အခန်း ၁၆၃

အခန်း ၁၆၃ - အိမ်ပြန်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

သခင်မကြီးရှဲ့က စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် ပြတ်ပြတ်သားသား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် အားလုံးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ရွှယ်နင်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံရမယ်။ ဘယ်သူမဆို ငါတို့အလုပ်ကို နှောင့်နှေးအောင်လုပ်ရင် ငါ့ရဲ့ ဒေါသနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရလိမ့်မယ်။"

လူအားလုံး လူစုခွဲသွားပြီးနောက်တွင်ပင် သခင်မကြီးရှဲ့၏ ရင်ထဲ၌ ပိတ်ဆို့နေသော ဒေါသတရားများက မငြိမ်းနိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒေါသကြောင့် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မခံပါနဲ့ သခင်မကြီး"

မော့မော့ယဲ့က တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သခင်မကြီးရှဲ့ထံ လက်နွေးအိုးလေး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ မိန်းကလေးရွှယ်က ငယ်ငယ်ကတည်းက သိပ်ဉာဏ်ကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နည်းနည်းအူတူတူနိုင်ပြီး ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီပညာတွေမှာလည်း သာမန်ပါပဲ။ ရုပ်ရည်လေးတစ်ခုပဲ ရှိတာပါ။ စကားပုံရှိသလိုပဲ ရုပ်ရည်ကို အမှီပြုပြီး သူတစ်ပါးကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်တာက ရေရှည်မခံပါဘူး။ သခင်မကြီးအနေနဲ့ သိပ်ပြီး စိတ်ပူမနေပါနဲ့။"

သခင်မကြီးရှဲ့က နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါတို့သာ အဲဒီတုန်းက သူ(မ)အပေါ် ပိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။"

မော့မော့ယဲ့က ထပ်မံနှစ်သိမ့်သည်။

"သခင်မကြီး စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်မတို့အိမ်တော်မှာ သခင်မကျန်း ရှိနေသေးတာပဲ။ မိန်းကလေးရွှယ်ကို သခင်မကျန်းပဲ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူ(မ)အနေနဲ့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို သတိရနေမှာပါ။"

"နင် ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ"

သခင်မကြီးရှဲ့ အနည်းငယ် စိတ်ပေါ့ပါးသွားသည်။

"ကျန်းဖူးရန်က ဘိုးဘွားခန်းမထဲမှာ အားလီကို စိတ်ကောက်နေတုန်းပဲလား။"

မော့မော့ယဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"လင်မယားကြားမှာ သဘောထားကွဲလွဲတာ မရှိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ နယ်စားမင်းက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ(မ)ကို ပြန်ချော့မှာပါ။"

"ဟူး..."

သခင်မကြီးရှဲ့သည် ရွှယ်နင်ကို အဆင်ပြေစေချင်သော်လည်း တစ်ဖက်ကလည်း အလွန်အမင်း အဆင်ပြေသွားမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

"အဲဒီတုန်းက သူ(မ)က ကျန်းအပေါ် ခံစားချက်ရှိခဲ့တာ။ အခုထိ သူ(မ)စိတ်ထဲမှာ ခံစားချက် ကျန်နေသေးလား မသိဘူး။ ငါတို့ မိသားစုနှစ်ခုကြားမှာ အနေရခက်အောင် မလုပ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်။ မနက်ဖြန် သူ(မ) အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ ကျန်းကိုလည်း ပြန်လာခိုင်းလိုက်"

မော့မော့ယဲ့က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်သည်။

"မိန်းကလေးရွှယ်က အရမ်းအလိုက်သိတတ်ပါတယ် သခင်မကြီး။ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"

သခင်မကြီးရှဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သခင်မနျဲ့၏ ပြင်ဆင်မှုများကို စိတ်မချနိုင်သေးသဖြင့် သူမက မော့မော့ယဲ့ကို ကူညီပေးရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှယ်နင်က လီချန်ချဲ့နှင့်အတူ ပြန်လာသည့်အချိန်တွင် ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ထိုဇနီးမောင်နှံ မြင်တွေ့စေရန် သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။

သုံးရက်မြောက် အိမ်ပြန်ခရီးနေ့တွင် ရွှယ်နင်သည် ပို၍ပင် နောက်ကျမှ နိုးလာခဲ့၏။

သတို့သမီးအသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ ဒီလောက် မပေါ့ဆသင့်ပေ။

သို့သော် အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက သူမက ယောက္ခမများကို ပြုစုရန် သို့မဟုတ် မနက်၊ ည နေ့စဉ် ဂါရဝပြုရန် မလိုခဲ့ချေ။ လဆန်းတစ်ရက်နှင့် လပြည့်ရက်နေ့များတွင်သာ မင်ဟွားဆောင်သို့ သွားရောက်ဂါရဝပြုရန် လိုအပ်သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ခင်ပွန်းကလည်း သူမကို စောစောထခိုင်းခြင်းမရှိသည့်အပြင် ကိုယ်တိုင်လည်း အိပ်ရာထဲတွင် ပျော်မွေ့ကာ နေမြင့်သည့်တိုင်အောင် သူမနှင့်အတူ အိပ်ရာထဲ၌ နေလေ့ရှိသည်။

အိမ်ထောင်ကျပြီး သုံးရက်မြောက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း သူမက အလိုလိုက်ခံရလွန်းသဖြင့် အကျင့်ပါနေပြီ။

အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ညကဲ့သို့ ချုပ်တည်းမှုမျိုးကို သူမ မခံစားရတော့ပေ။

တစ်ခါတရံတွင် သူမက သူ့အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားနိုင်ပြီး သူမျက်စိမှိတ်ထားစဉ်အတွင်း သူ၏ ချောမောခန့်ညားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ငေးမောကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့သည်။

"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။"

ထိုအမျိုးသား၏ အသံမှာ သြဇာရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေကာ လတ်တလော နိုးစဖြစ်၍ အနည်းငယ် အက်ရှရှ ဖြစ်နေသည်။

လီချန်ချဲ့က သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိတာကို သိထားသည့်အတွက် ရွှယ်နင်က ပို၍ပင် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာကာ သူ့ကို အိပ်ရာအတူဝင်နိုင်သည့် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်လို သဘောထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကြည့်နေတာကို ဖူကျွင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

လီချန်ချဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်က မိန်းကလေး၏ ဖြူဝင်းသော ရင်ဘတ်ထက်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်၏။

"ဒီလောက် အသက်ဝင်ပြီး မွှေးပျံ့နေတဲ့ အလှတရားက ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။"

အသက်ဝင်ပြီး မွှေးပျံ့နေတာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအမျိုးသားက သူမအပေါ် ထိုကဲ့သို့သော ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မရှိပေ။

အရင်ဘဝတုန်းက စုကျန်းက သူမကို ထုံထိုင်းပြီး တင်းမာလွန်းတယ်လို့ ထပ်တလဲလဲ ဝေဖန်ခဲ့တာများကို ပြန်သတိရလိုက်မိသည့်အခါ ရွှယ်နင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုစိတ်ပျက်မှုက ကြာရှည်မခံပါ။ ခဏအကြာမှာပင် သူမ ပြန်လည် ရွှင်လန်းလာသည်။

တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ယောကျ်ား မိန်းမ ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်ပါ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို လေးစားပြီး ညီမလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပေးတယ်၊ အိမ်တွင်းရေးကလည်း အေးချမ်းတယ်၊ ယောက္ခမများနှင့်လည်း ပေါင်းသင်းရလွယ်ကူပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ အစေခံအားလုံးကလည်း သူမစကားကို နားထောင်ကြ၏။ ၎င်းက အိမ်ထောင်ပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ်က သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာတွေပဲ မဟုတ်လား။

"ဒီလို ဆက်အိပ်နေရင် နောက်ဆို ပေါင်ချန် တံခါးလာခေါက်တော့မယ်။"

လီချန်ချဲ့က ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူက မိန်းကလေးဆီမှ သင်းပျံ့ပျံ့ နို့ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

"ခေါက်ပါစေ။ ကိုယ်တို့ ဆက်အိပ်ကြတာပေါ့။"

ရွှယ်နင်က နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အပျင်းတစ်ကာ အိပ်စက်ခဲ့သဖြင့် အားအင်များ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယခု ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူမ အနည်းငယ် စဉ်းစားရခက်နေမိ၏။

"ဖူကျွင်း... စာကြည့်ဖို့ မလိုဘူးလား။ တာဝန်ဝတ္တရားတွေရော လုပ်စရာမရှိဘူးလား။ နေ့တိုင်း ကျွန်မနဲ့ ဒီလိုမျိုး အချိန်ဖြုန်းနေတာကို အဖေနဲ့အမေ သိသွားရင် တစ်ခုခု ပြောမလား။"

အရင်ဘဝတုန်းက စုကျန်းဆိုလျှင် နေ့စဉ် အလုပ်ကိစ္စပေါင်းများစွာဖြင့် အလုပ်များလွန်းနေသူဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူက မောင်းနာရီ (နံနက် ၅ နာရီဝန်းကျင်) ဆိုလျှင် အစိုးရရုံးတော်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ အမတ်ချုပ် ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင်တော့ နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့် အိမ်မပြန်ခြင်းက သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဇနီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမက တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိပြီး သူ့ကိုပါ သိက္ခာကျစေမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အမြဲတမ်း သတိထားနေခဲ့ရ၏။

သူ သူမ၏အခန်းတွင် အိပ်သည့်အခါမျိုးဆိုလျှင်တောင် သူ မျက်လုံးမဖွင့်မီကတည်းက သူမ အရင်နိုးနေတတ်သည်။

သူမ၏ ဂရုစိုက်လွန်းမှုကို သူ မနှစ်သက်သကဲ့သို့ သူမ၏ ပျင်းရိမှုကိုလည်း အလားတူပင် မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။

သူက သူမကို မောင်းနာရီတွင် ထကာ ယောက္ခမများနှင့် အဘွားယောက္ခမတို့ကို ဂါရဝပြုစေရုံသာမက နယ်စားမင်းစု ထမင်းစားချိန်တွင်လည်း ပြုစုစေပြီး သခင်မကြီးအတွက် တရားစာအုပ်များ ကူးရေးခိုင်းသေးသည်။ တိုတိုပြောရလျှင် သူမက အိမ်ထောင်ထိန်းသိမ်းမှု ကိစ္စရပ်များကို မစီမံရသော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ အားမနေခဲ့ရပေ။

သူနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည့် နှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ တစ်ညမှ အိပ်ရေးဝဝ မအိပ်ခဲ့ရပေ။

တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီခန့်သာ အိပ်ရ၏။

ယုံကျိုးရှိ အိမ်ဟောင်းသို့ ရောက်သွားသောအခါတွင်လည်း ထိုယုတ်မာသော အစေခံများ၏ အနိုင်ကျင့် နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသေးသည်။

သူမနှင့် ပေါင်ချန်ဆိုသည့် အားနွဲ့သော မိန်းမသားနှစ်ယောက်သည် ထိုအိုဟောင်းပျက်စီးနေသည့် အိမ်ကြီးထဲတွင် အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

သူမ သေဆုံးသွားသည့်နေ့အထိတောင် ကောင်းကောင်း အိပ်ရေးမဝခဲ့ပေ။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့"

လီချန်ချဲ့က ခပ်ရေးရေး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က မင်းကို ဝေဖန်လာရင်တောင် ဟိုဘက်နားကဝင် ဒီဘက်နားက ထွက်သွားပါစေ။ တစ်ခုခုဖြစ်လာခဲ့ရင် ကိုယ့်ဆီသာ လာခဲ့။ ဒီအိမ်မှာဆိုရင် ကိုယ်က အမြဲတမ်း မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးမှာပါ။"

ရွှယ်နင်က အထီးကျန်ခြင်းနှင့် ယဉ်ပါးနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အလိုအလျောက်ပင် မေးလိုက်မိသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မနဲ့ နေ့တိုင်း ဒီလိုမျိုး အတူရှိနေပေးမှာလား။"

လီချန်ချဲ့က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မိန်းကလေး၏ ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံအောင် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကို မင်းအနားမှာ ရှိနေပေးစေချင်လို့လား။"

မဖြစ်သင့်ဘူး... သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမိုက်မဲတဲ့အတွေးမျိုး တွေးမိရတာလဲ။

ရွှယ်နင်က ချက်ချင်းပင် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး အမျိုးသား၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များ ရဲတက်သွားပြီး အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိုးလင်းနေပြီ။ ကျွန်မတို့ ထသင့်ပြီ၊ မဟုတ်ရင် အိမ်ပြန်ရမယ့်အချိန် နောက်ကျလိမ့်မယ်။"

သူမက အိပ်ရာထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မနေ့က ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော လေးလံရှည်လျားသည့် စကတ်ကို ဝတ်ထားမိကြောင်း မေ့သွားခဲ့သည်။

သူမက ကုတင်ဘောင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အရင်နင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ စကတ်က အလွန်ရှည်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက် မငြိမ်မီမှာပင် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်က စကတ်စနှင့် ငြိသွားရာ ညာဘက်ခြေထောက်ပါ ချော်ထွက်သွားတော့သည်...

သူမ ချက်ချင်း ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားပြီး ထိုနေရာတွင် လှဲနေသည့် အမျိုးသား၏ ဘေးတည့်တည့်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးဝန်းမွတ်နေသော ရင်အုံက အမျိုးသား၏ တောင့်တင်းသော ပေါင်တံပေါ်သို့ ဖိမိသွားချိန်တွင် သူမထံမှ အာမေဍိတ်သံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက လီချန်ချဲ့အတွက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဤမျှနီးကပ်ဖူးခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သလို အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခြင်းမှာလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်က နူးညံ့နေပြီး သူမရင်ဘတ်၏ ပြည့်ဖြိုးမှုက သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် လေးလံသော လပြည့်ဝန်းကြီးများ တင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် သူမက ပြာပြာသလဲ ထရန် ကြိုးစားနေချိန်တွင် ထိုအရာများက သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့၌ လှုပ်ခါနေပြီး နီရဲသော ညဝတ်အင်္ကျီကို တင်းရင်းသွားစေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက... တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းတယ်။

အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ လည်စေ့က အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမ ပြုတ်ကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့လက်ကြီးက သူမ၏ ခါးကို အလိုအလျောက် ရစ်သိုင်းဖက်တွယ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပေါ့ဆရတာလဲ။"

ရွှယ်နင်က အမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်မှနေ၍ ကမန်းကတန်း ထလိုက်စဉ် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးက ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုနှင့် မတော်တဆ ပွတ်တိုက်မိသွားသည်။

အမျိုးသားထံမှ ညည်းသံတိုးတိုးကို သူမ ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ... ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမက အနောက်သို့ အမြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ခြေလှမ်းက ထပ်ချော်သွားပြန်ပြီး အနောက်သို့ လန်ကျသွားပြန်သည်။

"အား—"

ကုတင်ပေါ်မှနေ၍ လက်ကြီးတစ်ဖက်က လျင်မြန်စွာ ဆန့်ထွက်လာကာ ရွှယ်နင်၏ ညာဘက်လက်ကို တိကျခိုင်မြဲစွာ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

လီချန်ချဲ့က သူမကို အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားကာ သူမ၏ သွယ်လျသောခါးလေးကို သူ့လက်မောင်းဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေလောနေတာလဲ။"

လန့်သွားခြင်းကြောင့် ရွှယ်နင်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေဆဲဖြစ်ကာ အမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီကျသွားပြီး သူမ၏ သွေးကြောများကလည်း ရူးသွပ်စွာ ခုန်လှုပ်နေသည်။

သူမသည် အရင်က အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာ နေခဲ့ရဖူးခြင်း ရှားပါးလှရာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်အတူ အလွန်အမင်း ရှက်သွေးဖြာနေမိသည်။ သူမက ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ဒီစကတ်ကြီး ရှည်လွန်းနေလို့ပါ... ပုံမှန်ဆို ကျွန်မ ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... မနေ့ညကလို အတွင်းခံအင်္ကျီပဲ ဝတ်ထားသင့်တာ..."

သို့သော် အမျိုးသမီးများ၏ အတွင်းခံအင်္ကျီကဲ့သို့သော အလွန်ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သည့် အကြောင်းအရာကို အမျိုးသားတစ်ဦးရှေ့တွင် ပြောဆိုမိခြင်းက အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်မြူဆွယ်နေသလို ခံစားရစေသည်။

စကားပြောနေရင်း ရွှယ်နင်က ပိုပိုပြီး ရှက်ရွံ့လာကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ဆို ကျွန်မ ပိုသတိထားပါ့မယ်…”