အခန်း ၂၀၆

အခန်း (၂၀၆)

ကျွမ်းရှီဆန်းကို နှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဗြောင်ကျသော အစီအစဉ်များ

ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းရှိ တိုက်ပွဲမှာ မည်သည့်အံ့အားသင့်စရာမျှ မရှိခဲ့ပေ။ မကြာမီပင် အမူအရာမဲ့နေပြီး သွေးညှီနံ့ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသော သွေးကျွန် သုံးယောက်သည် ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"သွားကြစမ်း၊ လူတွေကို ပိုသတ်ကြ! ငါ့အတွက် သွေးကျွန်တွေ ပိုလိုတယ်!"

၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးသည် လျင်မြန်စွာပင် ဦးတည်ရာသုံးခုသို့ ဖြန့်ကျက်သွားကြသည်။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ထိုအမျိုးသားသည် အေးအေးလူလူပင် ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ "ကွန်ရွှီနယ်မြေထဲက သားကောင်တွေက အတော်လေး ဝဖြိုးလာကြပြီ၊ သူတို့ကို ရိတ်သိမ်းရမယ့် အချိန်တန်ပြီ။"

"ဒီနေရာက တွမ့်မုယွီရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းပဲ။"

သူ၏ အကြည့်များသည် ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ကံကြမ္မာမြို့တော်ဟု ခေါ်ဆိုကာ ခေတ္တပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကံကြမ္မာစွမ်းအားတိုင် ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ အန္တိမပန်းတိုင်ဖြစ်သည့် ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါဖြင့် နှစ်ခြင်းခံယူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကံကြမ္မာမြို့တော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းက ကွန်ရွှီနယ်မြေထဲက ပါရမီရှင်တွေရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ ပြန်သွားတဲ့အခါ အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိမှာ အသေအချာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။ ကံကြမ္မာမြို့တော်ထဲကို ဘယ်သူမှ မသွားနိုင်တော့ရင် ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါဖြင့် နှစ်ခြင်းခံယူခြင်း ဆိုတာလည်း ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ပြင်ဆင်မှု နှစ်ခု၊ နှစ်ခုစလုံး အစွမ်းထက်ရမယ်!"

သူသည် သွေးကျွန်တစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် လူနှစ်ဦးကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ချင်လော့ မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့တွင် ပြုပြင်မွမ်းမံထားခဲ့သော ရုပ်သေးရုပ်များမှာ ဆယ်သုံးရုပ်အထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့၏ မိုးကြိုးဘေးဒဏ် နှစ်ခြင်းခံယူရန် အချိန်မှာလည်း အလွန်ပင် နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူအများအပြား ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် ရင်းနှီးသူတစ်ဦးလည်း ပါဝင်နေသည်။

"ချင်လော့!" ချင်လော့ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ သတိထားလိုက်ကြသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ကျွမ်း... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ကျွမ်းရှီဆန်းကို မေးလိုက်သည်။

ကျွမ်းရှီဆန်းသည်လည်း ချင်လော့နှင့် ဤနေရာတွင် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ချက်ချင်း စကားမပြောခဲ့ပေ။ ချင်လော့သည် သူ၏ အရပ်မျက်နှာဘက်သို့ ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "ရင်းနှီးသူတစ်ဦးနဲ့ တွေ့ရတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းဆီမှာ အကြွေးတစ်ခု တင်ဖူးတယ်၊ အခု အနည်းငယ် ပြန်ဆပ်လိုက်မယ်။ မင်း ဝင်သွားလို့ရတယ်၊ ငါ ဝင်ကြေး မကောက်တော့ဘူး။"

ရွှစ်! ရွှစ်! ရွှစ်!

လူအချို့၏ အကြည့်များသည် ကျွမ်းရှီဆန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျွမ်းရှီဆန်းနှင့် ချင်လော့တို့အကြား တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်မှု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျွမ်းရှီဆန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်သည်။ သူသည် ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသလို ရှင်းပြစရာလည်း မလိုပေ။

သူသည် မလှုပ်ရှားဘဲ ချင်လော့ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချင်လော့သည် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ "ဒီမြို့ကို ငါ အရင်ဆုံး ရှာတွေ့တာ။ ဝင်ချင်ရင်တော့ အခွန်ဆောင်ခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မာနထောင်လွှားလိုက်တာ! ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက အရာအားလုံးက ပိုင်ရှင်မရှိဘူး! ဘာလို့ အခွန်ဆောင်ရမှာလဲ?!"

"ချင်လော့... မင်းက ငါတို့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ရန်သူပဲ။ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ တွေ့ရတာဆိုတော့ တိုက်ကြတာပေါ့!"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချင်လော့သည် ဝှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ တစ်ဦးကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် နောက်တစ်ဦးကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

တတိယမြောက် ဓားဖြင့် ချင်လော့သည် ဓားကို ထိုသူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ ပုန်းကွယ်နဂါးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ဘာလို့ မယုံကြည်ကြတာလဲ။"

"အထဲမှာ တကယ်ပဲ တစ်စုံတစ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ကျွမ်းရှီဆန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ချင်လော့၏ အကြည့်သည် ကျွမ်းရှီဆန်းဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်တော့ဘူးလား"

ကျွမ်းရှီဆန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။ မင်း လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့ စက္ကန့်မှာပဲ၊ ငါတို့အားလုံး ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း ငါ သိလိုက်ရတယ်။"

"မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုသန်မာလွန်းတယ်။"

"မင်းက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူပဲ" ဟု ချင်လော့က ပြောလိုက်သည်။

ကျွမ်းရှီဆန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အမှန်တရားကိုပဲ ပြောတာပါ။"

"ကောင်းပြီ... ဝင်သွားတော့" ဟု ချင်လော့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျွမ်းရှီဆန်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို မသတ်ဘူးလား"

"ငါ မင်းဆီမှာ အကြွေးတစ်ခု တင်ဖူးတယ်။ ငါသာ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ကျေးဇူးကြွေးကို ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲ"

"သွားတော့!"

ကျွမ်းရှီဆန်းသည် လေးလံခြင်းမရှိသောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နှစ်ခြင်းခံယူရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လှည့်၍ မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မြို့ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီတွင် သူသည် ချင်လော့ကို ကြည့်ကာ "ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို မသတ်တာက အရင်က အကြွေးကို ဆပ်လိုက်တာလို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတွေက မင်းကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ သူတို့က အလွန်ပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားပြီးသား။"

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် သိပ်မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကိုယ်မင်း သတိထားပါ။"

"မင်းကလည်း ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးပဲလေ။ သူတို့ကို ဒီလောက်အလွယ်တကူ သစ္စာဖောက်လိုက်မှာလား" ဟု ချင်လော့က ကျီစယ်သလို မေးလိုက်သည်။

ကျွမ်းရှီဆန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "လင်ထျန်းဓားဂိုဏ်းက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့သက်သက်ပါ။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က အတွင်းပိုင်းမှာ အချိတ်အဆက် မမိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကိုယ်ကျိုးရှာနေကြတာ။ သစ္စာဖောက်ခြင်း၊ သစ္စာရှိခြင်း ဆိုတာတွေကို ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"

ဤစကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော သုံးသပ်ချက် ဖြစ်သည်။

ချင်လော့က သူ့ကို လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို သတိပေးခဲ့လို့ ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ မင်းဆီမှာ ကျေးဇူးတစ်ခု တင်ထားတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ မင်း ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့ရရင် ငါ မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်။"

ကျွမ်းရှီဆန်းသည် မူလက ငြင်းဆန်လိုသော်လည်း ချင်လော့၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပါးစပ်မှာ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။

ဘယ်လို လူကောင်းမျိုးက ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကလဲ့စားချေခြင်းအကြောင်းကို အမြဲတမ်း ပြောနေရတာလဲ။

သူသည် ချင်လော့ကို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့ထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။

"အစီအစဉ် ဟုတ်လား... ကျွတ် ကျွတ်... အစီအစဉ်က မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။"

ချင်လော့ စကားပြောပြီးနောက် မကြာခင်မှာပင် ရှောင်ယာသည် ချင်လော့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် သခင်။"

"ကောင်းပြီ... အပိုစကားတွေ ထားလိုက်တော့။ ပြောစမ်း... ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အစီအစဉ်က အတိအကျ ဘာလဲ။"

ရှောင်ယာသည် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူတို့လေးဦးကို အထူးတလည် ညွှန်ကြားထားသည့် အစီအစဉ်ကို ထုတ်ဖော် ပြောပြလိုက်သည်။

"သွေးသင်္ချိုင်းထဲမှာ နတ်ဘုရားသွေးစွန်းနေတဲ့ ဓားမြှောင်တစ်စင်း ရှိတယ်၊ အဲဒါက ဘယ်လို ကာကွယ်မှုမျိုးကိုမဆို ဖောက်ထွင်းနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါက သခင်နဲ့ တခြားသူတွေကို သတ်ပစ်ဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ပဲ။"

"တိကျတဲ့ မြေပုံက လင်းဟောက်လက်ထဲမှာ ရှိတယ်။ သူက အဲဒီဓားမြှောင်ကို ပြန်ယူဖို့အတွက် သွေးသင်္ချိုင်းကို သွားခဲ့ပုံရတယ်။"

"ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတွေက သခင်လက်ထဲက လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ဟာ ဝိညာဉ်အမျိုးအစား သူတော်စင်ရတနာ ဖြစ်တယ်လို့ ကောက်ချက်ချခဲ့ကြတယ်။ ဝိညာဉ်ခန်းမက သခင်လက်ထဲက သူတော်စင်ရတနာကို တန်ပြန်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာတစ်ခု ထုတ်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ အာမခံ နှစ်ထပ်ဖြစ်စေဖို့အတွက် ဝိညာဉ်သောင်းခြောက်ထောင် တောင်ကြားကို သွားပြီး ဝိညာဉ်ဖိနှိပ်ခြင်း အလံတော် ဆိုတဲ့ ရတနာကို ရယူဖို့ စီစဉ်ထားကြတယ်။"

"ဒီအလံတော်မှာ ဝိညာဉ်တွေကို ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် သရဲတစ္ဆေတွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒီဝိညာဉ်ဖိနှိပ်ခြင်း အလံတော်ရဲ့ အဆင့်က သာမန် သူတော်စင်ရတနာတွေကို ကျော်လွန်နေပြီး အနည်းဆုံး ထိပ်တန်း သူတော်စင်အဆင့် ရှိမယ်၊ ဧကရာဇ်လက်နက်အဆင့်ကိုတောင် နီးကပ်နေနိုင်တယ်လို့တောင် ကျွန်မ သံသယဖြစ်မိတယ်။"

"ဝိညာဉ်ခန်းမက လူတွေပဲ ဝိညာဉ်သောင်းခြောက်ထောင် တောင်ကြားရဲ့ တည်နေရာကို သိတာ။ ကျွန်မ သိဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။"

"ပြီးတော့ ရွှမ်ထျန်းတာအိုဂိုဏ်းက ကျွန်မကို အမွေအနှစ်နေရာ နှစ်ခု ပေးထားတယ်။ တစ်ခုကတော့ အဆိပ်တစ်သောင်း ရေတွင်း လို့ ခေါ်တယ်၊ အဲဒီမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုတောင် ထိခိုက်နိုင်တဲ့ ရှားပါးအဆိပ်တွေ စုစည်းနေတယ်။ ဒါကလည်း သခင်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။"

"နောက်တစ်ခုကတော့ ရွှမ်ထျန်းတာအိုဂိုဏ်း ရရှိထားတဲ့ အမွေအနှစ်နေရာအကြောင်း သတင်းပဲ။ အဲဒီနေရာမှာ ဧကရီတစ်ပါးရဲ့ အမွေအနှစ် ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။"

"ပြီးတော့ စုယွီ ရှိသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ အမွေအနှစ်တွေ ပါဝင်တဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းအချို့ ရှိတယ်။"

ရှောင်ယာသည် သူမ ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို ထုတ်ဖော် ပြောပြလိုက်ပြီး၊ ချင်လော့လက်ထဲရှိ ချင်မိသားစု ဘိုးဘေးများ၏ အမွေအနှစ်နှင့် အရေးကြီးသော နေရာအချို့သာ ပါဝင်သည့် မြေပုံထက် ပိုမိုအသေးစိတ်ကျသော မြေပုံကိုလည်း ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

၎င်းပေါ်တွင် သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော နေရာများစွာ ရှိနေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ်... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီအရာတွေအားလုံးက ငါတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲပေါ့။ မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့အနီးမှာ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်း ရှိတယ် မဟုတ်လား။ သွားပြီး တူးဖော်ပစ်ကြစို့။"

မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့နှင့် ပတ်သက်၍မူ ချင်လော့တွင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နှစ်ခြင်းခံယူရန် ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိချေ။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် ဝေးလံသော အရပ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ လီရှောင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်လော့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီရှောင်က သူ၏ ကြီးမားသော ပုဆိန်ကို မာန်ပါပါ ထောင်ကိုင်ကာ အပြေးရောက်လာခဲ့သည်။

"သုံးခု! တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက လူငယ်သုံးယောက်ကို ငါ သတ်ပစ်ခဲ့တယ်! ဟားဟားဟား!" လီရှောင်မှာ စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး ဝေမျှရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ချင်လော့သည် မေ့လျော့ပြစ်ဒဏ်မြို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့အား ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။"

"အခွင့်အရေးက မင်းတို့ကို စောင့်နေတယ်၊ သွားကြစို့!"

ချင်လော့သည် လီရှောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ မိုးကြိုးကပ်ဘေး စင်မြင့် ၁၃ ခုပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ကျွမ်းရှီဆန်းသာ ဖြစ်သည်။

"နေရာတစ်ခု သွားရှာလိုက်တော့" ချင်လော့က လီရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မိုးကြိုးကပ်ဘေး နှစ်ခြင်းခံယူခြင်း ဟုတ်လား?" လီရှောင်က ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေ ထပ်ပြီး တိုးတက်လာနိုင်ပြီ! ငါ တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက လူငယ်တွေကို ပိုသတ်နိုင်တော့မှာ!"

"ဟင်?" သူသည် ကျွမ်းရှီဆန်းကို နောက်ကျမှ သတိပြုမိသွားသည်။ "ဒီကောင်လေးကလည်း တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက လူငယ်ပဲ!"

ချင်လော့က သူ၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို ကျေးဇူးကြွေး တင်ထားတယ်။ ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ သူ ဘေးဒုက္ခကြုံရင် ငါ ကလဲ့စားချေပေးမယ်လို့ ပြောထားတာ။"

လီရှောင်သည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြစ်ပေါ်လာနေသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေး စင်မြင့်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားကာ နှစ်ခြင်းခံယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ကျွမ်းရှီဆန်းနှင့် လီရှောင်တို့သည် မိုးကြိုးကပ်ဘေး စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး ချင်လော့နှင့် ရှောင်ယာကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်; ဘာကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး မလာရသနည်း။

"မင်းတို့ မသွားဘူးလား" ဟု ရှောင်ယာက မေးလိုက်သည်။

ချင်လော့သည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါသာ သွားခဲ့ရင် ဒီမိုးကြိုးကပ်ဘေးက ငါ့အတွက် နှစ်ခြင်းခံယူခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တာ ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်တယ်။"

"မင်း သွားလို့ရပါတယ်။"

ရှောင်ယာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း၊ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် သိမ်းပိုက်ထားသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်သည်။

"အရင် ရှောင်ယာကို ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် ဒါက ငါ့ကို ရိုက်သတ်သွားမှာ စိုးရိမ်တယ်။"

ချင်လော့၏ အကြည့်များသည် လီရှောင်နှင့် ကျွမ်းရှီဆန်းတို့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ "ဒီကလေး နှစ်ယောက်အတွက်ပဲ အကျိုးရှိတော့မှာ။"

ရှောင်ယာသည် သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာဖြင့် "လူနှစ်ယောက်က လူဆယ့်သုံးယောက်အတွက် ရည်ရွယ်ထားတဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေး နှစ်ခြင်းကို ခံယူရရင် ပြဿနာဖြစ်နိုင်မလားလို့ မင်း ထင်သလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်လော့မှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူ ဤပြဿနာကို လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။ ရှောင်ယာ၏ သတိပေးချက်အပြီးတွင် ဤပြဿနာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်နေနိုင်ကြောင်း ချင်လော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"မိုးကြိုးကပ်ဘေး စတင်နေပြီ၊ ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူး။"

"သူတို့ သေသွားရင်တော့ နောက်မှ ငါ ကလဲ့စားချေပေးလိုက်တော့မယ်။"

"အန္တရာယ်များတဲ့နေရာမှာ စည်းစိမ်ကို ရှာရမယ်၊ မုန်တိုင်း ပိုပြင်းထန်လေလေ ငါးက ပိုတန်ဖိုးရှိလေလေပဲ!"