အခန်း ၂၀၄

အခန်း (၂၀၄)

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်ခြင်းနှင့် အချစ်၏ မှော်ဆန်ခြင်း

ဝမ်ထန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။ ချင်လော့သည် ဤမျှလောက်အထိ မလေးမစား ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

ချင်ဧကရာဇ် ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ ချင်ဧကရာဇ်သည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပညာရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

တိုးတက်လိုစိတ်ရှိကြသော သူတို့၏ မိသားစုများသည် အမှောင်ထဲတွင်သာ လျှို့ဝှက်ကြံစည်ရဲကြပြီး၊ ချင်ဧကရာဇ်ကို တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်မူ ဘယ်သောအခါမျှ မဝံ့ရဲခဲ့ကြချေ။

ယခုမူ ချင်လော့က သူကိုယ်တိုင် ချင်ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်နေသည်ဟု ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သေကြောင်းကြံစည်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပါလော။

သင်သည် သူ၏ သွေးသားရင်း ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ ချင်ဧကရာဇ်က ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍သာ ဤမျှ မောက်မာလှသော စကားများကိုသာ သူ ကြားသိသွားပါက ချင်လော့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရိုက်သတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။

"ဘာလဲ... မင်း မရဲဘူးလား" ချင်လော့သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ဝမ်ထန် စကားမပြောမီမှာပင် ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကစားမယ်ဆိုရင်တော့ အကြီးကြီး ကစားရမှာပေါ့။ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်ရုံသက်သက်နဲ့ကော ချင်ဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့ ဘယ်နှနှစ်လောက် ကြာမလဲ။ နှစ်တစ်ရာလား။ သုံးထောင်လား။ ငါးထောင်လား။"

"တစ်သက်လုံး အိမ်ရှေ့မင်းသားပဲ ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ချင်ဧကရာဇ်က သူ့ရဲ့ မြေး ဒါမှမဟုတ် မြစ်ကို ဧကရာဇ်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်ရင်ကော... အဲဒီအခါကျရင် အားလုံးက အလကား ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"မင်းတို့တွေက ငါ့အပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားကြတာဆိုတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေဖြစ်တဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် ငါ တာဝန်ယူပေးဖို့ လိုတယ်။ အမြန်ဆုံး အမြတ်ပြန်ရအောင် ငါ ဖန်တီးပေးရမယ်။"

"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ ဝမ်မိသားစုကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ ငါနဲ့အတူ အင်ပါယာမြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ကြမယ်!"

"မင်းမှာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ ပါရမီရှိတယ်၊ ငါကလည်း ချင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ထီးနန်းကို လိုချင်တယ်။ ငါတို့ အတူတူ ပူးပေါင်းပြီး အင်အားကြီးအောင် လုပ်ကြမယ်၊ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်မယ်၊ ပြီးရင် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းအထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝကြမယ်။ သူတစ်ပါးထက် သာလွန်တဲ့သူ ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် အရူးတွေထဲမှာမှ အရူးဆုံး ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်လေ။"

"ငါ ချင်ဧကရာဇ် ဖြစ်လာတဲ့အခါ မင်းတို့ ဝမ်မိသားစုအနေနဲ့ မဟာအမတ်ကြီး သုံးပါးနေရာထဲက ကြိုက်တဲ့နေရာကို ရွေးချယ်နိုင်ပြီး မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းခွင့် ရရှိလိမ့်မယ်!" ချင်လော့သည် သူ၏ အကြည့်များကို ဝမ်ထန်ထံ ပို့လိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို ကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

ဝမ်ထန်၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံး နှစ်လုံးသာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ "အရူး။"

"ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ဆွေးနွေးကြည့်ပါ့မယ်" ဝမ်ထန်သည် စိတ်ကို တင်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြရအောင်။ မင်းက တော်တဲ့လူလို့ ငါ ထင်တယ်။ ဒီနေ့တော့ သွေးသစ္စာဆိုပြီး ကောင်းကင်တာအို သစ္စာပြုကြရအောင်။ ငါတို့တွေ မဟာမိတ်အဖွဲ့အဖြစ် အရင် ပေါင်းစည်းရင် ဘယ်လိုလဲ။"

ဝမ်ထန်၏ ပါးစပ်မှာ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။ သူသည် အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "အော်... ဟုတ်ပြီ၊ အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုးမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ။"

"ဟိုအစ်ကိုကြီး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး!" သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ အခုလေးတင် ထွက်ခွာသွားသော စုန့်လျန်ချန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုး အရင်ဆုံး ခွင့်ပြုပါဦးခင်ဗျာ။"

ချင်လော့သည် သူ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ဟာသပဲ။ ငါ့ကို ထောက်ခံချင်သေးတယ်၊ ငါ့နာမည်ကိုသုံးပြီး ဝမ်မိသားစုအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်နေတာလား။"

"အိပ်မက်ပဲ မက်လိုက်စမ်း!"

သူ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို ကြည့်ရင်း ချင်လော့သည် ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ လီရှောင်နှင့် ရဲ့လင်းရွှမ်းတို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်... အထဲမှာ ပြင်ဆင်ထားကြ၊ တွေ့ဆုံကြ၊ ပြီးရင် အမဲလိုက်တာကို စတင်ကြ။"

ချင်လော့၏ စကားကြောင့် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ရဲ့လင်းရွှမ်း၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ မကြာသေးမီကပင် တစ်ဖန် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

လီရှောင်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ အာဏာရှင်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးတစ်လက် ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ချင်လော့က ဈေးကြီးပေး၍ အထူးဝယ်ယူပေးထားသော ပုဆိန်ဖြစ်ပြီး၊ လီရှောင်က ၎င်းကို အာဏာရှင်ပုဆိန်ဟု အမည်ပေးထားသည်။

သူက အာဏာရှင်တစ်ပါး ဖြစ်ချင်သည်ဟု ဆိုသည်။

လီရှောင်သည် အာဏာရှင် ဖြစ်ချင်သည်ဖြစ်စေ၊ လိပ်တစ်ကောင် ဖြစ်ချင်သည်ဖြစ်စေ ချင်လော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ ကတိစကားကိုတော့ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အမဲလိုက်ပွဲ စတင်ပြီ! တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက ကလေးပေါက်စတွေ... ငါ့ရဲ့ ဓားကြီးက ရေငတ်နေပြီ ဟားဟားဟား!" လီရှောင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အထူးသဖြင့် တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက လင်းဟောက်ဆိုတဲ့ကောင်... သူက..."

ချင်လော့က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက အသင်းဖော်လေ။"

"ဒါဆိုရင် သူ မသေအောင် ငါ မသတ်တော့ဘူး၊ သူ့ကို ခုတ်ပိုင်းပစ်မယ်!" လီရှောင်က သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အော်... ဒါဆိုရင် မင်း ကြိုက်သလိုလုပ်လေ။ မင်းသာ သူနဲ့ အစ်မကောင်းတွေ ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မကန့်ကွက်ပါဘူး။" ချင်လော့က အေးဆေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ရဲ့လင်းရွှမ်းသည် လီရှောင်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကာ လီရှောင်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

သူမ၌ လီရှောင်နှင့် အစ်မကောင်းတွေ ဖြစ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိချေ။

လီရှောင်မှာ မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ‘ဘာအစ်မကောင်းတွေလဲ။ သူ့ဦးနှောက်မှာ နည်းနည်းလေး နှေးကွေးနေတာလား။’

ရင်ခွင်ထဲရှိ တိုကင်ပြား တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ချင်လော့ သိရှိလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ တွေ့ကြမယ်။"

ချင်လော့သည် တိုကင်ပြားကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ပေါ်တယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မြေပြင်ကို ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ချင်လော့မှာ မြို့ပျက်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် စာလုံးကြီးနှစ်လုံးမှာ ဝေဝါးစွာ မြင်နေရသည်။ မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်။

"မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့။ ချင်ရှောင် ပြောခဲ့တဲ့ ချင်မိသားစု ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အမွေအနှစ်နဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် အရင် စောင့်ကြည့်ကြရအောင်။"

ချင်လော့သည် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် အစီအရင်ဖြင့် ဖိနှိပ်မှုများ ရှိနေသဖြင့် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်များပင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၌ ရှီးဟွမ်သည် ပင်မဝိညာဉ်အဖြစ် တည်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ဧကရာဇ်လက်နက် အဆင့်အတန်းကြောင့် ဖိနှိပ်မှုများကို အနည်းငယ်မျှသာ ခံစားရသည်။

"မင်းရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ဆက်သွယ်ပြီး ဒီကို လာခိုင်းလိုက်။"

ကျွန်းငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် စုယွီနှင့် ရှောင်ယာတို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ စုယွီက ရှောင်ယာ၏ ဘေးနားတွင် တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး၊ ရှောင်ယာက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကာ စုယွီကို အပြုံးလေးတောင် မပေးခဲ့သဖြင့် စုယွီမှာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် ကျွန်းငယ်လေးပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချလိုက်သည့်အခါ စုယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေလို့ ခေါ်တဲ့ ဒီနေရာမှာ ငါတို့ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ အမြောက်အမြား မြုပ်နှံထားခဲ့ကြတယ်၊ ဒါက ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေပါပဲ။"

ရှောင်ယာသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် စုယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တကယ်လား။ ငါ့ကို ထပ်ပြီး ပြောပြပါဦး။ ငါ ဒီအကြောင်းတွေကို ကြားရတာ သဘောကျတယ်။"

ဤအပြုံးမှာ စုယွီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပြီး သူ့ကို အားအင်များ အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ‘ဂျူနီယာညီမ ရှောင်က ငါ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အေးစက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ သူ နည်းနည်း ရှက်နေတာ ဖြစ်မယ်။’

ဤအကြောင်းကို တွေးမိကာ သူက စိတ်လှရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါက ငါတို့ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ဂါရဝပြုဖို့ပဲ။ သူတို့က ငါ့ကို အမွေအနှစ်တွေ အမြောက်အမြား ချန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်။"

"အော်... တကယ်လား။ ငါ သွားလို့ ရမလား" ဟု ရှောင်ယာက မေးလိုက်သည်။

စုယွီမှာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်ယာသည် ယခင်က သူ့ကို ပုန်းကွယ်နဂါးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ အဆင့်(၂) နှင့် မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ မှတ်တမ်းများကို ပေးခဲ့ဖူးရာ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယာက သူ၏အပေါ်တွင် အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သူ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရပေမည်။

သူက ခေါင်းညိတ်ကာ "အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ငါတို့ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေနဲ့ ရွှမ်ထျန်းတာအိုဂိုဏ်းက အခု တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီလေ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းက သဘာဝကျကျပဲ ငါတို့ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးတွေက မင်းကို သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ပေးအပ်လိုက်ရတာကို ဝမ်းသာကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

ဤအမွေအနှစ်များထဲတွင် တစ်ခုသာလျှင် သူ၏အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိနေသော အမွေအနှစ်များကို ရှောင်ယာအား ပေးအပ်ခြင်းမှာ ကြီးမားသော ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမွေအနှစ်တွေ ရှိတဲ့ နေရာတွေကို ပြောပြပေးပါ" ဟု ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

စုယွီသည် ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နေရာတစ်ခုကို သဘောတူညီကာ ရှောင်ယာကို အတူတူ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်ယာ၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း သူ ငြင်းဆန်ရန် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ... ငါ ပြောပြမယ်။ ငါတို့ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ အမွေအနှစ်နေရာတွေက ဒီနေရာတွေပါ၊ အသီးသီးကတော့..."

စုယွီ ပြောပြနေစဉ်မှာပင် ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူတို့၏ သားသမီးများအတွက် နာမည်များကိုပင် စဉ်းစားထားနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ၊ တစ်ယောက်မှာ ယောကျာ်းလေး၊ တစ်ယောက်မှာ မိန်းကလေး...

"ကောင်းပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ပြဿနာမရှိပါဘူး ဂျူနီယာညီမ ရှောင်။ မင်း ဝင်သွားပြီးရင် တာအိုကျမ်းစာအထိမ်းအမှတ်တောအုပ်ကို သွားလိုက်ပါ။ အဲဒီမှာ ငါတို့တွေ တွေ့ကြမယ်၊ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။"

ရှောင်ယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... အဲဒီမှာ တွေ့ကြမယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် လက်ထဲရှိ တိုကင်ပြားကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်တယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။

ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် ခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ တုံ့ဆိုင်းမှု အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တာအိုကျမ်းစာအထိမ်းအမှတ်တောအုပ်ကို သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

စုယွီ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် မိမိ၏ ပထဝီအနေအထားကို ခွဲခြားသတ်မှတ်လိုက်သည်။ သူသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ သူနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော တာအိုကျမ်းစာအထိမ်းအမှတ်တောအုပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိနိုင်သည့် ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ တန်ဖိုးရှိလှသော်လည်း၊ အချစ်ကမူ ပို၍ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။