အခန်း ၁၄၇

အခန်း (၁၄၇) စက်မှုကောလိပ်ကျောင်းသူလား

လျူအာကျူးသည် ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးကို မကြည့်ဘဲ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကိုသာ ကြည့်နေမိသည်။

အဖျားတာရှည်သွားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ကလေးငယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီဖြစ်ကာ ဤသည်မှာ တက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမြန်မကုသပါက ကလေးငယ်မှာ တစ်သက်တာ နောက်ဆက်တွဲရောဂါများကို ခံစားရနိုင်ပြီး သူတို့၏ ဦးနှောက်မှာ ငတုံးကြီးအဖြစ် ပျက်စီးသွားနိုင်ချေ အလွန်များပြားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက နျီဇီ နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့စဉ်က အချိန်ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မိခင်နှင့် မရီးဖြစ်သူတို့သည်လည်း ဤကဲ့သို့ ငိုကြွေးကာ နေရာအနှံ့ အကူအညီတောင်းခဲ့ရမည်လားဟု တွေးမိပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ ငွေငါးယွမ် ထုတ်ယူ၍ အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါကိုယူပြီး ကလေးကို အရင်ကုသမှု ခံယူလိုက်ပါ..."

ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးမှာ ငွေကို လိုချင်သော်လည်း ငါးယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ရှိုက်ငိုရင်း ပြောလိုက်၏။

"အရမ်းများလွန်းပါတယ်... အရမ်းများလွန်းပါတယ်... ကျွန်မ... ကျွန်မ တစ်ယွမ်လောက် ချေးရရင်ကို လုံလောက်ပါပြီ..."

"မလောက်မှာစိုးလို့ အခုလောလောဆယ် ယူထားလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤမျှတိုင် အကူအညီမဲ့နေသော်လည်း အခြားသူများထံမှ လိုအပ်သည်ထက် ပိုမယူလိုသေးခြင်းကို ကြည့်လျှင် သူမသည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

လျူအာကျူး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးမှာ ပို၍ပင် ငိုကြွေးလာပြီး သူ့အား အဆက်မပြတ် ဦးညွှတ်နေမိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲ... နောက်မှ ကျွန်မ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်..."

"ကျွန်တော့်နာမည် လျူအာကျူးပါ... ပိုက်ဆံကိစ္စကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့..."

လျူအာကျူးပ သူနာပြုဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကလေးကို အရင်ဆုံး ဆေးတိုက်ပေးပါ... ကလေးက သိပ်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ဪ... ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ..."

သူနာပြုလေးမှာ သူတို့ကို ရှောင်ဖယ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးအား အထင်ကြီးလေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ ဆရာဝန်ရှာရန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် သည်းမခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေမရှိဘဲလျက် မည်သို့ ကုသိုလ်ပြုနိုင်မည်နည်း။

အမျိုးသမီးသည် လျူအာကျူးအား နောက်ထပ် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ နဖူးမှာ ပွန်းပဲ့သွားပြီးနောက် သူနာပြု၏ နောက်သို့ ခြေတရွတ်ဆွဲလျက် လိုက်သွားလေသည်။

ဘေးပတ်လည်ရှိ လူတိုင်းသည် လျူအာကျူးအား ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးမှုနှင့် အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

"ဒီလူငယ်လေးက တကယ့်ကို မဆိုးဘူးပဲ..."

"ဟိုသားအမိနှစ်ယောက်က တကယ့် စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူနဲ့ တွေ့သွားတာပဲ... သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

"လူငယ်လေး... ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပဲ... မင်းဆီကို ကောင်းတဲ့အရာတွေ သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပါ..."

"ဟုတ်တယ်... လူငယ်လေး... မင်းက ဘယ်ဌာနကလဲ... အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို ကျေးဇူးတင်လွှာ ပို့ပေးဖို့နဲ့ မင်းအတွက် စကားကောင်း ပြောပေးဖို့ ငါတို့ နောက်မှ ပြောပြလိုက်မယ်လေ..."

မည်သည့်ခေတ်ကာလတွင်မဆို နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတစ်ခုအတွက် ကျေးဇူးတင်လွှာ သို့မဟုတ် ပိုးသားနဖူးစည်းစာတန်းတစ်ခုမှာ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်ကျက်သရေတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ရာထူးအကဲဖြတ်မှု သို့မဟုတ် ရာထူးတိုးမြှင့်မှုအတွက် လုပ်ဆောင်နေပါက ၎င်းမှာ ကြီးမားသော အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က သာမန်လယ်သမား တစ်ယောက်ပါ..."

လူများက သူ့ကို လုံးဝ မယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့က လယ်သမားများကို အထင်သေး၍မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းတွင် ဆင်းရဲသော ဆွေမျိုးများ ရှိကြပြီး လယ်သမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အခြားတစ်ယောက်အား ကူညီရန် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးပမာဏကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးမှာ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ သို့မဟုတ် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံး တစ်ခုခုမှ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးဖြစ်သည်ဟု သူတို့အားလုံး ခံစားလိုက်ကြသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ့ဆရာဖြစ်သူ၏ ရုံးခန်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။ တာ့ရွှယ်ထိုမှာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက ခွက်တစ်ခွက်ကို အလကားသောက်ရန် ချက်ချင်းပင် အနီးသို့ သွားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် မှောင်လာသည်အထိ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ အချိန်ခန့်မှန်းခြေ ကောင်းနေပြီဟု တွေးကာ လျူအာကျူးသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ညစာစားရန် ဖိတ်ကြားမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး သူမှာထားသော ပစ္စည်းများကို သွားရောက်ယူဆောင်ရန် ရည်ရွယ်လျက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် စက်ဘီးရပ်နားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ညဘက်၌ သူ၏စက်ဘီးဘေးတွင် ဝပ်နေသော အရိပ်မည်းတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ၏ တာယာများကို လေထပ်လျှော့ရန် ကြိုးစားနေခြင်းများလား။

လက်စားချေရန် ကြိုးစားနေသော သူလျှိုတစ်ယောက်များ ဖြစ်နိုင်မည်လား။

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွားသည်။ သူသည် သေနတ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ အရိပ်မည်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ကပ်သွားလိုက်သည်။

ထိုအရိပ်မှာ လျူအာကျူးကို ကျောခိုင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် အလုပ်များနေကာ သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။

သူ အကွာအဝေးတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေပြီဟု ခန့်မှန်းမိသည်နှင့်တပြိုင်နက် လျူအာကျူးသည် ထိုသူ့အပေါ်သို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ရုတ်တရက် ထိုးပြလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မလှုပ်နဲ့... လက်ကို ခေါင်းနောက်မှာထားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဝပ်လိုက်..."

အရိပ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်တက်သွားသော်လည်း လိုက်နာခြင်း မရှိပေ။ အစားထိုးအနေဖြင့် သူမက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူ... ဘယ်သူလဲ..."

၎င်းမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် အားနည်းမှုများ ရောယှက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

လျူအာကျူးက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ထိုးပြလိုက်ရာ နေ့ခင်းက သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အမျိုးသမီး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် လက်ထဲတွင် အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ခင်ဗျားပဲကိုး... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လျူအာကျူးက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး ဆေးသောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ... ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ပေးဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ရှင့်နာမည်ကိုလည်း မသိဘူး... ဘယ်ကိုသွားလဲဆိုတာကိုလည်း မသိလို့ ဒီစက်ဘီးနားမှာပဲ စောင့်နေခဲ့တာပါ..."

"ရှင့်စက်ဘီးက နည်းနည်း ညစ်ပတ်နေတာ တွေ့လို့... ကျွန်မလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ တစ်ချက်လောက် သုတ်ပေးလိုက်မယ်လို့ တွေးလိုက်တာပါ..."

အမျိုးသမီးမှာ သူမ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသွားပြီဟုတွေးကာ အနည်းငယ် အနေခက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေမိသည်။

လျူအာကျူးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ကြည့်ရှုရန် အနီးသို့ လျှောက်သွားသည်။ စက်ဘီးမှာ တောက်ပလာသည်အထိ သန့်စင်ပေးထားပြီး စက်ဘီးစပုတ်တံများကိုပင် တစ်ချောင်းချင်းစီ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားကာ ဘီးပေါ်ရှိ ရွှံ့များကိုလည်း ခြစ်ထုတ်ပေးထားသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ... တစ်ယောက်ယောက် ပြဿနာ လာရှာနေတယ်လို့ ထင်လိုက်မိလို့ပါ..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူမ ဘာအမှားမှ မလုပ်မိကြောင်း ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို အလျင်စလို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မကို ကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့ ကျေးဇူးရှင်... ကျွန်မကလေးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့ ကျွန်မကသာ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ... နည်းနည်းလေးသာ နောက်ကျသွားရင် ကလေးရဲ့ ဦးနှောက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်..."

"စကားမစပ်... ဒါက ကျန်နေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ယူထားလိုက်ပါ ကျေးဇူးရှင်... ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ နာမည်နဲ့ လိပ်စာပါတဲ့ ကြွေးမြီကတိစာချုပ်တစ်ခုကိုလည်း ရေးပေးထားပါတယ်..."

လျူအာကျူးသည် အမျိုးသမီး ပေးလာသော စာရွက်တစ်ရွက်နှင့်အတူ သုံးယွမ်နှင့် ဆင့်ခြောက်ဆယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

စာရွက်ပေါ်ရှိ လက်ရေးမှာ အလွန်သေသပ်လှပပြီး ကျက်သရေရှိလှကာ ပညာတတ်တစ်ဦးမှ ရေးသားထားကြောင်း သိသာထင်ရှားပြီး ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ လက်ရေး မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ မည်သည့်ဆရာဝန်ကမျှ ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ မရေးသားတတ်ပေ။

ကြွေးမြီကတိစာချုပ်ပေါ်ရှိ 'လုကျီယွင်' ဟူသော အမည်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားက ပညာတတ်မိသားစုက ဆင်းသက်လာပုံပေါ်တယ်... ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရေးက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှတယ်..."

သူက ငွေနှင့် ကြွေးမြီကတိစာချုပ်ကို ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လုကျီယွင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက စက်မှုကောလိပ် ကျောင်းဆင်းတစ်ယောက်ပါ... ဒါကြောင့် အနည်းငယ် ရေးတတ်ပါတယ်..."

လျူအာကျူးမှာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူက ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက စက်မှုကောလိပ် ကျောင်းဆင်းလား... ဒါဆိုရင် အလုပ်တစ်ခု ခွဲဝေပေးခံရမှာပေါ့... ခင်ဗျားက အဆင့်တစ်ခုခုရှိတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တယ်..."

လုကျီယွင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။

လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး စာနာသော အကြည့်ဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးအား ကြည့်လိုက်သည်။

"လူတန်းစား နောက်ခံ မကောင်းလို့လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

လုကျီယွင်က ခါးသီးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လူတန်းစား နောက်ခံ ပြဿနာမှလွဲ၍ မည်သည့်နေရာကမျှ စက်မှုကောလိပ် ကျောင်းသားတစ်ဦးအား လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိစေသည့် အကြောင်းပြချက် မရှိနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုအချိန်တွင် သဘောတရားရေးရာကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြသည်။ ၎င်းမှာ အနာဂတ်တွင်ကဲ့သို့ အင်တာနက်ပေါ်၌ သတိလက်လွတ် ခုန်ပေါက်နေကြသော 'ငါးသိန်းတန်' အစုံအလင်များနှင့် မတူပေ။ သူတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း မခံရရုံသာမကဘဲ သူတို့၏ ငွေများကို လိမ်လည်ခံရန် အလျင်စလို ပြုလုပ်နေကြသော ဦးနှောက်မဲ့လူအချို့ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။

"စက်မှုကောလိပ်မှာ ခင်ဗျား ဘာကို လေ့လာခဲ့တာလဲ..."

လျူအာကျူးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ရေအသုံးချမှု အင်ဂျင်နီယာပညာပါ..."

လုကျီယွင်က သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်လေသည်။

"အဲ့စက်မှုလုပ်ငန်းက ဝယ်လိုအားရှိတယ်လို့ ကျွန်မအဖေက ပြောခဲ့တယ်... ကျွန်မရဲ့ ပညာသင်ယူမှုကို ပြီးမြောက်သရွေ့ အလုပ်အတွက် ဘယ်တော့မှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူးလို့ ပြောခဲ့တာပါ... ကျွန်မရဲ့ နောက်ခံက ကျွန်မကို တားဆီးထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ကျေးဇူးရှင်... ဒီနေရာမှာ ကျွန်မက နောက်ခံ မကောင်းဘူးဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး... ပြီးတော့ ရှင့်ကိုလည်း အပူမကူးစေရပါဘူး... ကျွန်မတို့ကြားမှာ အဆက်အသွယ် ရှိတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး..."

လျူအာကျူးက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် နောက်ခံကလည်း မကောင်းပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ရေအသုံးချမှု အင်ဂျင်နီယာပညာကို လေ့လာခဲ့တယ်ဆိုတော့ ရေအရင်းအမြစ်တွေကို တိုင်းတာစစ်ဆေးတဲ့နေရာမှာ အလွန်ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်မှာပေါ့... မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လို့ ခေါ်ဖို့ မရဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မြေအောက်ရေ အရင်းအမြစ်တွေ ရှာဖွေရေးကိုတော့ ကျွန်မ လေ့လာခဲ့ပါတယ်... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား..."

လျူအာကျူး အဘယ်ကြောင့် မေးရသနည်းကို လုကျီယွင်မှာ သိချင်နေမိသည်။

လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာ၏။

"ဒါဆိုရင် ရှာဖွေရေးအချို့ကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော်တို့ ရွာကို လာနိုင်မလား... ခင်ဗျားသွားဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ခင်ဗျားသမီးရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခ အားလုံးကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော့်ကို ပြန်ဆပ်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို မြေအောက်ရေတွင်းတူးဖို့ ကူညီနိုင်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ တစ်ရွာလုံးရဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ခင်ဗျား ဆန္ဒရှိရင် ရွာမှာ နေထိုင်ပြီး စားသောက်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ရွာက ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် အစားအသောက်တွေကို ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်..."

ကြီးမားသောအငတ်ဘေးကြီး၏ အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ မိုးခေါင်ရေရှားမှုနှင့် ရေပြတ်လပ်မှုတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤကာလအတွင်း ရေအသုံးချမှု အင်ဂျင်နီယာပညာ၌ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်သမားများ အလွန်နည်းပါးလွန်းလှပေသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် မြေအောက်ရေ ရှိမရှိ မည်သူမျှ ရှာဖွေနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဒေသများစွာမှာ မသိရှိခဲ့ကြပေ။

ပါရမီရှင်များ ရှားပါးခြင်းမှာ ဤခေတ်ကာလအတွင်း နိုင်ငံတော်အတွက် အကြီးမားဆုံး နာကျင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက စက်မှုကောလိပ်မှ ကျောင်းဆင်းသူတိုင်းကို အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် အဘယ်ကြောင့် ခန့်အပ်မည်နည်း။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် လူတစ်ယောက်သည် မည်မျှပင် အရည်အချင်းရှိစေကာမူ ဤခေတ်ကာလတွင် သူတို့သည် နောက်ခံမကောင်းမှုကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြဘဲ မှားယွင်းသော ဘက်၌ ရပ်တည်နေရန် ဆိုသည်မှာ ဝေးစွပင်ဖြစ်သည်။

ဤနှစ်များအတွင်း သေဆုံးသည်အထိ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသော နည်းပညာဝန်ထမ်းများ အလုံအလောက် မရှိခဲ့ဘူးလား။