အခန်း ၁၇၅

အခန်း (၁၇၅) - သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ရမယ်

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် နည်းနည်း နားလည်သွားသလိုပါပဲ။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် သွားစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်၊ သေချာပေါက် အဆင်ပြေစေရပါမယ်။"

ဖူရှန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူ့ရှီဇီက အပြင်ပန်းမှာ အေးစက်ပေမယ့် အတွင်းစိတ်နွေးထွေးကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် သခင်မလေးအပေါ်တွင် ပို၍သိသာကြောင်း သူသိသည်။ အပေါ်ယံမှာ ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သခင်မလေးကို ဘယ်လောက်မြတ်နိုးကြောင်း ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

"နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် ထုံးတမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနက စာမေးပွဲရလဒ်တွေ ထုတ်ပြန်တော့မှာ။ ရှီဇီ... ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် အဆင့်ကောင်းကောင်း ရမှာပဲ—"

လီချန်ချဲ့က သူ၏စကားရှည်နေမှုကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ဒီမှာ မင်းလုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ သွားတော့။"

ဖူရှန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အမြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အခုပဲ သွားပါပြီ။"

ရွှယ်နင် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အပြင်သို့ထွက်လာသော ဖူရှန်းနှင့် ပက်ပင်းတိုးလေသည်။

"သခင်မလေး။"

ရွှယ်နင်က သူ့ကို ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အခုပဲ ပြန်တော့မလို့လား။"

"သခင်မလေး ရှိနေမှတော့ ရှီဇီကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ကျွန်တော့်ကို မလိုအပ်တော့ပါဘူး။"

ဖူရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။

"သခင်မလေးကိုပဲ ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ရှီဇီ့ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းရတော့မှာပဲ။"

ရွှယ်နင်က အလျင်အမြန် ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ သူ့ကို သေချာစောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်"

ထိုအခါမှသာ ဖူရှန်းသည် ကျိုယင်းဆောင်မှ ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရွှယ်နင်က ဟင်းချိုကို အခန်းထဲသို့ ယူလာခဲ့၏။ ထိုအမျိုးသားက ကုတင်ငယ်ပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်ရာဝင်မည့် အရိပ်အယောင် မပြသေးပေ။

"ဖူကျွင်း?"

သူမက အနည်းငယ် သတိထားနေပြီး သူမလုပ်ထားတာကို သူ မကြိုက်မှာကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူမက စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်မလား"

လီချန်ချဲ့က စာလိပ်ကို ချထားခဲ့ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လာကာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြည့်ကို နှိမ့်ကာ ဟင်းချိုကို အနည်းငယ် သောက်လိုက်၏။

ရွှယ်နင်၏ လက်ရာက ကောင်းမွန်သည်။ ဟင်းချိုက နူးညံ့စေးပိုင်ပြီး ချိုမြိန်နေသည်။

သူက ပန်းကန်တစ်ဝက်နီးပါးကို တိုက်ရိုက်သောက်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျန်သေးလား။"

ရွှယ်နင်၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

"ကျန်သေးတယ်! ကျွန်မ ထပ်သွားယူပေးမယ်၊ ဖူကျွင်း!"

လီချန်ချဲ့က ပြောသည်။

"ပေါင်ချန်ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ မင်း ထိုင်ပြီး နားလိုက်ပါ"

"ကျွန်မ မပင်ပန်းပါဘူး!"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက တံခါးပေါက်မှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွားလေပြီ။

လီချန်ချဲ့က အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ သာမန် ချီးကျူးစကားလေး တစ်ခွန်းက သူမကို ဒီလောက် ပျော်ရွှင်သွားစေမယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး။

ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်မှာ သူမ ဘယ်လိုမျိုး မလုံခြုံမှု၊ သူတစ်ပါးအလိုကျ နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ ထင်ရှားသည်။

သူက ရန်သူများနှင့်ပတ်သက်၍ အချိန်ဆွဲလေ့ရှိသူ မဟုတ်ပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ကိစ္စရပ်များကို သုံးရက်အတွင်း အပြီးသတ် ရှင်းလင်းလေ့ရှိပြီး မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုးကိုမျှ ချန်ထားလေ့မရှိပေ။

စုမိသားစု တစ်ခုတည်းသာ သူ့စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့၏။

ထုံးတမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနက ရလဒ်များ ထုတ်ပြန်မည့်နေ့သည် တုန်းကျင်းမြို့မှ အထက်တန်းလွှာအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ သူ တရားဝင် ဝင်ရောက်မည့်နေ့ပင်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူနှင့် စုကျန်းက နန်းတွင်းအာဏာစက်ဝန်းအတွင်းမှာ သေခန်းပြတ် တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲရတော့မယ်။

...

အိမ်အပြန်ခရီးမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် ရွှယ်နင်သည် ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ရှီဇီကတော်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမက ဆက်၍ ပျင်းရိခွင့် မရှိတော့ပေ။

သူမက လီချန်ချဲ့အား သူနှင့် သူ့မိခင်ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ပြုပြင်ပေးရန်နှင့် သူ့ကိုယ်စား အတွင်းဆောင်မှ အိမ်မှုကိစ္စအသေးအဖွဲများကို စီမံခန့်ခွဲပေးရန် ကတိပေးထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုမနက်ခင်းတွင် သူမဘေးမှ တိုးညှင်းသော လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှယ်နင်က မျက်လုံးများကို ငိုက်မျဉ်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အရပ်မြင့်မြင့် ခန့်ညားသော အမျိုးသား၏ ပုံရိပ်က ကုတင်ဘေးတွင် ရှိနေပြီး သူ့အကြည့်များက ကုတင်လိုက်ကာများကို ဖောက်ထွင်းကြည့်နေသည့်အတိုင်းပင်။

နူးညံ့သော ဇာလိုက်ကာများက မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်များကို ကျရောက်စေပြီး အမျိုးသား၏ အလွန်ချောမောသော မျက်နှာကို ဤလောကနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ပို၍ နတ်သားတစ်ပါးလို ထင်ရစေသည်။

သူမက သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကင်း ချောမောတဲ့ မျက်နှာကို အချိန်အတော်ကြာ ကြက်သေသေ ငေးကြည့်နေမိပြီးမှ မျက်နှာရဲလာကာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံက အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေဆဲပင်။

မနေ့က ဟင်းချို တစ်ပန်းကန် သောက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားက မက်မွန်ပွင့်ဝိုင် အနည်းငယ် ထည့်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ သူမကလည်း စကားနားထောင်ကာ အတော်များများ လောင်းထည့်ခဲ့၏။

ဟင်းချိုသည် တကယ်ပင် ပို၍ လန်းဆန်းချိုမြိန်သွားပြီး မသောက်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူမက တဆေးဖောက်ထားသော ဆန်ဖြင့်ပြုလုပ်သည့် စားစရာများကို အမြဲနှစ်သက်ခဲ့ပြီး အိပ်ရာမဝင်မီတွင် နှစ်ပန်းကန် ဆက်တိုက် သောက်ခဲ့ပြီးမှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ထူးခြား၏။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆန်အရက်ချို သောက်လိုက်လျှင် သူမက ပို၍ နူးညံ့ပျော့ခွေသွားတတ်ပြီး အသားအရေကလည်း အထူးတလည် ပန်းရောင်သန်းလာတတ်သည်။

တစ်ခါက သူမ၏မိခင်က သူမကို တဆေးဖောက်ထားသော ကောက်ညှင်းလုံး တစ်ဇွန်း ခွံ့ကျွေးခဲ့ပြီးနောက် သူမမျက်နှာကို ဖက်ကာ နမ်းရှိုက်ရင်း သူမကိုယ်မှ ချိုမြိန်သော ရနံ့လေး သင်းနေကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သူမဖခင် သိသွားတဲ့အခါ တတ်နိုင်သမျှ နည်းနည်းသာ သောက်ရန် သူမကို သတိပေးခဲ့၏။

စုမိသားစုထံ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးကတည်းက သူမက ထိုအရာများကို ရှားရှားပါးပါးသာ ထိတွေ့ခဲ့ရသည်။

သို့သော် မနေ့ကတော့... သူမက စိတ်ကြည်နူးလွန်းသဖြင့် ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ဆန်အရက်ချို ရောစပ်ထားတဲ့ ဟင်းချို နှစ်ပန်းကန်ကို သောက်လိုက်မိသည်။

မနေ့ညက သူမ ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်ပေ။ နိုးလာတဲ့အခါ ထိုအမျိုးသား၏ စောင်အောက်တွင် ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ခေါင်းက အနည်းငယ် မူးဝေနေကာ ခြေလက်များ အားနည်းနေပြီး လည်ပင်းကလည်း အနည်းငယ် နာကျင်နေသည်။

သူမက နာကျင်နေသော လည်ပင်းကို ထိရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဖူကျွင်း၊ စောစောစီးစီး ထပြီလား။"

လီချန်ချဲ့က ကုတင်လိုက်ကာကို မတင်လိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ နီရဲနေသော ကောင်မလေး၏ ပါးပြင်ကို ကြည့်နေသော သူ့အကြည့်များက နက်ရှိုင်းနေ၏။ သူက လက်ကြီးတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ နဖူးကို စမ်းလိုက်သည်။

"မူးနေတုန်းပဲလား။"

ရွှယ်နင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ ပျော့ခွေနေပြီး ကောင်းကောင်းပင် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။

သူမက ဘေးသို့ ယိမ်းကျသွားပြီး ထင်းရှူးရနံ့သင်းနေသော လီချန်ချဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"အားချဲ့၊ အပြင်သွားမလို့လား။ မလှုပ်နဲ့၊ ရှင့်ကို အဝတ်အစား ဝတ်ပေးမယ်လေ။"

"မင်း အမူးမပြေသေးဘူး။ ခဏလောက် ပြန်အိပ်လိုက်ဦး။"

"ကျွန်မ မမူးပါဘူး၊ စောလွန်းလို့ နိုးလာတာ၊ ပြီးတော့ နည်းနည်း ပူနေသလို ခံစားရတယ်။"

ထိုသို့ပြောရင်း ကောင်မလေးက သူမ၏ ဝတ်ရုံကော်လာကို အနည်းငယ် ဆွဲဟလိုက်သည်။

လီချန်ချဲ့၏ ရင်ဘတ်က အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားပြီး မနေ့ညက သူ့အပေါ် ဂနာမငြိမ် လှုပ်ရှားနေခဲ့မှုများကို ပြန်သတိရသွားသည်။ သူ့အကြည့်များက သူမ လည်ပင်းရှိ အနီရောင်အမှတ်အသားများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ကောင်မလေး၏ လည်ပင်းက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး မက်မွန်ပွင့်တို့၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

သူမက သူ့ပခုံးကို ပျော့ခွေစွာ မှီထားရာ သူ့ဘက်မှ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏လည်ပင်းကို အလွယ်တကူ ပွတ်တိုက်မိနိုင်လေသည်။

သို့သော် သူမက လိမ်လိမ်မာမာ ငြိမ်မနေဘဲ သူ့လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ကာ ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်သည်။

သူမ၏ သွားလေးများက မထက်မြက်သော်လည်း သူ့ကို ကိုက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အသိစိတ်များ လွတ်ထွက်သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

သူက သူမကို လှန်ချကာ ဖိထားလိုက်ပြီး... သူ၏ လက်ကြီးက သူမရဲ့ ပြားချပ်နေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်လေးကို အုပ်မိုးထားကာ သူ့နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ မျက်ခုံး၊ နှာခေါင်းထိပ်လေးတို့ကို နမ်းရှိုက်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းလွှာများပေါ်တွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။

ကောင်မလေးထံမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့များက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သူ့အာရုံများကို ထွေပြားသွားစေသည်။

သူ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့ပြီး သူမကို သိမ်းပိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏... ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အချိန်မီ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့တယ်။

သူက အိပ်ရာသို့ မပြန်မီ ရေအေးထပ်ချိုးရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ကောင်မလေး၏ ချောမွေ့နူးညံ့သော အသားအရေကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် လီချန်ချဲ့၏ လည်ချောင်းများ တင်းကျပ်လာပြီး ဂနာမငြိမ်သော အပူရှိန်တစ်ခုက သူ့အတွင်း၌ လှုပ်ခတ်လာသည်။

အတိတ်က မိန်းမများစွာက နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် သူ့ကို မြှူဆွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း သူက ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားက ကိစ္စရပ်များကို အထူးရွံရှာတတ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ခြိုးခြံခြွေတာစွာ နေထိုင်လာပြီးနောက် သူက လောကီအာရုံ ကင်းမဲ့နေသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အရင်က တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရတာက သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ခဲ့ပေမယ့် အခု အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် နွေးထွေးမွှေးပျံ့ပြီး နုနယ်တဲ့ ဇနီးငယ်လေးက သူ့ဘေးမှာ လှဲလျောင်းနေတဲ့အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အကြိမ်ကြိမ် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုဆန္ဒကို ဖိနှိပ်ရန် ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာခဲ့၏၊ အကြောင်းမှာ သူက သူမနှင့်ပတ်သက်ပြီး အောက်တန်းကျသော အတွေးအချို့ကို သိမ်းဆည်းထားမိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ သူမ သူ့ကို မြှူဆွယ်နေစရာပင် မလိုပေ— နူးညံ့သော ဆွဲဆောင်မှုလေး တစ်စွန်းတစ်စကပင် သူမ၏ ပျင်းရိသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပူရှိန်အားလုံးကို အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားစေရန် လုံလောက်နေ၏။

ရွှယ်နင်သည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းရန် ရုန်းကန်နေစဉ် သူမ၏ ဝတ်ရုံက အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသည်။

လီချန်ချဲ့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေသည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်မလေး၏ ပခုံးကို ဖိထားလိုက်သည်။

"ကိုယ် ဒီနေ့ ဧကရာဇ်ကို တွေ့ဖို့ အဖေနဲ့အတူ နန်းတော်ကို သွားရမယ်။ မင်း အိမ်မှာ ခဏလောက် ဆက်အိပ်လိုက်ဦး။"

ရွှယ်နင်က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်လေးများက ကလေးတစ်ယောက်လို နှင်းဆီသစ်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသော ခြေတင်ခုံပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။

"နန်းတော်ကို?"

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လီချန်ချဲ့၏ ရင်ထဲ နူးညံ့သွားပြီး ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူ့အသံတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အင်း၊ အချိန်သိပ်မကြာပါဘူး။ ကိုယ် အမြန်ပြန်လာခဲ့မယ်။"

အိပ်ရာမနိုးတနိုးဖြစ်နေသေးတဲ့ ရွှယ်နင်က သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

အခြားသူအိမ်မှာ သူမက အမြဲတမ်း စကားနားထောင်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကို ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်တတ်ကာ အသုံးမကျ၊ ပျင်းရိတဲ့ အထက်တန်းလွှာ သခင်မလေးတစ်ယောက်လို လုံးဝ မနေထိုင်ခဲ့ပေ။

အသုံးမကျတဲ့သူများက စွန့်ပစ်ခံရတယ် — ဒါက သူမရဲ့ ဘဝနှင့်ရင်းပြီး သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာပင်။

လီချန်ချဲ့က သူမ၏ နဖူးကို လက်မဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် သန့်စင်သော ဆန္ဒကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

"အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းနားပါ။ အားနေရင် ခြံဝင်းထဲမှာ ဘာတွေ ထပ်ဖြည့်ဖို့ လိုသေးလဲဆိုတာ လိုက်ကြည့်လို့ရတယ်။ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ဖူရှန်းကို တိုက်ရိုက်သာ ပြောလိုက်”