အခန်း ၁၂၂၄

အခန်း ၁၂၂၄ - ငါတို့ သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး

လူငယ်များသည် အသက်ဘေးအတွက် ကြောက်ရွံ့လျက် အခန်းထဲမှ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့သည့် အကြီးအကဲ၏ အလောင်းကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​လုံချန်းက ရပ်တန့်မည့်ပုံမပေါ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ သူသည် အကြီးအကဲကိုပင် သတ်ပစ်ဝံ့လောက်အောင် ရူးသွပ်နေပါက သူတို့အား သတ်ပစ်ရန်လည်း တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

​လုံချန်းက သူတို့ကို လိုက်မသတ်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းရင်း လှေကားပေါ်မှ ဆင်းပြေးသွားကြစဉ် သူတို့၏ ရင်ခုန်သံများက မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။

​"မင်း သူတို့ကိုပါ သတ်ပစ်တော့မလို့လား" ​မြွေဘုရင်က လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"သတ်သင့်လား။ ဒါက ဘယ်လို အဆုံးသတ်မလဲဆိုတာ ငါတို့အားလုံး သိတာပဲ။ ငါ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားခေါ်ကြလိမ့်မယ်။ ငါတို့ သရဲမြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတဲ့အချိန်ကျရင် ဂိုဏ်းချုပ်က ရောက်လာပြီး ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း သူပဲ သေသွားလိမ့်မယ်။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာက တကယ့်ကို မိုက်မဲရာကျလိမ့်မယ်" ​လုံချန်းက မချိပြုံး ပြုံးရင်း တွေးလိုက်သည်။

​"မှန်တာပေါ့။ သူတို့ကိုပါ ရှင်းပစ်လိုက်ကြစို့" ​မြွေဘုရင်က အကြံပြုလိုက်သည်။

​"အင်း... ငါ သူတို့ကို ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က မသွားခဲ့ကြဘူး။ ဒါကြောင့် အတူတူပဲပေါ့..." ​လုံချန်းက သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် သူ့ပုံရိပ်က ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

​နေမင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ရုံရှိသေး စက်ရပ်သလို ရပ်တန့်သွားကြသည်။ လုံချန်းက သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား သူတို့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်အား မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​"ငါတို့ကို သွားခွင့်ပြုပါ။ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်လို့ ငါတို့ ကတိပေးပါတယ်။ မင်း ငါတို့ကို သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လို ဒုက္ခမျိုးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူး" ​ထျန်းက သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော်လည်း လုံချန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။

​"မင်းတို့ကို သတ်ရင် ငါ့အတွက် ဒုက္ခရောက်မယ် ဟုတ်လား။ ငါ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် မင်းတို့က တကယ်ပဲ မေ့ပစ်လိုက်မယ့်ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောနေတာပဲ။ ဒါ့အပြင် ဘယ်လို ဒုက္ခမျိုးလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အကြီးအကဲကို သတ်လိုက်လို့ ကြုံရမယ့် ဒုက္ခထက် ပိုပြီး ဆိုးနိုင်လို့လား" ​လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဟု... ဟုတ်တယ်။ နေမင်းဂိုဏ်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် အကြီးအကဲက ငါ့ရဲ့ အဖိုးပဲ။ မင်း ငါ့ကို သတ်ရင် သူက..." ​ထျန်းက သူ့မိသားစု၏ ဩဇာအာဏာဖြင့် လုံချန်းကို စတင်ခြိမ်းခြောက်သော်လည်း စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့လည်ပင်းကို ထိရန် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ တစ်ပြင်လုံးတွင် သွေးများ စိုရွှဲနေသည်အား သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့လည်ပင်းက အလှီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

​"မင်း စကားများလွန်းတယ်။ မင်းရဲ့ အသက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့သူကို သွားပြီး ရန်စတာက ဘယ်တော့မှ ကောင်းကျိုးမပေးဘူးဆိုတာ မင်း တကယ်ပဲ သိထားသင့်တယ်" ​လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထျန်း၏ ရုပ်အလောင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

​"မင်းရဲ့ အဖိုးကိုကော ဘယ်သူက သွားပြောမှာလဲ။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်လား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီမြို့က လူတွေလား။ သူတို့က ကိုယ့်ရဲ့ စူးစမ်းရှာဖွေရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်မယ့်အစား ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အဝေးက ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းဆီ သွားပြီး သတင်းပို့ဖို့ ဘာလို့ အားစိုက်နေကြမှာလဲ" ​သူက ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ထျန်းကမူ နားထောင်ရန် အသက်မရှိတော့ချေ။

​မကြာမီတွင် သူသည် ကြောက်ရွံ့ဒူးတုန်နေကြသော အခြားလူငယ်များထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့သည် ဒူးထောက်ကျလျက် လုံချန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းပန်တိုးလျှိုးကြတော့သည်။

​လုံချန်းက အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ရင်း မျက်ရည်များ စိုရွှဲနေကြသော ထိုလူငယ်များ၏ မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒါကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားခဲ့သင့်တာ။ ငါ့မှာ အဲဒီလောက်အထိ အချိန်မရှိဘူး" ​လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်ရင်း မည်သည့် နေရာကမှန်း မသိသော ဟင်းလင်းပြင်ဓားသွားအချို့ ပေါ်ပေါက်လာကာ ကျန်ရှိနေသူများကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

​ရုပ်အလောင်းများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် လုံချန်းက တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ပျင်းရိစွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

​မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ် ကွယ်လွန်သွားသည့် သတင်းက နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် မြောက်ပိုင်းအင်ပါယာတစ်ခုလုံး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

​ကြားသိရသရွေ့ သူသည် နဂါးဗိမာန်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မလာတော့ချေ။ သူ့နောက်တွင် ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် မြောက်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်ကို ရှာဖွေရန် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည်။

​မည်သူမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောဆိုကြသော်လည်း မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ် မရှိတော့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အကယ်၍ သူသာ အသက်ရှင်နေပါက သူသည် အလွန်သစ္စာရှိပြီး ရာထူးတာဝန်ကို မည်သည့်အခါမျှ စွန့်ခွာမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် ဧကရာဇ်နှင့်အတူ ရှိနေပေမည်။

​ယခုအခါ အခြားသော ဧကရာဇ်များပင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းအင်ပါယာသည် ဧကရာဇ်လေးပါးလုံးကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးထားရသည်။

​ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦး သေဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဧကရာဇ်လေးပါးလုံး အခြေအနေကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်ချက်မဖြစ်နိုင်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။ သို့ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ သွေးနဂါးတစ်ကောင်က သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

​"ဒါက သွေးနဂါးဧကရာဇ် ပြန်ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ သွေးနဂါးတွေက သူတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ပြသဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပေါ့"

​အရှေ့ပိုင်းဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒီကိစ္စကို တစ်ခုခု လုပ်ရမယ်။ လူတိုင်းကိုတော့ ဆုံးရှုံးခံလို့မဖြစ်ဘူး"

​"ငါ သဘောတူပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူးလေ။ သွေးနဂါးအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့ကို ရှာဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ ဒါ့အပြင် သွေးနဂါးဧကရာဇ်ရဲ့ ရုပ်အလောင်း ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကိုလည်း ငါတို့ မသိကြဘူး" ​အနောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ သူတော်စင် ဧကရာဇ်ရဲ့ နန်းတော်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာလည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ နဂါးဧကရာဇ်ရဲ့ ရုပ်အလောင်း ဝှက်ထားတဲ့ နေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသဲလွန်စမှ မရှိခဲ့ဘူး"

​တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေရုံပဲ ရှိတော့တယ်"

​"ငါတို့ သွေးနဂါးဧကရာဇ်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပြန်လာခြင်းက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။ ငါတို့ စစ်ပွဲအတွက်ပဲ ပြင်ဆင်နိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းတို့အားလုံး ပြန်ကြပြီး စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြပါ။ ပြီးတော့ သွေးနဂါးတွေကို ရှာဖွေဖို့ မင်းတို့ရဲ့ သူလျှိုတွေကို ဖြန့်ကျက်ထားလိုက်ပါ။ သူတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို ငါတို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို သိအောင်လုပ်ရမယ်" ​မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။

​အခြားသူများသည်လည်း ထိုအကြံပြုချက်ကို သဘောတူခဲ့ကြပြီး သို့ဖြင့် ဧကရာဇ်လေးပါး၏ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အင်ပါယာများသို့ အသီးသီးပြန်လည်ထွက်ခွာကာ ဗိုလ်ချုပ်များနှင့်အတူ လုပ်ငန်း စတင်ကြတော့သည်။ မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဗိုလ်ချုပ် မရှိတော့ချေ။ သူသည် သူ့ညာလက်ရုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

​မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်သည် အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေလျက် ရာဇပလ္လင်ခန်းမဆီသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

​သူသည် မည်သို့ လုပ်ရမည်ဆိုသည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ချမှတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် တံခါးပွင့်သွားသည့် အသံအား ကြားလိုက်ရသည်။

​အရှေ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူများသည် ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာ ပေါ်ထွက်လာသည့် သတင်း အမှန် အမှားကို စုံစမ်းရန် သေမျိုးလောကသို့ သူ စေလွှတ်ခဲ့သည့် အဖွဲ့ ဖြစ်နေသည်အား သတိပြုမိလိုက်သည်။

​သူတို့သည် လုံချန်း အင်မော်တယ် လောကသို့ မတက်လှမ်းမီက သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

​"ကဲ... သတင်းက ဘာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာ ပေါ်လာတာ တကယ်ပဲ ဟုတ်ပြီး မင်းတို့ သူ့နောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေကြတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့တယ်။ သူ့ကို တွေ့ခဲ့လား" ​ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီကို မရောက်ခင်ကတည်းက သူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တာပါ။ သူ့ကို ထပ်ပြီး ရှာဖွေဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ သဲလွန်စအရဆိုရင် သူက ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတွေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လောကတစ်ခုဆီကို သွားခဲ့ပုံရပါတယ်" ​တမန်တော် တစ်ဦးက လိမ်ညာကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​သူတို့သည် မိမိတို့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ထိုလူရှိနေပါလျက်နှင့် ပျက်ကွက်ခဲ့ရပြီး အသတ်ခံရမည့် အဖြစ်မှန်ကို ပြောပြမည့်အစား လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ကြောင်း အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကာ ကြိုတင်စဉ်းစားထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စကြောင့် အသတ်ခံရခြင်းထက်စာလျှင် လိမ်ညာလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ ထို့အပြင် လုံချန်းသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင်ပင် သူသည် ဤနေရာ၌ ပြဿနာရှာလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူတို့က တွေးတောခဲ့ကြသည်။