အခန်း ၂၅

အခန်း (၂၅) - မိုအော့တောင် မြို့ ၉ မြို့

လော်မင်၏ လှံရှည်မှာ အရှည်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ပထမဆုံး ထိုးစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အလွန်ထက်မြက်သော လှံသွားသည် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ တစ်လက်မပင် ထပ်မံ မတိုးနိုင်တော့ပေ။

သို့ရာတွင် လော်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသည့် အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပေါ်လာခဲ့ပေ။

သူ့အနေဖြင့် မိမိ၏ လှံသည် ရန်သူ၏ အသားကို မထိုးဖောက်နိုင်ကြောင်း ကြိုတင် သိရှိထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဟူ၏ ယန်လင်းဓားသည်လည်း သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ ခြေထောက်များကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

ချွမ်း...

ထိုဓားချက်သည် ကံမကောင်းစွာဖြင့် အသံတစ်ချက်သာ ထွက်ပေါ်လာစေပြီး ဘာမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံး၌ ဓားရှည်က ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်းဖြတ်တော့မည့် အခိုက်အတန့်ရောက်မှသာ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဦးခေါင်းကို အရင်စောင်း၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ညာလက်မှ လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ဘုန်း...

ကရက်...

ရုတ်တရက် မြေကြီးတုန်ခါ တောင်များပြိုကျသကဲ့သို့ အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူ ၄ ယောက်နှင့် အနီးဆုံးရှိ သစ်ပင်ကြီးလည်း ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလာခဲ့သည်။

မကြာမီ ထိုသစ်ပင်ကြီးသည် အမြစ်များကို မြေကြီးထဲမှ ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ သစ်ကိုင်းများသည် လူ့လက်မောင်းများလို ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယပင်၊ တတိယပင်မှစ၍ အနီးအနားရှိ ၈ ပင်မြောက် သစ်ပင်အထိ အားလုံး အသက်ဝင်လာကြပြီး အမြစ်များကို ဆွဲနုတ်ကာ သစ်ကိုင်းများဖြင့် အလယ်ဗဟိုသို့ လျင်မြန်စွာ စုရုံးလာကြသည်။

သစ်ပင် ၈ ပင်၏ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ကိုင်းများသည် မြွေများနှင့် မိစ္ဆာများကဲ့သို့ လူ ၃ ယောက်ထံသို့ ဆန့်ထွက်လာပြီး ထွက်ပြေးရန် နေရာမကျန်အောင် လုံးဝ ဝိုင်းပိတ်လိုက်ကြသည်။

အခိုက်အတန့်လေးတင်ကပင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ဝိုင်းရံထားသည်မှာ လူ ၃ ယောက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ် အခြေအနေများ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လော်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသော်လည်း လီဟူကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဓားကိုင်ထားသော လူငယ်ကိုသာ လှမ်းကြည့်ကာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ဒီမှာ ပိတ်မိနေရင် ဒုက္ခများလိမ့်မယ်... အရင်ဆုံး ဒီသစ်ပင်တွေကို ဖောက်ထွက်ကြ..."

လူငယ်၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် လော်မင်နှင့် လီဟူတို့ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြလေသည်။

တစ်ယောက်က လှံရှည်ကို ဆွဲ၍ ထိုးစိုက်ကာ တိုက်ခိုက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ယန်လင်းဓားကို ဘယ်ညာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များ ပြတ်တောက်ကုန်သည်။

လူငယ်ကတော့ ပို၍ပင် ထူးခြားသည်။ သူ၏ ဓားရောင်များ ကခုန်လာသည်နှင့် သစ်ကိုင်းများ၊ နွယ်ပင်များကိုသာမက သစ်ပင်ကြီး ၃ ပင်၊ ၄ ပင်၏ ပင်စည်များကိုပင် တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် လူငယ်၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် တွန့်ကွေးသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိသည့်အလား သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့ရသည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ပေ။

“ငါတို့ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီ... ဒီသစ်ပင်တွေကို ရုပ်သေးအဖြစ် မဖန်တီးရသေးဘူး..."

သူ၏ စကားကို သက်သေပြသကဲ့သို့ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းနေသော သစ်ပင်များသည် ချက်ချင်း အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့သွားပြီး သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များ အားလုံး ပြုတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

မိမိတို့ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်ပြီး လော်မင်က စိတ်သက်သာရာ ရတော့မည့်အချိန်တွင် လူငယ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်... အခုကတည်းက ဝမ်းမသာနဲ့ဦး...”

“ဒီလှည့်ဖြားမိစ္ဆာက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သစ်ပင် ၈ ပင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ....”

“သူသာ အဆင့်တက်သွားရင် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောပတ်ဝန်းကျင်က မင်းတို့စခန်းတွေအတွက် အသက်ရှင်ဖို့ နေရာတောင် ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လော်မင်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများလည်း ပေါ်လာသည်။

သူ စကားပြောတော့မည့် အချိန်တွင် ရှီချင်းသည် လူ ၄ ယောက်ကို ဦးဆောင်၍ အပြေးရောက်လာခဲ့သည်။

လူ ၃ ယောက်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် ၅ ယောက်စလုံး ချက်ချင်း ဒူးထောက်၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဦးချလိုက်ကြသည်။

“တာရှီစခန်းမှ ရှီချင်းသည် အသက်ကယ်ပေးသော ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး... အရှင် ၂ ပါးနှင့် ခေါင်းဆောင်လော်အား အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်..."

လော်မင်သည် မူလက စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသော်လည်း ရှီချင်း၏ အမူအရာကို မြင်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ့ကို ထူမပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှီ... ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ... အဲဒီ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ငါလည်း မယှဉ်နိုင်ဘူး... ကျေးဇူးတင်ရမှာက ပေရှိုးစခန်းက အရှင် ၂ ပါးကိုပါ..."

ရှီချင်းသည် ထိုလူ ၂ ယောက်ကို မသိကြောင်း သတိရသဖြင့် သူတို့၏ အမည်များကို ဆက်လက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီအရှင်က ယန်နင်၊ ဒီအရှင်က လီဟူပါ..."

ပေရှိုးစခန်းလား...

တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော စခန်းအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှီချင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကျန် ၄ ယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ၃ ကြိမ်စီ ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

အစောပိုင်းကတည်းက လော်မင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထိုလူ ၂ ယောက်ထက် နိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း လော်မင်က သူတို့ကို အရှင်ဟု ခေါ်ဝေါ်သည်ကို ကိုယ်တိုင်ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားဆဲ ဖြစ်သည်။

လော်မင်သည် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ်ခုတည်းသော အလယ်အလတ်စခန်းဖြစ်သည့် ရိုဂယ်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သလို မြေတူးသမားအဆင့်တွင် အားအကောင်းဆုံး ပညာရှင်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူပင်လျှင် သူတို့ကို အရှင်ဟု ခေါ်နေခဲ့သည်။

ဒါဆို ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ ပိုင်ဆိုင်သော ပေရှိုးစခန်းသည် ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိနေတာလဲ...

စခန်းကြီးလား...

ဧရာမစခန်းလား...

ဗဟုသုတ နည်းပါးလွန်းသဖြင့် ရှီချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုခန့်မှန်းချက် ၂ ခုသာ ပေါ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှီချင်းတို့ ၅ ယောက်သာမက လော်မင်ပင် သတိမထားမိခဲ့သည်မှာ စခန်းဟူသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ ၂ ယောက်စလုံး မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်သွားပြီး အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု မျက်ဝန်းထဲတွင် လက်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရာကို ရှင်းပြရန်ပင် မထိုက်တန်ဟု ယူဆသည့်အလား သူတို့ ၂ ယောက်က ဘာမျှ မပြောခဲ့ကြပေ။

“အရှင်တို့... သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ဘာကြောင့် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာလို့ ခေါ်တာလဲဆိုတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရနိုင်မလား...”

“ပြီးတော့ သူသာ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို တက်သွားရင် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောပတ်ဝန်းကျင်က စခန်းတွေ ဘာကြောင့် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောရတာလဲ... အရှင်တို့ ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးပါ..."

ရှီချင်းတို့ကို ထူမပြီးနောက် လော်မင်သည် ရင်ထဲမှ သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူ၏ မေးခွန်းများကြောင့် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ ၂ ယောက်စလုံး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

လီဟူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံထဲတွင် အထင်သေးမှုများ အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒီလောက် မသိနားမလည်ဘဲ ရေခဲချောက်နက်မှာ ဒီနှစ်တွေအထိ ဘယ်လို အသက်ရှင်လာခဲ့ကြတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်ဘူး..."

ယန်နင်က လော်မင်အပါအဝင် လူတိုင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော သားရေစကတ်များကို မြင်လိုက်သည့်အခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်လေသည်။

“ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေထိုင်နေရတာဆိုတော့ သူတို့ကို အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး... ရေခဲချောက်နက်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မင်းတို့ ပထမဆုံး ကြားဖူးတာ ဟုတ်တယ်မလား...”

လော်မင်၊ ရှီချင်းနှင့် ကျန်သူများအားလုံး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

အမှန်ပင် သူတို့သည် ရေခဲချောက်နက်ဆိုသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသလို ဘာကို ဆိုလိုမှန်းလည်း မသိကြပေ။

ရေခဲချောက်နက် ဟူသော အမည်မှာ သူတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံးကို နားလည်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“ဒီကမ္ဘာကို ရေခဲချောက်နက်လို့ မဟာအရှင် ယန်ကျွင်းက ပေးထားတဲ့ အမည်ပဲ... ဒီနာမည်ကို မိုအော့တောင်၏ တောင်ဘက်ခြမ်းရှိ မြို့ ၉ မြို့က လူသားအားလုံး အသိအမှတ်ပြုထားပြီးသား ဖြစ်တယ်... အခုကစပြီး မင်းတို့လည်း ဒီနာမည်ကို မှတ်ထားရမယ်...”

ယန်ကျွင်းကို ပြောဆိုသည့်အခါ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးစားကိုင်းရှိုင်းမှုများ၊ ကြည်ညိုမှုများ အပြည့်ပေါ်လာသည်။

ဤမျှ အားကောင်းသော လူ ၂ ယောက်ကပင် ထိုသို့သော အမူအရာကို ပြသနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော်မင်၊ ရှီချင်းနှင့် အခြားသူများသည် ထိတ်လန့်ရုံသာမက စိတ်ဝင်စားမှုလည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာကြလေသည်။

“အရှင်တို့... မိုအော့တောင် မြို့ ၉ မြို့ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ သိခွင့်ရနိုင်မလား...”

လော်မင်သည် မူလက ယန်ကျွင်းအကြောင်း မေးလိုခဲ့သော်လည်း ယန်ဟူသော စကားလုံးကို ပြောမိသည်နှင့် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသော အကြည့်များကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ ချက်ချင်း မေးခွန်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး မိုအော့တောင်နှင့် မြို့ ၉ မြို့အကြောင်းကိုသာ မေးလိုက်လေသည်။

“မဟာအရှင်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မထည့်ဘဲ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်တာက ရေခဲချောက်နက်မှာ သေဒဏ်ထိုက်တဲ့ ပြစ်မှုပဲ... မင်း မသိနားမလည်လို့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ရဲရင်တော့ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

မဟာအရှင်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို မထည့်ဘဲ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သေဒဏ်ထိုက်သည်။

လော်မင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

ယန်နင်၏ အသံထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသောကြောင့် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“လော်မင်က မသိနားမလည်လို့ မရိုမသေ ပြောမိတာပါ။ အရှင်တို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ယန်နင်က သူ၏ တောင်းပန်မှုကို မြင်ပြီးနောက် ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရှင်းပြမှုကို ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည်။

“မိုအော့တောင်တန်းဟာ ရေခဲချောက်နက် တောင်ဘက်မှာရှိတဲ့ အကြီးဆုံး တောင်တန်းဖြစ်ပြီး အဆုံးအစ မမြင်နိုင်အောင် ရှည်လျားတယ်... အခုထိ သိထားသလောက်တော့ လူသားစခန်းအားလုံးဟာ ဒီတောင်တန်းရဲ့ တောင်ဘက်ခြမ်းမှာပဲ တည်ရှိနေကြတယ်... မြို့ ၉ မြို့ဆိုတာကတော့...”

ထိုသို့ပြောရင်း ယန်နင်က ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လော်မင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အပြုံးဖျော့ဖျော့ တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

“မိုအော့တောင် တောင်ဘက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ အကြီးဆုံး စခန်း ၉ ခုကို ဆိုလိုတာပဲ..."

အကြီးဆုံး စခန်း ၉ ခုလား...

လော်မင်၊ ရှီချင်းနှင့် ကျန်သူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လော်မင်က စမ်းသပ်သည့် သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီ ၉ ခုက... လူဦးရေ ၅,၀၀၀ ကျော်ရှိတဲ့ ဧရာမစခန်းတွေကို ဆိုလိုတာလား..."

“ဟား... ဟား... ဟား... ဟား...”

လော်မင်၏ မေးခွန်းကြောင့် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ ၂ ယောက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ရယ်သံများထဲတွင် လော်မင်၏ မသိနားမလည်မှုအပေါ် အထင်သေးမှုများ အပြည့်ပါဝင်နေလေသည်။

ထိုအရာကြောင့် လော်မင်မှာ အလွန် အရှက်ရသွားသော်လည်း ဘေးတွင်သာ အားတင်း၍ ပြုံးနေရတော့သည်။

ရှီချင်းကတော့ သူ့ကို သနားသည့် အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

အရှက်ရနေကြသော်လည်း ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ ပြောသော အကြီးဆုံး စခန်း ၉ ခု၏ အရွယ်အစားကို သိချင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လီဟူက ရယ်မောပြီးနောက် သူတို့၏ သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

“မိုအော့တောင် တောင်ဘက်ခြမ်းက မြို့ ၉ မြို့တိုင်းမှာ လူဦးရေ ၁၀၀,၀၀၀ ကျော် ရှိတယ်..."

၁၀၀,၀၀၀ ကျော်လား...

ထိုကိန်းဂဏန်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လော်မင်၊ ရှီချင်းနှင့် ကျန် ၄ ယောက်စလုံး အံ့ဩမှင်သက်သွားကြပြီး စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

“ပြီးတော့ ငါတို့က မြို့ ၉ မြို့ထဲက တစ်မြို့ဖြစ်တဲ့ ပေရှိုးမြို့က လာတာပဲ..."

သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်သွားသည့်အလား လီဟူလည်း ခေါင်းကို မြင့်မြင့်မော့ထားပြီး မျက်နှာအပြည့် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။