အခန်း ၂၀၇

အခန်း (၂၀၇)

သင်္ချိုင်းဖောက်သူ၏ လုပ်ငန်းနှင့် ဆွေမျိုးများ ရောက်ရှိလာခြင်း

ဝုန်း!

မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ စွမ်းအားများသည် ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာပြီး ကျွမ်းရှီဆန်းနှင့် လီရှောင်တို့အား လွှမ်းခြုံထားလိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ချင်လော့နှင့် ရှောင်ယာတို့သည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြတော့ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိလိုက်ကြသည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ စွမ်းအားများ စုစည်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ၊ ရှောင်ယာ အခုလေးတင် ထောက်ပြခဲ့သော ပြဿနာကို သူတို့လည်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

လူဆယ့်သုံးဦးအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော မိုးကြိုးကပ်ဘေး နှစ်ခြင်းခံယူခြင်းကို သူတို့နှစ်ဦးတည်းကပင် ခံယူရတော့မည်လော။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် လီရှောင်၏ ခြေထောက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီလာခဲ့ရသည်။ သူသည် သေခြင်းကို မကြောက်သော်လည်း၊ အလကားသက်သက် သေခြင်းကိုမူ မလိုလားပေ။

အထူးသဖြင့် မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး သေဆုံးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါမှု မရှိလှပေ။ ဤသည်မှာ ကျယ်လောင်သော မိုးကြိုးသံနှင့်အတူ သေဆုံးရခြင်းဖြစ်ရာ... အတော်လေး နာကျင်စရာကောင်းလှသည်။

"ပြောရရင် လီရှောင်ဆိုတဲ့ ဒီကောင်က ဒီလောကရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားတာ မဟုတ်တော့၊ သူများတွေလိုမျိုး မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး သေသွားမလား" ဟု ချင်လော့သည် အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ယာသည် သူနှင့်တစ်ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချင်လော့သည် လီရှောင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "အော်... သနားစရာ ကလေးငယ်လေးပါလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် ငါ တိတ်တဆိတ်ပဲ ဝမ်းနည်းပေးနိုင်တော့မယ်။"

မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ လျင်မြန်စွာပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသည်။ လူဆယ့်သုံးဦးအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ နှစ်ယောက်ကြား ခွဲဝေခံယူရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေပုံရသည်။

ထို့ကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်...

မိုးကြိုးကပ်ဘေး လျှပ်စီးတစ်စင်းသည် ကျွမ်းရှီဆန်းထံသို့ ထိုးဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသော မိုးကြိုးကပ်ဘေး လျှပ်စီး ဆယ့်နှစ်စင်းမှာမူ လီရှောင်ထံသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားခဲ့ရာ လီရှောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။

"ငါ မင်းတို့ အဘွားကို ကျိန်ဆဲတယ်!"

"ကယ်ကြပါဦး! ကယ်ကြပါဦး..."

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးများက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့သည်။

တဒုန်းဒုန်းမြည်နေသော အသံများမှာ သူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ပြီးသွားပြီ၊ ကယ်လို့ မရတော့ဘူး" ဟု ချင်လော့က ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... သူ ပြန်ပြီး ကုသလို့ ရနိုင်သေးလား" ရှောင်ယာ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပထမဆုံးသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးလှိုင်းမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းရှီဆန်းမှာမူ ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာကာ လိုဏ်ဂူကောင်းကင်နယ်ပယ်၏ ကိုးခုမြောက်အလွှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လီရှောင်မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလျက် ဦးခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အမည်းရောင်ဖြစ်သွားအောင် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ အရေခွံကိုပင် လဲလှယ်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျွမ်းရှီဆန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ရီသွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းမှာ မိမိဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...

ဝုန်း! ဝုန်း!

ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ စွမ်းအားများ ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာခဲ့သည်။ လျှပ်စီး ဆယ့်သုံးစင်း! အားလုံးမှာ သူ၏ဆီသို့သာ ဦးတည်နေခဲ့သည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး အားလုံးသည် ကျွမ်းရှီဆန်းဆီသို့ ဦးတည်နေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားပြီးနောက် လီရှောင်၏ 'ရုပ်အလောင်း' မှာ ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ကံကောင်းလိုက်တာ... ကံကောင်းလိုက်တာ..."

"ဒီကလေး... သူက တစ်ခုခုတော့ ပိုင်ဆိုင်ထားသားပဲ။" လီရှောင်သည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို လှည့်စားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ချင်လော့ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

သဘာဝကျစွာပင် ဤမိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ စစ်မှန်သော မိုးကြိုးကပ်ဘေး မဟုတ်ပေ။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး လှိုင်းသုံးခုမှာ ကျွမ်းရှီဆန်းကို ချင်လော့ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သေလုမြောပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ အန္တရာယ်ကြားမှ ကံကောင်းခြင်းဆိုသည့်အတိုင်း သူသည် ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး မိုးကြိုးနိယာမကိုပင် နားလည်သဘောပေါက်ကာ သူတော်စင်အဆင့်ဝက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်!" ကျွမ်းရှီဆန်းသည် ခုန်ထွက်လာပြီး ချင်လော့ထံသို့ လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့... ကျွန်တော် မင်းဆီမှာ အကြွေးတစ်ခု တင်သွားပြီ။"

ချင်လော့ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျွမ်းရှီဆန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ "နောက်ထပ် စကားတွေ မလိုပါဘူး၊ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် မင်းဆီမှာ အကြွေးတစ်ခု တင်သွားတာပါပဲ!"

သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး ခေါင်းမာလှသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ဆီမှာ အကြွေးတစ်ခု တင်ထားတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်" ဟု ချင်လော့က အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သေယောင်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်စမ်း၊ သွားကြစို့၊ ငါ မင်းကို သင်္ချိုင်းတူးတဲ့ အလုပ်သင်အဖြစ် ခေါ်သွားမယ်။"

လီရှောင်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။ "သင်္ချိုင်းတူးတာ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ သင်္ချိုင်းဖောက်သူတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ငန်းကို မင်း အတွေ့အကြုံ ရစေရမယ်။"

ပထမဆုံး ရပ်နားမည့်နေရာမှာ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဘိုးဘေးကြီးဟု ခေါ်ဆိုသည့် သင်္ချိုင်းနေရာပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယာသည် ချင်လော့နှင့် အခြားသူများကို တိကျသော နေရာဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကုန်းလေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ လမ်းညွှန်မပေးပါက ဤကုန်းလေးမှာ သင်္ချိုင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မည်သူ သိရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

"ငါ အရင်ဆုံး ဖွင့်လိုက်မယ်။" ရှောင်ယာသည် နေရာကို သိရှိရုံသာမက ၎င်းကို မည်သို့ ဖွင့်ရမည်ကိုလည်း သိရှိထားသည်။

မကြာမီပင် သူမသည် ပေါ်တယ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ချင်လော့သည် ခံစားချက်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဒီစုယွီဆိုတဲ့လူက ပုံမှန် ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်မျိုးပဲ။"

"သူ သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးက သူ့ကို ဖားယားကောင်တစ်ကောင်လိုပဲ ဆက်ဆံနေတာ။"

"သူက နတ်သမီးလေးအတွက် သူ့နှလုံးသားကို ပုံအပ်ထားပေမဲ့ နတ်သမီးလေးကတော့ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး 'သခင်' လို့ ခေါ်နေတာပဲ။"

"နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက နတ်သမီးလေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ပဲ နောက်ဆုံးခရီးကို သွားရပြီး သူ့ဘဝကို ပြီးဆုံးသွားစေတာပဲ။"

"ကျွတ် ကျွတ်... ဒါက တကယ့်ကိုပဲ နှလုံးသားကို သတ်ပစ်လိုက်တဲ့ အချက်ပဲ။"

ချင်လော့၏ စကားကြောင့် ရှောင်ယာသည် သူ့ကို မျက်လုံးလှန်၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှီးဟွမ်၏ အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေပြီး၊ သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာလည်း ရှီးဟွမ်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

"သခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ပါဦး။" ရှောင်ယာ၏ အသံနေအထားကြောင့် ချင်လော့မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားခဲ့ရသည်။

ဤအမျိုးသမီးတွင် နတ်ဆိုးဆန်ဆန် စွမ်းရည်အချို့ ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

သူသည် တည်ကြည်စွာဖြင့် "သင်္ချိုင်းဖောက်တဲ့အခါ အရမ်း သတိထားရမယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးမယ်။"

"သွား... မင်း သွားစမ်း!" သူသည် ချန်စုကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်စုသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အတွင်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ မထည့်မိစေနဲ့။ သင်္ချိုင်းထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ရှိနိုင်တယ်။ သင်္ချိုင်းဖောက်သူတွေက အသက်ကြီးတဲ့အခါ အဆင်မပြေတတ်ကြဘူး!"

"ချွတ်!" တာအိုကျမ်းစာအထိမ်းအမှတ်တောအုပ်အတွင်း၌ စုယွီသည် ပြင်းထန်စွာ နှာချေလိုက်သည်။

"ဂျုနီယာညီမ ရှောင်... သူမ ဘာလို့ မရောက်သေးတာလဲ။ သူမကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား။"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ငါ သူမကို ရှာကိုရှာရမယ်။" ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်ပြန်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဂျုနီယာညီမ ရှောင်သာ လာပြီး ငါ ဒီနေရာမှာ မရှိတာကို တွေ့သွားရင် သူမ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်ပြီး စိုးရိမ်သွားလိမ့်မယ်။"

"သူမ ဝင်သွားတဲ့နေရာက အရမ်းဝေးမှာမို့ သူမ အပြေးလာနေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ ဒီနေရာမှာပဲ သူမကို စောင့်ရမယ်။"

ပြောပြီးနောက် စုယွီသည် ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ နတ်သမီးလေး၏ ပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးယဉ်စွာဖြင့် ဝေးလံသော အရပ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် အဆုံးမရှိသော အိပ်မက်လောကထဲတွင် နစ်မွန်းနေစဉ်၊ ရှောင်ယာမှာမူ သူ၏ ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဘိုးဘေးခေါင်းတလားအဖုံးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"သန့်စင်တဲ့ အဖြူရောင် မြင့်မြတ်တဲ့ အရိုးတွေ... ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ စွမ်းအားက အလွန်အမင်း သန်မာတာပဲ။"

"မဖြုန်းတီးသင့်ဘူး... မဖြုန်းတီးသင့်ဘူး!" ချင်လော့သည် ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"အဲဒီအရာတွေက တကယ်ပဲ အသုံးဝင်သေးတာလား" လီရှောင်သည် အရိုးစုတစ်ခုက ဘာအသုံးဝင်မည်နည်းဟု နားမလည် ဖြစ်နေသည်။

"အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ပြီး လက်ဖက်ရည် ဖျော်သောက်တာပေါ့။" ချင်လော့၏ စကားကြောင့် လီရှောင်မှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ လှပလွန်းလှသဖြင့် သူ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ချင်လော့သည် သူ၏ ရုပ်သေးရုပ်များကို သေတ္တာများနှင့် အံဆွဲများအတွင်း ရှာဖွေခိုင်းနေစဉ် သူက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါနဲ့ ဖျော်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်က အရသာ ရှိရဲ့လား။"

"ငါ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရွက် တစ်ရွက်လောက် ပေးနိုင်တယ်၊ မြည်းကြည့်ချင်လား။"

ချင်လော့သည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် နောက်ပြောင်နေပုံမရသော လီရှောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "ကောင်လေး... မင်း တကယ်ပဲ စိတ်ရောဂါသည် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။"

"အရိုးပြာနဲ့ ဖျော်ထားတဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်တဲ့... ကျွတ် ကျွတ်... ကောင်လေး၊ မင်း တကယ့်ကို တော်တယ်!"

"သခင် ပြောတာလေ။" လီရှောင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ နောက်ပြောင်တာပါ။"

"ကျွန်တော်လည်း... အဲဒီလိုပါပဲ..."

"မင်း တကယ် လုပ်ချင်တာ" ချင်လော့က သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

ချင်လော့၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း လီရှောင်မှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် မငြင်းတော့ပေ။ "ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လုပ်ချင်တာပါ။"

"ကျွန်တော်..."

"မလုပ်နဲ့! မင်း လက်ဖက်ရည် ဖျော်ချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တူးစမ်း။" ချင်လော့က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နောင်ကျရင် ငါ့ကို အရမ်းကပ်မနေနဲ့... မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကထွက်တဲ့ အသုဘအနံ့တွေက ငါ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေမှာ စိုးရိမ်လို့!"

စိတ်ရောဂါလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လီရှောင်သည် ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်လော့သည် ဤလူနှင့် နောင်တွင် အလှမ်းဝေးဝေး နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ... စုစုပေါင်း ကွန်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ သင်္ချိုင်းလေးခုကို တူးဖော်လိုက်ကြသည်။

အရိုးစုများနှင့် အမွေဆက်ခံထားသော ကျင့်စဉ်များကို ရရှိရုံတင်မကဘဲ သူတို့သည် သူတော်စင်အဆင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာအချို့နှင့် သူတော်စင်ရတနာများကိုလည်း ရရှိခဲ့ကြသည်။

အနီးအနားရှိ သင်္ချိုင်းများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ချင်လော့သည် မိမိ၏ ချင်မိသားစု ဘိုးဘေးများ၏ အမွေအနှစ်နေရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိထက် အရင် ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကို ဒီမှာ ရောက်နေတာလား"

ချင်လော့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ မသိရှိသူသာဆိုလျှင် သူတို့၏ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်မှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်သွားပေလိမ့်မည်။

"အကြီးဆုံးလား။ မဟုတ်ဘူး... အကြီးဆုံးက အသက် ၇၀ ကျော်နေပြီ၊ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ၊ သူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ဒုတိယလား။ မဟုတ်ဘူး... ဒုတိယကလည်း အသက်ကြီးနေပြီ။"

"တတိယက သေသွားပြီ၊ စတုတ္ထကလည်း သေသွားပြီ... ပဉ္စမပဲ!"

"ပဉ္စမမြောက်ညီအစ်ကို! ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ပဉ္စမမြောက်ညီအစ်ကို ရောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်!"

"သွားစမ်း... သွားစမ်း... မြန်မြန်... မြန်မြန်!"

ချင်လော့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ ရူးသွပ်စွာဖြင့် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။