အခန်း ၁၆၉

အခန်း ၁၆၉ - သူရဲကောင်းကြီး ရွှယ်နင်

ထိုစဉ်က ရွှယ်နင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမကို မချစ်တဲ့ စုကျန်းကြောင့်ရော၊ သူများအိမ်မှာ မှီခိုနေရတဲ့ သူမ၏ အခြေအနေကြောင့်ပါ ဖြစ်သည်။ အရက်တစ်ဝက်မူးနေချိန်တွင် သူမက ဝေ့ကျန့်ယန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ကျဆင်းမလာခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် ရွှယ်မိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံး ထွက်သွားခဲ့ကြတာ။ မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုရင် စစ်သည်မိသားစုထဲကို လက်မထပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါ့အမေက ငါ့အဖေကို တကယ် တကယ့်ကို ချစ်ခဲ့တာ။ သူ့အတွက်နဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နယ်စပ်အထိ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ငါ့အဖေ စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးတော့ အမေလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ယန်ယန်... ငါ မိဘတွေကို သိပ်လွမ်းတာပဲ..."

ထိုစဉ်က ဝေ့ကျန့်ယန်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရုတ်တရက် ပြောလာခဲ့သည်။

"လုမိသားစုကလည်း မျိုးရိုးစဉ်ဆက် သစ္စာစောင့်သိပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ စစ်သည်မိသားစုပဲ မဟုတ်လား။"

ရွှယ်နင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ဦးလေးနဲ့ အစ်ကိုလုလည်း နယ်စပ်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။"

ဝေ့ကျန့်ယန်က ထပ်ပြုံးလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့အစ်ကိုလု က သူရဲကောင်းကြီးပဲ"

ဝေ့ကျန့်ယန်က အစ်ကိုလု၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ချီးကျူးတာကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာလည်း ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိရတာပဲလေ။

သူမရဲ့ ဦးလေး ခြေတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အစ်ကိုလု၏ လက်မှာလည်း ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

စစ်တပ်မှလာသော စာကို စုကျန်းက သူမရှေ့သို့ ပစ်ချပေးခဲ့သည်။ လုစစ်လင်၏ သေလုမြောပါး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကြေကွဲဖွယ်ရာ အကြောင်းအရာများကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူမ ဘယ်လိုလုပ် ရင်မနာဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ယုံရွှယ်တောင်ကြားမှာ အောင်ပွဲကြီးတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အစ်ကိုလုက တပ်ဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုကို ဦးဆောင်ပြီး ပေတိ ရန်သူ့တပ်ရဲ့ နောက်ဘက်ကို တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်ပြီး ပေတိစစ်သူကြီးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ညာဘက်လက် ပြတ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ စစ်သမားတော်က ပြန်ဆက်ပေးနိုင်ခဲ့ရဲ့လား မသိဘူး။ စစ်သူကြီးတစ်ယောက် လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားရင် သူ့ရဲ့ ရှေ့ရေးကတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့..."

ဝေ့ကျန့်ယန်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နင်နင်... သူက တကယ်၊ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့သူပဲ။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှယ်နင်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဝေ့ကျန့်ယန်၏ မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝေ့ကျန့်ယန်က မျက်ရည်များကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ၊ သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နောင်တတရားနှင့် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုတို့ ပြည့်နှက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်က ရွှယ်နင်သည် ထိုစကား၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ဘဲ ဝေ့ကျန့်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို အလျင်စလို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ယန်ယန်... နင် ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။"

သို့သော် ဝေ့ကျန့်ယန်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေခဲ့သည်။

"အဲဒီတုန်းကသာဆိုရင်..."

သူမ၏ စကားများက တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းကသာ ငါ လက်မထပ်ခဲ့ရင်ကောင်းမှာပဲ။ မော့ပေက ဆီးနှင်းတွေက တုန်းကျင်းကလိုပဲ ထူထပ်လားဆိုတာကို ငါ တကယ် သွားကြည့်ချင်တာ။"

ထိုအချိန်က ဝေ့ကျန့်ယန်သည် ဘာကြောင့် လုစစ်လင်နှင့် မော့ပေ၏ ဆီးနှင်းများအကြောင်းကို ပြောခဲ့သလဲဆိုတာကို ရွှယ်နင် နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုတော့ သူမ သဘောပေါက်သွားပြီ— ယန်ယန်လည်း သူမရဲ့ အစ်ကိုလုအပေါ် ခံစားချက်ရှိခဲ့မှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိသားစုမဟာမိတ် မင်္ဂလာပွဲက အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလာမှုနှင့် အစ်ကိုလုက စုရှီးကို လက်ထပ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမအတွက် စုယွီကို လက်ထပ်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တာ ဖြစ်မယ်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်စွာ လှည့်စားခဲ့ပြီး၊ သူမက ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်တွင် အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။

"အဒေါ်"

ရွှယ်နင်က သူမ၏ အတိတ်အမှတ်ရမှုများမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေသော်လည်း ညင်သာသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"ပြီးရင် ကျွန်မ ယန်ယန့်ကို မေးကြည့်လိုက်မယ်။ ယန်ယန့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း အစ်ကိုလုကို သဘောကျနေတယ်ဆိုရင်၊ ဝေ့မိသားစုနဲ့ စုမိသားစုကြားက စေ့စပ်ထားမှုကို ဖျက်သိမ်းနိုင်အောင် နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်။"

ယန်ရှီသည် မူလက အစေခံဘဝမှ လာသူဖြစ်ရာ၊ မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ၏ တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများနှင့် ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုများ မရှိပေ။ ရွှယ်နင်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ အဒေါ် သမီးစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်။"

စစ်သူကြီးလုသည် တုန်းကျင်းသို့ ပြန်မလာသေးသဖြင့်၊ လုအိမ်တော်တွင် ယန်ရှီ တစ်ဦးတည်းသာ အိမ်ထောင်ဦးစီးအဖြစ် ရှိနေသည်။ လီချန်ချဲ့က သူ့ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ပူပူကို တည်ငြိမ်စွာ သောက်လိုက်ကာ သူ့အကြည့်များက ရွှယ်နင်၏ ရွှင်လန်းနေသော မျက်နှာဘေးတိုက်မြင်ကွင်းပေါ်သို့ ရံဖန်ရံခါ ကျရောက်နေလေသည်။

ယန်ရှီနှင့် သူမ၏စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း၊ တစ်ခုခု လွဲမှားနေတယ်လို့ သူ ခံစားရပေမယ့် အတိအကျတော့ မပြောတတ်ပေ။

သို့သော်လည်း မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ တည်ငြိမ်မှုမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး၊ ဘဝ၏ အချိုအခါးမှန်သမျှကို တွေ့ကြုံခဲ့ပြီးသူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသော သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ သူမ၏အသက်အရွယ်နှင့် လိုက်ဖက်မှုမရှိဟု ထင်ရသည်။

သူ သံသယဝင်လာသော်လည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် နေလိုက်သည်။

စုကျန်းအပေါ်ထားရှိတဲ့ သူမ၏ တစ်ဖက်သတ်အချစ်က စုမိသားစုအပေါ် မုန်းတီးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်မယ်လို့ပဲ သူ မှတ်ယူလိုက်၏။

သို့သော် အကြောင်းရင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဝေ့ကျန့်ယန်နှင့် လုစစ်လင်တို့ကို အတူတကွ ပေါင်းဖက်စေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူမ၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် သူက သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှာပေးမည်။

နာရီဝက်ခန့် ထိုင်ပြီးနောက်တွင်တော့ ဝေ့ကျန့်ယန်နှင့် လုစစ်လင်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝေ့ကျန့်ယန်သည် လုစစ်လင်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာနေသည်။ သူမက ဘဲငန်းရောင် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီတိုနှင့် သလဲသီးရောင် စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို ပန်းဖူးပုံစံ ထုံးဖွဲ့ထားကာ၊ သူမ၏ နက်မှောင်ရှည်လျားသော ဆံပင်များက ကျောပြင်ထက်တွင် တစ်ဝက်ခန့် ကျဆင်းနေသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

လုစစ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများက နက်ရှိုင်းသော လှိုင်းဂယက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဝေ့ကျန့်ယန်၏ ကော်လာက အနည်းငယ် စောင်းနေပြီး၊ လုစစ်လင်၏ ဝတ်ရုံကလည်း အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေတာကို ရွှယ်နင် စူးရှစွာ သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ယောက် အတူရပ်နေသော်လည်း၊ တမင်သက်သက် သံသယကင်းအောင် ရှောင်ဖယ်နေသည့်အတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် မသဲကွဲသော အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေ၏။

အထူးသဖြင့် ဝေ့ကျန့်ယန်ပင်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူမက အထဲသို့ တမင်သက်သက် ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးဝင်လာပြီး ရွှယ်နင်၏ လက်လေးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် ပါးပြင်များ နီမြန်းနေသည်။

"နင်နင်၊ နင် ဒီနေ့ သိပ်လှတာပဲ။ သတို့သမီးဖြစ်သွားတာ တကယ်ကို ကွာခြားသွားတာပဲ။"

ရွှယ်နင်က သူမကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏အကြည့်များက ဝေ့ကျန့်ယန်၏ နီရဲနေသော နားရွက်ဖျားလေးများထက်တွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ဝေ့ကျန့်ယန် အသက်ရှူမှားသွားပြီး ရွှယ်နင် တစ်ခုခုရိပ်မိသွားမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိထားကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာလဲ"

သူမက အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို စမ်းလိုက်သည်။

"ငါ့မျက်နှာမှာ... တစ်ခုခု ပေနေလို့လား။"

ရွှယ်နင်က နှုတ်ခမ်းကိုအုပ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝေ့ကျန့်ယန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ယန်၊ နင့်မျက်နှာက သိပ်နီနေတာပဲ။ ငါ့အစ်ကို နင့်ကို ထပ်အနိုင်ကျင့်လိုက်ပြန်ပြီလား။"

ဝေ့ကျန့်ယန်သည် မြင်းလှည်းထဲတွင် ဟန်ချက်ပျက်ကာ လုစစ်လင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်သတိရသွားသည်။ တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ သူမလည်း ပျာယာခတ်သွားခဲ့၏။ သို့သော် ထိုလူယုတ်မာ လုစစ်လင်က ယောက်ျား မိန်းမကြားက စည်းမျဉ်းအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ၊ သူမရဲ့ ခါးကို ဖက်ထားရုံသာမက တင်ပါးကိုပါ ရိုက်လိုက်သေးပြီး သူမက ပိန်လွန်းတယ်၊ အသားတောင် သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်တာ သဘာဝပဲလို့တောင် ပြောခဲ့သေးသည်။

သူက အဲဒီလောက်တင်မကဘူး... သူ့ကိုယ်သူ သဘောထားကြီးတဲ့အနေနဲ့ သူ့ကို အခုအခံအဖြစ် သုံးချင်သေးလားလို့တောင် မေးလိုက်သေးတယ်!

ဘုရားရေ၊ တုန်းကျင်းက ဘယ်အထက်တန်းလွှာသခင်လေးကများ သူ့လို ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီး လက်မထပ်ရသေးတဲ့ မိန်းမပျိုလေးကို ဒီလို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောရဲမှာလဲ!

ကလေးဘဝတုန်းက အတူတူ မကြာခဏ ဆော့ကစားခဲ့ကြတယ်ဆိုပေမယ့်၊ အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီလေ။

အခု သူမ အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတဲ့ လက်မထပ်ရသေးတဲ့ မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်နေပြီ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာတွေကို လုပ်နေနိုင်သေးတာလဲ!

ဒေါသထွက်လွန်း၍ သူမ ငိုမိမတတ်ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး သူကတော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမစိတ်ပြေစေရန် ချော့မော့လာခဲ့ရသည်။

သူမကို ချော့မော့စဉ်က သူပြောခဲ့သည့် စနောက်ချင်သလိုလို၊ အနိုင်ကျင့်ချင်သလိုလို စကားများကို ပြန်တွေးမိတော့ ဝေ့ကျန့်ယန်၏ မျက်နှာက ပို၍ပင် ပူထူလာခဲ့သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ပါးစပ်က အရမ်းကြမ်းတာ... ခွေးပါးစပ်က ဆင်စွယ်မထွက်နိုင်ဘူးဆိုသလိုပဲ။ ငါ သူ့ကို အရမ်းဒေါသထွက်တာပဲ နင်နင်ရယ်။ ဟင့်... ဟင့်... ငါ့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးရမယ်နော်။"

ရွှယ်နင်က တမင်ပင် မျက်နှာကို တည်ထားလိုက်သည်။

"နင့်ခမျာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မျက်နှာတောင် နီရဲနေပြီပဲ။ ငါ့အစ်ကို တကယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရဖို့ တန်တယ်။ ပြီးရင် အဒေါ့်ကို ပြောပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခိုင်းမယ်၊ ဘိုးဘွားခန်းမမှာ လဝက်လောက် ဒူးထောက်ခိုင်းပစ်မယ်!"

"ဟင်? လုံးဝမဖြစ်ဘူး..."

ဝေ့ကျန့်ယန်က သူ့ဘက်မှ ပြန်ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်သွား၏။

"အို၊ အဲဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး။ အဲဒါက... ဟဲ့ ဒီနေ့က နင့်ရဲ့ မင်္ဂလာအိမ်ပြန်လည်တဲ့နေ့လေ။ နင့်အကြောင်းတောင် ငါ မမေးရသေးဘူး၊ နင်က ငါ့ကို လာစစ်မေးနေတယ်!"

မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြတာကို မြင်တော့ လုစစ်လင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လီချန်ချဲ့နှင့်အတူ စာကြည့်ဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရွှယ်နင်က အိမ်ထောင်ကျခါစဖြစ်ပြီး သူမ၏ အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ ဒီယောက်ဖဖြစ်သူက အဆင့်အတန်း၊ စွမ်းရည်၊ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်များတွင် သူ့ထက် သာလွန်နေသော်ငြားလည်း ပြောစရာစကားများစွာ ရှိနေသေး၏။ သူက ပြင်းထန်တဲ့ သတိပေးချက်အချို့ကိုတော့ ပေးရမယ်။

"နောင်တစ်ချိန်ချိန်မှာ နင်နင်အပေါ် မကောင်းလုပ်ရဲလုပ်ကြည့်၊ သူ(မ)ကို မင်းနဲ့ ကွာရှင်းခိုင်းပြီး မင်း ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့နိုင်မယ့် နေရာမှာ ခေါ်သွားပြီး ဖွက်ထားပစ်မယ်။"

စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် လီချန်ချဲ့က မြူခိုးရောင် သန်းနေသော ခရမ်းရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်မောင်းကောင်းကောင်းဖြင့် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေကာ၊ အေးစက်စက် ကျက်သရေရှိမှုနှင့် မြင့်မြတ်သော ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းတို့၏ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

သူက လုစစ်လင်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အလွန် နက်ရှိုင်း၏။

"လုပ်ရဲရင် လုပ်ကြည့်လေ။"

သူ့လေသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း၊ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော အေးစက်မှုနှင့် အာဏာစက်တို့ ပါဝင်နေသည်။

လုစစ်လင်သည် သူနှင့် ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိပေမယ့်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူထုတ်လွှင့်လိုက်သော ကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် အနည်းငယ် နောက်တွန့်သွားခဲ့ရသည်။