အခန်း ၁၂၂၆
Vol. 115 Ch. 1226
အခန်း ၁၂၂၆ - ကိုယ်ရံတော်
"ဒါဆို ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး။ မင်းက ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ငါ့ကို လာပြီး အမိန့်ပေးဝံ့ရတာလဲ။ ဘယ်လိုလဲ..."
လုံချန်းက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော လူငယ်ကို မေးလိုက်သည်။ သူသည် မည်သူ့ကို သွားရောက်ရန်စမိခဲ့သနည်း။ သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီသော လူတစ်ယောက်ကိုလော။
ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ဤကဲ့သို့ သာမန်နေရာမျိုးတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟုလည်းကောင်း၊ ဤမျှအထိ နုပျိုသောပုံစံ ရှိနေလိမ့်မည်ဟုလည်းကောင်း သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။
"ခွ... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ စီနီယာ။ ကျွန်တော့်မှာ မျက်စိရှိပါလျက်နဲ့ သံတောင်ကြီးကို မမြင်နိုင်ခဲ့မိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"
ဟူလီမန်က အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူ မည်သို့ ဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ချေ။ သူ အမှားလုပ်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးရန်သာ ဖြစ်ပြီး ထို့ပြင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
"မင်းရဲ့ အမှားအတွက် ငါက တကယ်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား။ ငါက မင်းကို ဘာလို့ ခွင့်လွှတ်ပေးရမှာလဲ။ ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ငါ့ကို ဘယ်သူက အလေးအနက်ထားတော့မှာလဲ"
လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။ "စောစောက မင်း တော်တော်လေး မာနထောင်လွှားနေခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ကဲ... မင်းရဲ့ မာနတွေကို ဆက်ပြီး ပြစမ်းပါဦး"
"တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီလို အမှားမျိုး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။ က... ကျွန်တော် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကရုဏာ ထားပေးပါ။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်သူမှ စီနီယာ့ကို လာပြီး မနှောင့်ယှက်စေရပါဘူး။ အဲဒါကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သေချာပေါက် တာဝန်ယူပါ့မယ်" ဟူလီမန်က အသည်းအသန် အသနားခံ တောင်းပန်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်မည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
"နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်၊ ဒါက နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ပဲ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ခဲ့ရင် အဲဒီလူကို ငါ သတ်ပစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကတိပေးထားပြီးသားဖြစ်လို့ အဲဒီလူ ငါ့ကို လာနှောင့်ယှက်ခွင့်ပေးမိတဲ့အတွက် ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းကိုပဲ အရင်သတ်ပစ်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ တာဝန်ကို အလေးအနက်ထားပါ။ ပြီးတော့ ဒီလို အမှားမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်နဲ့" လုံချန်းက နောက်ဆုံးတွင် လူငယ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လူငယ်က ကတိပေးခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် လုံချန်းက သူ့ကို တကယ်သတ်ပစ်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ့အစွမ်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အား လာရောက်နှောင့်ယှက်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်နည်းပါးသွားသော်လည်း မြို့ထဲသို့ လူသစ်တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာပြီး ဤအကြောင်းကို မသိရှိခဲ့လျှင်ပင် ဤလူငယ်က တားဆီးပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သူက လုံချန်း၏ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ရံတော် တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်။
လူငယ်ကို လွှတ်ပေးပြီးနောက် လုံချန်းက အခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပျံသန်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် အဖိုးအိုတစ်ဦးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူကမူ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဤစားသောက်ဆိုင်၏ ပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။ သူသည် လုံချန်းကို သန်မာသည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
"တောင်တကာ့တောင်ထက် မြင့်တဲ့ တောင်တွေ ရှိသေးသလို ငါကလည်း ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်တစ်ကောင်ပဲ။ ငါ လူတိုင်းအပေါ် အမြဲတမ်း ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံသင့်တယ်။ သာမန် ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘယ်အချိန်မှာ အစွမ်းအစတွေကို ဝှက်ကွယ်ထားတဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ" ထိုအဘိုးအိုက သက်ပြင်းချရင်း တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
အံ့အားသင့်နေခဲ့သည့် အခြားလူတစ်ဦးလည်း ရှိသေးသည်။ သူမကတော့ ဖူကွာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ပျော်ရွှင်လည်း သွားခဲ့ရသည်။ လုံချန်းသည် သရဲမြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် သူမအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ကြောင်း သူမ ယုံကြည်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာအတွက် အသက်အရွယ် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပလော။
ယခင်ကမူ သူမသည် လုံချန်းကို အစွမ်းထက်သည့် လူငယ်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် သရဲမြို့တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရတနာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် သူမနှင့် ပူးပေါင်းရန် ငြင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူက အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုကြောင့် ငြင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့ရသည်။ ပထမအချက်မှာ သူသည် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် အသက်ကြီးလွန်းနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းတွင် ရှိနေသဖြင့် ထိုရတနာများကို မက်မောခြင်း မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချရင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်အေးသွားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နောက်ထပ် ကောင်းသော အချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ဟူလီမန် စေလွှတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် အဖွဲ့သည်လည်း အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အပြင်းထန်ဆုံး ပြိုင်ဘက်မှာ ပြိုင်ပွဲအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
သူမအတွက် အခွင့်အလမ်း ပိုမိုကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ခန့်မှန်းထားသည့်အရာ အများစုမှာ လွဲမှားနေသည်ကိုတော့ သူမ မသိရှိခဲ့ချေ။
"သိလား... ငါ တကယ်တော့ မင်းက မြို့တစ်ဝက်လောက်ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ" လုံချန်း အခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောအခါ မြွေဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ဘာလို့ စိတ်ကူးပြောင်းသွားတာလဲ"
"ငါလည်း မသိဘူး။ နောက်ထပ် သရဲမြို့တော်တစ်ခု ထပ်ပြီး မဖန်တီးချင်တော့လို့" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။ အခုတော့ ငါ့မှာ ပြဿနာတွေ ကင်းဝေးသွားပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ သရဲမြို့တော် ပေါ်မလာမချင်း ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို လာနှောင့်ယှက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ မင်း သရဲမြို့တော်ထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်း တကယ်ပဲ မစဉ်းစားမိဘူးလား။ မင်းက ဝါရင့်ကျွမ်းကျင်သူကြီး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်း သိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"မင်း ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိသွားမယ်လို့ မလား။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အဲဒါကို ငါ ကြိုတင် စဉ်းစားထားပြီးသားပါ။ ငါက လူငယ်တစ်ယောက်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါက အဲဒီလို ဖုံးကွယ်တဲ့ အရာတွေမှာ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လေ" လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။
"ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို လာမနှောင့်ယှက်တော့ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း မင်းကတော့ သေချာ စောင့်ကြည့်နေရမယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို လှမ်းနှိုးလိုက်" သူက မြွေဘုရင်ကို သတိရှိနေစေရန် ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
မကြာမီတွင် လုံချန်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။
နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး လုံချန်းကို မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လာရောက်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ကြချေ။ လုံချန်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအရ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် ဟူလီမန်ကိုယ်တိုင်က ထိုအရာကို သေချာပေါက် တားဆီးပေးခဲ့သည်။
လုံချန်းထံသို့ လူတစ်ယောက် လာရောက်သည့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်မှာ အစားအစာ လာရောက်ပို့ဆောင်သည့် အချိန်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ထံသို့ လာရောက်ရန် ခွင့်ပြုချက်မရှိချေ။ သို့သော် မည်သူကမျှလည်း သူ့ထံသို့ မသွားချင်ကြပေ။ လူတိုင်းက လုံချန်းနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေရန်သာ ဆန္ဒရှိကြသည်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကြောင့် ဟူလီမန်သည် သရဲမြို့တော် အတွင်းသို့ အဖွဲ့စေလွှတ်မည့် အစီအစဉ်ကိုပါ လုံးဝ ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့သည်။
အခြားအဖွဲ့များကမူ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့သည် သရဲမြို့တော် ပေါ်ပေါက်လာမည့် နေ့ရက်ပင် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည်လည်း သရဲမြို့တော် ပေါ်ထွက်လာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူသည် သရဲမြို့တော်၏ ဝင်ပေါက် ပေါ်ထွက်လာမည့် မြို့စွန်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သူ ရောက်ရှိလာခြင်းက လူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ လူအများစုက သူသည် လာရောက် ကြည့်ရှုရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း အချို့ကမူ ထိုသို့မတွေးကြချေ။
ဖူကွာက လုံချန်းထံသို့ တိုးကပ်သွားကာ ဤမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"စီနီယာ... ဂါရဝပြုပါတယ်"
အမျိုးသမီးက လုံချန်းကို စီနီယာ တစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကောင်မလေး။ ဒါဆို မင်းက ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို နောက်ဆုံးတော့ သိသွားခဲ့ပြီပေါ့" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"သိပါပြီ။ စီနီယာက အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။ မွန်မြတ်တဲ့ စီနီယာက ဒီနေရာကို ဘာကြောင့် လာခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာကို သိခွင့်ရှိမလားရှင့်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အဖေကိုလည်း သိလား" ဖူကွာက မေးလိုက်သည်။
"ငါ ဘာလို့ ဒီကို လာခဲ့တာလဲ ဟုတ်လား။ ငါက ဒီထဲကို ဝင်ပြီး မလွတ်မကျွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်အားလုံးကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကယ်တင်ပေးနိုင်မလားလို့ လာခဲ့တာပါ။ ဒီနေရာအကြောင်း ငါ အများကြီး ကြားဖူးထားပြီးတော့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အားလုံးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလို့ပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ဘဝကူးကောင်းအောင် ကူညီပေးဖို့အတွက် ငါ ဝင်ရောက်သွားမှာပါ" လုံချန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
မြို့ထဲရှိ လူတိုင်းနီးပါး သူပြောဆိုနေသည့် စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်နိုင်မှာလဲရှင့်။ စီနီယာ့ရဲ့ အသက်က ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား" ဖူကွာက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူက တကယ် ဝင်သွားတော့မည်လော။