အခန်း ၄၅၇

အခန်း (၄၅၇) သားရဲကမ္ဘာ

​ထိုမေးခွန်းက လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ချက်ချင်း မီးမွှေးပေးလိုက်၏။

​မျက်လုံးအစုံ သုံးဆယ်က မီးမောင်း ခြောက်ဆယ်ကဲ့သို့ ချန်ချင်းအပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်လာပြီး သိချင်စိတ်များနှင့် မျှော်လင့်တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြရသည်။

​ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးက ဉာဏ်ကောင်းသူများဖြစ်ကြပြီး အလွန် ဉာဏ်မြန်ကြချေသည်။

​ဒါရိုက်တာကျန်းက ပထမဆုံး ဝန်ထမ်းကို ခန့်အပ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက် ဆိုတာလည်း ရှိလာဦးမည်သာ။

​အကယ်၍ သူတို့က ဝန်ထမ်းရွေးချယ်ရေး စံနှုန်းများကိုသာ သိထားခဲ့မည်ဆိုလျှင်... ဝေဝါးသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုလောက်ပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ အနာဂတ်တွင် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိလာမည် ဖြစ်၏။

​အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းက လူတန်းစားအလွှာများကို ကျော်လွန်သွားနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး ဖြတ်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ဘဝပြောင်းသွားစေမည့် အရာပင်။

​ခရီးသွား ၃၀ ၏ စူးရှသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချန်ချင်းက ယဉ်ကျေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ရယ်ချင်သလို ငိုချင်သလို ဖြစ်နေရသည်။

​ဤမေးခွန်းကို သူ ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်၏။

​သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ဝက် အတည်တစ်ဝက် လေသံဖြင့် အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသော အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

​"ဒါရိုက်တာကျန်း လူရွေးတဲ့နေရာမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ စံနှုန်းတွေ ဘာမှမရှိပါဘူး... အဓိကကတော့ စကားတစ်ခွန်းတည်းပါပဲ... အမြင်ကြည်ညိုပြီး ရေစက်ပါဖို့ပါပဲ..."

​"အမြင်ကြည်ညိုပြီး ရေစက်ပါဖို့..."

​ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် ကားခန်းလေးထဲတွင် ညည်းတွားသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

​"မလုပ်ပါနဲ့ ဒါရိုက်တာချန်ရာ... ဒါက အရမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းနေပြီ..."

​"အမြင်ကြည်ညိုဖို့ဆိုတာ... အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုပ်ကိုင်နိုင်မှာလဲ..."

​"သွားပါပြီ... သွားပါပြီ... ငါက ရုပ်လည်း သာမန်ပဲဆိုတော့ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးပေါ့..."

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြား အချိန်ခရီးသွား ဘတ်စ်ကားတစ်စီးပေါ်တွင်...

​ကျန်းယဲ့က ကား၏ အရှေ့ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များက ကားထဲရှိ မရင်းနှီးသော မျက်နှာသုံးဆယ်ကို ဝေ့ကြည့်နေချေသည်။

​အရှေ့အာရှ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ရှိသူများ သီးသန့် ပါဝင်သော ချန်ချင်း၏ အဖွဲ့နှင့်မတူဘဲ ဤခရီးသွား ၃၀ ပါဝင်သော အဖွဲ့တွင် အနောက်တိုင်းသား ဆယ်ဦး ပါဝင်ပြီး ကျန်သူများမှာ အာရှတိုက်သားများ ဖြစ်ကြသည်။

​ထင်သည့်အတိုင်းပင် ထင်ရှားသော တရုတ်သမိုင်းကြောင်းရှိသည့် ချုံကျန်းနန်းသက် ၅ နှစ်ကမ္ဘာက ပြည်တွင်းခရီးသွားအများစု၏ အာရုံကို လွဲပြောင်းယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

​ဤအချိန်တွင် ကားပေါ်ရှိ ခရီးသွားသုံးဆယ်မှာလည်း ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသည့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ အဆုံးအစမဲ့ အမှောင်ထုကြီးကြောင့် အံ့သြမှင်သက်နေကြပြီး "ဝိုး" ၊ "ဘုရားရေ" ၊ "မယုံနိုင်စရာပဲ" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

​မတူညီသော ဘာသာစကားများက ရောယှက်နေပြီး ထူးဆန်းကာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

​ကျန်းယဲ့က အလျင်မလိုခဲ့ချေ။ သူက အချိန်ခရီးသွား ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကြီးထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချလိုက်ရသည့် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အပြည့်အဝ ဖော်ထုတ်နိုင်ရန်နှင့် ဤစိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော အတွေ့အကြုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ချေဖျက်နိုင်ရန် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပေးလိုက်သည်။

​ကားခန်းထဲရှိ အာမေဍိတ်သံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က ကားထဲရှိ မိုက်ခရိုဖုန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "ဟယ်လို... ဟယ်လို" ဟု ခပ်ဖွဖွ နှစ်ခွန်းပြောကာ အသံစမ်းလိုက်သည်။

​ဤရိုးရှင်းသော အသံက လူတိုင်း၏ အာရုံများကို ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းမှ ချက်ချင်း ဆွဲခွာသွားစေပြီး ကားအရှေ့ဘက်ရှိ ကျန်းယဲ့၏ ချောမောသော ပုံရိပ်ဆီသို့ စုစည်းသွားစေလေသည်။

​မိုက်ကိုင်ထားသူက အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာ ဒါရိုက်တာကျန်း ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင် ကားခန်းလေးထဲ၌ လှုပ်လှုပ်ရွရွ အသံလေးများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

​လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများက ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တောက်ပနေကြ၏။

​၎င်းက ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခွင့်ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ သာမန်ထက်လွန်ကဲသော စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုနှင့် ရှင်းပြမရနိုင်သော ကိုးကွယ်ယုံကြည်ချင်စိတ်တို့ ရောနှောနေခြင်းပင်။

​"ဒါရိုက်တာကျန်း... မင်္ဂလာ နေ့လယ်ခင်းပါ..." ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးပြာပြာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လေယူလေသိမ်း အနည်းငယ်ဝဲသော တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် သူ့ကို အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

​"ဒါရိုက်တာကျန်း... နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ရပြီပဲ" အာရှတိုက်သား လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသံက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေချေသည်။

​"ဒါရိုက်တာကျန်း... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ..." အရပ်ရှည်ရှည် အနောက်တိုင်းသား အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်မထောင်ပြလိုက်ပြန်သည်။

​"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ပရိသတ်ပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုံး ခရီးစဉ်ကတည်းက စောင့်ကြည့်အားပေးလာခဲ့တာပါ..."

​တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဘာသာစကားမျိုးစုံဖြင့် နှုတ်ဆက်သံများနှင့် လေးစားကြောင်း ဖော်ပြသံများက ကားခန်းလေးထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားရသည်။

​အရှေ့တိုင်းသားဖြစ်စေ၊ အနောက်တိုင်းသားဖြစ်စေ လူတိုင်းက ကျန်းယဲ့အပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှု ရရှိစေရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

​ကားထဲရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို သိနေကြသော်လည်း ကျန်းယဲ့က လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လိုက်နာကာ သူကိုယ်သူ အတိုချုံး အရင်ဆုံး မိတ်ဆက်လိုက်၏။

​"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်က ကျန်းယဲ့ပါ... ဒီ သားရဲကမ္ဘာသို့ ခုနစ်ရက်တာ စွန့်စားခန်းအတွက် ခရီးသွားလမ်းညွှန်ပါ... အားလုံးနဲ့အတူ အမည်မသိ ကမ္ဘာကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာခွင့်ရတဲ့အတွက် အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်..."

​ထို့နောက်တွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် အပိုင်းဖြစ်သော ခရီးသွားများ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်သည့် အပိုင်းသို့ ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။

​ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေသော တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သည့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးပြာပြာ အမျိုးသားတစ်ဦးက ပထမဆုံး ထရပ်လိုက်၏။

​ထို့နောက် သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လေယူလေသိမ်း အနည်းငယ် ဝဲသော်လည်း အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သော တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ ဒါရိုက်တာကျန်း... အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည် အယ်လန်ပါ... သြစတြေးလျကနေ လာတာပါ... ဒီခရီးစဉ်မှာ ပါဝင်ခွင့်ရတဲ့အတွက် အရမ်း ဂုဏ်ယူမိပါတယ်... ရှေ့ဆက်ကြုံတွေ့ရမယ့် စွန့်စားခန်းတွေကိုလည်း မျှော်လင့်နေပါတယ်..."

​စကားပြောပြီးနောက် သူက ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

​ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ဘေးမှ အညိုရောင် ဆံပင်ကောက်ကောက်နှင့် ကျက်သရေရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထရပ်လိုက်၏။ "အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မက ပြင်သစ်က ဆိုဖီယာပါ... ဒါရိုက်တာကျန်းရဲ့ နာမည်ကို ကြားနေရတာ ကြာပြီမို့ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ရလို့ အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်..."

​တတိယမြောက်လူမှာ မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထူနှင့် စူးရှသော မျက်ဝန်းများရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။ "ဒေးဗစ်ပါ... အမေရိကန်ကပါ... ဒီခရီးစဉ်က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းပါတယ်..."

​စတုတ္ထမြောက်လူ အလှည့်သို့ ရောက်သောအခါ မျက်မှန်အဝိုင်းလေး တပ်ထားသည့် ပုပုသေးသေး ကောင်မလေးတစ်ယောက်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ထရပ်လာပြီး ရှင်းလင်းသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မနာမည်က ကျိုးယွီမော့ပါ... တရုတ်လူမျိုးပါ..."

​သူမက စကားပြောပြီးသည်နှင့် အမြန် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

​သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဆံပင်တိုတိုနှင့် တက်ကြွသွက်လက်ပုံရသည့် အခြားကောင်မလေးက ထရပ်လာပြီး ကျက်သရေရှိစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မနာမည်က လျိုလင်းလင်း ပါ... ကျွန်မလည်း တရုတ်လူမျိုးပါပဲ..."

​"လီကျန့်လင်း ပါ... တရုတ်လူမျိုးပါ..." တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။

​ထို့နောက် အခြား တရုတ်လူမျိုးများက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထရပ်လာကြသည်။

​"ရှင်းဟွေ့ရှန် ပါ... တရုတ်လူမျိုးပါ..."

​"ကျိန်းကွေ့ဟုန် ပါ... တရုတ်လူမျိုးပါ..."

​"ကောင်းဝမ်ဖေး ပါ... တရုတ်လူမျိုးပါ..."

​...

​မတူညီသော နိုင်ငံများမှ ခရီးသွားများက မိမိတို့၏ နာမည်များနှင့် နိုင်ငံသားဖြစ်မှုများကို အလှည့်ကျ ပြောကြားကြရာ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်သည့် အစီအစဉ်က ချောမွေ့စွာ ဆက်လက် လည်ပတ်သွားလေသည်။

​လူတိုင်း မိတ်ဆက်ပြီးသွားသောအခါ ကျန်းယဲ့က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေတွက်ကြည့်လိုက်၏။

​ခရီးသွား ၃၀ ထဲတွင် ထူးခြားစွာပင် တရုတ်နိုင်ငံမှ ဆယ့်သုံးဦးတောင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

​နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်လာသော ဤခရီးသွားအဖွဲ့ထဲတွင် ဤအချိုးအစားက အတော်လေး မြင့်မားနေချေသည်။

​သမိုင်းဝင် အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသော ချုံကျန်းနန်းသက် ၅ နှစ်ခရီးစဉ်က တရုတ်ခရီးသွား အများအပြားကို လွဲပြောင်းယူဆောင်သွားခဲ့သည်ကို သတိပြုရပေမည်။

​ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးမှာပင် နေရာများ၏ ထက်ဝက်နီးပါးကို တရုတ်နိုင်ငံသားများက ရယူနိုင်ခဲ့သေးရာ ၎င်းက တရုတ်နိုင်ငံ၏ ကြီးမားလှသော လူဦးရေ အရွယ်အစားနှင့် လက်မှတ်လုရာတွင် ပါဝင်သော အမြန်နှုန်းနှင့် ကံတရားတို့ကို ပိုမို အတည်ပြုပေးနေချေသည်။

​သေချာသည်က ၎င်းမှာ ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီ၏ အွန်လိုင်း စျေးဝယ်လမ်းကြောင်းက ပြည်တွင်း ပလက်ဖောင်းများကို အဓိက အားထားနေရပြီး တရုတ်မိုဘိုင်းဖုန်းနံပါတ်ကို အသုံးပြု၍ မှတ်ပုံတင်ရန် လိုအပ်ခြင်းကြောင့်လည်း များစွာ ပါဝင်ပေသည်။

​ကျန်းယဲ့က သူ၏ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်နေချိန်၌ ချန်ချင်းကလည်း အခြား ငွေရောင် အချိန်ခရီးသွားဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် သူ၏ ခရီးသွားများကို ဦးဆောင်ကာ အလားတူ လုပ်ငန်းစဉ်များကို လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

​ကားနှစ်စီးစလုံးက တူညီသော နေရာမှ စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြသော်လည်း မတူညီသော တာဝန်များကို သယ်ဆောင်ထားကြပြီး မတူညီသော သမိုင်းဝင် ဩဒိနိတ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြရသည်။

​အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းကာ အဆုံးအစမဲ့နေသော အချိန်ခရီးသွား ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကြီးက အဆုံးအစမဲ့သော မှင်ရည်ပင်လယ်ကြီးနှင့် တူနေချေသည်။

​တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရေနက်ပိုင်းရှိ အလင်းရောင်ထွက်နေသော ရေခူများကဲ့သို့ အစအဆုံး မသိရသော ထူးဆန်းသည့် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာတတ်ပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် တောက်ပသော်လည်း ခဏတာသာ တည်မြဲသော လမ်းကြောင်းများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

​ငွေဖြူရောင် အချိန်ခရီးသွားဘတ်စ်ကားနှစ်စီးက ခိုင်မာပြီး အထီးကျန်နေသော လှေငယ်နှစ်စင်းကဲ့သို့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အရပ်မျက်နှာများဆီသို့ တည်ငြိမ်မြန်ဆန်စွာ ခုတ်မောင်းသွားနေကြသည်။

​ကျန်းယဲ့က ကား၏ အရှေ့ဘက်တွင် ရပ်ကာ လေကာမှန်မှတစ်ဆင့် ရှေ့ရှိ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

​"အားလုံးပဲ ဂရုစိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ဖြစ်တဲ့ သားရဲကမ္ဘာကို ရောက်ရှိတော့မှာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ထိုင်ခုံတွေဆီ ပြန်သွားပြီး ထိုင်နေပါ... ပြီးတော့ ရှေ့က လက်ကိုင်တန်းတွေကို မြဲမြဲ ကိုင်ထားကြပါ..."

အခန်း ၄၅၇ပြီး၏။