အခန်း ၁၂၂၅
Vol. 115 Ch. 1225
အခန်း ၁၂၂၅ - ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ရင်တောင်
အကယ်၍ သူက ပြဿနာရှာသဖြင့် သူ ဤတွင် ရှိနေကြောင်း ပေါ်သွားခဲ့လျှင်ပင် တမန်တော်များကမူ အပြစ်တင်ခံရမည် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ လုံချန်းအနေဖြင့် အခြားလောကတစ်ခုသို့ ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက်မှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။
သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် သူတို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်ဟူသော အချက်အား သက်သေပြစရာ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။
"ဟူး... ပထမဆုံး သွေးနဂါး ဧကရာဇ် ပေါ်လာပြီးတော့ အခုတစ်ခါ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာ အဖွဲ့ဝင်က ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ။ သူကလည်း ကွက်တိ ဒီအချိန်မှပဲ ပေါ်လာရတယ်လို့" မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူက တမန်တော် လေးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းတို့အားလုံး သွားနိုင်ပါပြီ"
တမန်တော်များသည် ပြဿနာမှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် သက်ပြင်းချလျက် ရိုသေစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့ အတော်အတန် ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းက သူ့အခန်းထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်ဝင်ကာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မည်သူမျှ သူ့ကို လာမနှောင့်ယှက်တော့ပါစေနှင့်ဟု မျှော်လင့်ရင်း အနားယူလိုက်သည်။
"သူတို့ကို ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲ" လုံချန်းအတွက် ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် နေမင်းဂိုဏ်းတပည့်များ၏ အလောင်းများရှေ့တွင် လူတစ်ဦး ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီးနောက် ပြဿနာ အသေးအမွှားများက ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။
သူကမူ သူတော်စင် အစီအရင်ဂိုဏ်း၏ အဓိကတပည့်ဖြစ်ပြီး သူတော်စင် အစီအရင်ဂိုဏ်းအတွင်း ဖူကွာ၏ ပြိုင်ဘက်လည်း ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း ဖူကွာ ရောက်နေသည့် အကြောင်းရင်းအတိုင်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဟူလီမန်ဟု လူသိများသည်။
ကွာခြားချက် တစ်ခုတည်းမှာ သူ့အဖွဲ့တွင် နေမင်းဂိုဏ်းမှ အထူးချွန်ဆုံး တပည့်များ ပါဝင်နေခြင်းပင်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ထိုအထူးချွန်ဆုံး တပည့်များမှာ ယခုအခါ သူ့ရှေ့တွင် အသက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့အစီအစဉ် တစ်ခုလုံး ရေစုန်မျောသွားခဲ့ရသည်။
"သူတို့ကို ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲလို့ ငါ မေးနေတယ်" သူက ဒေါသတကြီး ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မင်းအဖေ သတ်လိုက်တာကွ" အဝေးတစ်နေရာမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဟူလီမန်က သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ ပြောဝံ့သည့်သူက မည်သူနည်းဟု တွေးတောရင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအသံသည် တည်းခိုခန်း အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပွင့်နေသည့် ပြတင်းပေါက်က တစ်ပေါက်တည်းသာ ရှိသည်။ ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ့အတွက် ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် ထိုလူကို မမြင်ရသေးချေ။
သူသည် ထိုအဆောက်အအုံဆီသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
လုံချန်းက အိပ်ပျော်ရန် ကြိုးစားရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် "မင်းအဖေ သတ်လိုက်တာကွ" ဟူသော အော်ဟစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
ထိုအသံကြောင့် သူ မတ်တတ်ထိုင်လိုက်ပြီး အဆောက်အအုံ အနီးတွင် ပျံသန်းနေသည့် မြွေဘုရင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း အခု ဘာပြဿနာတွေ ထပ်ရှာနေပြန်တာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ မင်းဆီကို ပြဿနာတွေက အလိုလို ဆက်တိုက် ရောက်လာနေတာလေ။ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပဲ။ မင်းသတ်လိုက်တဲ့လူတွေလား။ ငါတို့ သွားပြီး ရန်စမိလိုက်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေပုံရတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မြို့တစ်မြို့လုံး မကြာခင် မင်းရဲ့ရန်သူ ဖြစ်လာတော့မယ့်ပုံပဲ။ မင်းရဲ့ ကံဇာတာက တကယ်ကို ညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်" မြွေဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။
"ဘာကံလဲ။ ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကံဆိုးမှုက မင်းပဲ" လုံချန်းက မျက်လုံးပင့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကြည့်ရန် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
လုံချန်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ခေါင်းကိုက်နေသည့်အလား ခေါင်းကို လက်ဖြင့် မကိုင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
"နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ယောက်လား။ ဒါတွေက ဘယ်တော့မှ မပြီးဆုံးတော့ဘူးလား။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတော့ တစ်မြို့လုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်ရတာက ပိုပြီး လွယ်ကူလိမ့်မယ်" သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဟူလီမန်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် လုံချန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"အဲဒါ မင်းပြောတာလား" လူငယ်က မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီလူငယ်တွေကို သတ်လိုက်တာ မင်းလား"
"ငါ မသတ်ပါဘူး။ မင်း မှားနေပြီ။ ငါက ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကိုတောင် မသတ်နိုင်ပါဘူး" လုံချန်းက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဘာလို့ အဲလိုပြောတာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို သက်သက်မဲ့ ရန်စဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" ဟူလီမန်က မေးလိုက်သည်။
"ဘုရားရေ... ငါ ဘာပြောလို့လဲ။ မင်း တကယ်ပဲ မမှားဘူးလို့ သေချာလို့လား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပြီး ငါ့ကို မေ့ပစ်လိုက်ပါ။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မင်း ငါနဲ့အတူ အောက်ကို ဆင်းခဲ့ရမယ်" ဟူလီမန်က လုံချန်းကို ထွက်မသွားဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟူး... မင်းက တကယ်ပဲ လက်လျှော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူးနော်" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"မင်း အောက်ကို ဆင်းလာမှာလား၊ မဆင်းဘူးလား" ဟူလီမန်က ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ တော်လောက်ပြီ။ ဒါက တကယ်ကို လွန်လွန်းသွားပြီ"
လုံချန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ရင်း သူ့အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။
သူ၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါသည် တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ လူတိုင်းအား ဒူးထောက်သွားစေခဲ့သည်။
မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ဤနေရာကို ရောက်နေခြင်းလော လူတို့က တွေးတောလိုက်ကြသည်။
လုံချန်းသည် အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ် ထုတ်လွှတ်ခဲ့သဖြင့် အခြားသူများကမူ သူသည် အင်ပါယာက ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦးကဲ့သို့ သန်မာကြောင်း မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြချေ။ သူသည် အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းက လူတိုင်းကို တားဆီးရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဝံ့ရဲကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဤအရာကို သူ အဘယ်ကြောင့် အစောကတည်းက မတွေးမိခဲ့သနည်းဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ မြို့ကို ရုန်းရင်းဆန်ခတ် မဖြစ်စေရန်အတွက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူ့အရှိန်အဝါအား ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ့အတွက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။
ထိုသို့ ဖြစ်လာမည့်အတူတူ မြို့ပြကြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ထိုကဲ့သို့ ပြဿနာအသေးအမွှားများမှ ကင်းဝေးနိုင်မည် မဟုတ်လော။
လုံချန်းက အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီး ဟူလီမန်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆီးဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"အခုခေတ် လူငယ်တွေက တကယ်ပဲ ရဲတင်းလွန်းတယ်။ လူတစ်ယောက်က ပြဿနာ အားလုံးကို ရှောင်ရှားဖို့ ကြိုးစားနေတာတောင် မင်းတို့အားလုံးက သူ့ကို လာပြီး ကစားဖို့ ကြိုးစားနေကြတုန်းပဲ။ မင်းတို့ထက် သန်မာတဲ့သူ မရှိတော့ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား။ မင်းတို့ရဲ့ သူတော်စင် အစီအရင်ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ မာနထောင်လွှားလာခဲ့ပုံရတယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မြို့ထဲရှိ လူတိုင်း ကြားနိုင်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖူကွာပင် အပြင်သို့ ထွက်လာကာ လုံချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ လုံချန်းက ဤမျှအထိ သန်မာနေသည်လော။ သူက တကယ်ပင် သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကဲ့သို့ သန်မာနေသည်လော။
လကွယ်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲပင် ပြတင်းပေါက်မှ လုံချန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဒူးများ ညွှတ်ခွေသွားကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
သူသည် လုံချန်းကို အလယ်အလတ်အဆင့် ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦးကဲ့သို့ သန်မာသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူက အဆင့်တစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားနေခဲ့သည်။ သူက အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကဲ့သို့ သန်မာနေသည်လော။
သူ မည်မျှထိ အမှားအယွင်း ကြီးမားခဲ့သည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်တော့ချေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့်ပင် လုံချန်းက သူ့ကို မသတ်ခဲ့ချေ။ နေမင်းဂိုဏ်းမှ လူများအား သူစေလွှတ်ခဲ့သည်ကို လုံချန်း မသိပါစေနှင့်ဟုသာ သူ ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။
'သူ့လို အစွမ်းထက်တဲ့သူက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။ အဲဒီလောက် အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် သူက အသက်ငါးဆယ်အောက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆို သူက သရဲမြို့တော်ထဲကို ဝင်လို့မရဘူးလေ။ ဒါဆို သူက ဘာလို့ ဒီကို တကယ်ရောက်နေရတာလဲ' ဖူကွာက တွေးတောမိရင်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း မှားယွင်းခဲ့သည်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် သူမကဲ့သို့ တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟူသော သူမ၏ ကနဦး ထင်မြင်ချက်မှာ မှားယွင်းနေခဲ့သည်။
"ဒီအဖိုးကြီးက လူသတ်ရတာကို အမြဲတမ်း ရှောင်ရှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် ဒီမှာ ပထမဆုံး ပဋိပက္ခ ဖြစ်တုန်းကလည်း ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး မနေခိုင်းကြဘူး ဟုတ်လား။ ငါ ဒီမြို့တစ်မြို့လုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်မှ မင်းတို့ ပျော်ကြမှာလား။ ပြောစမ်း... အဲဒါက မင်းတို့ကို ပျော်ရွှင်စေမှာလား"
"မင်းက ဘာမလို့ ငါ့ကို လာပြီး အမိန့်ပေးနေရတာလဲ။ မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်တောင်မှ ဒီအဖိုးကြီးကို ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ လာမညွှန်ကြားရဲဘူး။ မင်းက သူတော်စင် အစီအရင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ရုံနဲ့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"ငါ ပြောလိုက်မယ်... အခု ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို မေးခွန်းတစ်ခွန်းတောင် မေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"
လုံချန်းသည် တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေပုံရသော်လည်း အသက်တစ်ထောင်ရှိသော ဝါရင့်ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးပမာ စကားကြီးစကားကျယ် ပြောရန်တော့ မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။