အခန်း ၂၂

အခန်း (၂၂) - ပိုင်ရှင်အစစ်ကို ရှာတွေ့ခြင်း

ရှဟုန်၏ စီမံခန့်ခွဲပုံသည် ယခင်သစ်ခုတ်သမားအဆင့်အဖွဲ့များနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ ပေါများသော အရင်းအမြစ်များအပေါ် အခြေခံထားသော်လည်း စခန်းရှိ နားမလည်သေးသော လူများကတော့ ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

သူတို့က ရှဟုန်သည် စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး ကိုယ်ကျိုးမငဲ့သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဟုသာ ထင်မြင်ကြသည်။

ထိုညက ရေခဲသားရဲအသားကို ခွဲဝေပေးပြီးနောက် စခန်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် ရှဟုန်ကို တွေ့တိုင်း စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်ကာ လေးလေးစားစားဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဟုပင် ခေါ်ဆိုလာကြသည်။

လေးစားမှု၊ အားကျမှု၊ ထို့အပြင် အနည်းငယ်မျှပင် ချဲ့ကားပြောခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကိုးကွယ်သူတစ်ဦး၏ အဆင့်နီးပါးအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှဟုန်သည် လူများကို ထိုသို့မပြုလုပ်ရန် မိုက်မဲစွာ တားဆီးမည်မဟုတ်ပေ။

ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးခြားသော နည်းလမ်းများ လိုအပ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှောင်ထဲတွင်သာ အသက်ရှင်ခဲ့ရပြီး နေရောင်ကို မမြင်ဖူး၊ အစားအစာ မလုံလောက်၊ အဝတ်အစား မပြည့်စုံသည့် အခြေအနေတွင် စခန်းရှိ လူသားများ၏ ဘဝကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ ဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် လုံလောက်စွာ ဖော်ပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့သော ကမ္ဘာမျိုးတွင် သူတို့အား မှီခိုအားထားနိုင်သည့် အရာတစ်ခု ပေးအပ်ခြင်းသည် မကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှီခိုအားထားနိုင်သည့် အရာတစ်ခု ရှိလာသည်နှင့်အမျှ မျှော်လင့်ချက်သည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ဖွားလာပေမည်။

သို့သော် ဒီအရာအားလုံးသည် လုံလောက်သော ရေခဲသားရဲအသား ရှိနေခြင်းအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

၇၀ ပေါင်ကို ဖယ်ထားပြီး ၃-၅-၂ အချိုးဖြင့် ခွဲဝေပြီးနောက် ရှဟုန်သည် ရေခဲသားရဲအသား ၁၂၀ ပေါင် ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ရှိလေ့ကျင့်မှုအရှိန်အရ ထိုအသားများသည် ၁၅ ရက်ခန့်သာ လုံလောက်မည် ဖြစ်သည်။

ယွီဖုန်းတို့ ၅ ယောက်သည်လည်း တစ်ယောက်လျှင် ၁၂၀ ပေါင်စီ ရရှိခဲ့သည်။ ရှဟုန်၏ တွက်ချက်မှုအရ သူတို့၏ လေ့ကျင့်မှုနှုန်းနှင့်ဆိုလျှင် ယခုတစ်ကြိမ် ရရှိသော အသားပမာဏမှာ အဆင့်တက်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် ရေခဲသားရဲအသားမှာ လိုအပ်ချက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်၍ မရနိုင်သေးပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များသာ မဖြစ်ပေါ်သရွေ့ အနည်းဆုံးတော့ မီးရှူးငယ် ပြတ်လပ်သွားမည့် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

“သစ်စုဆောင်းတာကို မရပ်နဲ့... မီးရှူးငယ်တွေ ဆက်တိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်နေသရွေ့ အမဲလိုက်တာကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေအပေါ်ပဲ မူတည်တယ်... အားကောင်းတဲ့ကောင်နဲ့ တွေ့ရင် အလောတကြီး မလုပ်နဲ့... ရေခဲသားရဲတစ်ကောင်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တိုင်း အောင်မြင်မှုက မလွဲမသွေ ရလာလိမ့်မယ်..."

ရေခဲသားရဲအသားများကို ခွဲဝေပေးပြီးနောက် လူများသည် မီးပုံငယ်လေးများဘေးတွင် အသားကင်စားသောက်နေကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် လှိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး အသားကင်ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသားမစားခဲ့ရသူများ၊ သို့မဟုတ် ရေခဲသားရဲအသားကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးသူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ကြည်နူးဝမ်းမြောက်သည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာသည်။

သူတို့၏ ကျေနပ်အားရသော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ရှဟုန်၏ ရင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ညင်သာစွာ ထိခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်ဘဝတွင် အသားတစ်နပ်စားရခြင်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်တော့ ယင်းသည် ဤလူများအတွက် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခင်ဘဝတွင် သူသည် ALS ရောဂါကို ခံစားခဲ့ရပြီး ကမ္ဘာကြီးအပေါ် အလွန်အမင်း မကျေနပ်ခဲ့သလို မတရားဟုလည်း အပြစ်တင်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ အသက်ကိုပင် အဆုံးသတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ့အတွက် မတရားဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မဟာရှစခန်းရှိ ဒီလူများကော...

ကြောက်မက်ဖွယ် ဆောင်းရာသီကမ္ဘာထဲတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသည့် အခြားလူသားများ အတွက်ကရော...

ဒီစခန်းက လူသားများကရော တရားမျှတသည်ဟု ထင်နေကြမှာလား....

အမှောင်ထဲမှာ အသက်ရှင်နေရသူတွေက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ....

“ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ သူတို့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ များလား...”

………

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟာရှစခန်းတွင် လူတိုင်း အောင်ပွဲခံနေချိန်၌...

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော အပြင်ဘက်တွင် တာရှီစခန်း၏ သစ်ခုတ်သမားအဆင့်အဖွဲ့ဝင် ၁၂ ယောက်ကို ဦးဆောင်လာသော ရှီချင်းသည် မဟာရှစခန်း၏ နယ်မြေတစ်ဝိုက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပို၍ လေးနက်လာသည်။

“၃ ရက်ဆက်တိုက် ရှာနေတာတောင် အမွေးတစ်မျှင်တောင် မတွေ့ဘူး... အဘိုးကြီး တင်းတို့က အစာရှာဖို့တောင် အပြင်မထွက်တော့တာလား..."

ရှီတုန်းသည် အကြိမ်ကြိမ် အချည်းနှီး ရှာဖွေခဲ့ရသဖြင့် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။

အနီးတွင် ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝမ်မင်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရှိနေသည်။

သို့သော် ဝမ်မင်သည် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ အရှေ့ဘက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ရှီချင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ တောင်စောင်းကို ကျော်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်လား..."

ဝမ်မင်၏ စကားထွက်လာသည်နှင့် လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ရှီချင်းပင်လျှင် ချက်ချင်း မဖြေဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ စခန်းငယ်များအတွက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တည်နေရာကို လျှို့ဝှက်ထားခြင်းမှာ လူတိုင်း နားလည်ထားသည့် စည်းကမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

အရင်းအမြစ် ရှားပါးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူ့သဘာဝသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။

အစပိုင်းတွင် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော ပတ်ဝန်းကျင်၌ စခန်းပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ ရှိခဲ့သည်။

အစားအစာ ပေါများနေချိန်တွင်တော့ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ရေခဲသလင်းသီးနှင့် အခြားစားနပ်ရိက္ခာများ မရရှိနိုင်တော့သည့်အချိန်၊ လုံးဝလမ်းစပျောက်သွားသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လာသောအခါ လူသားများကိုယ်တိုင်က အစားအစာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ညအချိန်တွင် သစ်ခုတ်သမားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများသာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး ထိုအဆင့်ရှိ လူတစ်ယောက်က အခြားစခန်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လာလျှင် သံသယဝင်စရာ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် စခန်းက အားနည်းလေလေ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုလျှို့ဝှက်ထားလေလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တာရှီစခန်းနှင့် မဟာရှစခန်းသည် အိမ်နီးချင်းဖြစ်နေသဖြင့် မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားစေကာမူ တစ်ဖက်၏ တည်နေရာကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားကြသည်။

သို့ရာတွင် ဝမ်မင် အကြံပေးသည့်အတိုင်း မဟာရှစခန်းကို အမှန်တကယ် သွားရှာတွေ့သွားပါက နှစ်ဖက်အကြား အလွန်ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်ပေမည်။

မရည်ရွယ်ဘဲ အဆုံးမရှိသော ရန်ပွဲတစ်ခုအထိပင် ကြီးထွားသွားနိုင်သည်။

“မလိုဘူး... အဘိုးကြီးတင်းက အရင်တုန်းက ငါတို့ကို ကူညီဖူးတယ်... ငါလည်း သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူး...”

“နောက်ဆို ဒီလို လျှို့ဝှက်ကြံစည်တဲ့ အတွေးမျိုး မဝင်လာအောင် သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ ပေးလိုက်ရင် လုံလောက်ပြီ...”

ရှီချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်မင်၏ အကြံကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

စခန်းငယ်များအနေဖြင့် အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် အားလုံးသည် ရုန်းကန်ရှင်သန်နေရသူများသာ ဖြစ်လေသည်။

လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကို မဟာရှစခန်းက ရယူသွားခဲ့သည့်အတွက် သူ ဒေါသထွက်မိသည်မှာ မှန်သည်။

သို့သော် တရားမျှတစွာ ပြောရလျှင် တစ်ဖက်က သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်နစ်နာစေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ထို့အပြင် ယခင်က အမဲလိုက်ရာတွင် လူအင်အား မလုံလောက်သည့်အချိန်၌ ရှတင်းက သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။

အခြေအနေကို အကြီးအကျယ် ဖန်တီးရန် မလိုအပ်ပေ။

“ဟေ့... ဟိုဘက်မှာရှိတာ အဘိုးကြီးတင်း မဟုတ်ဘူးလား..."

ရှီချင်း အတွေးနက်နေစဉ် ရှီတုန်းက တောအုပ်အတွင်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ရုတ်တရက် အော်လိုက်လေသည်။

ရှီချင်းတို့သည် ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

တောအုပ်အတွင်း နက်နက်တွင် လူရိပ် ၁၀ ကျော်သည် သူတို့ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာနေကြောင်း အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်စိအမြင် အလွန်ကောင်းသော လေးသမားဖြစ်သည့် ရှီချင်းသည် ချက်ချင်းပင် လူ ၁၃ ယောက်ရှိကြောင်း ခွဲခြားသိမြင်လိုက်သည်။

မဟာရှစခန်း၏ သစ်ခုတ်သမားအဆင့်အဖွဲ့တွင် ရှတင်းအပါအဝင် စုစုပေါင်း ၁၃ ယောက် ရှိသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော လူကို သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှီချင်းလည်း ချက်ချင်း အတည်ပြုနိုင်သွားခဲ့သည်။

“အဘိုးကြီးတင်းပဲ... နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ကို ရှာတွေ့ပြီ... ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြ..."

နောက်ဆုံးတွင် အဓိကအဖွဲ့ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြမို့ ရှီတုန်း၊ ဝမ်မင်နှင့် ကျန် ၁၀ ယောက်တို့သည် ချက်ချင်း ရှီချင်း၏ နောက်သို့ လိုက်သွားကြလေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ရှတင်း ဖြစ်နေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်သူသည် ရှတင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ရသည့်အခါ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ညီအစ်ကိုကြီး ၃ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းနှင့် လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းတို့က တာရှီစခန်းမှ လူအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး ဒေါသများ အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ကြသည်။

“အဘိုးကြီးတင်း၊ အိမ်နီးချင်းအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ပြီးမှ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့...”

ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ရှိနေသေးသော ရှီချင်းနှင့် မတူဘဲ ရှီတုန်းနှင့် ဝမ်မင်တို့ကတော့ အလွန် တည့်တိုးဆန်ပြီး ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

“ရှတင်း၊ အဲဒီ လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ရဲ့ အသား ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ... အခု ချက်ချင်း ငါတို့ကို ပေးလိုက်… မဟုတ်ရင် ငါ့မြှားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

“ငါတို့ ညီအစ်ကိုကြီး ၃ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်... မင်းကတော့ လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကို ယူသွားမယ်ဆိုတာတောင် ကြိုမပြောခဲ့ဘူး... ဒီနေ့ အဖြေမပေးရင် ဒီနေရာကနေ ပြန်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့..."

သို့သော် သူတို့ ၃ ယောက် ပြောပြီးသည့်တိုင် ရှတင်းနှင့် သူ၏ နောက်မှ လူ ၁၂ ယောက်မှာ တုံ့ပြန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ရှတင်းတို့အုပ်စုသည် သူတို့ကိုသာ မျက်နှာမူ၍ ငေးကြည့်နေကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှတင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် တာရှီစခန်းမှ လူများ၏ အမြင်တွင် ထိုအပြုံးသည် အလွန်ထူးဆန်းပြီး ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အပြုံးမှာ ပုံမှန်လို ထင်ရသော်လည်း မျက်နှာနှင့် မလိုက်ဖက်ဘဲ အတင်းဆွဲတင်ထားသည့် အပြုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှီချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူ မပြောရသေးမီမှာပင် ရှီတုန်းက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ၂ လှမ်းတိုးသွားကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ဘာရယ်နေတာလဲ... နားပင်းနေတာလား..."

သို့သော် အဆဲခံရသည့်တိုင် ရှတင်းတို့မှာ တုံ့ပြန်မှု လုံးဝမရှိပေ။

ရှတင်း၏ တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် သူ၏နောက် အရိပ်များကြားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော သစ်ခုတ်သမားအဆင့်အဖွဲ့ဝင် ၁၂ ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှီချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကန်ကြောင်း အလိုလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ရွှီး...

အပ်တစ်ချောင်း လေကို ထိုးဖောက်သွားသည့်အလား စူးရှသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ရှီချင်း၏ မျက်နှာအရောင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်ကာ လေးကို တင်၍ မြှားအသင့်ပြင်ရင်း ကျန်သူများကို အော်လိုက်တော့သည်။

“မဟုတ်တော့ဘူး။ အားလုံး ချက်ချင်း ဆုတ်ကြ..."

သို့သော် အားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့တော့သည်။

နောက်ဆုတ်ရာတွင် အနှေးဆုံးဖြစ်သော လူ ၃ ယောက်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှု လုံးဝမရှိတော့ပေ။

သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်လုံးအိမ်များ ပြန့်ကားနေပြီး မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြားတွင် အနီရောင် အစက်သေးသေးလေးတစ်စက်စီ ပေါ်နေပြီး ထိုအနီစက်လေးများမှ သွေးများ တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာလေသည်။

အလောင်း ၃ လောင်း ခွန်အားမဲ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သဖြင့် ရှီချင်းနှင့် ကျန်သူများ၏ မျက်နှာများထက်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တော့သည်။