အခန်း ၂၉၇

အခန်း (၂၉၇) နတ်ဘုရားစစ်သည် ကျောက်ဇီအန် ၏ စွမ်းအား- ကမ္ဘာအဆက်ဆက်တွင် ငါတစ်ဦးတည်းသာ တည်ရှိသည်

"ငါတို့ ကောင်းကင်ကန္တာရနတ်ဘုရားတောင် ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ... မဟာကျိုးအင်ပါယာကို ရောက်ဖို့ လီတစ်သိန်းနှစ်သောင်း ကျန်သေးတယ်..."

ငွေရောင် ပျံသန်းနိုင်သော သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု မတ်တပ်ရပ်နေကြပေ၏။

တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခက်ထန်သော မျက်နှာရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏အနောက်တွင် ဓားသုံးလက်ကို လွယ်ထားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး နီမြန်းသော မျက်နှာအသားအရေရှိသည့် အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးမှာမူ ကြင်နာတတ်ပြီး သဘောကောင်းမည့်ပုံ ပေါ်ပေ၏။

"မြောက်ဘက် အကြီးအကဲ... အဲ့ဒီနတ်ဘုရားကို သတ်ပြီးရင် ထွက်လာမယ့် ဒြပ်ထင်ရှားတဲ့ ဥပဒေသတွေကို ငါ့ကို ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ..."

"ငါ မင်းကို အနာဂတ်မှာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကူညီပေးဖို့ အဆင်သင့်ပဲ..."

ခက်ထန်သော မျက်နှာအမူအရာရှိသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း..."

"အကြီးအကဲ ဆန်းယန်က အဲ့ဒီ ဒြပ်ထင်ရှားတဲ့ ဥပဒေသတွေကို ငါ့ကို ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို အနာဂတ်မှာ လေးကြိမ် ကူညီပေးမှာပေါ့..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

သူ့တွင် ထူထဲသော ဆံပင်နက်များ ရှိသော်လည်း အလွန် ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မှာမူ ဖြူဆွတ်နေသည်။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

အနာဂတ်မှာ သုံးကြိမ် ကူညီပေးမယ် ဟုတ်လား။

တကယ်လို့ ဒြပ်ထင်ရှားသော ဥပဒေသတစ်ခုသာ ရရှိမည်ဆိုပါက သူသည် အဆင့် ၁၂ အထက်တန်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်မူ…

မိမိ၏ စွမ်းအားများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဂိုဏ်း၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သင်၏ ထိုသုံးကြိမ် ကူညီမှုများကို လိုအပ်ပါဦးမည်လော။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီးက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ သဘာဝကျတာပေါ့..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုသည် ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်၏။

နေ့ဝက်ခန့် ကွန်လွန်ပြီးနောက်။

၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသော အားနည်းသည့် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ဥပဒေသများ၏ အငွေ့အသက်ကို အံ့ဩမှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

အဆင့် ၁၂ အတ္တသီးသန့်အဆင့် ရှိသော ကောင်းကင်ဆရာသခင်များအနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ဥပဒေသများ တည်ရှိမှုကို ခံစားနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မဟာကျိုးအင်ပါယာကို ရောက်ဖို့ လီလေးသောင်းကျော် ကျန်သေးတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ဥပဒေသတွေရဲ့ အငွေ့အသက်က ထွက်ပေါ်နေရတာလဲ..."

"ဆဋ္ဌမအဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ဒီလောက် ကျယ်ပြန့်တဲ့ နယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီ နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားက ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာပုံရတယ်..."

"ဆဋ္ဌမအဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်သွားတာပဲ..."

"ဆဋ္ဌမအဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ မဟာကျိုးအင်ပါယာကနေ ဒီနေရာအထိ သူတို့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ ကို တိုးချဲ့နိုင်မှာ..."

အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီးက

မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဆဋ္ဌမအဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင့် ၁၁ ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားနဲ့ ညီမျှတာ..."

"ပါရမီ ပိုရှိတဲ့သူဆိုရင် အဆင့် ၁၂ စွမ်းအားကိုတောင် ရောက်နိုင်တယ်..."

"ငါတို့ထက် အားနည်းမယ်လို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြောလို့မရဘူး..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

အကယ်၍ ၎င်းတို့ထက် အားမနည်းသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့သည် ထိုနတ်ဘုရားနှင့် သေချာပေါက် ရင်မဆိုင်လိုကြချေ။

လူတိုင်း သိကြသည်မှာ…

နတ်ဘုရားများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် နတ်ဘုရားအတတ် မြောက်မြားစွာကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ကြသည် ဟူ၍ပင်။

တူညီသောအဆင့်ရှိသည့် အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားများ၏ သဘာဝ ဖြစ်ပေသည်။

အလွန် ပေါကြွယ်ဝလှပေ၏။

"ငါတို့ အရင်ဆုံး ပြန်ကြရအောင်..."

"ဒီနတ်ဘုရားက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အလွန် အန္တရာယ်များလွန်းတယ်..."

အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီးက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အတန်ငယ် နှမြောစရာကောင်းသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားများ ကျဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်မည့် ဒြပ်ထင်ရှားသော ဥပဒေသများကို အလွန် လိုချင်မိသော်လည်း မိမိ၏ အသက်က ပိုမိုအရေးကြီးပေသည်။

ထိုနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားသည် အဆင့် ၁၁ အကန့်အသတ်တွင်သာ ရှိနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဖက်လူသည် မကြာသေးမီကမှ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး စွမ်းအားများ မြင့်တက်လာရန် အချိန်လိုအပ်ပေဦးမည်။

သို့သော်လည်း သူ မလောင်းကြေးထပ်ဝံ့ချေ။

လောင်းကြေးရှုံးပါက သေခြင်းတရားသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

"သွားစို့..."

"ပြန်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို တိုင်ပင်ကြရအောင်..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

ဝှီး…

၎င်းတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ပျံသန်းနိုင်သော သင်္ဘောသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ မသိလိုက်မီမှာပင် ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငွေရောင်လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရဲရင့်သောအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏အနောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပေ၏။

ထိုရဲရင့်သောအမျိုးသား မတ်တပ်ရပ်နေသည့် နေရာရှိ လေဟာနယ်သည်ပင် ပုံပျက်နေပုံရသည်။

ကြီးမားသော မီးဖီးနစ်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ၎င်း၏ကျောပေါ်တွင် ထိုရဲရင့်သောအမျိုးသားကို တင်ဆောင်ထားပေ၏။

တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကြောင့် ကောင်းကင်တစ်ဝက်ခန့်မှာ နီရဲနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ..."

"ငါတို့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီး၏ နောက်ကျောရှိ ဓားသုံးလက်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပေ၏။

"အရှင်နတ်ဘုရားရဲ့ လက်အောက်ခံ နတ်ဘုရားစစ်သည် ကျောက်ဇီအန် ဖြစ်တယ်..."

"ငါ့ရဲ့ သခင်ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေတဲ့ အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်က တပည့်တွေ... မင်းတို့ သေရမယ်..."

ကျောက်ဇီအန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"နတ်ဘုရားစစ်သည် ဟုတ်လား..."

"နတ်ဘုရားစစ်သည် အဆင့်လောက်နဲ့ ဒီနေရာမှာ ဒီလို စကားကြီးစကားကျယ် ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်စို့..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ…

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မီးမပါဘဲ အလိုအလျောက် တောက်လောင်သွားသော အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးသောင်းချီ၍ ကျောက်ဇီအန်၏ထံသို့ ကျဆင်းသွားလေ၏။

ထို့နောက်တွင်လည်း…

စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောင်ထွတ်တစ်ခုသည် သူ၏ဦးခေါင်းထက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်ကာ ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်ဇီအန်၏အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်ချလိုက်လေသည်။

ဘေးတွင်မူ…

အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီးသည်လည်း ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေခဲ့ချေ။

ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဓားသုံးလက်သည် နဂါးများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေဟာနယ်ကို ဖြတ်တောက်ကာ တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းများအဖြစ် ကျောက်ဇီအန်ထံသို့ တိုက်ခိုက်သွားကြပေ၏။

အခြားသော ပုံရိပ်ယောင် ဓားကြီးတစ်လက်သည်လည်း တာအိုဘုန်းကြီး၏ အနောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်တောက်ချလိုက်လေသည်။

"ပုရွက်ဆိတ်တွေထက် မပိုပါဘူး..."

ကျောက်ဇီအန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဖုံးလွှမ်းထားသော သူ၏ လက်ညာဘက်ခြေဖဝါးဖြင့် နင်းချလိုက်၏။

ဓားသုံးလက်သည် ညည်းတွားသံများနှင့်အတူ ဘေးဘက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

သူ၏ အကြည့်က ၎င်းတို့အား ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်။

ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်တောက်ချလာသော ဓားအရိပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် လေထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ချောင်းတစ်ချက် ညင်သာစွာ တောက်လိုက်ရုံဖြင့်။

ကျဆင်းလာသော တောင်ကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခေါ်ယူလိုက်၏။

မိုးကြိုးသောင်းချီသည် သူ၏လက်ဝါးအတွင်းသို့ ကျရောက်လာပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုနှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီးတို့မှာ မှင်သက်သွားကြပေ၏။

၎င်းတို့၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ဖက်လူက ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချေဖျက်ပစ်နိုင်သည် ဟုတ်လား။

၎င်းတို့၏ ယန်လုံတောင်ခန်းမမှ အဆင့် ၁၃ သူတော်စင်အရှင်အဆင့် သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထားသော ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားအပြည့် တိုက်ခိုက်မှုကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချေဖျက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"အဆင့် ၁၃... အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ..."

"သူက သူတော်စင်အရှင်တစ်ပါးပဲ..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူတော်စင်အရှင်တစ်ပါးသာလျှင် မိမိတို့၏ စွမ်းအားအပြည့် တိုက်ခိုက်မှုကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချေဖျက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်

သူတော်စင်အရှင်တစ်ပါး ပင်။

ဤသည်မှာ အဆိုးဆုံး မဟုတ်သေးချေ။

သူတော်စင်အရှင်တစ်ပါးက ထိုနတ်ဘုရား၏ လက်အောက်ခံ နတ်ဘုရားစစ်သည်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်နေသည် ဟုတ်လား။

"ထွက်ပြေးကြစို့…"

တုံ့ဆိုင်းခြင်း လုံးလုံးလျားလျား မရှိဘဲ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုနှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီးတို့သည် ချက်ချင်းပင် အရပ်မျက်နှာ နှစ်ခုသို့ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး အသက်ကယ်အတတ်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အဆောင်များကိုလည်း အလကားရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်လိုက်ကြပေ၏။

ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သွေးစွမ်းအင်များသည်လည်း အလွန် လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

"ပုရွက်ဆိတ်တွေက ထွက်ပြေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ကျောက်ဇီအန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေဲဆ ဖြစ်၏။

သူသည် သူ၏လက်ယာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ယာဘက်လက်ဖြင့် ငွေဖြူရောင် လှံရှည်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်လေ၏။

ဘုန်း……

ကြီးမားလှသော လှံရှည်ကြီးနှစ်စင်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

လှံရှည်ကြီးများသည် မိုးတိမ်များကို ဖြတ်သန်းကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုနှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဘုန်းကြီးတို့အား ချက်ချင်းပင် ထိုးစိုက်လိုက်ပေ၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး…"

"ငါ မကျေနပ်ဘူး…"

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲသွားကာ သွေးမြူများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များပင်လျှင် ဤတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး မရှိတော့ချေ။

"ဒီအရာတွေကို အရှင်နတ်ဘုရားဆီ ပူဇော်ရမယ်..."

ကျောက်ဇီအန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

၎င်းတို့ သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဓားသုံးလက်၊ စိမ်းလန်းသော တောင်ထွတ်ငယ်နှင့် အာကာသလက်စွပ်များကို သူ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

...

"လက်ရှိမှာတော့ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ က မဟာကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ပြည်နယ် တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတယ်..."

"ဒါ့အပြင် လီဟော့တာအိုနယ်မြေရဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ နယ်မြေတွေကိုလည်း လွှမ်းခြုံထားတာပဲ..."

"မဟာကျိုးအင်ပါယာအတွင်းမှာ လူဦးရေ ၁,၃၆၂,၇၆၀,၀၀၀ ရှိတယ်..."

"မဟာကျိုးအင်ပါယာရဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ လူဦးရေက ပိုပြီး နည်းပါးတာပဲ..."

"ဒီနယ်မြေ၏ အရွယ်အစားက မဟာကျိုးအင်ပါယာထက် ရှစ်ဆခန့် ကျယ်ဝန်းပေမဲ့ လူဦးရေကတော့ ၇၃.၅၅ သန်းပဲ ရှိတယ်..."

"ဒီလူတွေရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်က ကြီးမားတဲ့ မြို့ကြီး တစ်ဆယ့်နှစ်မြို့မှာ နေထိုင်ကြတာ..."

"ဒီမြို့ကြီး တစ်ဆယ့်နှစ်မြို့စလုံးကို လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဆင့် ၁၁ အရှင်သခင်တွေ တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက ရှစ်ယောက်က သစ္စာဖောက်တွေပဲ... သူတို့က လူသားတွေကို စုဆောင်းဖို့ မြို့ကြီးတွေကို တည်ဆောက်ခဲ့ပေမဲ့ ဒါက နတ်ဆိုးတွေအတွက် အစာအဖြစ် ပူဇော်ဖို့ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ..."

"လီဟော့တာအိုနယ်မြေမှာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ လူသားတွေက မွေးဖွားကတည်းက အဆင့် ၁ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာ..."

"သာမန်လူသားတွေကတော့ ဒီနေရာမှာ လုံးလုံးလျားလျား မရှင်သန်နိုင်ကြဘူး... မည်သို့ပင်ဆိုစေ လီဟော့တာအိုနယ်မြေရဲ့ စွမ်းအင်တွေက အလွန် ကြမ်းတမ်းလွန်းလို့ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့လည်း... ထူးဆန်းတဲ့ နေရာ သုံးခုတော့ ရှိနေသေးတယ်..."

လီယွဲ့သည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်း၌ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် လီဟော့တာအိုနယ်မြေအတွင်းရှိ နေရာသုံးခုသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဝှီး…

သူ၏ နတ်ဘုရားပုံရိပ်သည် တောက်ပသွားပြီးနောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ မှ ထွက်ခွာသွားကာ နတ်ဘုရားကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ လှပသော နေရာတစ်ခုတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ လျှိုမြောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ပန်းပေါင်းသောင်းချီ၍ ပွင့်လန်းနေပြီး ၎င်းတို့၏ မွှေးရနံ့များက လူကို မူးယစ်စေနိုင်စွမ်း ရှိပေ၏။

လျှိုမြောင်အတွင်း၌ သက်ငယ်မိုး အိမ်ငယ်တစ်လုံး ရှိသည်။

ထိုသက်ငယ်မိုး အိမ်ငယ်၏ ရှေ့တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်မှာ…

ခန့်ညားထည်ဝါသော ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေ၏။

"ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မခွဲခြားမီကတည်းက ငါ မွေးဖွားခဲ့သည်..."

"ငါသည် ကမ္ဘာဦးစစ်မြေပြင်ထဲတွင် အထွတ်အမြတ် ဖြစ်သည်..."

"သီချင်းတစ်ပုဒ်က အင်မော်တယ်တွေကို မြှုပ်နှံနိုင်ပြီး လမ်းစဉ်သောင်းချီကို နစ်မြုပ်စေနိုင်တယ်..."

"ကမ္ဘာအဆက်ဆက်တွင် ငါတစ်ဦးတည်းသာ တည်ရှိသည်..."

"မိတ်ဆွေငယ်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ..."

ခွေးနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေတော့၏။