အခန်း ၂၉၈

အခန်း (၂၉၈) လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကြေးဝါကျောက်စာချပ်၊ ကနဦး နတ်ဘုရား

လီယွဲ့သည် မြက်မိုးတဲရှေ့ရှိ ခွေးနက်ကြီးအား ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေ၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မကွဲကွာမီကပင် မွေးဖွားလာခဲ့သလော။

ခေတ်ကာလ အဆက်ဆက်တွင် ငါတစ်ပါးတည်းသာ တည်ရှိသလော။

ဤခွေးနက်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်သည် အဆင့် ၁၁ တွင်သာ ရှိကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းသည် အဆင့် ၁၁ ၏ အကန့်အသတ်သို့ပင် မရောက်သေးချေ။ ၎င်းသည် အဆင့် ၁၁ ၏ အလယ်အလတ်အဆင့်ခန့်နှင့်သာ ညီမျှပေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ အငွေ့အသက်သည် အလွန် တက်ကြွပြီး သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေကာ သူ၏သက်တမ်းမှာ နှစ်တစ်ရာထက် မပိုကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။

"မိတ်ဆွေငယ်... မင်းကို ဒီနေရာကနေ ငါ နှစ်တစ်သန်းလောက် စောင့်နေခဲ့တာ..."

"ဒီနေရာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိတယ်..."

"မိတ်ဆွေငယ်... မင်းသာ ဒီနေရာကို လေ့လာဖို့ အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရရှိလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

"မင်းအတွက် ဒီနေရာကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ငါ နှစ်တစ်သန်းလောက် စောင့်ဆိုင်းခဲ့တယ်..."

"အခု ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းသွားပြီဆိုတော့ ငါ ထွက်သွားတော့မယ်..."

"မိတ်ဆွေငယ်... တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါတို့ ထပ်တွေ့ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

နားလည်ရခက်သော စကားအချို့ကို ပြောဆိုပြီးနောက် ခွေးနက်ကြီးသည် လှည့်ကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။

သူ၏ အမြန်နှုန်းသည် အလွန် လျင်မြန်လှပေသည်။ အနက်ရောင် အလင်းတန်း ပေါ်လာချိန်တွင် သူသည် မိုင်တစ်ထောင်အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

လီယွဲ့က ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် ခွေးကြီး၏ ခြေအောက်၌ ရင့်ရော်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုအဖြစ် မှေးမှိန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

၎င်း၏ ရင့်ရော်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းသည် စူးရှတောက်ပနေပေ၏။

၎င်းသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အထက်ရှိ ခွေးနက်ကြီးသည်လည်း လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်လည်ပေါ်လာချိန်တွင် မြက်မိုးတဲရှေ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေလေပြီ။

"မိတ်ဆွေငယ်... ဒါက ဘာသဘောလဲ..."

"ငါက မင်းအတွက် ဒီနေရာကို နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို အကုန်အစင် သုံးစွဲခဲ့တယ်..."

"ငါ အားနည်းနေချိန်မှာ မင်းက ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ငါ့ကို စော်ကားချင်တာလား..."

"မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်နဲ့နော်..."

"ငါ အားနည်းနေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အခြေခံက ခိုင်မာနေတုန်းပဲ... မင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖိနှိပ်ထားနိုင်သေးတယ်..."

ခွေးနက်ကြီးသည် ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အတော်လေး အားနည်းနေပေသည်။

သူ၏ နောက်ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လျက် ပေသုံးဆယ်ခန့် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားကာ လီယွဲ့ကို လက်တစ်ချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြနေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ထင်ဟပ်နေလေ၏။

ဝှီး…

လီယွဲ့က သူ၏လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တောင်ကြားအတွင်း ဖူးပွင့်နေသော ပန်းသောင်းချီသည် လွင့်စင်သွားပြီး ထူထဲသော မြေကြီးလွှာတစ်ခုလည်း တိုက်စားခံလိုက်ရလေ၏။

မြေကြီးအောက်၌။

ရှေးဟောင်းနှင့် အပြောင်းအလဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည့် ထူးဆန်းသော ကမ္ပည်းစာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကြီးမားသည့် ကြေးဝါကျောက်စာချပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤကြေးဝါကျောက်စာချပ်သည် အရမ်း မကြီးမားပေ။

အလျား ရှစ်ကျန်းခန့်နှင့် အနံ ခြောက်ကျန်းခန့် ရှိပေသည်။

ခွေးနက်ကြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော နေရာသည် ဤကြေးဝါကျောက်စာချပ်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ဖြစ်၏။

"ဒီက စီနီယာ က ဘယ်သူမှန်း မသိဘူး..." "ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မလား..."

လီယွဲ့က ခွေးနက်ကြီးကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

ဤခွေးနက်ကြီးသည် ရှေးဟောင်း သတ္တဝါတစ်ကောင် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် နှစ်တစ်ရာအောက်သာ ကျင့်ကြံခဲ့သော ခွေးနတ်ဆိုးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်၏။

နှစ်တစ်ရာမပြည့်မီ အချိန်အတွင်း သူသည် အဆင့် ၁၁ တာအိုသတ်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် ၏ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လူသားပါရမီရှင်များသည် တာအိုသတ်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်တစ်ရာကျော် အချိန်ယူရလေ့ရှိသည်။

အထူးချွန်ဆုံးသော နတ်ဆိုးများပင်လျှင် အဆင့် ၁၁ တာအိုသတ်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းရန် နှစ်လေးငါးရာခန့် လိုအပ်ပေသည်။

တာအိုကို သတ်ဖြတ်ခြင်း။

ဤအဆင့်သည် လမ်းဟောင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီး လမ်းသစ်တစ်ခု မွေးဖွားရန် လိုအပ်လေသည်။

ဤခွေးနက်ကြီးသည် နှစ်တစ်ရာမပြည့်မီ အချိန်အတွင်း အဆင့် ၁၁ တာအိုသတ်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤကြေးဝါကျောက်စာချပ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သိမြင်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

ဤခွေးနက်ကြီးသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီရှိသည့် နတ်ဆိုးမျိုး မဟုတ်ချေ။

"မင်း... မင်း..."

ခွေးနက်ကြီးသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး လီယွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားထစ်အပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လီယွဲ့၏ရှေ့တွင် နာခံစွာ ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလေ၏။

"အရှင်... ဒီကြေးဝါကျောက်စာချပ်က တကယ်တော့ ဘာလဲ... ဒီနိမ့်ကျတဲ့ နတ်ဆိုးလေးက ဘာမှ မသိပါဘူး..."

"နတ်ဆိုးလေးက မူလက တောင်ပေါ်က တောခွေးတစ်ကောင်ပါပဲ... ဒီနေရာကို အမှတ်မထင် ရောက်လာပြီး အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာကို တွေ့ရလို့ ဒီနေရာမှာပဲ အခြေချဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ညတိုင်း ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ တာအိုရဲ့ အသံတွေ သဲ့သဲ့လေး ပေါ်လာတယ်..."

"နတ်ဆိုးလေးက ဒီတာအိုအသံကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တယ်... တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းလာပြီး ဒီလက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်လာခဲ့တာပါ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်နတ်ဘုရား... ကျွန်တော့်ကို သနားတော်မူပါ..."

"ဒီနိမ့်ကျတဲ့ နတ်ဆိုးက အရှင်နတ်ဘုရားကို နွားတစ်ကောင် ဒါမှမဟုတ် မြင်းတစ်ကောင်လို အစေခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... အရှင်နတ်ဘုရားရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံပါ့မယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်။

အဖမ်းခံရပြီး ပြုတ်စားခံရမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကာ တုန်ရီစွာဖြင့် အရိုအသေပေးနေလေ၏။

"တာအိုအသံ..."

လီယွဲ့က ကြေးဝါကျောက်စာချပ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ပျက်စီးနေသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်၏။

အပြင်းအထန် ပျက်စီးနေပေသည်။

အနားစွန်း လေးဖက်သည် မညီမညာဖြစ်နေပြီး အခြား အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ကွဲကွာနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

ထို့ပြင် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးသော ကမ္ပည်းစာများသည် အလွန် ရှေးကျလှပေသည်။ မဟာကျိုးအင်ပါယာနှင့် လီဟော့ တာအိုနယ်မြေ ရှိ ဧရာမမြို့ကြီးများမှ ရှေးဟောင်းစာပေများကို သူ ဖတ်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း...

ဤရှေးဟောင်း ကမ္ပည်းစာကို သူ လုံးဝ မမှတ်မိချေ။

သို့သော် သူ မှေးမှိန်စွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပေ၏။

ဤရှေးဟောင်း ကမ္ပည်းစာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မကွဲကွာမီကပင် ငါ မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

ပရမ်းပတာအခြေအနေမှာ ငါက အမြင့်မြတ်ဆုံးပဲ။

သီချင်းတစ်ပုဒ်က အင်မော်တယ်တွေကို မြှုပ်နှံပြီး လမ်းစဉ်သောင်းချီကို နစ်မြုပ်သွားစေတယ်။ ခေတ်ကာလ အဆက်ဆက်မှာ ငါတစ်ပါးတည်းသာ တည်ရှိတယ်။

"ဒီစကားတွေကို မင်း ဖန်တီးထားတာလား..."

သူက ခွေးနက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"အရှင်... ဒီစကားလေးခွန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက တာအိုအသံတွေထဲမှာ နစ်မြောနေချိန်တုန်းက အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြောခဲ့တာပါ..."

ခွေးနက်ကြီးက ရိုသေလေးစားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ကာ ဆိုးယုတ်သော မျက်နှာရှိသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရိုသေစွာ ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

"ဒီကြေးဝါကျောက်စာချပ်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

လီယွဲ့သည် အတွေးနယ်ချဲ့နေပုံရသည်။

အကယ်၍များ…

ဤအပြင်းအထန် ပျက်စီးနေသော ကြေးဝါကျောက်စာချပ်သည် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုနှင့် သက်ဆိုင်နေသနည်း။

ဤစကားလေးခွန်းသည် အလွန် ဝင့်ကြွားလှပေသည်။

အချဲ့အကား အချို့ ပါဝင်နိုင်သော်လည်း...

ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုရဲသော သတ္တဝါသည် အတော်လေး အစွမ်းထက်မည်မှာ သေချာပေ၏။

ထို့ပြင်--

သူ ကြေးဝါကျောက်စာချပ်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

အရောင်ငါးမျိုးရှိသော အလင်းတန်းများ စီးဆင်းသွားပြီး အရောင်ငါးမျိုးရှိသော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကြေးဝါကျောက်စာချပ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေ၏။

ချွမ်--

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး တောခွေးတာအိုဆရာသည် မိုင်ရာချီ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ကြေးဝါကျောက်စာချပ်မှာမူ ပွန်းပဲ့ရာတစ်ခုမျှပင် မရှိဘဲ လုံးလုံးလျားလျား အကောင်းပကတိအတိုင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး..."

"အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ အနည်းငယ်လေးတောင် ပျက်စီးအောင် လုပ်လို့ မရဘူး..."

"တာအိုအသံ..."

"ဘယ်လို တာအိုအသံမျိုးလဲဆိုတာ ငါ နားထောင်ကြည့်ရအောင်..."

လီယွဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထူထပ်သော မြူခိုးများသည် ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

သူသည် ကြေးဝါကျောက်စာချပ်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

မည်သည့် တာအိုအသံကိုမျှ သူ မကြားရချေ။

သူ ၎င်းအပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ သိမြင်နိုင်ပေသည်။

တောခွေးတာအိုဆရာသည် လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍များ…

ဤကြေးဝါကျောက်စာချပ်သည် အထူး ဆက်သွယ်မှု သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာတစ်ခုခု လိုအပ်နေသလား။

"မင်း ဒီနေရာမှာပဲ နေပြီး ဝီရိယရှိရှိ ကျင့်ကြံရမယ်..."

သူ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

တောခွေးတာအိုဆရာသည် ထိုနေရာတွင် မှင်သက်စွာ ရပ်နေမိ၏။

အရှင်နတ်ဘုရားက သူ့ကို ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ကျင့်ကြံစေချင်တာလား။

ဤအဖိုးတန်မြေသည် သူ့အတွက် မပိုင်ဆိုင်တော့ဘူးဟု မူလက သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ နတ်ဘုရားက ၎င်းကို သူ့ထံ အမှန်တကယ် ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။

သူ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလျက် မျက်ရည်များ စီးကျလာရင်း အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"တောခွေး... နတ်ဘုရားရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်..."

ဆုံးရှုံးသွားသော အရာတစ်ခုကို ပြန်လည်ရရှိခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှု။

၎င်းက ထိုလေးစားဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင်။

သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေ၏။

ဤနေရာသည် သူ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင်သာ သူ ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်နိုင်ပေသည်။

...

"ဒီနေရာမှာ အဆင့် ၁၂ ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိတယ်..."

"ဒါက စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ ထဲက တစ်ခုတည်းသော အဆင့် ၁၂ ပစ္စည်းလည်း ဖြစ်တယ်..."

လီယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေးသည် တောင်များကြားတွင် တည်ရှိပြီး တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှပေသည်။

သို့သော် တောင်ပေါ်ရွာလေးအတွင်းတွင် ဒေသခံ ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ရှိလေ၏။

ဒေသခံ မြေစောင့်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော်သည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြိုကျနေခဲ့ပြီး မည်သူကမျှ ပြုပြင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မြေစောင့်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော်တွင် ကိုးကွယ်ထားသော မြေစောင့်နတ်ဘုရား ရုပ်တုတွင် ခေါင်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ကနဦး နတ်ဘုရားတစ်ပါး..."

သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။