသည် သူ၏ ဒုတိယသားကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပိုမို တည် ကြည်သွားကာ မေးလိုက်လေသည်...။

"ပေါက်ကော်... ဒီဂျင်ဆင်းကို ဘယ်ကရတာလဲ..."

သူ၏ ဖခင်က မေးလိုက်သောအခါ အဖေကျိုးမှာ များစွာ ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိသော်လည်း သူ၏ လေသံထဲ တွင်တော့ မသိမသာ ဂုဏ်ယူနေဟန် ပေါ်လေသည်...။

"ဒါက ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ သူငယ်ချင်းဆီကနေ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရလာတာပါ... သူက အဘိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာ အားဖြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်လို့ ထင်လို့ အဘိုးအတွက် ယူလာပေးတာပါ..."

"ဒီဂျင်ဆင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်... ငါ အရင်က မြင်ဖူးခဲ့သမျှ ဂျင်ဆင်းတွေထက် ပိုကောင်းတယ် ... သူ့အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံနဲ့တင် ငါ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ အများကြီး ပိုပြီး နေလို့ကောင်းသွားတယ်..."

အဘိုးအို၏ လေသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အချို့ ပါဝင်နေလျက်ရှိပြီး သူ၏ မြေးဖြစ်သူထံသို့ စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ ကျိုးချန်ယဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ တော့သည်။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိကာ စိတ်ထဲမှ အံ့အား သင့်သွားခဲ့လေသည်။ ဤဂျင်ဆင်းမှာ မူလက သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ် သဖြင့် ၎င်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရှိနေပြီး ဆေးအာနိသင်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာရှိ တောရိုင်း ဂျင်ဆင်းများထက် အများကြီး သာလွန်လှပေသည်။

အခြားသူများမှာ ၎င်း၏ အသွင်အပြင်ကိုသာ ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထား သော်လည်း အဘိုးအိုမှာ ဤမျှအထိ အကဲခတ် တော်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ... အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ထူးခြားမှုကိုပင် ခံစားမိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူသည် မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းမှာ အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရှိတာမို့ သက်တမ်းရင့်တဲ့ ဂျင်ဆင်းကောင်း တွေကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ... အဘိုးအနေနဲ့ နေလို့ကောင်းသွားတယ်ဆိုရင်တော့ အားလုံးထက် ပိုကောင်းတာပေါ့..."

အဘိုးအိုသည် သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ချေ...။ သို့ သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤမြေးဖြစ်သူမှာ ထင်ပေါ်နေသည်ထက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့ လေပြီဖြစ်ချေ၏။

ကျိုးချန်ယီမှာမူ ဂျင်ဆင်း၏ အရေးပါမှုကို သတိမပြုမိသေးဘဲ သူ၏ မိခင်၏ မေးခွန်းထုတ်မှုများမှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် စိတ်အေးနေခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူ စိတ်အေးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုမိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်ရာ သူ၏ နားရွက် များမှာ ချက်ချင်းပင် ပူထူသွားခဲ့ပြီး ပါးပြင်များပင် အနည်းငယ် နီမြန်းလာခဲ့လေတော့သည်။

————————————

အဘိုးအို၏ အိမ်တွင် စည်ကားသိုက်မြိုက်သော ညစာ စားပွဲပြီးဆုံးသောအခါ အဖေကျိုးနှင့် အခြားသူ များသည် နှုတ်ဆက်၍ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။ မိသားစုဝင်များ အနားယူ ကြသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤရှေးဟောင်း ခြံဝင်းမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိသော်လည်း အဆုံးတွင်တော့ နေရာအကန့်အသတ်ရှိသော နောက်ဖေးခြံဝင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ မိသားစုတွင် လူဦးရေ ပိုမို များပြားလာပြီး မိဘ နှစ်ပါးစလုံးမှာလည်း ရံဖန်ရံခါ ရက်အနည်းငယ် လာရောက် တည်းခိုလေ့ရှိသဖြင့် နေရာမှာ ကျဉ်းကျပ် ကာ ပြွတ်သိပ်နေသလို ခံစားရလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်...။

*ဒီခြံဝင်းက နည်းနည်း ကျဉ်းပြီး နေထိုင်ရတာကလည်း လုံလောက်အောင် မလင်းဘဲ ဖြစ်နေတယ်... ဒီထက်ကျယ်တဲ့ ခြံဝင်းတစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်တော့ဘူး….*

အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာ လုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်ရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ အားလပ်ရက်မှာလည်း တို တောင်းလှသဖြင့် အအချိန်အများကြီး မပေးနိုင်ကြချေ။ နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့ ပြီးသည်နှင့် ထိုဇနီးမောင် နှံမှာ ၎င်းတို့၏ အိတ်များကို ပြင်ဆင်ကာ သားသမီးများဖြစ်သော ကျိုးချန်ယွီ မောင်နှမတို့နှင့်အတူ ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

————————————

ထိုအတောအတွင်း ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ ထျန်ချင်းလင်း၏ ယောက္ခမများမှာလည်း လျောင်နင်ပြည်နယ် သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။ ဤအကြောင်းကို ပြောရလျှင် ကျောက်တာ့ရှန်း၏ လမ်းဘေးတွင် မုန့်များ ရောင်းချခြင်းမှ စတင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

မုန့်များရောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဒေါ်လေးကျောက်နှင့် ကျောက်တာ့ရှန်းတို့သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောကြီးတွင် ဆိုင်စတင်ဖွင့်ခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့်သာ ရောင်းချ ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ဖွင့်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ယွမ် (၂၀) ဖိုးအထိ ရောင်းချနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

ထိုငွေထဲတွင် မုန့်များ၏ ကုန်ကျစရိတ် မပါဝင်သေးသော်လည်း ဒေါ်လေးကျောက်မှာ ဤမျှလောက် သော ငွေသားများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။ ထိုညတွင် သူမ အိမ်ပြန် ရောက်၍ တွက်ချက်ကြည့်သောအခါ သူမ ရရှိခဲ့သော (၃) ယွမ် ကို လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထား လျက် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့ကာ အပြုံးများ မရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူမက အခန်းထဲရှိ လူများကို အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဘုရားရေ... တစ်ရက်တည်းနဲ့ ငါတို့ ဒီလောက် အများကြီး ရှာနိုင်တာလား... ဒါက လယ်ကွင်းထဲမှာ ဆယ်ရက်ဆက်တိုက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်တာထက်တောင် အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်..."

ထို့ကြောင့် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးဆုံးသည်နှင့် ဒေါ်လေးကျောက်သည် အိမ်သို့ အလျင်အမြန် စာ တစ်စောင် ပေးပို့လိုက်ကာ သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူအား ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ပြီး ပီကင်းသို့ လာရန် ပြော ကြားလိုက်လေတော့သည်။

အဖေကျောက်သည် သူ၏ ချွေးမဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်း ရထားစီးသွားရန်မှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စိတ်ပူနေခဲ့သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ သမီးနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့ကို လူကိုယ်တိုင် လာရောက် တွေ့ဆုံ လိုသဖြင့် အတူတူ လိုက်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ချွေးမ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အဖေကျောက်သည် ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အလုပ်အကိုင် ကျွမ်းကျင် သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့် ဘဲ နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း မုန့်ဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ် အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့သဖြင့် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလုပ်များနေခဲ့ကြလေသည်။

လူကြီးများမှာ အလုပ်များလွန်းသဖြင့် ကလေးများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ ဇာတိမြေသို့ ပြန်မည့် ခရီးစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်ကြလေတော့သည်။

"ကျွန်တော် ပီကင်းမှာပဲ နှစ်သစ်ကူးကို နေခဲ့ပါ့မယ်... ဒါမှ ကျွန်တော့်ရဲ့ သားနဲ့ သားမက်တို့ကို ကူညီပေး နိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတွေကို ခွဲဝေယူနိုင်မှာပေါ့..."

————————————

ကျောက်မိသားစုမှ လူကြီးများ လျောင်နင်ပြည်နယ်သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့သည် နံနက်အစောပိုင်းမှာပင် အဖေထျန်အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးခဲ့ကြလေ သည်။ အမေထျန်သည် နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်များကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဇာတိမြေသို့ သယ်ဆောင်သွားရန် ဒေါ်လေးကျောက်အား အထူးတလည် မှာကြားကာ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ဒေါ်လေးကျောက်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ဒေါ်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုတစိုက် သွားပါနော်... ဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်မရဲ့ အမေဆီကို ယူသွား ပေးပြီး ကျွန်မရဲ့ သတင်းစကားတွေကိုလည်း ပါးပေးပါဦးနော်..."

ဒေါ်လေးကျောက်က ပြုံးလျက် လွယ်လင့်တကူပင် သဘောတူလိုက်လေသည်...။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အားလုံးကို ငါ့တာဝန် ထားလိုက်စမ်းပါ... ပစ္စည်း တစ်ခုတစ်လေမှ မကျန်စေဘဲ အားလုံး ကို အရောက် ပို့ပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံပါတယ်..."

"ကျေးဇူးပါ ဒေါ်လေး..."

ထျန်ရှောင်ယာက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ဒေါ်လေးနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် အားနာနေရတာလဲ..."

ဒေါ်လေးကျောက်က ပြုံးလျက် လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ ပစ္စည်းများကို ယူ၍ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်း လိုက်လေသည်။ ဘေးတွင် ရှိနေသော ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ အဖေကျောက်၏ လက်မောင်းကို ချိတ်၍ တိုးညှင်းစွာ မှာကြားလိုက်လေသည်... ။

"အဖေ... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါဦးနော်... ရထားပေါ်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတာမို့ အိတ်တွေကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပါဦး..."

"အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ စိတ်မပူရအောင် သတင်းစကားလေး ပါးဖို့လည်း မမေ့ပါနဲ့ဦးနော်..."