အခန်း ၁၄၆

အခန်း (၁၄၆) နောက်ထပ် တောင်းရမ်းစားသောက်သူများ

စုန့်ကော်ဝမ် ငါးစာမိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် ဆက်လက်၍ ဟန်ဆောင်မနေတော့ပေ။ သူသည် အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော မျိုချမှုနှစ်ချက်ဖြင့် သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

သူ ထိုသို့သောက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကော်ဝမ်မှာ ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤကောင်လေး အရက်မူးသမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာရန် ခွက်နှစ်ခွက်ထက်ပို၍ အချိန်ယူရမည် မဟုတ်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လိုက်လုပ်ကာ ခွက်တစ်ဝက်ကို မော့သောက်လိုက်၏။

ခွက်တစ်ဝက်ကို မော့သောက်ရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိသော်လည်း လျူအာကျူး သတိလစ်သွားစေသရွေ့ သူ သည်းခံနိုင်ပေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ခွက်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြည့်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် မော့သောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းမလာဘဲ အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေသည်။

စုန့်ကော်ဝမ်သည် သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ ကျန်နေသေးသော အရက်ခွက်တစ်ဝက်ကို အကုန်သောက်လိုက်၏။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် စုန့်ကော်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး သူ၏ အစာအိမ်မှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ လည်ပင်းမှာလည်း အပူရှိန်ကြောင့် နီမြန်းသွားလေသည်။

လျူအာကျူးမှာ သူ့ထက် ပို၍ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ကောင်လေးမှာ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခွက်များကို လွယ်ကူစွာ ပြန်ဖြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ခွက်ကို ထပ်မံ၍ မော့သောက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း စုန့်ကော်ဝမ် မသဲမကွဲ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ သောက်သုံးမှုအမြန်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားသည်။

လျူအာကျူးသည် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေကာ သူ့အား မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ဦးလေး မခံနိုင်တော့ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်..."

ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက်မှာ တစ်ခုခုကို မလုပ်နိုင်တော့ဘူးဟု အပြောခံရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ဇနီးနှင့် သမီးရှေ့တွင် ဖြစ်သောကြောင့် စုန့်ကော်ဝမ်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး သွားများကို အံကြိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အရက်သောက်တာလေးများ ဘာများလဲ... မင်းလို ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုတောင် မနိုင်ရအောင် ငါက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ... ဆက်သောက်မယ်..."

လျူအာကျူးမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး သုံးခွက်အတွင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လောင်းကြေးထပ်ရဲသည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ဗုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ စုန့်ကော်ဝမ်သည် သတိလစ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

စုန့်အန်ရင်းမှာ လန့်သွားပြီး အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။

"အဖေ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ငိုတော့မည့်ဆဲဆဲ မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးက အနီးသို့သွားကာ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူ အဆင်ပြေပါတယ်... အရက်နည်းနည်း လွန်သွားလို့ပါ..."

သက်တောင့်သက်သာမရှိဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း စုန့်အန်ရင်းမှာ စိတ်မချနိုင်သေးပေ။ သူမသည် နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဖေ့ကို ဆေးရုံပို့ရမလား..."

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ရင် သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက လက်ကာပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်ဆရာက ခရိုင်ဆေးရုံကပါ... ကျွန်တော်က လူနာကို ဘယ်လိုစစ်ဆေးရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

လျူအာကျူးမှာ လိမ်ညာနေပုံမပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်အန်ရင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကျောက်ချင်းက ဟင်းချက်ပြီးကာစဖြစ်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ အရက်နံ့များထောင်းထောင်းထကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော စုန့်ကော်ဝမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမမှာ အံ့ဩသွားရသည်။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ..."

"အဖေက လျူအာကျူးနဲ့ အရက်ပြိုင်သောက်မယ်ဆိုပြီး အတင်းလုပ်တာ... အခုတော့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာပဲ..."

စုန့်အန်ရင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူဘက်မှ မရပ်တည်ဘဲ အမှန်အတိုင်းသာ ပြောပြရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကျောက်ချင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှတိုင် စည်းကမ်းမဲ့သွားရသနည်းကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူမသည် ပြင်ပလူတစ်ယောက်၏ရှေ့တွင် စုန့်ကော်ဝမ်အား အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဟင်းပွဲကို ချထားလိုက်ပြီး လျူအာကျူးအား တောင်းဆိုလိုက်၏။

"ကျူးဇီ... သူ့ကို ကုတင်ပေါ် ရွှေ့ပေးလို့ရမလား... အဒေါ်တစ်ယောက်တည်း မရွှေ့နိုင်လို့ပါ..."

"ရပါတယ်..."

လျူအာကျူးသည် စုန့်ကော်ဝမ်အား အတွင်းခန်းရှိ ကုတင်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ အနောက်တိုင်းစတိုင် ပရိဘောဂများ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသော အလှဆင်ပစ္စည်းအချို့နှင့် ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်တစ်ခုကိုပါ သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဤအိမ်တစ်လုံးတည်းနှင့်ပင် အနီရောင်လက်ပတ်များက ထိုဇနီးမောင်နှံအား ရာနှင့်ချီ၍ ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် လုံလောက်နေပေသည်။

ကျောက်ချင်းမှာ သူ့အပေါ် အတော်လေး သဘောကောင်းခဲ့သည်ကို မြင်သဖြင့် လျူအာကျူးက သတိပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ကျောက်... အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို အပြင်လူတွေ မြင်သွားရင် အဒေါ်တို့ကို နိုင်ငံခြားပစ္စည်းတွေ ကိုးကွယ်နေတယ်လို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်... မနာလိုတဲ့လူတွေကို သတိထားပါ... အဲဒါက ပြဿနာတက်စေနိုင်တယ်..."

ကျောက်ချင်းအနေဖြင့် ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ကာ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် သူမက သက်ပြင်းတိုးတိုးချလိုက်သည်။

"အေးပါ... အဒေါ်လည်း သတိထားမိပါတယ်... မကြာသေးခင်ကပဲ အဒေါ်တို့ရဲ့ ပြဇာတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ပြည်နယ်အဆင့် အာဏာပိုင်ဆီ အစည်းအဝေးသွားတက်ရင်းနဲ့ နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်တွေ ဘယ်လောက်ကောင်းကြောင်း ဝါဒဖြန့်လို့ဆိုပြီး ပြဇာတ်ရုံတချို့ကို လူအုပ်ကြီးက ဖျက်ဆီးပစ်တာကို ကြားခဲ့ရတယ်... ပြဇာတ်ရုံဝန်ထမ်းတွေလည်း အရိုက်ခံရပြီး အဲဒီပြဇာတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုတောင် လက်ယာဝါဒီသမားလို့ သတ်မှတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်..."

ဤကာလအတွင်း လက်ယာဝါဒီ တိမ်းညွတ်မှုများမှာ အလွန်ပြင်းထန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လျူအာကျူး မှတ်မိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အစပျိုးနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြည့်အဝ မပေါက်ကွဲသေးသော်လည်း လူများမှာ ၎င်း၏အဆိပ်အတောက်နှင့် အန္တရာယ်များကို စတင်ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် အဒေါ်တို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာသင့်တယ်..."

လျူအာကျူးသည် ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်နှင့် အနောက်တိုင်းပရိဘောဂများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်က သူတို့ကို အိမ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားတာပါ... သူတို့က အတင်းဝင်လာမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား... အဒေါ်လည်း ဒီချီပေါင်းကို အပြင်မှာ ဝတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး... အိမ်မှာပဲ စမ်းဝတ်ကြည့်တာပါ..."

ကျောက်ချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ယင်းကိုမြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ထပ်မပြောတော့ပေ။ ကျောက်ချင်းတွင် ကြိုတင်ကာကွယ်မှု အသိစိတ်အချို့ ရှိနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သူ သတိပေးရန်သာ လိုအပ်သည်။ နောင်တွင် အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားလာသောအခါ သူမသည် သူ၏သတိပေးချက်ကို မှတ်မိကာ ဤပစ္စည်းများကို ကြိုတင်သိမ်းဆည်းထားမည်ဖြစ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်ရောက်မှ သူမက ပြဿနာကို မမြင်နိုင်ပါက လျူအာကျူးအနေဖြင့် လုပ်နိုင်မည့်အရာ မရှိတော့ပေ။

ဤသို့သော စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ ကျောက်ချင်း၏ ကံကြမ္မာသာဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

"ကဲ... အရင်သွားစားကြရအောင်..."

ကျောက်ချင်းသည် စုန့်ကော်ဝမ်၏ ဖိနပ်များကို ချွတ်ပေးကာ စောင်ခြုံပေးလိုက်ပြီးနောက် ညစာစားရန်အတွက် လျူအာကျူး၏လက်ကို ဆွဲ၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ခြံရံလျက် တစ်ခါတစ်ရံ စကားစမြည်ပြောကာ ရယ်မောရသည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိမ်၌ စားသောက်ရသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စရာ မကောင်းပေ။

လျူအာကျူးသည် အနည်းငယ် ပြီးစလွယ် စားသောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

စုန့်အန်ရင်း၏အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် သူ၏စက်ဘီးကို ရည်ရွယ်ချက်မရှိ စီးနင်းရင်း သူ၏ကုန်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ ပြန်ရန်အတွက် ညမှောင်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာမကြည့်မိပါက သိမည်မဟုတ်သော်လည်း ခရိုင်မြို့အတွင်း တောင်းရမ်းစားသောက်သူ များပြားလှကြောင်းကို လျူအာကျူး တွေ့ရှိသွားလေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် တုန်ယင်နေကြပြီး မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေကာ ကွဲအက်နေသော ပန်းကန်လုံးများကို ကိုင်ဆောင်ရင်း လမ်းတစ်လျှောက် တောင်းရမ်းနေကြသည်။

လူများစွာမှာ မြို့ပြင်လေသံများ ရှိနေကြောင်း သိသာထင်ရှားပြီး သူတို့သည် ဒုက္ခသည်များ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

လျူအာကျူးသည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ စက်ဘီးကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နင်းလိုက်ပြီး ခဏတာ နေထိုင်ရန် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာချင်နေလေသည်။

ဤတောင်းရမ်းစားသောက်သူများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် သူ့တွင် အင်အားမရှိပေ။

လျူအာကျူး ခေါင်းငုံ့၍ လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ ကွေ့ဝင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခုက အတွင်းမှ ပြေးထွက်လာလေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မမြင်လိုက်ရဘဲ ရပ်တန့်ရန် အချိန်မရလိုက်သဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်တိုက်မိသွားကြသည်။

လျူအာကျူးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေချကာ အမြန်ဟန်ချက်ထိန်းလိုက်ပြီး မလဲကျအောင် အနိုင်နိုင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာမူ ပို၍ဆိုးရွားသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

လိမ်လည်မှုတစ်ခုလား။

ထိုအတွေးမှာ လျူအာကျူး၏ စိတ်ထဲသို့ အလိုလို ဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသူမှာ လဲကျသွားချိန်၌ပင် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ထားသော ပိန်လှီသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လိမ်လည်မှုတစ်ခု မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏စက်ဘီးကို အမြန်ထောက်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးအား ထူပေးရန် သွားလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်များတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။

သို့သော် လျူအာကျူးက ထူပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ခင်ဗျားအမှား မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်လည်း လမ်းကို မကြည့်မိလိုက်ဘူး... ခင်ဗျားနဲ့ ကလေးကော အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လျူအာကျူးသည် ထိုအမျိုးသမီးအား ခေါင်းအစခြေအဆုံး စကင်ဖတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ အသက်တစ်နှစ်ပင်မပြည့်သေးသော ကလေးငယ်အား အလျင်စလို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်မှာ အလွန်သေးငယ်ပိန်လှီနေပြီး အိုဟောင်းနေသော ကလေးပတ်ဝတ်စဖြင့် ပတ်ထားလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေပြီး နာကျင်စွာ ညည်းညူနေလေသည်။ သူမမှာ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားပြီး အလွန်သနားစရာကောင်းပုံ ပေါ်နေသည်။

လျူအာကျူးက ကလေးငယ်၏ မျက်နှာကို ထိကြည့်လိုက်ရာ ပူကျစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အဖျားတက်နေကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား ဆေးရုံကို သွားမလို့လား..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်မသမီးလေး ဖျားနေလို့... အိမ်မှာလည်း ဆေးပြတ်သွားပြီ..."

သူမ၏ ကလေးငယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲနေကာ အလွန်အားကိုးရာမဲ့နေပုံ ပေါ်လေသည်။

သူမက ပို၍မြန်မြန် လျှောက်ချင်သော်လည်း သူမ၏ခြေထောက်မှာ ခုလေးတင် တိုက်မိထားသဖြင့် အလွန်နာကျင်နေကာ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

သူမ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါရစေ..."

အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းငုံ့သွားကာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဗျာများနေမိသည်။

စက်ဘီးပါသော လျူအာကျူးက သူမအား ထိုနေရာသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ အရောက်ပို့ပေးနိုင်မည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူတို့မှာ သူစိမ်းများဖြစ်ကြသဖြင့် လက်ခံရန် အားနာနေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူမ၏အတွေးများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်သွားသည်။ သူသည် စက်ဘီးကို လှည့်လိုက်ပြီး နောက်ခုံကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်... တက်ထိုင်ပါ... ကလေးကို အရင်ဆုံး ကုသမှုခံယူရအောင်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူမ၏ ကလေးအတွက် ထိုအမျိုးသမီးသည် အားနာမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကလေးကို ပွေ့ချီလျက် နောက်ခုံပေါ်သို့ အလျင်စလို တက်ထိုင်လိုက်သည်။

"သေချာထိုင်နော်..."

လျူအာကျူးသည် စက်ဘီးကို နင်းကာ ခရိုင်ဆေးရုံဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်သွားလေသည်။

ခုနစ်မိနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ခရိုင်ဆေးရုံ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အမြန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း လျူအာကျူးအား နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သဘောကောင်းတဲ့လူကြီးမင်း..."

ထို့နောက် သူမသည် ကလေးကိုခေါ်ကာ ဆေးရုံထဲသို့ ခြေတရွတ်ဆွဲလျက် ဝင်သွားသည်။

စောနေသေးသည်ကို လျူအာကျူး မြင်လိုက်ပြီး သူက ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် သူ၏ဆရာကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူ၏စက်ဘီးကို ရပ်နားပြီး ဆေးရုံထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ သူနာပြုတစ်ဦးထံ တောင်းပန်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်မ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကလေးကို အရင်ကုပေးပါ... ခဏနေရင် ကျွန်မ အိမ်ပြန်ပြီး ပိုက်ဆံသွားချေးပါ့မယ်..."

သူနာပြုမှာလည်း အခက်တွေ့နေပြီး သဘောတူရန် မရဲပေ။

ဆေးကုသမှုအတွက် ငွေပေးချေရခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

သူနာပြုတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမတွင် နောက်ပေါက်မှဖွင့်ပေးကာ ကူညီရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ကလေးကို ကုသပေးပြီးနောက် အမျိုးသမီး ထွက်ပြေးသွားလျှင် ဆေးဖိုးဝါးခများကို သူမကိုယ်တိုင် စိုက်လျော်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမသည်လည်း ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ မဟုတ်သောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် အမျိုးသမီး၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူရန် မရဲခဲ့ပေ။

"အစ်မ... ဒါက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေးပါ... သူမ ဘာမှဖြစ်လို့မရပါဘူး... ကျွန်မ ထွက်မပြေးပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကို အရင်ဆုံး ဆေးလေးနည်းနည်းလောက် တိုက်ပေးပါ... ကျွန်မ ပိုက်ဆံချေးနိုင်ပါတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်... အစ်မက ကျွန်မသမီးကို ကုပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသရွေ့ ကျွန်မ ဘာမဆိုလုပ်ပါ့မယ်..."

အမျိုးသမီးမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် ငိုယိုကာ အကူအညီတောင်းရန် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်နေလေသည်။

သူနာပြုမှာ ပို၍ပင် အားကိုးရာမဲ့လာပြီး သူမကို ရှောင်ဖယ်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

ဆေးရုံပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူနာအချို့လည်း ရှိနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံးက သနားကြင်နာသည့် မျက်နှာအမူအရာများကို ပြသကြ၏။

သို့သော် လူတိုင်း၏ဘဝမှာ ခက်ခဲနေသဖြင့် သူတို့က စာနာကြသော်လည်း ကူညီရန် အင်အားမဲ့နေကြသည်။