အခန်း ၁၄၉

အခန်း (၁၄၉) နို့မှုန့်ဝေငှခြင်း

ယွမ်အနည်းငယ်ကြောင့် သူနှင့် လုကျီယွင်တို့အပေါ် အထင်လွဲခံရမည်ကို လျူအာကျူး လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

သူသည် စက်ဘီးကို အမြန်နင်းလာရာ ခရိုင်မြို့၏ အရှေ့ဂိတ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မန်နေဂျာကျိုးမှာ ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် ကုန်တင်ကားတစ်စီးကို အထူးတလည် ငှားရမ်းထားခဲ့ပြီး ထိုကားမှာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည်။

တုန်ခါနေသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မန်နေဂျာကျိုးသည် ကားခေါင်းခန်းပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီလား..."

လျူအာကျူးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော်ပါ..."

အသံမှန်ကန်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် မန်နေဂျာကျိုးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... ငါ မင်းကို နာရီဝက်လောက် စောင့်နေခဲ့ရတာ..."

လျူအာကျူးသည် တွေဝေမနေပေ။ ကားပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သိုးသားတစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါးကျင်းပါ... ပင်ပန်းသွားပြီ ဦးလေးကျိုး..."

မန်နေဂျာကျိုးသည် အိတ်ထဲရှိ လတ်ဆတ်သော သိုးသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် သုံးကျင်း အပိုရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

"ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံပေးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် ပိုက်ဆံယူရန် ပြင်နေသော မန်နေဂျာကျိုး၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး... တူတစ်ယောက်က လက်ဆောင်ပေးတာကို ဦးလေးက ပိုက်ဆံပေးချင်သေးတာလား..."

မန်နေဂျာကျိုးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီလက်ဆောင်က တန်ဖိုးအရမ်းကြီးလွန်းတယ်... သိုးသားက ဝက်သားလောက် မကောင်းပေမယ့် မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ တစ်ကျင်းကို နှစ်ယွမ် သုံးယွမ်လောက်တော့ ရနိုင်သေးတယ်..."

လျူအာကျူးက ဂရုမစိုက်ပေ။

"ကျွန်တော်က အဲဒီပိုက်ဆံလေး လိုနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား... မြန်မြန် လူခေါ်ပြီး ပစ္စည်းတွေချခိုင်းလိုက်ပါ... ဒါမှ အိမ်ပြန်ပြီး အဒေါ်နဲ့အတူ သိုးသားဟင်းရည်ပူပူလေး စားလို့ရမှာပေါ့... အိုးကော အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလား..."

မန်နေဂျာကျိုးက ရယ်မောလိုက်၏။

"အေးပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် ပစ္စည်းတွေကို လူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပြန်ပို့ပေးရမလား... မဟုတ်ရင် ဒီလောက်များပြားျဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မင်း ဘယ်လို သယ်သွားမလဲ..."

လျူအာကျူးက အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေက ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်ဘူး... လူတွေမြင်သွားရင် မကောင်းဘူးလေ..."

မန်နေဂျာကျိုးသည် သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏နောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိနေကြောင်းကို နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဤကုန်ပစ္စည်းများကို လိုချင်သူမှာ ချန်ဟုန်ယွင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့ဆိုလျှင် အပြင်လူများ မြင်တွေ့ရန် အမှန်ပင် မသင့်တော်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်..."

မန်နေဂျာကျိုးသည် ကားပေါ်ရှိလူများကို ပစ္စည်းများချရန် ချက်ချင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ထိုပစ္စည်းကြီးများ အားလုံးကို ချပြီးသွားသောအခါ ကုန်တင်ကားသည် အသံမြည်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

လျူအာကျူးသည် ထိုနေရာတွင်ရပ်လျက် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ ခေတ္တမျှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူသည် အရာအားလုံးကို စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး စက်ဘီးကို အမြန်နင်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ အိမ်သို့ရောက်ချိန်တွင် အလွန်မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏မိဘများမှာ ကန်းပေါ်တွင် အိပ်ရာဝင်နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

ချွန်းအာသည်လည်း အလွန်အိပ်ငိုက်နေသဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသည်။

လျူအာကျူး၏ ခြေထောက်များကို ဆေးကြောပေးပြီး ဓာတ်ဘူးထဲသို့ ရေဖြည့်ပေးပြီးနောက် သူမသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

ညအချိန်ကာလက တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်မူ။

မြေအောက်ရေကို တိုင်းတာရန် လုကျီယွင်အား သွားကြိုရမည်ဖြစ်၍ လျူအာကျူးမှာ အလျင်လိုနေသောကြောင့် ပစ္စည်းကြီးများကို အပြင်သို့ မထုတ်ခဲ့ပေ။ မိသားစုများ သောက်ရန်အတွက် နို့မှုန့်များကိုသာ ထုတ်ယူခဲ့သည်။

နျီဇီနှင့် ရှောင်ဟုတို့သည် နံနက်တိုင်း ဤခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးလာတတ်ကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့တွင် ကစားစရာများ ရှိနေသော်လည်း လာရောက်ကြည့်ရှုကြဆဲပင်ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လျူအာကျူးနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကြပြီး သူနှင့်အတူ ခဏတာ ကစားချင်ကြသည်။

သူတို့ ရောက်လာချိန်တွင် လျူအာကျူးက နို့မှုန့်ဖျော်ခြင်းကို အပြီးသတ်နေလေပြီ။

အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် နို့နံ့များ သင်းပျံ့နေသဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ သွားရည်ကျလာကြသည်။ နျီဇီသည် စားပွဲစွန်းတွင် မှီလျက် ကြီးမားသော ပန်းကန်လုံးများကို လိုချင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

လူကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သော လျူဖူရှန့်နှင့် နျူဟုန်ဟွာတို့ပင်လျှင် ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် ပန်းကန်လုံးများကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

ချွန်းအာက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလိုအလျောက်ပင် အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

နို့မှုန့်ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း သူမ မသိသော်လည်း ဤမျှမွှေးကြိုင်နေသောအရာသည် တန်ဖိုးကြီးသည့်အရာ ဖြစ်ရပေမည်။

အခြားသူများ စားသောက်နေချိန်တွင် ဝိုင်းအုံနေခြင်းမှာ အလွန်ရိုင်းပျရာ ကျလေသည်။

သူမ အပြင်သို့ မထွက်နိုင်မီ လျူအာကျူးက လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ပိန်သွယ်သော လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အတင်းပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်း ဘယ်လောက်တောင် ပိန်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ဦး... ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့အတွက် မင်းလည်း နည်းနည်း သောက်သင့်တယ်..."

ချွန်းအာမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားလေသည်။

"မသောက်တော့ပါဘူး... မသောက်တော့ပါဘူး... ကျွန်မ မနက်စာ စားပြီးပါပြီ..."

သူမ မိသားစု၏ စားနပ်ရိက္ခာအခြေအနေမှာ ကျပ်တည်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမတစ်ယောက်တည်းသာ နံနက်စာ စားခွင့်ရှိသည်။ သူမ၏ မောင်လေးပင်လျှင် သူမစားကြွင်းစားကျန်များကိုသာ စားရရှာသည်။

အကြောင်းမှာ ချွန်းအာ၏မိဘများသည် သူမ ဤနေရာသို့ လာရောက်အလုပ်လုပ်သောအခါ ခွန်အားမရှိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်၏။

ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် ဤမိသားစုသည် အရာအားလုံးကို တွေးတောပေးခဲ့ကြသည်။

လျူအာကျူးကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သကြားဖြူ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ နို့ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး သောက်လိုက်ကြ... တစ်ယောက်ကို တစ်ပန်းကန်စီပဲ... ဒီဟာက ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်... တစ်ယောက်ယောက်ကများ မသောက်ဘူးလို့ ပြောရဲရင် ကြက်တွေကို သွားတိုက်ပစ်မယ်..."

ခြံဝင်းထဲတွင် မွေးမြူထားသော တောကြက် နှစ်ကောင် ရှိနေသေးသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အေးသောကြောင့် ထိုကြက်နှစ်ကောင်မှာ သားမပေါက်ကြသေးပေ။

သို့သော် နောက်နှစ်တွင် ကြက်ဥများ ရရှိစေရန်အတွက် နျူဟုန်ဟွာသည် ၎င်းတို့ကို ကြက်ဖင်ဘဏ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် မသတ်ရက်ခဲ့ပေ။

မူလက နို့မှုန့်ကို ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သော နျူဟုန်ဟွာသည်လည်း မတတ်သာဘဲ ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရသည်။

သို့ရာတွင် သူမသည် လှည့်ကွက်လေးတစ်ခု သုံးလိုက်သည်။ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် သောက်ပြီးနောက် သူမသည် လေအေးများကို အတင်းမြိုချလိုက်သဖြင့် တရစပ် ကြို့ထိုးလာလေသည်။

"အဆင်မပြေတော့ဘူး ကျူးဇီ... အမေ တကယ် ထပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် နို့မှုန့်များကို ရှောင်ဟုအတွက် လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤသည်ကပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ပြသနေသည်။ သူမသည် နျီဇီကို ချစ်သော်လည်း ရှောင်ဟုမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ မြေးယောကျ်ားလေး ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

ရှောင်ဟုမှာ မသောက်ရဲဘဲ သူ၏ ဦးလေးငယ်ကို သတိထားကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏မိခင်၏ လှည့်ကွက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ နောက်ထပ် နို့မှုန့်တစ်ဇွန်း ခပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အမေ... ဒီနေ့ ရှောင်ဟုနဲ့ နျီဇီတို့ကို ဗိုက်ပေါက်ထွက်အောင် လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ ကျွန်တော် ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

နျူဟုန်ဟွာ "..."

လျူဖူရှန့်ကမူ လုံးဝ အားနာမနေပေ။ သူသည် နို့မှုန့်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် အကုန်သောက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။

"ငါ ပြောရဦးမယ်... မင်းတို့ မိန်းမတွေက ဆံပင်သာရှည်ပြီး ဉာဏ်တိုကြတယ်... ပစ္စည်းတွေကို အဲဒီလောက် နှမြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ... ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အသက်ပိုရှင်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်... လျူအာကျူးရဲ့ ကလေးမွေးလာတဲ့အခါ မင်းက ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ကူညီပေးရင် မင်းရဲ့ချွေးမက မင်းကို ကျေးဇူးတင်နေမှာပဲ..."

လျူဖူရှန့်သည် သူ၏ဇနီးကို အနားလည်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း ဆိုရပေမည်။ လျူအာကျူး၏ ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နျူဟုန်ဟွာမှာ အမှန်ပင် မသောက်ဘဲ မနေရဲတော့ချေ။

သူမသည် စောစီးစွာ သေဆုံးသွားပြီး ဒုတိယချွေးမအတွက် ကလေးကို မစောင့်ရှောက်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သွားသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက အနာဂတ်တွင် လျူအာကျူးအပေါ် အပြစ်တင်မှုများ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ကားနှင့် အိမ်ရှိခြင်းသည် ကောင်းသောအရာဖြစ်သော်လည်း မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းမှာ နောင်ခေတ်များလောက် လူကြိုက်မများသေးပေ။

ယောက္ခမ မည်မျှပင် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် ခက်ခဲပါစေ သူမအား မြေးယောကျ်ားလေးတစ်ယောက် မွေးပေးလိုက်ရုံဖြင့် သူမက ဝမ်းသာအားရ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ပြဿနာများစွာကို သက်သာစေပြီး အလုပ်ရမှတ်များရှာဖွေရန် အချိန်ရစေသည်။

နျီဇီကမူ လူကြီးများ မည်သို့ပြောသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အဖွားဖြစ်သူက သူမအစ်ကိုကို နို့မှုန့်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သော်လည်း သူမ ပြဿနာမရှာခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှောင်ဟုကလည်း သူမကို အမှန်ပင် ချစ်ခင်လေသည်။ အဖွားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာလိုက်မှုကို မြင်သော်လည်း သူမသည် အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ လခြမ်းသဏ္ဍာန် ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြည့်ဖောင်းနေသော ပါးပြင်ပေါ်မှ ပါးချိုင့်လေးများမှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

"အစ်ကို... မြန်မြန်သောက်လိုက်... တကယ်ချိုတယ်နော်..."

လျူအာကျူးကလည်း သူ၏လက်ဖြင့် ရှောင်ဟု၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ရှောင်ဟုက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သောက်ရဲတော့သည်။

ချွန်းအာကမူ တစ်ကျိုက်ချင်းစီ ဖြည်းညင်းစွာ သောက်နေလေသည်။ နျီဇီ၏ ပန်းကန်လုံးမှာ အလွတ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် နျီဇီအနီးသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးကပ်သွားပြီး ခွဲဝေတိုက်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးက သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ချွန်းအာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားသည်။ သူမသည် အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူမ၏မျက်နှာကို ဆံပင်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး နို့မှုန့်အားလုံးကို တစ်ကျိုက်ချင်းစီ သောက်လိုက်သည်။ သူမသည် မတော်တဆ ကြို့ထိုးသံကျယ်ကြီး ထွက်သွားသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ရှက်ရွံ့သွားလေတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် ကျန်ရှိနေသော နို့မှုန့်များကို နျူဟုန်ဟွာထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အမေ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့ အလုပ်ကပြန်လာရင် သူတို့အတွက်လည်း နှစ်ပန်းကန်လောက် ဖျော်ပေးလိုက်ပါ... အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဝင်တိုင်း မနက်တစ်ခါ ညတစ်ခါ နို့မှုန့်တစ်ပန်းကန်စီ သောက်ကြရမယ်..."

နျူဟုန်ဟွာသည် နို့မှုန့်ဘူးကို ယူလိုက်ပြီး တော်တော်များများ လျော့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် နှမြောသွားမိသည်။

"ဒါက တော်တော်မွှေးတာပဲ... တစ်ဘူးကို တစ်ယွမ်လောက်တော့ ပေးရမယ်မလား..."

လျူအာကျူးသည် မကြာသေးမီက ငွေများကို ဖြုန်းတီးနေခဲ့သော်လည်း ရွှေ၊ ငွေ သို့မဟုတ် အသားမဟုတ်သော အရာတစ်ခုသည် ဘူးငယ်လေးတစ်ဘူးလျှင် ယွမ်အနည်းငယ်မျှ ရောင်းရနိုင်သည်ကို နျူဟုန်ဟွာ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

လျူအာကျူးက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"ဝက်သားတစ်ကျင်းထက် နည်းနည်းလေး ပိုဈေးကြီးရုံပါပဲ..."

"ဝက်သားတစ်ကျင်း ဟုတ်လား... ရွာထဲက တတိယအဖွားရဲ့သမီးက ဝက်သား နှစ်လျန် ယူလာပေးတုန်းက တစ်ကျင်းကို ခြောက်ဆယ့်ငါးဆင့်လို့ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်... ဒီနို့မှုန့်က တစ်ယွမ်တောင် မကနိုင်ဘူးပေါ့..."

နျူဟုန်ဟွာက တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့သြတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာတွင် နှမြောတသဖြစ်မှုများ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

တစ်ယွမ်ဆိုလျှင် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လို့ရတယ်လေ။

"ဟုတ်တယ်... အတိအကျ တစ်ယွမ်ပါပဲ..."

လျူအာကျူးသည် အခွင့်အရေးယူကာ ဝန်ခံလိုက်ပြီး နျူဟုန်ဟွာကို ထိုထက်ပို၍ မခန့်မှန်းရဲအောင် တားဆီးလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ဤမျှလောက်နှင့်ပင် နျူဟုန်ဟွာမှာ အသည်းကွဲမတတ် နှမြောနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူမသည် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေပြီး နို့မှုန့်ကို ဖွက်ထားရန် နေရာစတင်ရှာဖွေလေတော့သည်။

လျူအာကျူးမှာ ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ ရှိသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လျူဖူရှန့်သည် သူ၏ဇနီး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြင်ပလောကအကြောင်း ဘာမှမသိသော မိုက်မဲသည့်မိန်းမဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဈေးနှုန်းများကို မသိသော်လည်း နို့မှုန့်မှာ ထိုမျှလောက် ဈေးမပေါနိုင်ကြောင်းကို သူ သိသည်။ ၎င်းအပြင် သူ့သားဖြစ်သူအကြောင်းကို သိထားသဖြင့် ဤနို့မှုန့်၏ဈေးနှုန်းမှာ တစ်ယွမ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများသင့်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

သို့သော် လျူဖူရှန့်သည် ၎င်းကို ဖွင့်ချခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ယခင်က ချမ်းသာခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်သော်လည်း ဒုက္ခခံစရာမလိုသည့်အချိန်တွင် အတင်းအကျပ် ဒုက္ခခံတတ်သော ပျော်ရွှင်မှုဖျက်ဆီးတတ်သည့် မိဘများကဲ့သို့မူ သူ မဖြစ်ချင်ပေ။

လျူအာကျူးသည် သူ၏မိခင် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထပ်မနေရဲတော့ပေ။ သူသည် လှည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားရင်း ချွန်းအာအား ပြောလိုက်သည်။

"ချွန်းအာ... ခဏနေရင် တပ်မဟာရုံးချုပ်ကို သွားပြီးတော့ ငါက မြေအောက်ရေ တိုင်းတာဖို့ ခရိုင်မြို့က ရေအသုံးချမှု အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ဖိတ်ထားတယ်... သူတို့ကို ကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်ထားပေးပါလို့ ဦးလေးဟိုင်ကို သွားပြောလိုက်ဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ..."

သူမ နှေးကွေးစွာ သဘောတူလိုက်လျှင် လျူအာကျူးက သူမ ဆန္ဒမပါဟု ထင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချွန်းအာက အလျင်စလို သဘောတူလိုက်သည်။