အခန်း ၁၂၁၉

အခန်း ၁၂၁၉ - တတိယမြောက် အားသာချက်

"မင်းရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ မင်းက သူတော်စင် အစီအရင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီးမလား" လုံချန်းက ခပ်တိုးတိုးရယ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ခန့်မှန်းရတာ မခက်ပါဘူး"

​"ဘာ... နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ" အမျိုးသမီးက အံ့အားသင့်ကာ မတ်တတ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ငါပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ခန့်မှန်းရတာ မခက်ပါဘူး။ ဒီလောက် အင်အားကြီးတဲ့လူက မင်းနောက်ကနေ ရိုရိုသေသေ လိုက်နေတာကို ကြည့်ရင် မင်းက သေချာပေါက် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မင်းသမီးပဲဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီးမဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်သီးတပည့် ဖြစ်နေနိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းနည်းလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်ပြီလေ" သူက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ဒါကို လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ပဲ သိမ်းထားပေးပါ့မယ်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူတော်စင် အစီအရင်ဂိုဏ်းနဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်ဘူးလေ။ ဒါနဲ့ ငါ သွားတော့မယ်" သူက ဆက်ပြောပြီးနောက် အဖိုးကြီး၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

​"သူ့ကို ရှင်းလိုက်ရမလား" အဖိုးကြီးက အမျိုးသမီးထံ ချဉ်းကပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"မလိုပါဘူး။ သူက သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ အဖိုးကို နောက်မဆုတ်တမ်း စကားပြောသွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေ အရာအားလုံးက သူ ကျွန်မတို့ကို မကြောက်ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးတာတောင်မှ အဲလိုဖြစ်နေတာ။ အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ရှိနိုင်တယ်" အမျိုးသမီးက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုလဲ" အဖိုးကြီးက စူးစမ်းလိုက်သည်။

​"တစ်ခုကတော့ သူက အဖိုးကို ရှင်းပစ်နိုင်လောက်အောင် သန်မာနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သားရဲနဲ့ သူ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်ကို ကြည့်ရင် အဲလိုမဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါဆိုရင် နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ခံက ကျွန်မနောက်ခံထက် မနည်းရင်တောင် ကျွန်မနောက်ခံလောက် အားကောင်းနေတာပဲ" သမီးပျိုက ပြန်ဖြေသည်။

​"သခင်မလေးရဲ့ နောက်ခံလောက် အားကောင်းတာ ဟုတ်လား။ ဆိုလိုတာက သူကလည်း အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းမှာ အရေးပါတဲ့ ရာထူးနေရာ တစ်ခု ရှိနေနိုင်တာလား။ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သား ဒါမှမဟုတ် ထိပ်သီးတပည့်လား" အဖိုးကြီးက အံ့အားသင့်လျက် မေးလိုက်သည်။

​"မှန်တယ်။ အဲဒါကပဲ တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူက တကယ့် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်နေသရွေ့ပေါ့" အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။

​'နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်။ သူက ရတနာတွေကို ငြင်းပယ်ဖို့အတွက် နှစ်ခါတောင် မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ သူ့မှာ ရတနာတွေအပေါ် လောဘရှိပုံမရဘူး။ အဲဒါက သူ မိုက်မဲလို့ ဖြစ်နိုင်သလို သူ့မှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိနှင့်ပြီးသားမလို့ သရဲမြို့တော်ရဲ့ ရတနာတွေကို စိတ်မဝင်စားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်မအထင်တော့ နောက်တစ်ခုက ပိုဖြစ်နိုင်တယ်'

​"ဒါက ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး အချက်ကိုလည်း သက်သေပြလိမ့်မယ်။ သူက ကျွန်မတို့လို အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းက ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်" အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းက သူတို့တပည့်ကို ဒီကို ဘာလို့ လွှတ်ရမှာလဲ။ သူတို့ကို အောက်တန်းကျပြီး လောဘကြီးတယ်လို့ မြင်ကြမှာကို သူတို့ မစိုးရိမ်ကြဘူးလား" အဖိုးကြီးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"သူတို့ သေချာပေါက် စိုးရိမ်မှာပေါ့။ အဖိုး မမြင်ဘူးလား။ အဲဒီကောင်လေးက ဂိုဏ်းတံဆိပ်ကို ဝတ်မထားဘူးလေ။ အဲဒါက သူ ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေချင်တဲ့ သဘောပဲ။ အဆင့်နိမ့် ဂိုဏ်းက တပည့်တွေတောင် သူတို့ရဲ့ တံဆိပ်တွေကို ဝတ်ဆင်ကြသေးတာပဲ ဥစ္စာ။ သူက အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းက ဖြစ်ပြီး အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ထားချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်" အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မ ပိုတွေးလေလေ အဲဒါက ဘယ်လောက်အထိ ဖြစ်နိုင်ခြေများလဲဆိုတာ ပိုပြီး သဘောပေါက်လေလေပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ယူဆချက်က မှန်နေရမယ်" သူမက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

​"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဲဒီမေးခွန်းကို အဖြေမပေးသေးဘူး။ သူတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း အများစုက ဒီနေရာရဲ့ ရတနာတွေကို လိုက်ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့တောင် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဟိုပစ္စည်းကြောင့်သာ လာခဲ့တာလေ။ မဟုတ်ရင် တခြားဘာကိုမှ အလိုမရှိဘူး" အဖိုးကြီးက ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့လည်း အစီအရင်စုတ်တံ အကြောင်း သိသွားတာလား"

​"မဖြစ်နိုင်တာ။ သူတို့ သိနိုင်မယ့် နည်းလမ်းမရှိပါဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် မကြာသေးခင်ကမှ သိခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အမှန်ပဲ။ သူတို့သာ အဲဒါကို သိခဲ့ရင် အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းတွေကို ဒီကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာပဲလေ" အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ သူက အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းက ဆိုရင် သူ့မှာ အတွင်းထဲမှာ တစ်ပတ်ထက်မက ခံနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ့် ရတနာတွေလည်း ရှိနေနိုင်တယ်။ သူက အဲဒီရတနာတွေဆီ တစ်ယောက်တည်း ရောက်သွားနိုင်တယ်" သူမက အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။ "ကောင်းပြီ။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် အတွင်းထဲကို ဝင်မယ်" သူမက ကြေညာလိုက်သည်။

​"ဘာ... သခင်မလေး သွားလို့မဖြစ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို မှတ်မိသွားရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ဂိုဏ်းက တခြားတပည့်တွေလည်း ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီးက ရတနာတွေရဖို့ ဒီလို သာမန်လူတွေနဲ့ လုယူတိုက်ခိုက်နေတာကို အမြင်မခံနိုင်ဘူး။ ငါတို့ ရယ်စရာ အဖြစ်ခံရလိမ့်မယ်" အဖိုးကြီးက သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

​"အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို မမှတ်မိအောင် သေချာ လုပ်နိုင်ပါတယ်။တစ်ယောက်ယောက်က မှတ်မိသွားရင်တောင် ကျွန်မ အားလုံးကို ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။ အဖိုး အပြစ်တင်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကဲပါ... ကျွန်မ မျက်နှာဖုံးတောင် ဝတ်သွားမှာပဲဥစ္စာ။ ကျွန်မကလည်း ဒါကို လုပ်ချင်လွန်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် ဒါကို လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်" အမျိုးသမီးက နောက်မဆုတ်တမ်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။

​"ဖူကွာ... မင်း ဒါကို လုပ်ဖို့ သေချာရဲ့လား။ မင်းသာ လူမိသွားရင် နောက်ဆက်တွဲက တကယ် ဆိုးရွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါက မင်းရဲ့ ပြဿနာတင် မဟုတ်ဘဲ မင်းအဖေရဲ့ ပြဿနာပါ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သူ တကယ် စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်" အဖိုးကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ကျွန်မ သေချာပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို မှတ်မိမှသာ ပြဿနာဖြစ်မှာပါ။ ဘယ်သူမှ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူမိဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေက နည်းနည်းပဲ ရှိတာမလို့ အရေးမကြီးပါဘူး။ အဲဒီ စွန့်စားမှုလေးက တန်ဖိုးရှိပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း အင်မတန် နည်းပါတယ်" ဖူကွာက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ။ မင်း သေချာတယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်" သူ ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးသော်လည်း ဖူကွာက နားမထောင်သည့်အတွက် အဖိုးကြီးက နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။ "မင်း သဘောရှိသလိုသာ လုပ်ပါတော့"

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

​"မင်း ဘာလို့ အဲဒီအမျိုးသမီးကို ငြင်းလိုက်တာလဲ" ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ မြွေဘုရင်က လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"ငါက ဘာလို့မငြင်းရမှာလဲ။ ငါက သူ့ကို ရတနာတွေ ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ ငါရမှာက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ အတွင်းထဲမှာ နေနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ့် ဆွဲပြား တစ်ပြားပဲလား။ နောက်ဆုံးတစ်ခုရဲ့ အကောင်းဆုံးပုံစံက ငါ့မှာ ရှိပြီးသားပဲလေ။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လိုအပ်ဖို့နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ငါက အဲလိုအရာမျိုး တကယ်လိုအပ်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ အဲဒါက အချိန်ဖြုန်းတာ သက်သက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"မင်း ရနိုင်မယ့် တတိယမြောက် အားသာချက်ကို မေ့သွားပြီပဲ" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဘယ်လို တတိယမြောက် အားသာချက်လဲ" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို သံသယဖြစ်ဖွယ် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အလှလေးကို ကူညီခွင့်ရမယ့် အားသာချက်ပေါ့။ မင်းက သူ့ရဲ့ သူရဲကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။ စဉ်းစားသာ ကြည့်လိုက်တော့" မြွေဘုရင်က ပြန်ဖြေသည်။ "မင်း အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခုကို လက်လွတ်ခံလိုက်တာပဲ"

​"အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ သူက တကယ်ကို လှတာပါ" လုံချန်းက မြွေဘုရင်၏ စကားကို သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်သေးဘူး"

​"ငါ ဗိုက်ဆာပြီ။ တစ်ခုခု သွားစားကြရအောင်" မြွေဘုရင်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဒီက ဆိုင်တွေက သားရဲတွေအတွက် အစားအစာ ကျွေးမွေးလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ မင်း စားဖို့အတွက် သားရဲနယ်ပယ်ကို ပြန်သွားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ပိုပြီးတော့တောင် ကောင်းသေးတယ်။ ဒီအတောအတွင်း ငါ ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စားလိုက်မယ်။ မင်းကို မကြာခင် ပြန်ထုတ်ပေးမယ်။ ငါ့ကိုယ်စား တခြားသူတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး"

​မြွေဘုရင် ပြန်လည်ဖြေကြားရန် စောင့်မနေဘဲ လုံချန်းက သူ့ကို ချက်ချင်း ပြန်ပို့လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ညစာစားရန် အနီးနားရှိ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

​လုံချန်းသည် စားသောက်ဆိုင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် မတူညီသော ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ဖြစ်ပုံရသည့် လူငယ်အများအပြား နေရာယူထားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့ အုပ်စုအသီးသီးနှင့်အတူ ထိုင်ကာ ညစာစားနေကြသည်။

​လွတ်နေသော စားပွဲတစ်လုံးမျှပင် မရှိချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် အုပ်စုတစ်စုက မတ်တတ်ရပ်ကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသဖြင့် သူတို့၏ စားပွဲမှာ လွတ်သွားခဲ့သည်။ လုံချန်းက ရှေ့သို့လှမ်းကာ ထိုစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

​စားပွဲထိုး တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ ရောက်လာပြီး သူတို့ ကျွေးမွေး ဧည့်ခံသည့် အရာများနှင့် ဈေးနှုန်းများအား ပြောပြကာ မှာယူမည့် အရာကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

​"မင်းတို့ရဲ့ အဈေးအကြီးဆုံး အရာကိုပဲ ယူလာခဲ့" ပိုက်ဆံအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ လုံချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကို ဓားပြတိုက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ မြို့ပေါင်းများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်လောက်သည့် ပိုက်ဆံများအား ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

​စားပွဲထိုးက လုံချန်းကို သံသယဖြစ်ဖွယ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

​"လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဈေးအကြီးဆုံး ဟင်းလျာက ရွှေဒင်္ဂါး ငါးပြား တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ အဲဒါအတွက် ပေးချေနိုင်တာ သေချာရဲ့လား" သူက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"ငါ ပေးနိုင်ပါတယ်။ မပူပါနဲ့၊ ငါ ပိုက်ဆံမပေးဘဲ ထွက်မပြေးပါဘူး။ ငါတောင်းဆိုတာကိုသာ ယူလာခဲ့" စားပွဲပေါ်တွင် ရွှေဒင်္ဂါး ငါးပြားကို တင်ရင်း လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"အခုချက်ချင်း ယူလာခဲ့ပါ့မယ်" စားပွဲထိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

​မကြာခင် အစားအစာများကို လုံချန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ လာရောက် ချထားပေးခဲ့သည်။

​"နင်နဲ့အတူ ညစာအတူစားဖို့ ခွင့်ပြုမလား"

​လုံချန်း အစားအစာကို စတင်စားသုံးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အသံတစ်သံအား ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုလူကို ကြည့်ရန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​"မင်းလား" စောစောက အမျိုးသမီး... အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းချုပ်၏ သမီးဖြစ်သူကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။

​"နင်က တခြားဘယ်သူ့ကို မျှော်လင့်နေလို့လဲ" လုံချန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ရင်း ဖူကွာက မေးလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း လုံချန်းမှာယူခဲ့သည့် အရာကိုပင် ထပ်တူ မှာယူလိုက်သည်။

​"ငါက ငြင်းပြီးသားလေ။ အခု မင်း ဘာလိုချင်သေးတာလဲ" လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ မေးလိုက်သည်။

​"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါ နင့်ဆီက ဘာကိုမှ လုယူချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ညစာစားချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒီထိုင်ခုံကလည်း လွတ်နေလို့။ ငါ့မှာ ဘယ်လို မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူးလို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်" ဖူကွာက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"စကားလုံးတွေကသာ ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်ရလွယ်ရင် ကောင်းမှာပဲ" လုံချန်းက မချိပြုံး ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"နင့်ရဲ့ နာမည်ကို မေးလို့ရမလား" အမျိုးသမီးက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"ငါ့နာမည်က လုံချန်း။ မင်းနာမည်ကကော ဘာလဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းလိုက်သည်။

​"ငါက ဖူကွာပါ" အမျိုးသမီးက ဖြေကြားပြီးနောက် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ လုံချန်း၊ နင်က ဘယ်ကလာတာလဲ"