အခန်း ၁၂၂၃

အခန်း ၁၂၂၃ - အတင်းဝင်ရောက်ခြင်း

"ဆိုလိုတာက... သူက ငါ့သူငယ်ချင်းကို တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက် ငါက သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား" ​လုံချန်းက သဘောကျစွာ မေးလိုက်သည်။

​"ဒီမြွေက သူ့ကို ဆဲခဲ့တာလေ" ​ဆံပင်အပြာရောင်နှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။

​"အမှားရှာကြေးဆိုရင်တော့ မင်းသူငယ်ချင်းက သူ့ကို အရင်ဆုံး ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒါက အမှန်တရား ဖြစ်နေရင်တောင် အကျယ်ကြီး ထုတ်မပြောသင့်ဘူးလေ" ​လုံချန်းက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​"အာ... မင်းက ငါ့ကို ကူညီနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို စော်ကားဖို့ အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးနေတာလား" ​မြွေဘုရင်က လုံချန်းကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"သေချာတာပေါ့... နှစ်ခုလုံးပဲလေ" ​လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် လူငယ်များဘက်သို့ အာရုံပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေတာကို ဝမ်းသာလိုက်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ထွက်သွားကြ၊ ငါတို့ကို လာပြီး စိတ်မရှုပ်စေနဲ့။ ပြီးတော့ ငါ့အခန်းနဲ့လည်း ဝေးဝေးနေကြ"

​"မင်းအခန်း ဟုတ်လား။ မင်း ဒီမှာ နေတာလား"

​ဆံပင်အပြာရောင်နှင့် လူငယ်က အံ့အားသင့်လျက် မေးလိုက်သည်။ သို့ဆိုလျှင် ဤကောင်က သူတို့ဂိုဏ်းချုပ် ဟန်ဆောင်ကာ လျှောက်သွားနေသည့် အယောင်ဆောင်သူ ဖြစ်နေသည်လော။

​"ဟုတ်တယ်။ ဒါ ငါ့အခန်းပဲ။ မင်းတို့အခန်းကို မင်းတို့ပြန်ပြီး ငါတို့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့" ​လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"အစ်ကိုထျန်း... သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ ရှာနေတဲ့သူက သူပဲ" ​အခြားတပည့်တစ်ယောက်က ဆံပင်အပြာရောင်နှင့် လူငယ်ကို ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကောင်က ငါတို့ဆီကို ကိုယ်တိုင် ရောက်လာတာပဲ"

​"ဒါဆို မင်းက ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ကောင်စုတ်ပဲပေါ့။ ကောင်လေး... မင်း ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲတဲ့ အမှားမျိုး လုပ်မိလိုက်လဲဆိုတာ မင်း မသိသေးဘူးပဲ။ ဒူးထောက်ပြီး ငါတို့ကို ချက်ချင်း တောင်းပန်စမ်း" ​ထျန်းက လုံချန်းကို အထက်စီးဆန်ဆန် စိုက်ကြည့်ရင်း မာနတထောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာပြောလိုက်တယ်..."

​လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ ဆန်းသစ်လှချည်လား။ ဘာမှန်းညာမှန်း မသိဘဲ ထွက်လာတာပဲ။ မင်းတို့ ရူးနေကြတာလား။ ငါက ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အယောင်ဆောင်ရမှာလဲ"

​"ဆင်ခြေတွေ တော်လောက်ပြီ။ မင်းရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံပြီး ငါတို့ကို တောင်းပန်စမ်း။ မဟုတ်ရင်..." ​ထျန်းက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

​"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်လဲ..." ​လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။ "ကစားနေတာတွေ တော်လောက်ပြီ။ အခု ဖယ်ပေးကြစမ်း။ မင်းတို့ တစ်ခုခု လွဲမှားနေတာ သေချာတယ်။ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ တခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်မဆောင်ခဲ့ဘူး"

​သူ ဤသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် အတိတ်တုန်းက တခြားလူ တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။ သို့သော် ထိုအရာက ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူများက ထိုအကြောင်းကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဤလူများသည် တစ်ခုခုကို လွဲမှားစွာ နားလည်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

​"မနက်က စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မင်းလား" ​ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ ငါပဲ" ​လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုအချက်တွင် သူတို့ပြောသည်က မှန်သည်။ သို့သော် ၎င်းက တခြားလူ တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်းနှင့် မည်သို့ သက်ဆိုင်သနည်း။ သူ မည်သည့် အချိန်က ဟန်ဆောင်ခဲ့သနည်း။

​"ဒါဆို မင်းက တရားခံပဲပေါ့။ ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ထပ်မေးမယ်။ တောင်းပန်ပြီး နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုစမ်း" ​ထျန်းက ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။

​"မင်းတို့က ဘာမလို့ မင်းတို့ရဲ့ အဖေနဲ့ ဦးလေးကို ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ လာညွှန်ကြားနေရတာလဲ။ ငါတို့ ဒေါသမထွက်ခင် ဒီကနေ အမြန်ဆုံး လစ်လိုက်ကြတော့" ​မြွေဘုရင်က ဒေါသတကြီး ကြားဖြတ်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လုံချန်းက သူတို့ကို မရိုက်နှက်သေးသဖြင့် သူတို့က အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမို ရဲတင်းလာကြရာ သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

​"မင်း တစ်ခုခု လုပ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ လုပ်ရမလား" ​သူက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"အဆင်ပြေသလိုသာ လုပ်တော့" ​လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို နေရာပေးရန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရင်း ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​လုံချန်း၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြွေဘုရင်၏ ပါးစပ်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။ လုံချန်းက နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးမည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။ ထိုအစား လုံချန်းက ယောက်ျားပီသစွာဖြင့် ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်မည်ဟုသာ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ထပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်တော့... ဒီနေ့က မင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ရက် ဖြစ်နေတာမလို့ မင်းကိုပဲ တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးလိုက်တော့မယ်" ​မြွေဘုရင်က နောက်သို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း ငါပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်" ​လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူက သူ့လက်ကို သာမန်ကာလျှံကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

​သူ့လက်၏ လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် မည်သည်က ရောက်လာမှန်းမသိသော ပြင်းထန်သည့် လေပြင်းများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လေပြင်းများက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လူငယ်များမှာ မခုခံနိုင်ဘဲ ယင်ကောင်များပမာ လွင့်စင်သွားကာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

​လုံချန်းက အခန်းတံခါးဝသို့ တိုးကပ်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

​"ဒီလို အမှားမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်ကြနဲ့ဦး" ​သူက အခန်းထဲသို့ မဝင်မီ နေမင်းဂိုဏ်းတပည့်များကို သတိပေးလိုက်သည်။

​"မှန်တယ်။ မင်းတို့ အဖေကို ဒီလိုမျိုး ထပ်ပြီး အရှက်မခွဲကြနဲ့တော့" ​မြွေဘုရင်သည်လည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​တံခါး ပိတ်သွားခဲ့သည်။

​"ဟိုလေပြင်းက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ။ ငါတို့ လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘူး။ ဒီကောင်က တကယ်ကို မာနကြီးလွန်းတယ်။ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့အာဏာကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူက အတိုင်းအတာတစ်ခုအဖြစ်လည်း သန်မာနေတယ်။ အကြီးအကဲ ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်လိုက်ကြမလား"

​"ကောင်းပြီ။ ငါတို့ အကြီးအကဲလု ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ကြတာပေါ့။ အဲဒီကျမှ သူ ဘယ်လောက်အထိ မာနထောင်လွှားနိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ရတာပေါ့"

​သို့ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းခြင်းက စတင်ခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်များသည် ထွက်မသွားကြဘဲ လုံချန်း၏ အခန်းကို ထပ်မံဝိုင်းရံကာ သူတို့၏ အကြီးအကဲ ပြန်လာမည့်အချိန်အား စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ စောစောကမူ သူတို့သည် စစ်မှန်သော နေမင်းဂိုဏ်းမှလူများ ရောက်ရှိနေသည်ကို သိသွားပါက လုံချန်း ကြောက်ရွံ့သွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

​သူတို့ ရင်ဘတ်မှ တံဆိပ်သင်္ကေတကို မြင်ရုံမျှဖြင့် လုံချန်း ကြောက်ဒူးတုန်သွားမည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ၎င်းက လုံချန်းသည် သူတို့ဂိုဏ်းကို ပိုမိုစော်ကားသည်ဟု ခံစားစေရသဖြင့် သူတို့အား ပို၍ စိတ်ဆိုး ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

​မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့ကို အကြောင်းကြားရန် သွားခဲ့သော အခြားတပည့်တစ်ဦး နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း အကြီးအကဲက နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

​"သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူးလား"

​"ပြန်လာပြီ။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို စော်ကားသွားသေးတယ်"

​ထျန်းက အကြီးအကဲကို ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စတင်ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူသည် အကြီးအကဲကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေရန် အချို့အရာများကို ချဲ့ကားပြောဆိုခဲ့သည်။

​"သူက ငါတို့ဂိုဏ်းကို သူအလိုရှိတဲ့ အချိန်မရွေး ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်လို့ တကယ်ပြောခဲ့တာလား" ​အကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"မှန်ပါတယ်" ​ထျန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ သတ္တိကောင်းနေရလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့" ​အကြီးအကဲက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လုံချန်း၏ အခန်းတံခါးကို ကန်ကျောက်ကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

​"ဒီလူတွေ တစ်ခါထပ်ပြီးလား" ​လုံချန်းက ပျက်စီးသွားသော တံခါးကိုကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲက အချို့ကို ငါမသတ်မချင်း မင်းတို့တွေ နားလည်ကြမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး"

​သူသည် ရေချိုးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ဤကျူးကျော်သူများကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​"မင်းက ငါတို့ဂိုဏ်းကို မင်းအလိုရှိတဲ့ အချိန်မရွေး ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်လို့ တကယ် ယုံကြည်နေတာလား" ​အကြီးအကဲက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"အင်း... အဲဒါက လုံးဝ လိမ်ညာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ တကယ် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ​လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"သေစမ်း" ​အကြီးအကဲသည် နှစ်ခါပြန်မစဉ်းစားတော့ဘဲ လုံချန်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

​ချီဓား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် လုံချန်းကို ထိုးစိုက်ရန် သူ့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

​"မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ" ​လုံချန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

​သူသည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အကြီးအကဲ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရုတ်ချည်းပေါ်လာကာ သူ့လက်အား အကြီးအကဲ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထိုချီဓားများ နံရံကိုပင် မထိမှန်မီ သူသည် အကြီးအကဲ၏ နှလုံးသားအား ဆွဲထုတ်ကာ ချေမွပစ်လိုက်သည်။

​"မင်း အခု ပျော်သွားပြီလား။ ဒါ မင်း လိုချင်ခဲ့တဲ့ အရာလား" ​လုံချန်းက အကြီးအကဲ၏ ဗိုက်ကို ကန်ကျောက်လိုက်ပြီး အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ကန်ထုတ်ပစ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​သူတို့၏ အကြီးအကဲနှင့်အတူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရောက်လာခဲ့ကြသော လူငယ်များမှာ ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားကာ အခန်းထဲမှ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။