အခန်း ၁၄၁

အခန်း (၁၄၁) အနက်ရောင်ပိုးသားခြေအိတ်ရှည်၊ အရက်ပါဝင်သောချောကလက်

မန်နေဂျာကျိုးသည် အဝတ်စလိပ်များနှင့် သေတ္တာအမျိုးမျိုးကို ဖယ်ရှားကာ ဂိုဒေါင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စတင်မွှေနှောက်ရှာဖွေနေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူလုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စပ်စုချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

"ဦးလေးကျိုး... ဘာတွေရှာနေတာလဲ... ကျွန်တော် ကူရှာပေးရမလား..."

"မလိုပါဘူး... ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ ထိုင်နေပါ... ခဏနေရင် မင်းမျက်စိပွင့်သွားစေမယ့် အရာတစ်ခုကို ဦးလေးပြမယ်..."

မန်နေဂျာကျိုးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက တွေဝေသွားသည်။

"လိုက်ကာ ကင်မရာကို ဒီနေရာမှာ ဖွက်ထားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား..."

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အဲဒီပစ္စည်းကို အရှေ့မှာ မပြထားရင် ဆိုင်ရဲ့ရတနာဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားမှာပေါ့..."

မန်နေဂျာကျိုးက နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလေသည်။

ထိုစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလေသည်။ လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မန်နေဂျာကျိုး ဘာကိုရှာဖွေနေသလဲဆိုသည်ကို ပို၍ပင် သိချင်လာမိသည်။

ကြားရသည့်အသံအရ ဤအရာသည် လိုက်ကာ ကင်မရာထက်ပင် ပို၍ ရှားပါးသောအရာ ဖြစ်ပုံရသည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ဖြစ်နေမလားဟု တွေးမိလေသည်။

သို့သော် ထိုအရာများကို ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ် အရောင်းဆိုင်တွင် သိမ်းဆည်းထားသင့်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မန်နေဂျာကျိုးသည် ဂိုဒေါင်၏ အောက်ခြေတွင် သူရှာနေသောအရာကို တွေ့ရှိသွားလေသည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ပစ္စည်းများကို လျစ်လျူရှုကာ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ သေတ္တာတစ်လုံးကို လက်ထဲတွင် ပိုက်လျက် လျှောက်လာသည်။

လှပသေသပ်သော သေတ္တာငယ်လေးကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"နိုင်ငံခြားက တင်သွင်းလာတဲ့ နာရီလား..."

မန်နေဂျာကျိုးက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ယောက်ျားတွေ သေလောက်အောင် ကြိုက်ကြတဲ့ ပစ္စည်းကောင်းလေးပေါ့..."

ထို့နောက် သူသည် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပေါင်လယ်ထိရှည်သည့် အနက်ရောင်ပိုးသားခြေအိတ်ရှည် တစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ညစ်ညမ်းသော အပြုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မန်နေဂျာကျိုးကို စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကြည့်နေမိသည်။

"ခင်ဗျားက တိုက်ပွဲဝင်ဆန့်ကျင်ခံရဖို့ ရှာနေတာလား..."

"ဘယ်လို စကားမျိုး ပြောနေတာလဲ... မင်းလည်းမပြော ငါလည်းမပြောရင် ဒီပစ္စည်းတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ..."

မန်နေဂျာကျိုးက အသံကိုနှိမ့်ကာ သတိထား၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သုံးစုံ ရလာတယ်... ငါ့အတွက် တစ်စုံချန်ထားပြီး မင်းကို တစ်စုံပေးမယ်... ကျန်တဲ့တစ်စုံကိုတော့ နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေးလိုက်မယ်..."

"မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ချောမောမှုနဲ့ဆိုရင် မင်းကို ကြိတ်သဘောကျနေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိမှာ သေချာတယ်... သွားပြီး သူတို့ကို ဒီအနက်ရောင်ပိုးသားခြေအိတ်ရှည်တွေ ဝတ်ခိုင်းလိုက်... နတ်ပြည်ရောက်သွားသလို ခံစားရမယ်ဆိုတာ ငါ အာမခံတယ်..."

စကားပြောပြီးနောက် မန်နေဂျာကျိုးက ယောက်ျားများသာ နားလည်နိုင်သော ညစ်ညမ်းသည့် အပြုံးမျိုးကို ပြုံးလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤခေတ်ကာလတွင် အနက်ရောင်ပိုးသားခြေအိတ်ရှည်များသည် ကြီးမားသော သာယာမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် တားမြစ်ပစ္စည်းများဖြစ်နေပြီး ပြည်တွင်းတွင် လုံးဝ မြင်တွေ့ရလေ့မရှိပေ။

သို့သော် လျူအာကျူးသည် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသူဖြစ်ပြီး ထိုအရာများကို အများအပြား မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် မြင်ရသည်ကိုပင် ငြီးငွေ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုအနက်ရောင်ပိုးသားခြေအိတ်ရှည်များကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် ချွန်းအာသာ ၎င်းတို့ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပါက မည်သို့ပုံစံပေါက်နေမည်ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများနှင့်ဆိုပါက သူမသာ ကိုယ်အလေးချိန် အနည်းငယ် ပိုတက်လာပြီး ဤခြေအိတ်များကို ဝတ်ဆင်လိုက်မည်ဆိုပါက... ဟူး... အသားပေါ်တွင် တင်းကျပ်နေသော အနက်ရောင်ပိုးသားကြောင့် နတ်ဘုရားများပင် ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးသည် တကယ့်ကို အနည်းငယ် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ လူကြီးများက အိမ်ထောင်ပြုရန် တွန်းအားပေးသောအခါ လွဲမှားသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုတတ်ကြောင်း ဤအရာက သက်သေပြနေသည်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ဝတ်ဆင်ပေးပြီး စောင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက မည်သူက ခုခံနိုင်မည်နည်းဟု တွေးလိုက်မိသည်။

လျူအာကျူး တွေးဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ မန်နေဂျာကျိုးက တခစ်ခစ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘယ်လိုလဲ... အတည်ပေါက် လုပ်နေတာ ပြီးပြီလား... မင်း ကြိုက်နေတယ်မလား..."

"အဟွတ်... ခင်ဗျား ထုတ်လာပြီးမှတော့ ပြန်ထည့်ခိုင်းဖို့ သိပ်မကောင်းဘူးလေ... ကျွန်တော် ဝယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့ တခြားပစ္စည်းမရှိဘူးလား... ဒါက စားဖို့သောက်ဖို့လည်း မဟုတ်ဘူးလေ... ပြီးတော့ ခွန်အားတွေလည်း အလကား ကုန်သေးတယ်..."

လျူအာကျူးသည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခြေအိတ်များကို လက်ခံယူကာ သူ့အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာကျိုးသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ထပ်မွှေနှောက်ရန် နောက်သို့လှည့်ကာ အခြားသေတ္တာတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒါကို ကြည့်လိုက်စမ်း... မင်း ဒါကိုသိလား..."

လျူအာကျူးသည် အင်္ဂလိပ်စာ တစ်ကြောင်း ရေးသားထားသော သေတ္တာကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အရက်ချောကလက်တွေလား..."

"မင်း အရင်က စားဖူးလို့လား..."

မန်နေဂျာကျိုးက အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သေတ္တာကို မဖွင့်ခင်ကတည်းက မင်းက သိနေတာလား..."

"ကျွန်တော်က စာမတတ်တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ..."

လျူအာကျူးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စာတွေ... ဘယ်မှာ စာတွေရှိလို့လဲ... ဒါက နိုင်ငံခြားသား မိစ္ဆာတွေ ရေးထားတဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ စာတွေ မဟုတ်ဘူးလား..."

မန်နေဂျာကျိုးက သေတ္တာကို အခေါက်ခေါက်အခါခါ လှန်လှောကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက လျူအာကျူးကို အံ့သြမှု၊ မနာလိုမှုတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... တကယ် မင်း နိုင်ငံခြားဘာသာစကားကို သိတာလား..."

မန်နေဂျာကျိုးမှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်

မဟုတ်သည်ကို မြင်သဖြင့် အနက်ရောင်ပိုးသားခြေအိတ်ရှည်များကိုပင် မျှဝေခဲ့ကြသည်ဖြစ်ရာ လျူအာကျူးက ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်းပြချက် မတွေ့ရတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နည်းနည်း သိတယ်..."

"မင်းက တကယ် ထူးခြားတာပဲ... မင်းက အင်္ဂလိပ်စာကိုတောင် သိတယ်ပေါ့... ပေကျင်းမြို့က နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှာ လူခေါ်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... မင်း သွားပြီး ကြိုးစားကြည့်ချင်လား..."

"အဲဒါက တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်နိုင်တဲ့ အလုပ်မျိုးပဲ... ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားမှာ ရေရှည်တောင် နေထိုင်ခွင့်ရနိုင်တယ်..."

"စဥ်းစားကြည့်လေ... နိုင်ငံခြားမှာဆိုရင် မိုးမျှော်တိုက်တွေ၊ နေရာတိုင်းမှာ ကားတွေ၊ ရွက်လှေတွေ၊ လေယာဉ်ပျံတွေ ရှိတဲ့အပြင် အားလပ်ရက်တွေတောင် အများကြီး ရှိတယ်... အဲဒီမှာ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ပြီးရင်တောင် တာဝန်ယူစရာမလိုဘူးလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

"အဲဒီနိုင်ငံခြားသူတွေက အရမ်းဖြူတယ်လို့ လူတွေပြောတာ ငါ ခဏခဏ ကြားဖူးတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ထဲက အများစုက ဆံပင်ရိတ်ရတာကိုတောင် ကြိုက်ကြသေးတယ်... တကယ် အရှက်မရှိကြတာပဲ... ဟီးဟီး..."

မန်နေဂျာကျိုးက တောင့်တမှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလေသည်။

လျူအာကျူးက ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အရမ်း အထင်ကြီးနေပြီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနကို သွားဖို့ဆိုတာ မပြောနဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့တောင် ရုန်းကန်ရမှာပဲ..."

အလွန်ဆုံးအနေဖြင့် သူသည် အင်္ဂလိပ်စာကို မှတ်မိနိုင်ကာ ဖတ်နိုင်၊ ရေးနိုင်ရုံမျှသာ ရှိပြီး ဘာသာပြန်တစ်ဦး သို့မဟုတ် ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ရန် လုံလောက်သော အရည်အချင်း မရှိသေးပေ။

မန်နေဂျာကျိုးကမူ လျူအာကျူး နှိမ့်ချနေသည်ဟုသာ ယူဆပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနကို မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ဦးလေးရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက မကျယ်ပြန့်တာ နှမြောစရာပဲ... မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ထောက်ခံပေးမှာ..."

"ဟုတ်သားပဲ... မင်း ပညာဆက်သင်လို့ရတယ်... တက္ကသိုလ်ကို သွားလေ... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ဘွဲ့ရတာနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ရာထူးတစ်ခု သေချာပေါက် ပေးခံရမှာပဲ..."

ဤအချိန်ကာလတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။ သူတို့သည် ကျောင်းဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဓိကအခန်းကဏ္ဍများအတွက် ပြုစုပျိုးထောင်ခံရသော အရာရှိများ ဖြစ်လာရန် သေချာနေပြီး ဒေသတစ်ခုကိုပင် တိုက်ရိုက်တာဝန်ယူ အုပ်ချုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင်လည်း လျူအာကျူးသည် ထိုသို့ပင် တွေးခဲ့ဖူးပြီး ပညာသင်ကြားခြင်းနှင့် တက္ကသိုလ်တက်ခြင်းက သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်နိုင်စေမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လူတန်းစား နောက်ခံကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရဆဲဖြစ်သည်။

သူ့တွင် အရည်အချင်းနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး တက္ကသိုလ်တက်စဥ်က အမှတ်ကောင်းများ ရရှိခဲ့သော်လည်း ထိုလူများ၏ ယုံကြည်မှုကို မရရှိခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် လေများ စတင်တိုက်ခတ်လာသောအခါ ပြဿနာရှိသော နောက်ခံရှိသူကို မည်သူကမျှ အလုပ်မခန့်ရဲကြတော့ပေ။

အမှားအယွင်း အနည်းငယ်လုပ်မိရုံဖြင့် မီးနှင့်ကစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး တစ်မိသားစုလုံးအပေါ် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်စေမည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ လျူအာကျူးသာ ထိုအချိန်က စက်ရုံတွင် သတိထား၍ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပါက သူသည် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ရုပ်ရည်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်များ ရှိသော်လည်း အခြားမည်သူကမျှ သူ့ကို မယူရဲသောကြောင့် မုဆိုးမတစ်ဦးနှင့်သာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ရသည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လျူအာကျူးသည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ကျောင်းကိစ္စကို မေ့လိုက်ပါ... ကျောင်းက ဆရာတွေတောင် စာသင်ဖို့ ဗိုက်ဆာလွန်းနေတာကို မပြောနဲ့တော့... ကျွန်တော်ကတော့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ တိမ်တိုက်တွေနဲ့ တောရိုင်းကြိုးကြာတွေလို ဘဝမျိုးကို ပိုသဘောကျတယ်..."

"ကျောင်းလစ်တာကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ တိမ်တိုက်တွေနဲ့ တောရိုင်းကြိုးကြာတွေလို့ ဒီလောက် တင့်တယ်လှပတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ဖော်ပြနိုင်တာ မင်းက တကယ် ထူးခြားတဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

မန်နေဂျာကျိုးက သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

အာရုံလွှဲရန်အတွက် လျူအာကျူးက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။

"အဲဒီအကြောင်း မပြောကြရအောင်... အရက်ချောကလက်တွေအပြင် တခြား အသစ်အဆန်းတွေရော ရှိသေးလား..."

"ငါ့ဆီမှာ တကယ့်ကို ပိုသစ်လွင်တဲ့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး... တကယ်တော့ မင်းဆီမှာ ငါ့အတွက် အသစ်အဆန်းတွေများ ရှိမလားလို့ မေးမလို့..."

"မကြာသေးခင်က မင်း ပစ္စည်းတော်တော်များများကို ရောင်းနေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... အဲဒီ တောဝက်တွေက လက်တွေ့မှာ မင်းမိသားစုရဲ့ လက်ကားလုပ်ငန်းလိုတောင် ဖြစ်နေပြီ..."

မန်နေဂျာကျိုးက ပစ္စည်းများလိုချင်သည်ဟု ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် လျူအာကျူးကို အရမ်းမဆင်မခြင် မလုပ်ရန် သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သံသယဖြစ်ဖွယ် အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် လျူအာကျူးကို မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်ရော ကျေးဇူးရှင်တစ်ဦးအဖြစ်ပါ အမှန်တကယ် မြင်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုကောင်လေး ပေးခဲ့သော တောဝက်သာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ဤမန်နေဂျာရာထူးကို ရရှိမည် မဟုတ်သောကြောင့် သူ့ကို ပြဿနာများထဲသို့ မရောက်စေချင်ခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်ဘာသာ အသားတွေ အဲဒီလောက် အများကြီးရနိုင်တဲ့ တန်ခိုးရှင်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေလား... ခရိုင်မြို့ အရှေ့ဂိတ်အပြင်ဘက်က မှောင်ခိုဈေးကွက်အကြောင်းကို ခင်ဗျား သိလား..."

"ငါ သိတယ်... အဲဒါက ချန်... အဟွတ် အဟွတ်..."

မန်နေဂျာကျိုးသည် စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ရပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလေတော့သည်။ သို့သော် ထိုချောင်းဆိုးခြင်းမှာ အလွန်တရာ ဟန်ဆောင်ထားမှန်း သိသာလှပြီး သူ၏စကားမှားသွားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

လျူအာကျူးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အဲဒါက ဘယ်သူ့နေရာလဲဆိုတာကို ခင်ဗျားလည်း သိပုံရတယ်... ဒါဆိုရင် အဲဒီလူက ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီးကို သေချာပေါက် လက်လှမ်းမီနိုင်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိသင့်တယ်မလား..."

မန်နေဂျာကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားပြီး အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။

"ဒီလောက်အချိန်တွေ အကြာကြီး မင်းက သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာလား..."

"ခင်ဗျားက တခြားဘယ်လိုထင်နေလို့လဲ..."

လျူအာကျူးက နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီးရနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ..."