အခန်း ၂၈

အခန်း (၂၈) - အသက်ရှင်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး

“အစ်ကိုကြီး...”

ရှချွမ်သည် အလျင်စလို ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး မတော်တဆ ရှဟုန်ကို အစ်ကိုကြီးဟု ထပ်မံခေါ်မိသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် ရှဟုန်၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အမြန်ပြင်လိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ သဘောထားက အရင်လိုပဲ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်... ရေခဲသားရဲအသားရဲ့ ၁၀ ပုံ ၉ ပုံကို အပြင်ထွက် အမဲလိုက်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဝေပေးပြီး ကျန်တဲ့ ၁၀ ပုံ ၁ ပုံကိုပဲ အခြားသူတွေကို ဝေပေးသင့်ပါတယ်...”

“ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ပိုမြန်မြန် အားကောင်းလာမယ်၊ ဖမ်းမိတဲ့ သားကောင်လည်း ပိုများလာမှာပါ...”

တစ်ဖက်တွင် ယွမ်ချန်လည်း ဝင်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“နောက်ပြီး ရေခဲသလင်းသီးကို တစ်ယောက်ကို တစ်နေ့ ၂ လုံးဝေတာက များလွန်းတယ်... အရင်လိုပဲ တစ်ယောက်ကို တစ်နေ့ ၁ လုံးပဲ ပြန်ဝေသင့်တယ်... အဲဒါနဲ့လည်း အသက်ဆက်ရှင်နိုင်ပါတယ်...”

“ရေခဲပင်ကြီး ၃ ပင်ကလည်း အသီးအသစ် မသီးသေးဘူး... အခုလို သုံးစွဲနေရင် တစ်လကျော်လောက်ပဲ ခံတော့မယ်... အဲဒီအချိန်ထိ အသီးအသစ် မသီးသေးဘူးဆိုရင် ပြဿနာကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

အမှန်တကယ်တွင် လူတိုင်းက ယခင်စနစ်ကို ပြန်သုံးလိုကြသည်။

ရှဟုန်လည်း ထိုအချက်ကို အစကတည်းက သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူအပါအဝင် ယခု စခန်းထဲတွင် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် ၈ ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ရှတင်း ရှိနေခဲ့သည့် အချိန်နှင့်လည်း သိပ်မကွာတော့ပေ။

သစ်ခုတ်အဖွဲ့လည်း ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခင်စနစ်ကို ပြန်အသုံးပြုသင့်သည်ဟု ထင်ကြခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

ယွမ်ချန်၊ ယွီဖုန်းတို့သာမက သူ၏ညီ ရှချွမ်ပင်လည်း ထိုအတိုင်း တွေးနေသည်။

ရှဟုန်က ချက်ချင်း အဖြေမပေးသေးဘဲ လူတိုင်းကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ၇ ယောက်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ မေးချင်တယ်...”

“အသက်ရှင်ဖို့...” ရှချွမ်က ပထမဆုံး ဖြေလိုက်လေသည်။

“အသက်ရှင်ဖို့၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အမေကို ဝဝလင်လင် စားနိုင်စေဖို့...”

“အသက်ရှင်ဖို့၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ညီလေးလည်း အသက်ရှင်နိုင်ဖို့...”

“ကျွန်တော့်ညီမကို ကာကွယ်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့...”

...

လူ ၇ ယောက်၏ အဖြေများ မတူညီသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ တူညီကြသည်။ အားလုံး၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အသက်ရှင်ရန်နှင့် မိမိချစ်ခင်သူများကို ကာကွယ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့က နေ့တိုင်း အသက်စွန့်ပြီး အမဲလိုက်နေစရာ ဘာလိုသေးလဲ... အပြင်ထွက်ပြီး ရေခဲပင်ကြီးရှာ၊ ရေခဲသလင်းသီးခူးရုံနဲ့ မပြီးဘူးလား...”

ရှဟုန်၏ မေးခွန်းကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပိုအားကောင်းလာမှပဲ အသက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး သိထားကြလို့ပဲ... ဟုတ်တယ်မလား...”

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါ ပထမဆုံး နှင်းမွေးကောင်ကို သတ်မိတုန်းက မင်းတို့ကို မဝေသင့်ခဲ့ဘူး... ရေခဲသားရဲသွေးနဲ့ အသားအားလုံးကို ငါတစ်ယောက်တည်း စားလိုက်ရင် ပိုမြန်မြန် အားကောင်းလာပြီး ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မှာပဲ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှက်ရွံ့သည့် အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

“ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ပိုအားကောင်းလာပြီး အသက်ရှင်ဖို့ပဲ...မင်းတို့လည်း ဒီလိုပဲ... ပြီးတော့... သူတို့ဆိုရင် ပိုတောင် ဒီလိုပဲ...”

သူတို့ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် ရှဟုန်သည် စခန်းထဲရှိ မီးပုံဘေးတွင် စုဝေးနေသော လူများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းတို့အားလုံး ငါနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြတော့ ရေခဲသားရဲတွေက ငါတို့ထက် ဘယ်လောက် အားကောင်းတယ်ဆိုတာ မြင်ပြီးသား ဖြစ်မှာပဲ...”

“ဒါကြောင့် ငါတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အားကိုးတာဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ ၈ ယောက်ကိုပဲ အားကိုးတာဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ အာမခံလို့ မရဘူး...”

ရှဟုန်က ခဏရပ်ပြီး ထပ်ပြောသည်။

“၁၃ ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး... မဟုတ်ရင် ငါတို့အဖေတို့အဖွဲ့ ဘာလို့ အန္တရာယ်ကြုံခဲ့ရမှာလဲ....”

“ငါ မင်းတို့ကို ရေခဲသားရဲအသား ဝေပေးတာက ငါတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အင်အားနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ ငါသိလို့ပဲ.... ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို အမြန်ဆုံး အဆင့်တက်စေချင်တယ်...”

“ဒီလိုဆိုရင် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် ရောက်တဲ့သူ ပိုများလာမယ်၊ အပြင်ထွက်တဲ့အခါလည်း ပိုလုံခြုံလာမယ်... သစ်ခုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမဲလိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရရှိတဲ့ အကျိုးအမြတ်လည်း ပိုများလာလိမ့်မယ်...”

“အခု ငါက စခန်းထဲက တခြားလူငယ်တွေကို ရေခဲသားရဲအသား အများစု ဝေပေးနေတာလည်း အရင်တုန်းကနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တူတူပဲ... စခန်းထဲမှာ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် ရောက်တဲ့သူတွေ ပိုများလာစေဖို့၊ ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့ကို ပိုကြီးလာစေဖို့ပဲ...”

ရှဟုန် စကားဆုံးသွားချိန်တွင် လူတိုင်း အတွေးနက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖွဖွချလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤအရာအားလုံးသည် အကျိုးအမြတ်ခွဲဝေမှု ပြဿနာသာ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ကျိုးအတွက် စဉ်းစားခြင်းသည် လူသားတို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ထိုအကျိုးအမြတ်က မိမိ၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည့်အခါ ဖြစ်သည်။

ရှတင်း၏ ယခင်စည်းမျဉ်းများမှာ မှားယွင်းခဲ့လို့လား...

အမှန်တော့ မမှားပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပေမည်။

ထိုစဉ်က မဟာရှစခန်းတွင် အမဲလိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ရေခဲသားရဲအသားမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။

လူများပြီး အသားနည်းသဖြင့် ရှတင်းအနေဖြင့် သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင်များကိုသာ ဦးစားပေး ထောက်ပံ့ရသည်။

ယခုအခြေအနေမှာတော့ မတူတော့ပေ။

ရေခဲသားရဲများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် မီးရှူးငယ် ရှိလာပြီးနောက် စခန်းတွင် အခြေခံ အမဲလိုက်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ရေခဲသားရဲအသားသည် ပေါများလှသည်ဟု မဆိုနိုင်သေးသော်လည်း ယခင်ထက် များစွာ ပိုများလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်တွင် ယခင်စနစ်ကိုသာ ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆက်လက်ကျင့်သုံးနေမည်ဆိုပါက လူအများ မကျေနပ်ရုံသာမက စခန်း၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကိုလည်း များစွာ နှောင့်နှေးစေပေလိမ့်မည်။

လွယ်ကူသည့် သဘောတရားတစ်ခုကို ဥပမာပေးရလျှင် ယခု ရှဟုန်သည် သစ်ခုတ်သည့်အလုပ်မှ လွတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု အပြင်ထွက်တိုင်း သစ်ခုတ်ခြင်းကို ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့က တာဝန်ယူကြပြီး၊ သူကတော့ မြေပြင်အနေအထားကို စူးစမ်းခြင်းနှင့် ရေခဲသားရဲများကို ရှာဖွေခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လေသည်။

အနာဂတ်တွင် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် လူဦးရေ လုံလောက်လာသည်နှင့် စခန်းသည် အဖွဲ့ ၂ ဖွဲ့အဖြစ် ခွဲနိုင်မည်ကို ကြိုမြင်နိုင်ပေသည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အမဲလိုက်ရန် သီးသန့်တာဝန်ယူမည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဖွဲ့က သစ်ခုတ်ရန် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရေခဲသလင်းသီးခူးသည့်အဖွဲ့၊ မြေပြင်စူးစမ်းသည့်အဖွဲ့တို့ကိုပင် သီးသန့်ဖွဲ့စည်းနိုင်သေးသည်။

မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမဆို ရရှိသည့် အကျိုးအမြတ်ကို တိုးမြှင့်လိုပါက တာဝန်ခွဲဝေမှု ရှိရမည်၊ ကဏ္ဍအသီးသီး ခွဲခြားထားရမည်၊ တစ်ဦးချင်းစီက မိမိတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်မှသာ အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤသဘောတရားသည် ယခင်ဘဝတွင် အလွန်နားလည်လွယ်သော်လည်း ယခုတော့ ရှဟုန်အနေဖြင့် သူတို့ နားလည်နိုင်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် စိတ်ရှည်ရှည် ရှင်းပြပေးရသည်။

“ရေခဲသားရဲတွေက အားကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ယွီဖုန်း၊ လင်ခိုင်တို့လို အဆင့်တက်တဲ့သူ များလာလေလေ ငါတို့ရဲ့ အမဲလိုက် အောင်မြင်နှုန်းလည်း မြင့်လာတယ်ဆိုတာ သတိထားမိကြလား... ဒီနေ့ ရှုနင်လည်း အဆင့်တက်သွားပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ရဲ့ အောင်မြင်နှုန်းက ပိုမြင့်လာနိုင်တယ်...”

“မင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်... သစ်ခုတ်သမားအဆင့် လူ ၂၀၊ ၃၀၊ ဒါမှမဟုတ် ၄၀၊ ၅၀ လောက် ရှိလာမယ်ဆိုရင် ငါတို့က အရေအတွက်အသာစီးနဲ့ နှင်းမွေးကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေပဲဖြစ်ဖြစ် အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒီအချိန်ကျရင် ရေခဲသားရဲအသား မရှိမှာကိုရော စိုးရိမ်နေဦးမှာလား...”

ထိုစကားကြောင့် ရှချွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကြသည်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့သည် ရှဟုန်နှင့်အတူ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြပြီး အမဲလိုက်ရာတွင် အောင်မြင်နှုန်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြလေသည်။

အမှန်ပင် လူများလေလေ အောင်မြင်နှုန်း မြင့်လေလေ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ရှဟုန်၏ နောက်ဆုံးစကားဖြစ်သည့် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် လူ ၄၀၊ ၅၀ ဖြင့် ရေခဲသားရဲများကို အရေအတွက်အသာစီးဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟူသည့် အယူအဆက သူတို့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောစေခဲ့သည်။

ဤကာလအတွင်း သူတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့သည့် ရေခဲသားရဲများမှာ နှင်းမွေးကောင်နှင့် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ ၂ မျိုးသာ ဖြစ်သည်။

အမျိုးအစား နည်းပါးသော်လည်း ထိုသားရဲ ၂ မျိုး၏ အလေ့အထ၊ စွမ်းအားနှင့် ထူးခြားချက်များကိုတော့ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြလေသည်။

နှင်းမွေးကောင်သည် အားကောင်းသော်လည်း အလေးချိန်မှာ ပေါင် ၁၀,၀၀၀ ခန့်သာ ရှိသည်။ အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ၏ အားသာချက်မှာ အင်အားမဟုတ်ဘဲ အမြန်နှုန်းဖြစ်သည်။

ရှဟုန် ပြောသည့်အတိုင်း သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သူ ၄၀၊ ၅၀ ယောက်သာ ရှိလာပါက ထိုသားရဲ ၂ မျိုးကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်အနိုင်ယူရန် ပြဿနာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“နောက်ပြီး အခု ငါပြောမယ့် စကားကို ကောင်းကောင်း မှတ်ထားကြ...”

ရှဟုန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး မီးပုံဘေးရှိ လူများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက မင်းတို့ ပြောခဲ့ကြတယ်... ညီအစ်ကို၊ ညီအစ်မ၊ အမေ... ကိုယ့်မိသားစုကို ကာကွယ်ချင်တယ်လို့... ဒါက ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မင်းတို့ မှတ်ထားစေချင်တယ်... အပြင်လောကက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်... ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အပြင်ထွက်တိုင်း၊ အမဲလိုက်တိုင်း အသက်ရှင်ပြန်လာမယ်လို့ အာမခံလို့ မရဘူး....”

“တစ်နေ့နေ့မှာ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ မတော်တဆ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်... အဲဒီလူတွေထဲမှာ မင်းတို့ရဲ့ ချစ်ရတဲ့သူတွေလည်း ရှိနေမှာပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ရေခဲသားရဲအသား မဝေပေးသင့်ဘူး၊ ရေခဲသလင်းသီးကိုလည်း တစ်နေ့ ၁ လုံးပဲ ပေးသင့်တယ်လို့ ပြောလာရင်... ငါ့ကို သဘောတူပေးစေချင်တာလား...”

နောက်ဆုံး မေးခွန်းကို ပြောချိန်တွင် ရှဟုန်က အသံကို ပို၍ လေးနက်စေခဲ့သည်။

ထိုမေးခွန်းသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ လူ ၇ ယောက်လုံး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တုန်ခါသွားစေလေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ မိမိတို့၏ အတွေးများ မည်မျှ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး အမြော်အမြင်ကင်းမဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် စည်းမျဉ်းပြောင်းရန် အဆိုပြုခဲ့သည့် ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့သည် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှုအပြည့် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ငါတို့ဟာ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်တယ်... ဒါကြောင့် ကိုယ့်အကြောင်းပဲ တွေးနေလို့ မရဘူး... ရေခဲသားရဲအသားက အရေးကြီးတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူကို ပိုအားကောင်းလာစေလို့ပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ လူနည်းနည်းပဲ အားကောင်းလာရင် အရင် သစ်ခုတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို မင်းတို့အားလုံး မြင်ခဲ့ပြီးသားပဲ...လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ တွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ငါတို့မှာ ပြန်တိုက်နိုင်တဲ့ အင်အားတောင် မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခံရဖို့ပဲ စောင့်နေရတယ်...”

“ဒါကြောင့် ငါတို့ မြှင့်တင်ရမှာက စခန်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အင်အားပဲ... စခန်းထဲက လူတိုင်း သစ်ခုတ်သမားအဆင့်ကို ရောက်တဲ့နေ့ကျရင် ငါတို့ ရေခဲသားရဲတွေကို ကြောက်နေဦးမှာလား...”

“အဲဒီအချိန်ကျရင် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာတွေ ရောက်လာရင်တောင် ငါတို့မှာ ပြန်တိုက်နိုင်တဲ့ အင်အား ရှိနေပြီ... ပြီးတော့ ငါပြောတဲ့ တစ်စုတစ်စည်းဆိုတဲ့ အထဲမှာ မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုတွေလည်း ပါဝင်တယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့....”

ရှဟုန်သည် ထိုစကားများကို စိတ်ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောခဲ့လေသည်။

ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း၏ ရှက်ရွံ့မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ ရှဟုန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များလည်း ပို၍ ယုံကြည်မှုအပြည့် ဖြစ်လာကြသည်။

သူတို့ သတိမထားမိလိုက်သည်မှာ မီးပုံဘေးရှိ လူအများအပြားသည် ရှဟုန်၏ စကားများကို နားထောင်ရန် တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာကြပြီး မျက်နှာတိုင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အသက်ရှင်ဖို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... ငါတို့ဟာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ နေထိုင်ရမယ်...”

“ငါတို့က လူသားတွေ... အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရတဲ့ သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလို သတ္တဝါတွေက ရေခဲသားရဲတွေနဲ့ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာတွေပဲ...”

“တစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့အားလုံး မဟာရှစခန်းရဲ့ ရှေ့မှာ၊ ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေရမယ့်နေ့ကို ငါ မြင်ချင်တယ်...”