အခန်း ၁၇၁

အခန်း ၁၇၁ - လက်မထပ်ချင်ဘူး

ဝေ့ကျန့်ယန်၏ ပါးပြင်များ ချက်ချင်း နီရဲတက်သွားပြီး သူမက ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သူမ၏ စကတ်နောက်သို့ အလျင်စလို ဖွက်ထားလိုက်သည်။

"အဲဒါကလေ..."

"ကဲပါ၊ ဖွက်မနေပါနဲ့တော့။ ငါ သိပြီးပါပြီ။"

ရွှယ်နင်က ဝေ့ကျန့်ယန်၏ အတွေးများကို ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမှာလဲ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ကွေးညွတ်သွားသည်။

"နင်... နင့်ရင်ထဲမှာ တကယ် သဘောကျနေတာက တကယ်တော့ ငါ့အစ်..."

ဝေ့ကျန့်ယန်က ရွှယ်နင်၏ ပါးစပ်ကို အမြန်လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။

"အို၊ နင်နင်၊ နင် အဲဒီလိုစကားတွေ မပြောရဘူးလေ! အ‌ဒေါ်ယန်နဲ့ နင့်အစ်ကိုသာ ကြားသွားရင် ဒုက္ခပဲ!"

ရွှယ်နင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမ ငြိမ်ကျသွားမှသာ ဝေ့ကျန့်ယန်က လက်ကို ဖယ်ပေးလိုက်ရာ၊ သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။

ရွှယ်နင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး လုစစ်လင်၏ စာကြည့်ဆောင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ၊ ဝေ့ကျန့်ယန်၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်များဆီသို့ အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်သည်။

"အဒေါ်က မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်များနေတာ၊ အစ်ကိုလုနဲ့ အားချဲ့ကလည်း စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာလေ။ သူတို့က အရမ်းဝေးတော့ လေလိုလျင်မြန်တဲ့ နားရှိနေရင်တောင် ကြားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ စနောက်ချင်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝေ့ကျန့်ယန်က ကြီးမားသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား တင်းမာသွား၏။

"နင်နင်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူးနော်။ ငါ့အမေသာ သိသွားရင် အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး ငါ့ကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်။"

ဝေ့ကျန့်ယန်၏ ဖခင် ပညာရေးအမတ်ကြီးမှာ တင်းကျပ်ပြီး ပုံသေကားကျဆန်သော ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ မိခင် သခင်မလင်မှာမူ ထင်ရှားသော ဆွေကြီးမျိုးကြီးမှ အထက်တန်းလွှာသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝေ့ကျန့်ယန်သည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ကျင့်ဝတ်များကို လိုက်နာရန်၊ သူမ၏ အဆင့်အတန်း ကန့်သတ်ချက်များကို ဘယ်တော့မှ မကျော်လွန်ရန် သင်ကြားခံခဲ့ရ၏။

ထို့အပြင်၊ လုမိသားစု၏ နိမ့်ကျသော အဆင့်အတန်းကို သူမ သတိမထားမိဘဲ မနေခဲ့သလို၊ သခင်မယန်ကိုလည်း မုန်းတီးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ မိခင်ကတော့ တခြားကိစ္စဖြစ်၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သခင်မယန်က အစေခံဘဝမှ ဒုတိယဇနီးဖြစ်လာသူပင်။ သခင်မယန်၏ နိမ့်ကျသော အဆင့်အတန်းကြောင့် သူမရဲ့ မိခင်က အထင်သေးမလား ဆိုတာကို ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပဋိပက္ခများဖြင့် ဗြောင်းဆန်နေပြီး၊ ပိုတွေးမိလေ လုစစ်လင်နှင့် အနာဂတ်ဆိုသည်မှာ ပို၍ မဖြစ်နိုင်လေဟု ထင်လာရသည်။

မဖြစ်နိုင်မှတော့ ဘာလို့ ဆက်တွေးနေတော့မှာလဲ။ အပိုပြဿနာတွေပဲ တက်လာမှာပေါ့။

ရွှယ်နင်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။"

ဝေ့ကျန့်ယန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွား၏။

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ။"

ရွှယ်နင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ထဲ စုမိသားစုနဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စ ဆွေးနွေးပြီးရင် မိဘတွေရဲ့ အစီအစဉ်နဲ့ အောင်သွယ်တော်ရဲ့ စကားအတိုင်း စုယွီကို လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာလားလို့။"

ဝေ့ကျန့်ယန်က စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ ဒီကိစ္စကို သူမ အသေအချာ မတွေးကြည့်မိသေးပေ။ မိသားစုနှစ်ဖက်က သူမရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စကို စတင်မဆွေးနွေးသေးသဖြင့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေနိုင်မည်ဟုသာ သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ့်နေ့ရက်ရောက်လာခဲ့လျှင်... သူမ...

သူမက လက်ချောင်းများကို လိမ်ယှက်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်လေးများမှာ ဖိအားကြောင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။

စုယွီကိုသာ လက်ထပ်လိုက်ရင် ဝေ့ကျန့်ယန် ဘယ်လောက်ဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုတာကို ရွှယ်နင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိနေသည်။ သူမက လက်လှမ်းကာ ဝေ့ကျန့်ယန်၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ယန်၊ နောင်တရမယ့်အလုပ်မျိုး ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့။"

ဝေ့ကျန့်ယန်က ခေါင်းစောင်းလိုက်ရာ၊ ရုတ်တရက် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

"နောင်တ?"

ရွှယ်နင်က စကားတွေ အရမ်းပြောမိရင် သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်ရာကျမည်ကို စိုးရိမ်သလို၊ သူမ အမှန်အတိုင်းပြောလျှင်လည်း ဝေ့ကျန့်ယန်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတယ်လို့ ထင်သွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မိသည်။ သူမက ဟန်ဆောင်သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။

"ယန်ယန်က ငါ့အစ်ကိုကို သဘောမကျဘူးဆိုမှတော့၊ လီမိသားစု ဒုတိယအိမ်တော်ခွဲက ညီမလေးအကြောင်း အဒေါ့်ကို မေးကြည့်ရမယ်။ သူ(မ)က တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်၊ ရုပ်ရည်လည်း သိမ်မွေ့တယ်၊ ပြီးတော့ နင့်အရွယ်လောက်ပဲရှိမယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ငါသာ မင်္ဂလာကိစ္စကတစ်ဆင့် ပိုရင်းနှီးသွားရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။"

"ဟင်? လီမိသားစုက ညီမလေး? သူ(မ)နာမည်က ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်ကလဲ။"

"နင် မသိဘူးလား။ ညီမလေး ချန်လဲ့က နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် တုန်းကျင်းကို ရောက်လာတော့မှာလေ။"

"အဲဒါ... အဲဒါ မဖြစ်ဘူးလေ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝေ့ကျန့်ယန် ဆွံ့အသွားကာ သူမ၏မျက်နှာက ထပ်မံ၍ နီရဲသွားပြန်သည်။

"ငါ... ငါ ဆိုလိုတာက..."

ရွှယ်နင်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝေ့ကျန့်ယန်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်သော ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေသည်။

"ယန်ယန် မပြောရင်တောင်၊ သူ(မ) ဘာဆိုလိုသလဲဆိုတာကို ငါ အတိအကျ သိပါတယ်လေ။"

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တစ္ဆေပူးခံရသည့်အတိုင်း ဝေ့ကျန့်ယန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ရွှယ်နင်က သူမ၏ အတွေးငယ်လေးများကို အပြည့်အဝ ရိပ်မိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဝမ်းနည်းနာကြည်းစွာဖြင့် ပြောလာသည်။

"နင်နင်၊ ငါ တကယ်ပဲ... နင့်အစ်ကိုကို သဘောကျတယ်၊ ဒါပေမယ့် နင့်အစ်ကိုကရော ငါ့ကို သဘောကျပါ့မလား။"

ရွှယ်နင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ယန်ယန်၊ နင် ကိုယ်တိုင် သွားမေးကြည့်ပါလား။"

ဝေ့ကျန့်ယန်က အလွန်ရှက်သွေးဖြာနေသည်။

"ငါ... မမေးချင်ပါဘူး။"

ရွှယ်နင်က ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင့်အတွက် ငါ မေးပေးရမလား။"

ဝေ့ကျန့်ယန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အောက်သို့ စိုက်ကျသွားသည်။

သူမက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး၊ မိဘများ၏ လက်တွင်းမှ ပုလဲတစ်လုံးသဖွယ် မြတ်နိုးယုယခံခဲ့ရကာ သူမ၏ အစ်ကိုကလည်း သူမ၏ ဆန္ဒတိုင်းကို အမြဲ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

စုယွီနှင့် သူမ၏ မင်္ဂလာအစီအစဉ်သည်ပင်လျှင် မိသားစုအကျိုးအတွက် အတင်းအကျပ် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်း သက်သက်မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့က ငယ်သူငယ်ချင်းများအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီး၊ စုယွီက အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေဖြင့်ရော၊ စေ့စပ်ထားသူတစ်ယောက်အနေဖြင့်ပါ သူမအပေါ် အမြဲတမ်း စာနာနားလည်ပေးကာ ညင်သာစွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး၊ မွေးနေ့ သို့မဟုတ် နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်များကို တစ်ခါမှ မလွတ်ဟင်းခဲ့ပေ။

တုန်းကျင်းမြို့ရှိ ဘယ်အထက်တန်းလွှာ မိန်းမပျိုလေးကများ သူမလောက် ပျော်ရွှင်ပြီး ကံကောင်းနိုင်ပါ့မလဲ။

သို့သော် လုစစ်လင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်မှစ၍ သူ၏ အရိုင်းဆန်ပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတိုင်း သူမ၏ နှလုံးသားက အမြဲတမ်း ထိန်းမရသိမ်းမရ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။

သူ့ကို မြင်တွေ့ရတိုင်း၊ သူက သူမကို စနောက်နေတာကို ကြည့်နေရတိုင်း၊ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးနှင့် မျက်ခုံးများကြားရှိ သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်တို့ကို သတိပြုမိတိုင်း၊ သူမက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ငိုချင်စိတ်ပေါက်လာတတ်သည်။ ထိုသို့သော ရင်နာမှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

အထူးသဖြင့် အစောပိုင်းက၊ အစ်မစုရှီးနှင့် မင်္ဂလာကိစ္စ ဆွေးနွေးနေချိန်တွင် ဖြစ်၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် အစားအသောက်ကောင်းတဲ့ သူမ၏ ခံတွင်းပျက်သွားခဲ့သည်။ ရက်အတော်ကြာသည်အထိ သူမ အစာကောင်းကောင်း မစားနိုင်ခဲ့သလို၊ ညဘက်များတွင်လည်း အိပ်မပျော်ဘဲ သန်းခေါင်ယံတွင် နိုးလာကာ မျက်ရည်များကို ခိုးသုတ်နေခဲ့ရသည်။

အစေခံမလေးက ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးလာချိန်တွင်လည်း လုစစ်လင်နှင့် အစ်မစုရှီးတို့၏ မင်္ဂလာကိစ္စကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသည်ဟု သူမ မပြောရဲခဲ့ပေ။

စုရှီးသာ မင်္ဂလာမတိုင်မီ ကိုယ်ဝန်ရှိလာသည့် အရှုပ်တော်ပုံကို မဖန်တီးခဲ့ဘဲ၊ လုမိသားစုနှင့် စေ့စပ်ထားမှုကို ဖျက်သိမ်းခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ သူမ နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လို ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားရမလဲဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။

သူမ၏ ကောင်းမွန်သော ပြုစုပျိုးထောင်ခံရမှုက သဝန်တိုတတ်ရန် မသင်ပေးခဲ့ပေ။ လုစစ်လင်သာ တခြားတစ်ယောက်ကို တကယ်လက်ထပ်သွားမည်ဆိုလျှင် သူမ အရမ်း၊ အရမ်း၊ အရမ်းကို ဝမ်းနည်းရမှာဖြစ်ပြီး ရင်တွေ အလွန်နာကျင်ရမယ်ဆိုတာကိုသာ သူမ သိသည်။

"နင်နင်... သူ့ကို မမေးပါနဲ့ဦး... သူ့ခံစားချက်တွေကို ငါ့ဘာသာငါ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာလိုက်ပါ့မယ်... ဒါပေမယ့် အခု အရေးအကြီးဆုံးက..."

ဝေ့ကျန့်ယန်သည် ထိုအချိန်က သူမ ဘာတွေးနေမှန်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် သေချာမသိခဲ့ပေ။ သူမက ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရဲရင့်မှုအားလုံးကို စုစည်းကာ ရွှယ်နင်၏ မင်ရည်လို နက်မှောင်နေသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုစုယွီနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ငါ ဘယ်လိုဖျက်ရမလဲ။"

ရွှယ်နင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးနုနုလေးတစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာသည်။

"ငါ့တာဝန်ထားလိုက်။"

ဝေ့ကျန့်ယန် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမအပေါ်ထားရှိတဲ့ လုစစ်လင်၏ ခံစားချက်ကို သေချာမသိသေးသော်လည်း ရွှယ်နင်ပြောတာ မှန်တယ်လို့ သူမ ခံစားရသည်။ ရဲရင့်သူတွေကသာ အချစ်ကို အရင်ခံစားခွင့်ရှိတာလေ။

လုစစ်လင်က သူမကို သဘောမကျဘူးဆိုရင်တောင် နောက်မှ သူမသဘောကျတဲ့ တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး မင်္ဂလာကိစ္စ ဆွေးနွေးလို့ ရတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သေချာတဲ့အရာတစ်ခုမှာ သူမက စုယွီအပေါ် ဘယ်လိုချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုးမှ မရှိခြင်းပင်။ မကြာသေးမီက သူမက သူ့ကိုတွေ့ရမှာကို ပိုပြီးတော့ ငြင်းဆန်ချင်လာခဲ့တယ်၊ အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့သည့် တွေ့ဆုံမှုများတွင် ဖြစ်၏။ သူမကို သူကြည့်သည့်အကြည့်များကို မြင်ရတိုင်း အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲ ဗိုက်ထဲက အလွန်အမင်း နာကျင်လာတတ်သည်...

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို လက်ထပ်ပြီး သူ့ဇနီးတော့ မဖြစ်ချင်ပေ။

ဝေ့ကျန့်ယန်နှင့် လမ်းလျှောက်ပြီး ပန်းခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ယန်ရှီသည် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်၍ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

မိသားစုသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် စုရုံးကာ ပျော်ရွှင်စွာ အတူတကွ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အားလုံး ခဏတဖြုတ် စကားစမြည် ဆက်ပြောဖြစ်ကြသည်။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီမှာပင် နေဝင်ဆည်းဆာ ရောက်လာကာ ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ရှီက ရွှယ်နင်ကို လုအိမ်တော်တွင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေရန် ဖိတ်ခေါ်ချင်သော်လည်း သူမ၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့် မညီသော အကြံပြုချက်ကြောင့် ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ သံသယဝင်သွားမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမက ရွှယ်နင် အကြိုက်ဆုံး မုန့်များစွာကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပြီး ပေါင်ချန်ကို သယ်သွားစေခဲ့သည်။

မူလက လုစစ်လင်သည် ဝေ့ကျန့်ယန်ကို ဝေ့အိမ်တော်သို့ ပြန်ပို့ပေးရန် ဖြစ်၏။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ထိုညနေတွင် ဝေ့ကျန့်လန် ကိုယ်တိုင် သူမကို လာကြိုခဲ့သည်။

ဝေ့မိသားစု၏ မြင်းလှည်းသည် လီမိသားစု၏ မြင်းလှည်းဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝေ့ကျန့်လန်က မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး၊ ဝေ့ကျန့်ယန်က လုမိသားစု၏ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ခါနီးဖြစ်နေတာကို မြင်သောအခါ သူမ၏နာမည်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

ဝေ့ကျန့်ယန်က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်စူကာ လုမိသားစု၏ မြင်းလှည်းပေါ်မှ အနေခက်စွာ ဆင်းလာခဲ့ပြီး လုစစ်လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဝေ့ကျန့်လန်ဘေးသို့ လိမ္မာစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။"

"ရုံးက အလုပ်တွေပြီးလို့ လမ်းကြုံတာနဲ့ နင့်ကို လာကြိုတာ။ သူများတွေကို ပြဿနာ သွားရှာနေသေးလား။”