အခန်း ၁၅၁

အခန်း ၁၅၁ - ခမ်းနားထည်ဝါသော မင်္ဂလာပွဲ

ရွှယ်နင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အလိပ်လိုက် ခံစားနေရပြီး အကာအရံလိုက်ကာဆီသို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်မိသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် သူမအနေဖြင့် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့ရပြီး သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

အရာအားလုံးက စနစ်တကျနှင့် အစီအစဉ်အတိုင်း ရွေ့လျားနေ၏။

ရွှယ်နင်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး ဖော်ပြမတတ်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုနှင့် ရောနေသည်။

သူမ သိထားတာ လီချန်ချဲ့က အရင်ဘဝတုန်းက နောက်ဆုံးမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအရာရှိချုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟူ၍သာ ဖြစ်ပြီး၊ သူ့မှာ အခြားလျှို့ဝှက်ချက် အထောက်အထား ရှိနေတာကိုတော့ လုံးဝမသိရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းကော်နယ်စားမင်း... သူက ထိုအချိန်တုန်းက စစ်မြေပြင်မှာ ရန်သူ့စစ်သည် တစ်သိန်းကို အမှုန့်ခြေဖျက်ပြီး ရန်သူ့မြို့ သုံးမြို့ကို မြေလှန်သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား လီလင်းဖုန်း လား...။

ကျန်းကော်နယ်စားမင်းသည် သူ့စစ်တပ်ကို စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာ အုပ်ချုပ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ကရုဏာတရားကင်းမဲ့သူဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သူမ၏ဖခင်နှင့် နိုင်ငံရေးအမြင်များ မကြာခဏ သဘောထားကွဲလွဲလေ့ရှိသဖြင့် မပြေလည်သော ရန်ဘက်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ ငယ်စဉ်ဘဝက ညဘက်တွင် ငိုယိုပြီး အိပ်စက်ရန် ငြင်းဆန်သည့်အခါတိုင်း ဖခင်ဖြစ်သူက ကျန်းကော်နယ်စားမင်း၏ အမည်ကို သုံး၍ ခြောက်လှန့်လေ့ရှိသည်။ ထိုစဉ်က သူမ အကြောက်ဆုံးလူမှာ ကျန်းကော်နယ်စားမင်းပင်။

သူမ လက်ထပ်ရတော့မည့် သခင်လေးလီက... လီလင်းဖုန်း၏ သားဖြစ်လိမ့်မည်ဟု... ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးခဲ့ပေ။

"သခင်မလေး... မင်္ဂလာအချိန်ခါ ရောက်တော့မယ်"

အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းလိုက်ရပြီးနောက် အောင်သွယ်တော်က သူမ၏နားအနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်နင် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီဖီးနစ်သရဖူကတော့..."

အောင်သွယ်တော်က ယွန်းဗန်းထဲမှ သရဖူကို မြှောက်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများတွင် မနာလိုအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သခင်လေးလီ ပို့ပေးလိုက်တာပါ"

ရွှယ်နင် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖီးနစ်သရဖူ၏ ရွှေရောင်တောက်ပမှုကြောင့် မျက်စိပင် ကျိန်းမတတ် ဖြစ်သွား၏။

သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် အောင်သွယ်တော်က သရဖူကို သူမရှေ့သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လေးလံသော ဖီးနစ်သရဖူကို ဦးခေါင်းပေါ် ဆောင်းပေးပြီးနောက် ရွှယ်နင်သည် တွဲထူပေးမှုဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

ထူထဲသော အကာအရံလိုက်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ သူမသည် အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသား၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောသော သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း၊ သူ၏စူးရှသော အကြည့်များက အကာအရံကို ဖောက်ထွင်းကာ သူမအပေါ် ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပါးပြင်နှစ်ဖက်လုံး နီမြန်းပူထူလာသည်။

ရှက်သွေးဖြာသွားကာ သူမ မျက်လုံးများကို အမြန်ပြန်ချလိုက်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြန်မကြည့်ရဲတော့ပေ။

အောင်သွယ်တော်က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး တောက်ပသော အနီရောင်မင်္ဂလာပဝါကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အုပ်မိုးပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ မြင်ကွင်းက မှောင်အတိကျသွားပြီး လီချန်ချဲ့၏ မျက်လုံးများထဲမှ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များကို လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားစည်ကားသော ဗျောက်အိုးသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လီချန်ချဲ့သည် ရွှယ်နင်၏လက်ကို လှမ်းကိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုစစ်လင်၏ မျက်ခုံးပင့်ကာ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

"သတို့သမီး အိမ်ကနေ ထွက်ခွာတဲ့အခါ ပွေ့ချီသွားရမှာက သူ(မ)ရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ တာဝန်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ ဒီရိုးရာဓလေ့ကို ချိုးဖောက်ရင် အိမ်ထောင်ရေးအတွက် ကံမကောင်းတာတွေ သယ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်။ မင်း နင်နင်ကို တကယ်လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း လိုက်နာပြီး တံခါးမကြီးအပြင်ဘက်ကနေ စောင့်နေပါ"

အစ်ကိုအုပ်စုကလည်း ရယ်မောကာ ဝိုင်းဝန်းထောက်ခံကြသည်။

"ဟုတ်ပ! ဟုတ်ပ! လီရှီဇီ... အပြင်ကို မြန်မြန်ကြွပါ။ လက်ထပ်ချင်ဇော ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးနေပါစေဦးတော့... ဒီတစ်ခဏလေးကိုတော့ စောင့်ရမှာပဲလေ!"

လီချန်ချဲ့သည် ရွှယ်နင်ရှိရာဆီသို့ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

သတို့သား ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် လုစစ်လင်သည် ရွှယ်နင်၏ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးကို ပြုံးလျက် ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"နင်နင်... တက်တော့။"

ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ အရင်ဘဝတုန်းက အေးစက်ခြောက်ကပ်ပြီး အထီးကျန်သော မင်္ဂလာပွဲကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နှာခေါင်းထဲတွင် စူးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"အစ်ကိုလု...?"

မိန်းကလေးငယ်က မလှုပ်မယှက် ရှိနေသဖြင့် လုစစ်လင် ထူးဆန်းသွားသည်။

"ဟင်...?"

ရွှယ်နင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"ညီမ... အိပ်မက်မက်နေတာလားဟင်။"

လုစစ်လင်က မကျေနပ်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အရူးမလေး... ပျော်လွန်းလို့ ရူးသွားပြီလား။"

ဝေ့ကျန့်ယန်ကလည်း ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ဝင်ပြောသည်။

"အိပ်မက်မဟုတ်တာ သေချာတာပေါ့ နင်နင်ရဲ့။ အစ်ကိုကြီးလု ပွေ့ချီသွားဖို့ မြန်မြန်လုပ်ဦး။ ရှီဇီက အပြင်မှာ စောင့်နေတုန်းပဲ။"

ဒါတွေက သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေတဲ့ လုစစ်လင်နဲ့ ဝေ့ကျန့်ယန် အစစ်အမှန်တွေပဲ။

ရွှယ်နင်သည် မျက်ရည်များ တိတ်တဆိတ် စီးကျလာရင်း လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လုစစ်လင်၏လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

လုစစ်လင်က သူမကို ကျောပေါ်သို့ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ချီလိုက်ပြီး စုမိသားစုဝင်အားလုံး၏ ရှေ့တွင် နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ တံခါးမကြီးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချီသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဆီးနှင်းအနည်းငယ် ကျဆင်းနေပြီး မြောက်လေကြမ်းက တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေသည်။ နယ်စားမင်းအိမ်တော် အပြင်ဘက်တွင်မူ ထိုခမ်းနားသော ပွဲတော်ကို ကြည့်ရှုရန် လူအုပ်ကြီးက လူပင်လယ်ကဲ့သို့ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။

ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံသော လူရွေးချယ်ထားသည့် ထမ်းပိုးသူ ရှစ်ယောက် ဝန်းရံထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော မင်္ဂလာဝေါယာဉ်ကြီးက အိမ်တော်ဝအဝင်တွင် ဆိုက်ရောက်နေသည်။ ဝေါယာဉ်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အဆုံးမရှိနိုင်လောက်အောင် ရှည်လျားသော မင်္ဂလာခန်းဝင်ပစ္စည်း စီတန်းလှည့်လည်ပတ်မှုကြီး ရှိနေသည်။ ဆူညံသော ဗျောက်အိုးသံများကြားတွင် လုစစ်လင်သည် သတို့သမီးကို ဝေါယာဉ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။

ရွှယ်နင်သည် ဝေါယာဉ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အနီရောင်မျက်နှာဖုံးပဝါကို အသာလေးလှန်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရဲရဲတောက်နေသော အနီရောင်ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ငေးမောရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုလု—"

လုစစ်လင်က ပြုံးလိုက်ပြီး—

"ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေနော်။"

ရွှယ်နင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ—

"ဟုတ်ကဲ့။"

လီချန်ချဲ့သည် လုစစ်လင်နှင့် စကားအနည်းငယ် အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေရင်း သူ့အကြည့်က ဝေါယာဉ်ဆီသို့ မသိမသာ ဝေ့ဝဲသွားသည်။

သူ့အကြည့်နှင့် မိသွားသဖြင့် ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးပဝါကို အမြန်ပြန်ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ မတ်မတ်လေး ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

ဝေါယာဉ်ထဲတွင် ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းကာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တဒိန်းဒိန်း ခုန်လှုပ်နေသည်။

ဝေါယာဉ်လိုက်ကာ ကျသွားသည်နှင့် လုစစ်လင်က လီချန်ချဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် အသာအယာ တစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး—

"သူ(မ)က ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေးကွ အားချဲ့။ ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ကို ခဏဖယ်ထားဦး... မင်းသာ သူ(မ)အပေါ် မကောင်းတာ လုပ်ရဲရင်တော့—"

လီချန်ချဲ့က စကားကို ကြားဖြတ်ကာ ဖြူစင်သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ထောင်လိုက်ရင်း—

"ငါ့ကို မိုးကြိုးပစ်ပါစေ။"

လုစစ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

"မင်း..."

လီချန်ချဲ့က ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့မှာ သားသမီးမြေးမြစ် ပြတ်ပါစေ။"

လုစစ်လင်က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး—

"မင်းက သားသမီးမြေးမြစ် ပြတ်သွားရင်... ငါတို့ နင်နင်က ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

လီချန်ချဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"တော်ပြီ... အပိုစကားတွေ ပြောနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။"

လုစစ်လင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ—

"မင်းကတော့လေ... ငါတို့ နင်နင်လေးကို မင်းအိမ်ထဲ ရောက်အောင် လှည့်စားဖို့ အကွက်ချပြီး စီစဉ်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား။"

လီချန်ချဲ့သည် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးကာ ဘာမှပြန်မပြောတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့ မင်္ဂလာရှိသော နေ့ရက်တွင် နယ်စပ်ဒေသမှ ရရှိထားသည့် အဖိုးတန် မြင်းဇာနည်ကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ပင် အနီရောင်ပန်းပွင့်ကြီး တစ်ပွင့်ကို ဆင်ယင်ပေးထားသည်။

ထိုအခါမှသာ လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်ဦးက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့အားလုံး မြင်လိုက်ကြရဲ့လား။ ဒါ ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်က ကျင်းပတဲ့ မင်္ဂလာပွဲ ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီလောက် ခမ်းနားထည်ဝါနေတာ မပြောနဲ့တော့။ ဟိုးတုန်းက ကျန်းကော်နယ်စားမင်းနဲ့ သခင်မလေးဝမ်တို့ လက်ထပ်တုန်းကလည်း တုန်းကျင်းတစ်မြို့လုံးမှာ အစည်ကားဆုံး ပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာလေ!"

"ဒါဆို... မြင်းပေါ်က အမျိုးသားက ဘယ်သူလဲ။"

"မင်းကလည်း မသိသာဘူးလား။ သူက ကျန်းကော်နယ်စားမင်းရဲ့ သားဖြစ်ရမှာပေါ့!"

"သတို့သားက ဒီလောက်အထိ ချောမောခန့်ညားပြီး တင့်တယ်နေတာ မပြောနဲ့တော့။ သူ့ရဲ့ အမူအရာမှာ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက သခင်မဝမ်ရဲ့ ကျော့ရှင်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေတောင် ပါနေသေးတယ်!"

မင်္ဂလာဝေါယာဉ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ လူအုပ်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ပျော်ရွှင်စရာ မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။

မင်္ဂလာအခမ်းအနားမှူးက အပြင်ဘက်မှနေ၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာအချိန်ခါ ရောက်ပြီ... ဝေါယာဉ်တော်ကို မတင်ကြ!"

ဝေါယာဉ်ကြီး စတင်ရွေ့လျားလာသည်နှင့် ရွှယ်နင်၏ လက်ချောင်းလေးများ အနည်းငယ် တင်းကြပ်သွားသည်။

ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာခွင့်ရပြီး စုကျန်းနှင့် ဝေးကွာသွားနိုင်ပြီဟူသော အတွေးကြောင့် သူမ၏မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

ဒီနေ့မှစပြီး...... သူမက အရင်ဘဝက အမှားများအတွက် သူမကိုယ်သူမ အဆုံးမရှိ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းနေတော့မှာ မဟုတ်ပေ။ သူမက ဘဝစာမျက်နှာသစ်တစ်ခုကို စတင်တော့မယ်။

...

ချီယွင်ဆောင်ရှိ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကို စုကျန်း သိရှိချိန်တွင်မူ ရှဲ့နင်းထန်နှင့် စကားများပြီးခါစသာ ရှိသေး၏။

သူတို့ စကားများပြီးနောက်တွင်မှ ရွှယ်နင်၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို မင်ယွဲ့ဆောင်ထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် သယ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ လှမ်းထွက်လိုက်ရုံရှိသေး၊ သခင်မကြီးရှဲ့သည် လီချန်ချဲ့၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဝတ်ရုံရှည်ကို ချွတ်လိုက်ရသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စုကျန်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

မော့ပိုင်သည် ကျောရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"လီရှီဇီက အမိန့်ပေးလိုက်တာမလို့ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရဲကြဘူး။"

သူက ဆက်ပြောသည်။

"အဲဒီနောက် သခင်မလေးရွှယ် မင်္ဂလာပွဲအတွက် ထွက်ခွာခွင့်ပြုတဲ့အခါမှာလည်း လီရှီဇီက ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို လိုက်နာခဲ့ပါတယ်။ သခင်မကြီးနဲ့ ပထမ သခင်မတို့ရဲ့ ရှေ့မှာပဲ သခင်မလေးရွှယ်ကို လုစစ်လင်ရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ပိုးချီပြီး ထွက်ခွာစေခဲ့တာပါ။ နယ်စားမင်းအိမ်တော်က ကတိပေးထားတဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်း သေတ္တာတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်လုံးကိုလည်း လီမိသားစုရဲ့ အစောင့်တွေက အကုန် သယ်ဆောင်သွားကြပါပြီ။"

စုကျန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စိတ်တိုသွားသည်။

"သူ ခိုင်းသမျှကိုပဲ မင်းတို့က လုပ်နေကြတာလား။"

မော့ပိုင်က ကြောက်စိတ်မပြေသေးဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... သူက လီလင်းဖုန်းရဲ့ သား ဖြစ်နေတာကိုး..."

စုကျန်း အံ့အားသင့်သွား၏။ လီလင်းဖုန်း... လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွေးဆာနေသည့် မိစ္ဆာကောင်။

လီချန်ချဲ့က ထိုသူ၏ သားဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့ဘူး။

သူ ချီယွင်ဆောင်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ တစ်ဆောင်လုံး ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော စုမိသားစုဝင် အနည်းငယ်နှင့် တိုင်လုံးများတွင် ချည်နှောင်ထားသည့် အနီရောင် ပိုးဖဲကြိုးများ၊ ပြတင်းပေါက်များတွင် ကပ်ထားသည့် မင်္ဂလာနှစ်ထပ်စာလုံး ညှပ်စက္ကူများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

စုကျန်း၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွား၏။

"အဘွား...?"

သခင်မကြီးရှဲ့သည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေပြီး အတန်ကြာမှ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည်။

"ကျန်းအာ...?"

"အဘွား... မြန်မြန်ထပါ။"

စုကျန်းက သခင်မကြီးရှဲ့ကို တွဲထူပေးလိုက်တဲ့အခါ သူမက သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်ပြီး တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ... သူက ကျန်းကော်နယ်စားမင်းရဲ့ သားပဲ။"

စုကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး—

"ကျန်းကော်နယ်စားမင်း ဟုတ်လား။”