အခန်း ၁၂၁၈

အခန်း ၁၂၁၈ - အစီအရင်စုတ်တံ

"မင်းကို ကတိမပေးဘဲ သွားရင် ငါဘယ်လိုလုပ် ရတနာတွေ ရနိုင်မှာလဲ ဟုတ်လား။ မင်းနဲ့ လက်တွဲလုပ်ရင်လည်း ငါ့ဘာသာငါ သွားရမှာပဲမလို့ ငါ့အတွက်တော့ အတူတူပဲလို့ ထင်ရတာပဲ" ​လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"နင် မှားသွားပြီ။ ငါတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် နင်က တခြားနည်းလမ်းတွေထက် ပိုပြီး အဝေးကြီးကို သေချာပေါက် သွားနိုင်လိမ့်မယ်" ​ထိုအမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ​လုံချန်းက သဘောကျစွာဖြင့် စူးစမ်းလိုက်သည်။

​"ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင်သိထားတဲ့အတိုင်း ဒီမြို့တစ်မြို့လုံးမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းတွေပဲ ရှိတာလေ။ အကောင်းဆုံးပစ္စည်းတောင် တစ်ရက်ပဲ ခံနိုင်တာ။ ပင်မရတနာတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ မြို့ရဲ့ တကယ့် အဓိက အနှစ်သာရဗဟိုချက်ဆီ သွားဖို့အတွက် တစ်ရက်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး" ​ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို အသိပေးပြောကြားခဲ့သည်။

​"ငါတို့ လုပ်ပေးမှာက တစ်ပတ်အထိ ခံနိုင်တဲ့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းတွေကို နင့်ကို ပေးမှာ။ အဲဒီလောက် အချိန်ဆိုရင် နင် အတွင်းထဲကို ဝင်ပြီး ပြန်ထွက်လာဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

​"နင်သိတဲ့အတိုင်း အတွင်းထဲကို ဝင်ပြီးနောက်မှာ အဲဒီလိုပစ္စည်းမျိုး တစ်ခုပဲ သုံးလို့ရတာလေ။ ဒါကြောင့် အဆင့်နိမ့် ပစ္စည်း ဆယ်ခုယူသွားရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ ဒါကြောင့်မလို့ နင် ငါ့အကူအညီ လိုအပ်တာပေါ့။ ပြီးတော့ နင် အဓိက ဗဟိုချက်ဒေသကို ရောက်တဲ့အခါ ရတနာတွေ အများကြီး တွေ့လိမ့်မယ်။ ငါက အဲဒီထဲက နည်းနည်းလောက်ပဲ လိုချင်တာ။ ကျန်တာတွေကိုတော့ နင် သိမ်းထားနိုင်တယ်"

​"ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား" အမျိုး​သမီးက ရှင်းပြပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

​"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရမလား။ မင်းတို့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ မြို့ထဲကို အဲဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်စေချင်လို့ အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းတွေကို တမင်သက်သက် မရောင်းတာမလား။ တခြားလူတွေကို အဲဒီရတနာတွေ မရစေချင်လို့ပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား" ​လုံချန်းက အချို့အရာများကို နားလည်သွားသဖြင့် မျက်မှောင်ကုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"မှန်တယ်။ ငါတို့ တခြားလူတွေကို ရတနာတွေ မရစေချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တပည့်တွေအားလုံး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေကြတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ငါတို့အားလုံးက အဲဒီအရာကို ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပဲ လိုချင်ကြတာ။ ဒါကြောင့်မလို့ လူတိုင်းက သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမယ့်သူတစ်ယောက်ကို အတွင်းထဲ စေလွှတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပေါ့။ ငါလည်း ငါ့ဘက်ကနေ ဝင်သွားပေးမယ့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာ" ​အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဘာလို့ ငါဖြစ်ရတာလဲ။ အဲဒါကို ငါနားမလည်တာ။ မင်းက ငါ့ကို သန်မာတယ်လို့ ထင်လို့ဆိုတာကိုတော့ ငါမယုံဘူး" ​လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။ မည်သူမှ သူ့အင်အားကို မမြင်နိုင်မှန်း သူသိထားသဖြင့် သူမက သူ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အား ရိုက်နှက်ခဲ့သည့် စောစောက လုပ်ရပ်များကို ကြားသွားခဲ့သည်လော သူ တွေးတောမိသည်။

​"နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ နင့်ရဲ့ အင်အားကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ နင့်ရဲ့ အင်အားကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါက နင့်ရဲ့ အစီအရင် ဗဟုသုတကိုပဲ ဂရုစိုက်တာ။ နင်က ငါတို့ရဲ့ အစီရင် အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို သိအောင် ကြည့်နိုင်ခဲ့ကတည်းက နင် ဒါကို လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်" ​အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။

​"အစီအရင် ဗဟုသုတရှိတာနဲ့ ရတနာတွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက..."

​"မှန်တယ်။ ကောလာဟလတွေအရ ဒီမြို့ရဲ့ ပိုင်ရှင်က အစီအရင်ဆရာ တစ်ယောက်ပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ ရတနာအများစုကို အစီအရင်တွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ပြီး ကာကွယ်ထားခဲ့တာ။ သူ အတိတ်တုန်းက ခိုးယူခဲ့တဲ့ အထူးသီးသန့် အရာတစ်ခုအကြောင်းကို ငါတို့ မကြာသေးခင်ကမှ သိခဲ့ရတာ"

​"ပြီးတော့ အဲဒါက ငါတို့အတွက် တကယ်ကို အရေးကြီးတဲ့ အရာပဲ။ သူက အဲဒီအရာကို အရင်တုန်းက လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိအောင် သွားနိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူ့ရဲ့ ပင်မဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာပဲ သိမ်းဆည်းထားလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ ယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့်မလို့ နင့်ကို အတွင်းထဲဝင်ပြီး အဲဒီအရာတွေကို ယူထုတ်လာစေချင်တာ" ​ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

​"ဒါ့အပြင် နင်က တစ်ယောက်တည်း သွားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နင်နဲ့အတူ ဝင်မယ့် အခြားလူ နှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ ငါက နင့်ကို သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဘဏ္ဍာတိုက် တည်နေရာကို ရှာဖွေစေချင်ရုံပဲ" သူမက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

​"အဲလိုလား။ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ငြင်းပယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဝှက်ထားတဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်အကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ မသိလို့တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ" ​လုံချန်းက မချိပြုံး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​ထိုအမျိုးသမီးက ထိုနေရာကို မည်သူမှ မရောက်နိုင်ဟု တကယ် ယုံကြည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ စင်စစ် သူတော်စင်ဘုရင်က ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်ကတည်းက ထိုနေရာကို ရောက်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူက ထိုဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှ ရတနာအချို့ ယူခဲ့သော်လည်း ရတနာ အားလုံးကိုတော့ ယူမသွားနိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုနေရာတွင် တစ်ကြိမ်လျှင် ရတနာ သုံးခုသာ ယူထုတ်ခွင့်ပြုသည့် အခြား အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတော်စင်ဘုရင်က သူသဘောကျသည့် ရတနာ သုံးခုကိုသာ ရွေးချယ်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ကျန်သည့် ရတနာများကမူ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် သူမြင်ခဲ့ရသည့် အခြားရတနာများအကြောင်းကို လုံချန်းအား ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

​လုံချန်းသည်လည်း ဤအမျိုးသမီး မည်သည့်ရတနာအား လိုက်ရှာနေသည်ကို သိထားသည်။ သူက ထိုမျှ အထိတော့ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူတော်စင် အစီအရင်ဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်။ သူမက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရာတစ်ခုခုကို လိုချင်နေခြင်းမှာ ထင်ရှားပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုသို့သော အရာတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့သည်။

​'အဲဒါက အစီအရင်စုတ်တံ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါနဲ့ ရေးဆွဲတဲ့ ဘယ်အစီအရင်မဆို အာနိသင်နဲ့ အသုံးပြုသူရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းပေါ့။ သူတော်စင် ဘုရင်ကလည်း အဲဒါကို ယူဖို့ စဉ်းစားခဲ့သေးပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ တခြားအရာတစ်ခုကိုပဲ ရွေးချယ်ယူသွားခဲ့တာ။ ဒီလောက် ကြာမြင့်တဲ့အထိ တခြားဘယ်သူမှ အဲဒီနေရာကို မရောက်နိုင်ခဲ့ကြတာ တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်' ​လုံချန်းက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း တွေးတောလိုက်သည်။

​"နင် ငါ့အဖွဲ့နဲ့ မပူးပေါင်းချင်ဘူးဆိုတာ သေချာလား။ နင်က ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်လွတ်ခံဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီပေါ့ ဟုတ်လား" ​ထိုအမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"နင် ငါ့ကို ကူညီရင် ဘယ်လောက်တောင် ရတနာတွေ အများကြီး ရနိုင်မလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဒီအလတ်တန်းစား ဂိုဏ်းတွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ရှာနေခဲ့တဲ့ ရတနာတွေလေ။ အဲဒါတွေ အားလုံးက နင့်အပိုင် ဖြစ်လာနိုင်တာ"

​"ငါပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ရမယ့် ဘယ်ရတနာကိုမှ ငါမလိုချင်ဘူး။ ငါ့ဘာသာငါ သွားနိုင်သလောက်ပဲ သွားမယ်" ​လုံချန်းက ပြောပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ​အဖိုးကြီးက သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး သူ့ကို ထွက်ခွာခွင့် မပြုခဲ့ချေ။

​"မင်းတို့က ဒီလိုနည်းနဲ့ လုပ်တော့မှာပေါ့။ ငါဆိုလိုတာက မင်းတို့ရဲ့ နောင်လာမယ့် ခြေလှမ်းတွေကို တကယ် စဉ်းစားသင့်တယ်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ တကယ့်ကို ကံဆိုးတဲ့ အရာတစ်ခုခုက ဒီနေရာမှာ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားနိုင်တယ်လေ" ​လုံချန်းက မျက်မှောင်ကုတ်လျက် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကို သိမ်မွေ့စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

​ထိုလူများက ဤမျှ မိုက်မဲကြမည်လော သူ တွေးတောမိသည်။

​"ငါ နင့်ကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ နင် ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ သဘောတူမလား၊ မတူဘူးလား" အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။

​"ငါ ငြင်းတယ်။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ မပတ်သက်ချင်ဘူး" လုံချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘောလုံးက မင်းတို့ဘက် ရောက်နေပြီ။ မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်လဲ"

​"ငါ တကယ်ကို ရိုးရှင်းတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ လုပ်မှာပါ။ ရတနာတွေရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို မခံရတဲ့ နင့်ရဲ့ ပြတ်သားမှုကို ငါ ချီးကျူးပါတယ်။ နင် ဒါကို မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ငါ နင့်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ၊ ဒီနေ့မှာ နင် ဘဝရဲ့ တစ်ခါတည်းရမယ့် အခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဆိုတာပဲ" ​ထိုအမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချရင်း လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ ဒီမှာ တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားတယ်လို့တော့ မထင်မိပါဘူး။ ငါ့အတွက် မပူပါနဲ့။ ငါ အခု သွားလို့ရပြီလား" ​လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ စူးစမ်းလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ။ နင် သွားနိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သတိထား၊ ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရာတွေကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမဆို နင် သွားပြောရင် နင် နာကျင်ခံစားရအောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်မှာ။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ နင် လုံးဝ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပါ" ​ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။

​"မင်းက ငါ လူတိုင်းကို လျှောက်ပြောလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မျှော်လင့်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ငါ့မှာ အဲဒီလောက်အထိ အချိန်ပိုတွေ မရှိဘူး"