အခန်း ၁၂၂၁
Vol. 115 Ch. 1221
အခန်း ၁၂၂၁ - အယောင်ဆောင်သူ
"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ တကယ်ပဲ အသုံးဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရခဲ့ရင် လူတိုင်းက ငါတို့ရဲ့ နေမင်းဂိုဏ်းကို အားကျကြလိမ့်မယ်။ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ ကြည့်ရတာပေါ့" လူငယ်များက မြို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ ဦးတည်လှမ်းချီရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။
စားသောက်ဆိုင် အတွင်းတွင် လုံချန်းက ညစာစားပြီးသွားသဖြင့် ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ဖူကွာသည်လည်း တစ်ချိန်တည်းပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ လုံချန်း နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။
"မင်း ထပ်မစားတော့ဘူးလား။ မင်းရဲ့ ပန်းကန်ထဲမှာ အပြည့်နီးပါး ကျန်သေးတယ်နော်" သူမ စားမပြီးသေးသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ငါက အစားနည်းလို့ပါ။ အဲဒါအတွက် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ဒါနဲ့ နင် စားပြီးပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး။ နင်က ဘယ်ကလာတာလဲ။ နင် စားပြီးရင် ပြောပြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား" ဖူကွာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါ စားပြီးရင် ပြောပြမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူးနော်။ စဉ်းစားပေးမယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။ ငါ တကယ်လည်း စဉ်းစားပြီးသွားပြီ။ အဖြေကတော့ မပြောဘူး" လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"အား... နင်က တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်ပြီးတာတောင် နင့်အကြောင်းကို ငါ့ကို မပြောပြသေးဘူးပေါ့။ ကောင်းပြီလေ... နင် ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ နင်က အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းက ဖြစ်နေတာကတော့ ထင်ရှားနေတာပဲ။ ပြီးတော့ နင်က ငါတို့ လိုချင်တဲ့ ရတနာတွေအတွက် ဒီကို ရောက်နေတာ သေချာတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား" ဖူကွာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ မင်း လုံးဝကို မှားယွင်းနေတာပါ။ ငါက မင်းတို့လိုချင်တဲ့ အရာအတွက် ဒီကိုလာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လိုချင်တဲ့ အရာကို ယူလိုက်ဖို့လည်း ငါ စိတ်မရှိပါဘူး။ နောင်ကျရင် အဲဒါအတွက် ငါတို့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်နိုင်တာပေါ့" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ့နောက်ကို လိုက်နိုင်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့အဖွဲ့ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့သာ ပြောထားလိုက်ပါဦး" သူက ထပ်လောင်းပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ရင်း ဖူကွာက လုံချန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
"နင့်နောက်ကို လိုက်ရမယ် ဟုတ်လား။ နင်က အဲဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ကစားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကောင်းပြီလေ။ စောင့်ရုံသာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ" သူမက ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သရဲမြို့တော် အတွင်းသို့ ခရီး စတင်ရန် အစီအစဉ်ဆွဲရင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
အဝေးတစ်နေရာမှ လကွယ်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက သူတို့၏ စကားပြောသံကို မကြားရသော်လည်း စကားဝိုင်းက ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်မျိုး ရှိပုံမရချေ။
"နေမင်းဂိုဏ်းချုပ်က ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ အကျင့်ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးသားပဲ။ သူက အစီအရင်ဂိုဏ်းရဲ့ မင်းသမီးကိုတောင် သေချာပေါက် စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။ သူ့ဆီကနေ ဒီလောက်ထက် မနည်းတဲ့အရာကို ငါ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ။ အခုအချိန်မှာတော့ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အတည်ပြုနိုင်လုနီးသွားပြီလို့ ထင်ရတယ်။ ငါတို့ ကလဲ့စားချေဖို့ ကိစ္စကို တကယ်ပဲ မေ့ပစ်လိုက်သင့်ပြီ" သူက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ကောက်ချက်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ပြန်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူ လမ်းသိပ်မလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် ရင်ဘတ်တွင် နေမင်းတံဆိပ် သင်္ကေတ ပါရှိသည့် လူငယ်များကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
'အာ... သူတို့ ဒီကို ရောက်နေကြပြီပဲ။ သူ့ရဲ့ နေမင်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေပေါ့။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့က ဒီမြို့တော်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာကြတာ။ ဟိုအဖိုးကြီးပြောတာ မှန်တာပဲ။ ငါ သူ့ကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်မမိခဲ့တာ တကယ်ကံကောင်းတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကို လှမ်းခေါ်တာကလည်း ဆိုးရွားတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်' သူက သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် သူ့ခေါင်းထဲ၌ သံသယဖြစ်ဖွယ် တစ်ခုမျှ မကျန်တော့ချေ။
သူသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
"အကြီးအကဲ" သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
အကြီးအကဲဖြစ်သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အနီးတွင် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုလူငယ်မှာ သူ့ဂိုဏ်းမှ တပည့်ဖြစ်ပြီး လုံချန်းကို အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ကောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။
ထိုလူငယ်သည် ဤမျှအစွမ်းထက်သည့် သူအား သွားရောက်ရန်စခဲ့သဖြင့် အကြီးအကဲသည် သူ့ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ" သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကို ပြန်ရမလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။ အဲဒီကောင်က ကျွန်တော့်ဆီကနေ လုယူသွားတာ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းကို စော်ကားတာပဲ။ သူက လာတောင်းပန်ပြီး ဓားကို ပြန်ပေးပြီလား" လူငယ်က မေးလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ဖို့ လာတာ ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဓားကို ပြန်ပေးဖို့လား" အကြီးအကဲက ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုကောင်က ထိုမျှ ပြဿနာ အများကြီး ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီးမှ ယင်းကို တကယ် လျှောက်ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလူငယ်ကို သတ်မပစ်မိစေရန် သူ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မေ့ပစ်လိုက်စမ်း။ ပြီးတော့ အဲဒီဓားကိုလည်း မေ့ပစ်လိုက်တော့။ နောင်ကျရင် အသစ်တစ်လက်သာ ဝယ်လိုက်ပါ"
"အသစ်ဝယ်ရမယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖိုးတန်ဓားလေ" လူငယ်က ဇွတ်တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"အဲဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကို မတိုက်ခိုက်ခင်ကတည်းက မင်း စဉ်းစားထားခဲ့သင့်တာပေါ့" အကြီးအကဲက ဒေါသကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ သူက နေမင်းဂိုဏ်းချုပ်ကွ။ မင်းက သူ့ကို လာတောင်းပန်စေချင်တာလား။ အဲဒီလူက ငါတို့တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့သူ။ မင်းရဲ့ ဓားကို သူယူသွားပြီးတဲ့နောက် သူ့ကို လာတောင်းပန်စေချင်ရအောင် မင်းက ဘာမလို့လဲ" သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မင်း ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဝက်တွေနဲ့ နတ်သမီးတွေကိုပါတောင်းဆိုလိုက်ပါလား။ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို တောင်းဆိုလိုက်လေ။ မိုက်မဲတဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ ဘာလို့ ရပ်တန့်နေမှာလဲ။ တခြားအရာတွေ အများကြီးပါ ထပ်တောင်းဆိုလိုက်ပေါ့" သူက မေးလိုက်သည်။
အကြီးအကဲ ဤမျှ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် လူငယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ့အား ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ လုံချန်း၏ အထောက်အထား ပေါ်ပေါက်သွားခြင်းပင်။ နေမင်းဂိုဏ်းချုပ် ဟုတ်သည်လော။ ထိုသည်က မည်သည်ကို ဆိုလိုသနည်း။
သူသည် နေမင်းဂိုဏ်းအကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ထိုဂိုဏ်းက သူတို့ဂိုဏ်းထက် ပိုမိုအစွမ်းထက်မှန်းလည်း သူ သိထားသည်။ ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော သူတစ်ယောက်က အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှထိ အစွမ်းထက်နေရသနည်း။
သူ မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း အကြီးအကဲ ပြောဆိုပုံအရ သံသယဖြစ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။
"နေမင်းဂိုဏ်းချုပ် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူက ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နာမည်ကို ယူသုံးဝံ့တာလဲ။ ဘယ်သူက သူ့ကို အယောင်ဆောင်ဝံ့တာလဲ" ထိုအချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာမှ အခြားအသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လကွယ်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသစ်ရောက်ရှိလာသူများမှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ သူ စောစောက မြင်ခဲ့သည့် နေမင်းဂိုဏ်း တပည့်များ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
၎င်းက သူ့ကို ပိုမို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုလူများက အဘယ်ကြောင့် အယောင်ဆောင်သည့် အကြောင်း ပြောနေကြသနည်း။
"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘယ်အယောင်ဆောင်သူအကြောင်းကိုမှ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီနေ့ မတော်တဆ ရန်စမိသွားတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အကြောင်းကို ပြောနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သင်ခန်းစာ ရသွားပါပြီ" အကြီးအကဲက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက ဤလူငယ်များရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ပျပ်ဝပ်နေစရာ မလိုချေ။ နေမင်းဂိုဏ်းချုပ်၏ ရှေ့တွင်ဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း ဤသူများက တပည့်များသာ ဖြစ်သည်။
"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာလို့ ဒီနေရာကို ကိုယ်တိုင် လာရမှာလဲ။ သူ့မှာ လုပ်စရာ တခြား ပိုကောင်းတဲ့အလုပ် မရှိတော့လို့လား။ လိမ်မနေနဲ့" နေမင်းဂိုဏ်း တပည့်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟင်... မင်းတို့ ပြောချင်တာက မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီမြို့ထဲမှာ မရှိဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" လကွယ်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲက အံ့အားသင့်လျက် မေးလိုက်သည်။
"မှန်တယ်။ ဒါဆို အဲဒီအယောင်ဆောင်က ဘယ်သူလဲ။ ငါတို့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားစမ်း။ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နာမည်ကို ယူသုံးတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်ကို သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်" နေမင်းဂိုဏ်း လူငယ်က ပြောလိုက်သည်။
"မြင်လား... သူက နေမင်းဂိုဏ်းချုပ် မဟုတ်ဘူးပဲ။ ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်သားပဲ။ ဒါက လိမ်ညာတာပဲ။ အဲဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် နေမင်းဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူက သူ့လွတ်မြောက်ရေးအတွက် လိမ်ပြောခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ကုဝမ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကို ပြန်ယူလို့ရပြီ"
"အဲဒီလူ ဘယ်မှာလဲ ပြောပြပါ။ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ကို သူ့ဆီပဲ ခေါ်သွားပေးပါ" နေမင်းဂိုဏ်းတပည့်က ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးကြစို့"
"သူ့အရိုးတွေကို တစ်စစီ ချိုးပစ်မယ်"
"မှန်တယ်။ သူက ဘာမလို့ ဒီလောက် သတ္တိကောင်းနေရတာလဲ"