အခန်း ၁၆၄

အခန်း (၁၆၄) - အိမ်ပြန်ခရီးစဉ်အတွက် ထွက်ခွာခြင်း

လီချန်ချဲ့၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမ၏ နီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်ကျလာသည့် စကားများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

သူက သူမ၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပိုမို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းအက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လန့်သွားတာလား"

အမျိုးသား၏ တင်းမာနေသော ကြွက်သားများကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ ရွှယ်နင်သည် သူမ သူ့အနားကို ဘယ်လောက်တောင် ကပ်နေမိပြီလဲဆိုတာကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ ပူလောင်သော အသက်ရှူငွေ့များကိုပင် ခံစားသိရှိနိုင်လောက်သည်အထိ နီးကပ်လွန်းနေသည်။

ဒါ့အပြင်... သူမနှင့် ဖိကပ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းကိုပါ သူမ ခံစားမိနေသည်။

အတွေးတစ်ခုက သူမခေါင်းထဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူမ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူက သူမခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်မဝင်စားဘူး မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့... ဘာလို့ သူက...

သူမ၏ စိတ်အာရုံများ ခဏတာ ဗလာကျင်းသွားပြီး ပါးပြင်များက ပို၍ ပူထူလာသည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... မလန့်ပါဘူး။"

လီချန်ချဲ့က သူမကို လွှတ်မပေးချင်သေးပေ။ သူက လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ သူမနဖူးပေါ်မှ ဖရိုဖရဲကျနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

"နင်နင်... ဘာလို့ တုန်နေတာလဲ။"

ရွှယ်နင်၏ နားရွက်များပါ ပူထူလာပြီး အရောင်လက်နေသော မျက်ဝန်းများကို ပင့်တင်ကာ သူ့ကို တွေဝေစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသား၏ အကြည့်များက နက်ရှိုင်းလွန်းလှရာ သူမကို ဆွဲငင်မြိုချတော့မည့်အတိုင်းပင်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဖော်ပြရခက်သော နူးညံ့သည့် တင်းမာမှုတစ်ခုက ရစ်ဝဲနေသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ နွေးထွေးမှုက အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းများ ထပ်မံ မြန်ဆန်လာပြီး ရှင်းပြရခက်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထလာသည်။

"ကျွန်မ နည်းနည်း လန့်သွားတာပါ။ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျမှာ စိုးလို့... ပြီးတော့..."

စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန်အတွက် သူမက ကုတင်တိုင်တွင် ထွင်းထုထားသော သွယ်လျသည့် အလှဆင်တိုင်လေးကို အလျင်စလို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲဒါနဲ့သာ ဆောင့်မိရင် ကျွန်မခေါင်း သွေးထွက်သွားလောက်တယ်။ ဒါကြောင့် လန့်သွားတာပါ။"

လီချန်ချဲ့က မိန်းကလေးငယ်၏ ဖြူဝင်းသွယ်လျသော လက်ချောင်းလေး ညွှန်ပြရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

ရွှယ်နင်က တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မီးဟပ်ထားသကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်။

"ဖူကျွင်း... အခု ကျွန်မကို လွှတ်ပေးလို့ ရပြီလားဟင်။"

လီချန်ချဲ့က သူမကို ခဏလောက် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ပိုသတိထား။"

ရွှယ်နင်က မျက်နှာလေး နီမြန်းနေဆဲဖြင့် "အင်း!" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အခန်းကန့်နောက်ကွယ်သို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားရာ လီချန်ချဲ့အတွက် အေးစက်စက် ကျောပြင်လေးကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

လီချန်ချဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်၏ အသားအရေမှ ချောမွေ့မှုက ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။

"ပေါင်ချန်... မျက်နှာသစ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။"

မိန်းကလေးငယ်၏ အသံက ကြည်လင်တက်ကြွနေပြီး ခြေဗလာဖြင့် ပြေးထွက်လာရာ သူမ၏ စကတ်လေးမှာ လွင့်ဝဲနေသည်။

ယခု အိပ်ခန်းဆောင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ဟာတာတာ ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာ၏။

လီချန်ချဲ့က နှာတံကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုမျိုး ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့မှုနဲ့ ရုန်းကန်ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားခဲ့မှာလဲ။

ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူက... အရမ်းကို စိတ်အလိုလိုက်လွန်းနေခဲ့တာပဲ။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် သူလည်း အိပ်မပျော်တော့ပေ။ သူက အပြင်ဝတ်ရုံကို ကောက်ယူကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။

အိမ်ရှင်သခင် ရှိနေသည့်အတွက် ပေါင်ချန်နှင့် အစေခံမိန်းကလေးများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုသတိထားကာ သူတို့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေကြသည်။

အမျိုးသား ထွက်ခွာသွားမှသာ ပေါင်ချန်က ရဲတင်းစွာ မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်ပြီး ရွှယ်နင်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ရွှယ်နင်က သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ပေါင်ချန်တို့ ရေနွေးများကို ယူဆောင်လာချိန်တွင် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ အပူရှိန်များ ပြန်လည် သက်သာသွားပြီဖြစ်သော်လည်း နှလုံးခုန်သံများမှာမူ အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေဆဲပင်။

"သခင်မလေး ဒီနေ့ ဘယ်အဝတ်အစား ဝတ်မလဲ။"

ဗီရိုထဲတွင် လီချန်ချဲ့က သူမအတွက် အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသည့် ရာသီအလိုက် အဝတ်အစားများ ပြည့်နှက်နေပြီး အများစုမှာ သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် အရောင်ဆင်တူ ဖြစ်နေသည်။

လီချန်ချဲ့က ခရမ်းရောင်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သတိထားမိသည့် သူမက မီးခိုးရောင်သန်းသည့် လာဗင်ဒါရောင် ဝတ်ရုံကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ဒါလေးပဲ ဝတ်မယ်။"

ပေါင်ချန်က ရွှယ်နင်၏ ဆံပင်များကို မြင့်မြင့်စည်းကာ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးဖြင့် ပုံဖော်ပေးလိုက်သည်။

ကြေးမုံပြင်ထဲတွင် ပေါ်နေသည့် သခင်မလေး၏ တောက်ပနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ပေါင်ချန်မှာ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"သခင်မလေးက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ မိသားစုတစ်ခုထဲ ရောက်လာတာပဲ။ စုမိသားစုကို မြင်စေချင်တယ်—ကျွန်မတို့လည်း အချိန်တန်ရင် ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာတာပဲ!"

သူမနောက်တွင် ရှိနေသည့် ချွန်း၊ ရှ၊ ချိုး၊ တုန်း ဟူသည့် အစေခံလေးဦးရှေ့တွင် ရွှယ်နင် စကားအများကြီး မပြောပေ။ သူတို့ကို အပြင်သို့ လွှတ်လိုက်ပြီးမှ ပေါင်ချန်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးမလေး၊ မောက်မာတဲ့ စိတ်တွေ မဝင်စေနဲ့။"

ပေါင်ချန်က တုံးအအ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မမောက်မာပါဘူး! သခင်မလေးက မိသားစုကောင်းထဲ ရောက်တယ်၊ လီရှီဇီကလည်း သခင်မလေးအပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်လေ။ သခင်မလေးအတွက် ပျော်လို့ ပါးစပ်ကနေ နည်းနည်း ဂုဏ်ယူမိတာပါ။"

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ပေါင်ချန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကျိုယင်းဆောင်တွင် အလွန် မြင့်မားနေခဲ့သည်။

လီချန်ချဲ့ စီစဉ်ပေးထားသည့် အစေခံလေးဦးပင်လျှင် ပေါင်ချန်ကို အလေးထား ဆက်ဆံရ၏။လီချန်ချဲ့က သူမကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပြီး အလေးထားတာကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှယ်နင်၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရကာ စိတ်အေးလက်အေး လက်မခံနိုင်ပေ။

ပေါင်ချန် မောက်မာလာပြီး ပြဿနာ ရှာမိမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။

ရွှယ်နင်က အသံကို တိုးလိုက်ပြီး သူမအား ပြောလိုက်သည်။

"ငါနဲ့ ဖူကျွင်း လက်ထပ်တာက အစကတည်းက ကြိုတင်သဘောတူထားတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ"

ပေါင်ချန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"သခင်မလေး ဘာပြောတာလဲ။"

ရွှယ်နင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"တစ်နှစ်ပြည့်ရင် ငါတို့ ကွာရှင်းရလိမ့်မယ်။ တစ်နှစ် မပြည့်ခင်မှာတင် ငါတို့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကနေ ထွက်သွားရဖို့ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

ပေါင်ချန် ကြက်သေသေသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားသည်။

"သခင်မလေး... ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောတာလဲ။"

သူမက ဖူရှန်းကို သူမရဲ့ သခင်မလေး ဘယ်လောက်တော်ကြောင်း၊ နောင်အခါ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို သူမကပဲ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲသွားတော့မည်ဟု အာပေါင်အာရင်းသန်သန်နှင့် ပြောထားမိသည်။ ထိုဖူရှန်းကလည်း ပြုံးရွှင်စွာ နားထောင်ရင်း သခင်မလေးသာ လီရှီဇီအငယ်လေး မွေးဖွားပေးရင် သူကပဲ သိုင်းပညာသင်ပေးပြီး အလည်ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်လား။ သခင်မလေးရဲ့ လက်ထပ်မှုက အတုအယောင် ဖြစ်ကြောင်း သူမကို ဘာကြောင့် သတိမပေးရတာလဲ။

ရွှယ်နင် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး စိတ်ရင်းဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ငါတို့ လီမိသားစုထဲ ရောက်နေပေမဲ့ အမြဲ သတိထားနေရမယ်၊ မောက်မာပြီး ပြဿနာ မတက်မိစေနဲ့။"

ပေါင်ချန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ နောက်ဆို စကားပြောရင် သတိထားပါ့မယ်၊ သခင်မလေးအတွက် ပြဿနာ မဖန်တီးပါဘူး။"

အစေခံမလေး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို မြင်သောအခါ ရွှယ်နင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ သခင်မလေးက မင်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ရအောင် သေချာပေါက် ဖန်တီးပေးမှာပါ။"

"ကျွန်မအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။"

ပေါင်ချန်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်။

"ရွှမ်းယီဟော်မှာ သခင်မလေး ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းအောင် နေခဲ့ရလဲဆိုတာကို မြင်ခဲ့ရလို့ သခင်မလေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေစေချင်တာပါ။ အခုတော့ သခင်မလေး လက်ထပ်လိုက်ရပြီး ရှီဇီနဲ့လည်း အပြန်အလှန် လေးစားချစ်ခင်ကြတာကို မြင်ရလို့ အရမ်း ဝမ်းသာခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးကတော့..."

"မိန်းမတစ်ယောက်က အသက်ရှင်ဖို့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကိုပဲ အားကိုးနေစရာ မလိုပါဘူး။"

ရွှယ်နင်က ဖျော့တော့တော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ပဲ သင်ယူချင်တယ်။"

မဟုတ်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ကွာရှင်းကြသည့်အခါ စုမိသားစုအတွက် ရယ်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူမက တုန်းကျင်းမြို့ကမေ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ စုမိသားစုက သူမကို လှောင်ပြောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလှောင်ပြောင်သည်ဖြစ်စေ သူမ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

နောက်ဆုံးတွင် လက်ထပ်လိုက်ရပြီဖြစ်၍ ရွှယ်နင်၏ အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ကြေးမုံပြင်ထဲမှ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ဘဝတစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားရသည်။ နှစ်ရက် သုံးရက်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ ဘဝက ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမက ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်နှင့် စုကျန်းကို စွန့်ခွာကာ သူမ၏ ကံကြမ္မာကို နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက ရွှယ်နင်သည် စုကျန်းမရှိလျှင် ဘယ်လိုဘဝမျိုး ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို မသိသဖြင့် အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့၏။ ယခုမူ ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိကြောင်း ထင်ရှားနေသည်— အမှန်စင်စစ် သူမက ယခင်ကထက်ပင် ပိုကောင်းအောင် နေနိုင်သေးတယ်။

ရှေ့ဆက်ရမည့် လွတ်လပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိမည့် နေ့ရက်များကို တွေးမိရင်း ရွှယ်နင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု သမ်းလာသည်။

"ပေါင်ချန်၊ ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်တော့!"

...

မနက်စောစောတွင် ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်မှာ အလုပ်များပြားစွာဖြင့် ဆူညံနေသည်။

ရွှယ်နင်၏ သုံးရက်မြောက် အိမ်ပြန်ခရီးအတွက် ရှဲ့နင်းထန်လည်း စောစောစီးစီး ထထားသည်။ အစေခံ ရှောင်လင်တန့်က အပြင်ဘက်မှ နံနက်ခင်း လေအေးများနှင့်အတူ ဝင်လာသည်။

ရှဲ့နင်းထန်က မှန်ရှေ့တွင်ထိုင်ကာ ဆံပင်တွင် ပန်းပန်နေရင်း အသံကြားသောအခါ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှီဇီ ဘယ်မှာလဲ။"

ရှောင်လင်တန့်က သူမ၏ သခင်မလေးနောက်သို့ လျှောက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှီဇီက အိမ်ရှေ့တံခါးဝကို ရောက်နေပြီ၊ ခဏနေရင် ဒီကို ရောက်လာတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သခင်မကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများလဲ။ ရွှယ်နင် အိမ်ပြန်လာတဲ့နေ့မှာ ရှီဇီကို ပြန်ခေါ်ခိုင်းတာ—ရှီဇီနဲ့ ရွှယ်နင်ကို အရင်က မီးတောက်တွေကို ပြန်နှိုးစေချင်တာလား။ သခင်မလေး၊ အဲဒီရွှယ်နင်က ယောက်ျားတွေကို မြှူဆွယ်တဲ့ မျက်နှာပိုင်ရှင်ပါ။ ကျွန်မတို့ ရှီဇီက သူ(မ)ကို စိတ်မဝင်စားပေမဲ့၊ သခင်မလေးက ရှီဇီရဲ့ ဇနီးပါပဲ။ ဒါကို သတိထားသင့်ပါတယ်။”