အခန်း ၁၇၂

အခန်း ၁၇၂ - ရွှယ်နင်၊ ဆင်းခဲ့!

ဝေ့ကျန့်ယန်က သူမကိုယ်သူမ ကျေနပ်နေပုံရပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

"လုံးဝမရှာပါဘူး၊ အစ်ကို့ညီမက အရမ်းလိမ္မာတာပါ။ သခင်မယန်က ကျွန်မကို အရမ်းသဘောကျတာ။"

ဝေ့ကျန့်လန်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့အကြည့်များက မလှမ်းမကမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှယ်နင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ညနေခင်းရောင်စဉ်က လှပခမ်းနားနေပြီး၊ နေဝင်ဆည်းဆာက ပါးလွှာသော မှောင်ရီပျိုးချိန်ကို ဖန်တီးကာ ဝင်လုဆဲဆဲနေမင်းက ရွှေရောင်အဖြစ် အရည်ပျော်ကျနေသည်။

မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းက မိန်းကလေး၏ တည်ငြိမ်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာဘေးတိုက်မြင်ကွင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းနေကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ပိုမို ထင်ရှားစေ၏။

ရွှယ်နင်က လီချန်ချဲ့နှင့်အတူ လီအိမ်တော်၏ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ခါနီးတွင် ဝေ့ကျန့်လန်၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူက သပ်ရပ်သန့်စင်သော ရုံးတက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မားမားမတ်မတ်နှင့် ကျက်သရေရှိစွာ ရပ်နေကာ၊ လက်များကို ဝတ်ရုံလက်စွပ်ထဲသို့ သပ်ရပ်စွာ ထည့်ထားသည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သန့်စင်နေသော်လည်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အထီးကျန်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ရွှယ်နင်က မျက်လုံးများကို ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"အစ်ကိုဝေ့!"

ဝေ့ကျန့်လန်က သူမဘေးမှ လီချန်ချဲ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်၊ ခါးသီးမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ့နှလုံးသားထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရိုက်ခတ်လာသည်။

လီမိသားစု ရှီဇီ၏ မင်္ဂလာပွဲမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး လီချန်ချဲ့၏ နာမည်က ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တုန်းကျင်းမြို့တစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ဒီလိုမျိုး ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသားက ရွှယ်နင်အတွက် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသော လက်တွဲဖော်ပင်။

ဝေ့ကျန့်လန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။

"နင်နင်၊ ဒီနေ့ အိမ်ပြန်လာတာလား။"

ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့လေသံထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ ဖိနှိပ်ထားသော နာကျင်မှုကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ရွှယ်နင်လည်း သတိမထားမိဘဲ ဝေ့ကျန့်လန်ကို အစ်ကိုတစ်ယောက်လိုသာ သဘောထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဒေါ်က ညီမ အထီးကျန်နေမှာစိုးလို့ အဖော်ရအောင် ယန်ယန့်ကို ခေါ်လာပေးတာ။ အစ်ကိုဝေ့၊ နောက်ပြီးကျရင် ညီမကိုယ်စား အဒေါ်လင်ကို ကျေးဇူးတင်ပေးပါဦး။ အခွင့်အရေးရရင် ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ သေချာပေါက် လာလည်ပါ့မယ်။"

ဝေ့ကျန့်လန်က ပြောလိုက်သည်။

"စုမိသားစုဆီ ပြန်မသွားတာ ကောင်းပါတယ်"

ရွှယ်နင်က စိတ်ခံစားချက်ကောင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းများသဖွယ် ကွေးညွတ်နေသည်။

"လုမိသားစုက ညီမရဲ့ တကယ့် မိခင်အိမ်ပဲ။"

ဝေ့ကျန့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။"

ရွှယ်နင်က ထပ်မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုဝေ့၊ ယန်ယန့်ကို လာကြိုတာလား။"

"အင်း။"

သူက တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ပြောပြီး စကားများများ ပြောလေ့မရှိပေ။

ရွှယ်နင်က စကားတစ်ခွန်းပြောပြီးနောက် သူက စကားဆက်ပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လေထုမှာ အနေခက်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမက လှည့်လိုက်ပြီး လီချန်ချဲ့၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အားချဲ့၊ မိုးချုပ်နေပြီ။ ကျွန်မတို့ အိမ်စောစော ပြန်ကြမလား။"

"အိမ်" ဆိုသည့် စကားလုံးလေးမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသော်လည်း ရင်ကို နွေးထွေးသွားစေသည်။

ရွှယ်နင်သည် အရင်က ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်နှင့် မင်ယွဲ့ဆောင်သို့ ပြန်ရမှာကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတော့ နှစ်ရက်သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ကျိုယင်းဆောင်လေးကို ပို၍ သံယောဇဉ်တွယ်လာခဲ့သည်။

လီချန်ချဲ့က မိန်းကလေး၏ ပါးပြင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ငေးကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ခါးကို ဖက်လိုက်ရင်း ဝေ့ကျန့်လန်ကို "နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ရွှယ်နင်ကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တွဲတင်ပေးလိုက်၏။

ဝေ့ကျန့်လန်က အချိန်အတော်ကြာ ငေးမောကြည့်နေပြီးမှ သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဝေ့ကျန့်ယန်က သူမအစ်ကို၏ ဝတ်ရုံလက်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ညီမလေးတို့ ပြန်တော့မလို့လား။"

ဝေ့ကျန့်လန်က သူ့ရင်ထဲမှ အထီးကျန်မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး "အင်း" ဟုဆိုကာ သူမကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းဘီးများ တလိမ့်လိမ့်လည်ပတ်သွားသံ သဲ့သဲ့ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ လေညင်းလေးကြောင့် ပြတင်းပေါက်ခန်းဆီးက အနည်းငယ် လွင့်တက်သွားသည်။

လုစစ်လင်က လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေရင်း၊ မြင်းလှည်းအတွင်းမှ မိန်းကလေး၏ လှပဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာဘေးတိုက်မြင်ကွင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့နှလုံးသားများ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

သူမကို တကယ်ပဲ စနောက်ချင်နေမိတယ်— သူ့ရှေ့မှာတော့ သူမက ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လိုပဲ။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက သူမက အခြားသူနဲ့ စေ့စပ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတာပဲ။

ဒီလိုတွေးမိတော့ လုစစ်လင် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်၏။

.......................

ဒီနေ့က သူမရဲ့ မိခင်အိမ်သို့ အလည်ပြန်သည့်နေ့ဖြစ်သော်လည်း၊ ရွှယ်နင်သည် ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ မြင်းလှည်းသည် ချန်နင်လမ်းမထက်တွင် ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ မြင်းလှည်းက အတင်းအကျပ် တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရချိန်မှသာ၊ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ ခန်းဆီးကို အနည်းငယ် မတင်လိုက်တဲ့အခါ၊ စုကျန်း၏ အုံ့မှိုင်းပြီး အေးစက်‌ချောမောသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရမှ လီချန်ချဲ့ သူမအတွက် ဘာတွေလုပ်ပေးခဲ့သလဲဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူမက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်သွားပြီး မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်၏။

လီချန်ချဲ့က မိန်းကလေး၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရွှယ်နင်က နှုတ်ခမ်းကိုစူလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

"စုကျန်း ရောက်နေတယ်။"

မြင်းလှည်းထဲတွင် မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူနေခဲ့သော လီချန်ချဲ့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော သူငယ်အိမ်များတွင် အုံ့မှိုင်းသော အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်းနေသည်။

ဆင်းရန်ဟန်ပြင်ကာ ခါးကိုကိုင်းလိုက်သော ရွှယ်နင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲ၌ မသက်မသာဖြစ်သွားပြီး၊ လက်လှမ်းကာ သူမကို သူ့အနားသို့ ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူ့လက်ကြီးက သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိမှသာ သူ့ရင်ထဲမှ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုများ ငြိမ်ကျသွားခဲ့၏။

ရွှယ်နင် အနေခက်သွားသည်။

"အားချဲ့၊ ကျွန်မ သူ့ကို သွားပြောလိုက်သင့်တယ် ထင်တယ်။"

ဒီနေ့ လုအိမ်တော်သို့ မင်္ဂလာအိမ်ပြန်လည်ခြင်းမှာ သူမက စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။ သူမကြောင့် လီချန်ချဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်သွားပြီး စုကျန်း၏ ပြဿနာများနှင့် ရှုပ်ထွေးသွားမှာကိုပဲ သူမ စိုးရိမ်မိသည်။

လီချန်ချဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"ကိုယ် ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

ရွှယ်နင်က နှုတ်ခမ်းဟလိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ "အင်း" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ မြင်းလှည်းပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ပြန်ထိုင်နေပြီး ထပ်မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

သူမက စုကျန်းကို တကယ်ကို မတွေ့ချင်တော့သဖြင့်၊ လီချန်ချဲ့ ကိုယ်တိုင် ထွက်ရှင်းပေးတာက အကောင်းဆုံးပင်။

အထူးသဖြင့် အခု လီချန်ချဲ့က သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်နေပြီလေ။

အရင်ဘဝက စုကျန်း၏ လျစ်လျူရှုမှုကို တစ်သက်လုံး ခံခဲ့ရတယ်။ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးခဲ့ရရုံသာမက၊ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာတောင် သူမ၏ အချည်းနှီးမျှော်လင့်ချက်များဟုဆိုကာ သူ့ရဲ့ အထင်သေး လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသေးတယ်။ သူမမှာ ဘာနာကြည်းမှုမှ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ လိမ်ရာကျလိမ့်မယ်။

သူ့ကို ဆေးခတ်ခဲ့တာက သူမရဲ့ အမှားဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်၊ သူမရဲ့အကြွေးများကို အပြည့်အဝနီးပါး ပြန်ဆပ်ပြီးသွားခဲ့ပြီ။

ဒါ့အပြင် သူမကလည်း သဘောထားသေးသိမ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ။

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ သန်းခေါင်ယံ အိပ်မက်တွေထဲမှာ၊ သူမ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် စုကျန်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကို မရေမတွက်နိုင်အောင် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူမ ရွှယ်နင်အတွက် စုကျန်းဆိုတာ မရှိမဖြစ် မဟုတ်သလို၊ သူ့ကို လက်ထပ်မှသာ ဘဝကို ကောင်းကောင်းဖြတ်သန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို စုကျန်းအား ပြောပြချင်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။

အခု လီချန်ချဲ့ကို လက်ထပ်လိုက်တဲ့အတွက် သူမရဲ့ နေ့ရက်တွေက တကယ်ကို အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့ပြီလေ။

သူမ၏ လက်ငယ်လေးများက ပဝါလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံးငယ်တစ်ခု တက်လာခဲ့သည်။

နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် မြင်းလှည်းခန်းဆီး ထောင့်တစ်နေရာကို မတင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

စုကျန်းက မြင်းလှည်းရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး နက်မှောင်သော ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ့အသံက တိုးညှင်းနေသော်လည်း ကျောချမ်းဖွယ် အေးစက်မှုကို သယ်ဆောင်ထား၏။

"ရွှယ်နင်၊ ဆင်းခဲ့။"

သေချာတာပေါ့၊ သူက အရင်ကလို မောက်မာတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ။

ရွှယ်နင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က သူမက သူ့အသံ နားထောင်ရတာကို နှစ်သက်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူစကားပြောတာကို နားထောင်ရန် သည်းခံနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကိုယ်စား သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်မည့်အဖြစ်ကို မြင်ချင်သဖြင့်၊ ပြဇာတ်ကို ဆက်ကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းကာ သည်းခံနေလိုက်သည်။

လီချန်ချဲ့ကလည်း အောက်မဆင်းဘဲ ရွှယ်နင်ဘေးတွင်သာ ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်က စုကျန်း၏ မြင်ကွင်းကို ကွယ်ထားပေးသည်။

"ရှီဇီစု၊ ငါ့ဇနီးရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်နေတာ၊ မင်းမှာ ကိစ္စများ ရှိလို့လား။"

ရွှယ်နင်က ဘာမှ ပြန်မဖြေခဲ့သလို၊ အောက်သို့လည်း ဆင်းမလာခဲ့ပေ။

၎င်းက စုကျန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကို ချက်ချင်းပင် ရေခဲမှတ်အထိ ထိုးဆင်းသွားစေသည်။

အမျိုးသားသည် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားကာ၊ ချောမောသော မျက်နှာက အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသည်။

"ရှီဇီလီက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သိချင်မိပါတယ်။ ဒီနေ့က မင်္ဂလာအိမ်ပြန်လည်တဲ့နေ့လေ၊ ဒါပေမယ့် ရွှယ်နင်ကို ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်ဆီ ပြန်ခွင့်မပြုဘူးလား။ ဒါ့အပြင် ရွှယ်နင်ရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေကို စုမိသားစုဆီ တမင်သက်သက် ပြန်ပို့ပေးလိုက်သေးတယ်။ ရှီဇီလီက ဒါကို တမင်ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်တာလား။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှယ်နင်က လီချန်ချဲ့ကို အလျင်စလို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အားချဲ့?"

စုမိသားစုက ပေးပို့ခဲ့တဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို နယ်စားမင်းအိမ်တော်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်ပြီလို့ သူမ ထင်ထားခဲ့တာ။ အိမ်ပြန်လည်တဲ့ ဒီနေ့မှသာ ပြန်ပို့လိုက်တာများလား။

လီချန်ချဲ့က ထပ်မံ၍ ရှင်းပြခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ မြင်းလှည်းခန်းဆီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မတင်လိုက်ကာ စုကျန်းနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံချိန်တွင် သူ့အကြည့်များက အေးစက်နေသည်။

သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒါဆို ရှီဇီစုက ရှင်းလင်းချက် လာတောင်းတာပေါ့။ခန်းဝင်ပစ္စည်းက စုမိသားစုဆီကနေ ခဏငှားရမ်းထားတာမို့၊ ငါတို့ လီမိသားစုက ပြန်ပေးရတာ သဘာဝကျတာပဲလေ။ ဒါက မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ရှီဇီစုက သူများဆီက ငှားပြီးရင် ပြန်မဆပ်တတ်တဲ့ အကျင့်မျိုး ရှိနေလို့လား။"

စုကျန်း ဆွံ့အသွားတယ်။ ရာထူးမြင့်မြင့်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့သူပီပီ၊ ထိုသို့သော လျစ်လျူရှုမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။

လီချန်ချဲ့က ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ မျက်နှာကို လုံးဝဂရုမစိုက်သဖြင့် စုမိသားစု ယနေ့တွင် ကြီးစွာသော အရှက်ကွဲမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာကို သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေတာ သေချာသည်။

လီချန်ချဲ့ကို ကိုယ်တိုင်လာရောက် ရင်ဆိုင်ပြီး ဒီလို မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာတွေကို သူ မဖိတ်ခေါ်ခဲ့သင့်ပေ။

သို့သော်... ရွှယ်နင် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် အိမ်ကိုတောင် ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးက သူ့ကို ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မငြိမ်မသက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေ၏။

ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် သူ မြင်းလှည်းကို အလျင်စလိုစီးကာ လမ်းလာပိတ်ခဲ့သည်— ရှင်းလင်းချက်တောင်းဖို့လား၊ သို့မဟုတ် ရွှယ်နင်ကို တွေ့ချင်ရုံသက်သက်လား ဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မပြောတတ်ပေ။

ယခုတော့ သူ ချန်နင်လမ်းမထက်ရှိ လီမိသားစု၏ မြင်းလှည်းရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်က သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံထားခဲ့တဲ့ ထိုမိန်းကလေးငယ်က ယခု သူ့ကို တွေ့ဆုံခွင့်လေးပင် မပေးတော့ပေ။

ဒီကိစ္စက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒေါသမထွက်စေဘဲ နေမှာလဲ။