အခန်း ၁၂၂၈
Vol. 115 Ch. 1228
အခန်း ၁၂၂၈ - ဓား၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု
"အခြားလမ်းတွေက ပိုပြီး လွယ်ကူပေမဲ့ အများကြီး ပိုရှည်လျားတယ်။ ငါတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ အားသာချက်တွေနဲ့ဆိုရင် အဲဒီထဲမှာ အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မလိုပါဘူး" လုံချန်းက တတိယလမ်းဆီသို့ စတင်လျှောက်လှမ်းရင်း မြွေဘုရင်ကို ပြောလိုက်သည်။
အခြားအဖွဲ့များက ပထမလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး အလွန်နည်းပါးသော အဖွဲ့အချို့သာ ဒုတိယလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ လုံချန်းတစ်ဦးတည်းသာ တတိယလမ်းပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။
"ငါ့မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်" လုံချန်း၏ ဘေးနားတွင် ပျံသန်းရင်း မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"ဘာမေးခွန်းလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာ ပျံသန်းရင် ဝိညာဉ်တွေကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"မှန်တယ်လေ။ အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အခု ငါ ပျံနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့ အတိုက်ခိုက်မခံရတာလဲ။ ဝိညာဉ်တွေက ဒီမြွေဘုရင်ကြီးကို ကြောက်လို့လို့တော့ ငါ့ကို မပြောနဲ့ဦးနော်" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ အဲဒါကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်းသွားပြီး ဝိညာဉ်တွေကို မေးကြည့်ပါလား"
"သူတို့ကို မေးဖို့အတွက် အရင်ဆုံး ရှာတွေ့ဖို့ လိုတယ်လေ" မြွေဘုရင်က ပြန်ပက်လိုက်သည်။
"ဟိုရှေ့မှာ တစ်ကောင်ရှိတယ်" လုံချန်းက အဝေးတစ်နေရာကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟမ်..." မြွေဘုရင်က လုံချန်းညွှန်ပြရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။ သူ အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့သည်။
လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ဝိညာဉ်များအား သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ်အားလုံးမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီး ကွာခြားချက် တစ်ခုမှာ သူတို့၏ တောက်ပနေသော နီရဲသည့် မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။
"သူတို့က တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။ ဒီဝိညာဉ်တွေက တကယ်တမ်း ဘယ်လောက်အထိ သန်မာကြတာလဲ" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာပေါ့။ ငါတို့ နီးကပ်သွားတာနဲ့ သူတို့က စပြီး တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားကတော့ မြွေဘုရင်သုပ် လုပ်ပစ်နိုင်လောက်အောင်ကို သန်မာကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဘေးကင်းချင်ရင် ငါ့နောက်မှာပဲ နေပါ" လုံချန်းက တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသည့်အလား လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဝိညာဉ်များအား ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ဘုရင်ဓားကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဆန်းကြယ်စွာဖြင့်ပင် ဝိညာဉ်များသည် သူတို့ထံသို့ တိုးမလာခဲ့ကြချေ။ ထိုအစား သူတို့သည် ရွှေရောင်ဓားကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။
"ဟား... ငါ မင်းကို မပြောဘူးလား။ သူတို့က ငါ့ကို ကြောက်ကြတာ။ ငါ အနီးကပ်သွားတာနဲ့ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက အဲဒီလောက်ပဲ တွေးမိတာလား" လုံချန်းက မျက်လုံးပင့်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒီဓားက တစ်ခုခု ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မသိသေးဘူး"
သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရင်း ဓားကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။
"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူတို့က တိုက်ခိုက်ရမှာ ပျင်းလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဆိုလိုတာက မင်းက ဒီမှာ အသန်မာဆုံးပဲလေ။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင်တောင် သေကြမှာပဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့က လိမ္မာပါးနပ်တယ်လို့ပဲ တွေးလိုက်ပါ" မြွေဘုရင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ရွှင်း... နင်ကော ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဘာအကြောင်းရင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ ဒီဓားထဲမှာ ဝိညာဉ်တွေကို သက်ရောက်မှုရှိစေတဲ့ တစ်ခုခုကို နင် ခံစားမိလား။ နင်ကလည်း ရတနာဝိညာဉ် တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက အမှန်တကယ် တစ်ခုခု သိနိုင်မည့် ရွှင်းထံသို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ ဒီဓားထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ထူးဆန်းတာမျိုး ဘာမှ မခံစားရဘူး။ ဒီဝိညာဉ်တွေရဲ့ အမှတ်သညာတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလား။ သူတော်စင် ဘုရင်က အရင်က ဒီကို လာခဲ့ဖူးတယ်လို့ နင် ပြောခဲ့တယ်မလား။ ပြီးတော့ သူက ဒီဓားကို ကိုင်ထားခဲ့တာ။ သူက ဒီဝိညာဉ်တွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ရွှင်းက အကြံပြုလိုက်သည်။
"အခု နင်က ဒီဓားကို ထုတ်လိုက်တော့ သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ပေါ်လာပြီး ကြောက်လန့်သွားကြတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါ ဖြစ်ရမယ်။ နင်ပြောတာ မှန်တယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤအချက်က သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။
ထိုယူဆချက်အား စမ်းသပ်ရန်အတွက် သူသည် ဓားကို လက်တွင် ကိုင်ဆောင်လျက် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
သူ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် မည်သည့် ဝိညာဉ်မျှ သူ့အနီးသို့ မချဉ်းကပ်ဝံ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအစား သူတို့အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ဤခရီးစဉ်သည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမို ချောမွေ့နေခဲ့သည်။
"အရာအားလုံးသာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်ဆီကို မကြာခင် ရောက်တော့မှာပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဒီမြို့က မဆိုးပါဘူး။ ဒီမှာ အဲဒီလောက်အထိ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အဆောက်အအုံတွေ ပျက်စီးနေတာကိုတော့ ငါမတွေ့မိဘူး။ ဟိုလူက အိမ်တွေကို ကာကွယ်ပေးရင်းနဲ့ သတ်ဖြတ်ခဲ့တာလို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"သူ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါက ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ ငါသိတာက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာပဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို မသိဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မိနစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း သူတို့သည် မြို့လယ်ခေါင်ရှိ တစ်မြို့လုံးတွင် အကြီးဆုံး အဆောက်အအုံ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
"ဒါက မြို့တော်ဝန် နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်ရမယ်။ သူ့ရဲ့ ရတနာတွေအားလုံးလည်း ဒီမှာပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်" လုံချန်းက အိမ်တော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ ဓားပြ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာက ဒါလား" မြွေဘုရင်ကလည်း အိမ်တော်ကြီးကို အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အင်း... အခြားလူတွေကတော့ ဒီကိုရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး ရက်ပိုင်းလောက် ကြာလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မင်းက တကယ်ပဲ သူတို့အားလုံး ဒီကိုရောက်လာပြီး ရတနာတွေ ယူသွားကြဖို့ စောင့်နေမှာလား" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါက ဘာလို့ စောင့်နေရမှာလဲ"
"မင်း ဝိညာဉ်တွေကို ဘဝကူးကောင်းအောင် မလုပ်ခင် လူတိုင်း ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားတဲ့အထိ စောင့်မယ်လို့ အပြင်မှာ ပြောခဲ့တယ်မလား။ အဲဒါက အကြာကြီး စောင့်ရမှာ။ ငါ ပျင်းလိမ့်မယ်" မြွေဘုရင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။
"မင်းက အဲဒီစကားကို အတည်မှတ်နေတာလား။ ငါက ဟန်ဆောင်ပြောလိုက်တာပါ။ သူတို့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေဖို့ ငါ့မှာ အဲဒီလောက်အထိ အချိန်အားမနေဘူး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်တော်ကြီး၏ လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လှမ်းသွားပြီး တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် အိမ်တော်ကြီး အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးကင်း လုံခြုံစိတ်ချရသည့် သေတ္တာ သိမ်းဆည်းထားရာ အောက်ထပ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်ပင် သူတော်စင် ဘုရင်သည် သူသိရှိရန် လိုအပ်သမျှကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။
သူသည် ထိုသေတ္တာရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသော်လည်း ဝိညာဉ်တစ်ကောင်မျှ သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ကြချေ။ ယခုအချိန်အထိတော့ ဤမြို့တော်သည် သူ့အတွက် လုံးဝကို သာမန်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက ဤအတိုင်း ဝင်ရောက်လာပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မြို့တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသော အခြားလူငယ်များမှာမူ အလွန်အမင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ နေရာအနှံ့တွင် ထောင်ချောက်များနှင့် ဝိညာဉ်များ ရှိနေပြီး ၎င်းက လူငယ် တပည့်များကို အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းရန်မှာပင် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ဒုတိယလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသူများအတွက် ပိုမိုဆိုးရွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဝေးဝေး မလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်သို့ ကူးသွားရန် ဖြတ်ကျော်ရမည့် ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိသွားခဲ့ကြသည်။
"ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်ဖို့က ငါတို့ ကြားဖူးထားသလိုပဲ တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ။ အခုအတိုင်း ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် အိမ်တော်ကြီးဆီ ရောက်ဖို့ သေချာပေါက် သုံးရက်ထက်မက ကြာလိမ့်မယ်။ ကံကောင်းလို့ ဖူကွာက ငါတို့ကို ကူညီဖို့ ဒီရတနာကို ပေးခဲ့လို့ပေါ့။ ငါတို့ လုပ်ရမှာက သူ့ကို စုတ်တံပဲ ပေးဖို့ပဲ။ ကျန်တဲ့ အရာတွေကတော့ ငါတို့ သိမ်းထားလို့ရတယ်"
"ရတနာတွေအကြောင်း တွေးနေတာကို ရပ်ပြီး ဝင်္ကပါကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်စမ်း။ ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေလို့မဖြစ်ဘူး"
"အေးပါ၊ အေးပါ။ ငါ အာရုံစိုက်နေပါတယ်။ ငါ့အတွက် စိုးရိမ်မနေနဲ့။ မင်းကိုယ်မင်းပဲ စဉ်းစားစမ်းပါ"
လူငယ်များသည် ဝင်္ကပါထဲမှ ထွက်ပေါက်ကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ ပိုမိုလျှောက်လှမ်းလေလေ သူတို့၏ ခြေထောက်များက ပို၍ လေးလံလာလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူတို့ ဝင်္ကပါထဲတွင် ကြာကြာနေလေလေ ဆွဲငင်အားက ပိုမိုမြင့်မားလာလေလေ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။
အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ လုံချန်းသည် အိမ်တော်ကြီးသို့ ရောက်ရှိရုံသာမက သရဲမြို့တော်၏ ရတနာတိုက် ရှေ့သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရတနာများ သိမ်းဆည်းထားသည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။