အခန်း ၁၈၄

အခန်း (၁၈၄) - သူတစ်ပါးအဖြစ်ကို အားရကျေနပ်ခြင်း

သို့သော် ဒီကိစ္စများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ သူ့အတွက် အမှန်တကယ် အခက်အခဲ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

အဘိုးအိုယန်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူသာ အတွင်းဝန်အဖွဲ့၏ အမတ်ချုပ် ဖြစ်လာသည်နှင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်။

လီချန်ချဲ့ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာခြင်းက ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်စေခဲ့၏။

သူက ရွှယ်နင်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများဖြင့် လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို ရှဲ့နင်းထန်ထံမှ သတို့သမီးခန်းဝင်ပစ္စည်းများ ချေးငှားရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သတို့သမီး အိမ်ပြန်လည်ပတ်သည့်နေ့တွင်လည်း လုမိသားစုထံသို့သာ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူတို့အိမ်တော်ကို လုံးဝ ဘေးဖယ်ထားခဲ့၏။

ဒါပေမဲ့ သူသာ အမတ်ချုပ် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် ထိုအရာများက ဘာအရေးပါတော့မှာလဲ။

လူတွေက အမြင့်မားဆုံးသော အာဏာကိုသာ ကိုးကွယ်လေ့ရှိကြပြီး ညစ်နွမ်းတဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မှတ်မိနေရန် ဘယ်သောအခါမှ ဂရုမစိုက်တတ်ကြပေ။

ဒါ့အပြင် ရွှယ်နင်လည်း ရှိနေသေးတယ်။

သူ အမတ်ချုပ် ရာထူးကို တက်လှမ်းလာတာကို မြင်တွေ့ရရင် သူမရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုများ နောင်တမရဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

လီမိသားစုထဲ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဘဝက ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်မှာ နေခဲ့ရတာထက် ပိုကောင်းလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညမှာတောင် လီချန်ချဲ့က သူမကို ထိတွေ့ဖို့ ဆန္ဒမရှိခဲ့ရင် နောင်လာမယ့် နေ့ရက်များဆိုပါက ပြောစရာပင် လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

၎င်းကို တွေးမိသောအခါ စုကျန်း၏ အုံ့မှိုင်းနေသော စိတ်အခြေအနေက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်တာကို အားရကျေနပ်သည့်အဆင့်အထိပင် ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ့အမြင်တွင် ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ကျောထောက်နောက်ခံပြုမှုမှလွဲ၍ လီချန်ချဲ့မှာ မြို့တော်၌ ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိသဖြင့် ကြောက်ရွံ့စရာ လုံးဝမလိုပေ။

သူက စုကျန်းကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းမှာ လုစစ်လင်နှင့် ပတ်သက်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

ရွှယ်နင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းမှာ တစ်ဆင့်ခံသံယောဇဉ်မျိုးသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့်အရာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်အချို့ကြောင့် ရွှယ်နင်ကို ဘယ်သူကမှ—အထူးသဖြင့် လီချန်ချဲ့ကဲ့သို့ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသူက—သဘောကျနေတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။

သူမကို ဘယ်သူကမှ မလိုလားဘဲ တစ်နေ့နေ့မှာ သူ့ဆီကို မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ရောက်လာကာ စောင့်ရှောက်ပေးရန် တောင်းပန်လာမည့် အတွေးက သူ့ကို ပို၍ပင် ကြီးမားသော ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

ဤသို့ တွေးတောနေစဉ် သူမ၏ မျက်ရည်များ ပြည့်လဲ့နေပြီး နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းပုံရိပ်က သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး ဆောင်းဦးရာသီမှ ရေပြင်လို တလက်လက် တောက်ပနေတတ်သည်။

နူးညံ့ပြီး အပေါ်သို့ အနည်းငယ်လန်နေသော နှာတံထိပ်လေးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပန်းနုရောင်ဖြင့် ရဲတွတ်နေတတ်သည်။

ငယ်ငယ်က အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး နှစ်သိမ့်ပွေ့ဖက်ပေးရန် သူ့ဆီ ရောက်လာခဲ့စဉ်ကလိုမျိုးပင်။

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ့ရင်ထဲတွင် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှု လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ဆန္ဒတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

စုကျန်းက တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

စာကြည့်ဆောင်မှ ထွက်ကာ အမိုးပါသော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားပြီး အဓိကအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

အခန်းထဲတွင် ရှဲ့နင်းထန်က မီးရောင်အောက်၌ ထိုင်နေပြီး ဝမ်းနည်းကာ ငိုကြွေးထားသဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။ စုကျန်း ဝင်လာတာကို မြင်သောအခါ သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

"အခုမှပဲ အိမ်ပြန်လာဖို့ သတိရတော့တယ်ပေါ့လေ။ ကျွန်မကို ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ... ယန်မိသားစုဆီမှာပဲ သွားနေလိုက်ပါတော့လား။"

မျက်ရည်စက်လက်ဖြစ်နေတဲ့ သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုကျန်း စိတ်ထဲ၌ ရွှယ်နင်၏ ပုံရိပ်က ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

ထူးဆန်းတာ ရွှယ်နင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲတမ်း နာခံတတ်ပြီး သဘောထားကြီးကာ ဒီလိုမျိုး စိတ်ကောက်သည့်ဟန်မျိုး၊ ချွဲနွဲ့သည့်ဟန်မျိုး လုံးဝ မပြခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် သူမကို သူ့အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေသည့်အတိုင်း သူ မြင်ယောင်နေမိတယ်။

နုနယ်ပြီး သနားစရာကောင်းကာ အောက်ကျို့နေတတ်ပြီး သူ အနားကပ်သွားလျှင်ပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတတ်သည့် ပုံစံမျိုး။

ထိုမှုန်ဝါးဝါး မျက်နှာလေးကြောင့်ပင် သူက ရှဲ့နင်းထန်အပေါ်တွင် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိသွား၏။

အခြားသူများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသော သူက သူမထံ လျှောက်သွားပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ရှေ့ရှိ ဝေဝါးနေသော မျက်နှာက ရှဲ့နင်းထန်၏ မျက်နှာအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အမျိုးသား၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သူ့မျက်ဝန်းထဲမှ နူးညံ့မှုများက ချက်ချင်းပင် လျစ်လျူရှုခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စုကျန်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ရှဲ့နင်းထန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ စောစော အနားယူကြစို့။"

"ရှီဇီ—"

"မင်း အရင် အိပ်နှင့်ပါ။"

စုကျန်း၏ လေသံတွင် ခံစားချက်ဟူ၍ လုံးဝ မပါဝင်ပေ။

အစောပိုင်းက နူးညံ့မှုများက ရှဲ့နင်းထန်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သယောင်။

စုကျန်း၏ ပွေ့ဖက်မှုက ရှဲ့နင်းထန်၏ ဆန္ဒများကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမက နီရဲနေတဲ့နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်ကာ အမျိုးသား၏ ရင်ဘတ်တွင် ခေါင်းအပ်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်အနီးတွင် လက်ချောင်းများဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အဝိုင်းလေးများ ဖော်လိုက်သည်။

"အချိန်လည်း သိပ်နောက်ကျနေပြီလေ ရှီဇီ။ ဘယ်ကို ထပ်သွားဦးမလို့လဲ။"

"စာကြည့်ဆောင်ကို။"

ရှဲ့နင်းထန် တောင့်တင်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်သွား၏။

စုကျန်းက သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း သူက ပြောလာသည်။

"ငါ့ကို စောင့်မနေနဲ့။"

သနားညှာတာမှု တစ်စက်မျှမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားတဲ့ အမျိုးသားကို မြင်တဲ့အခါ ရှဲ့နင်းထန်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွား၏။

လက်ထပ်ပြီးတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမယ့် တစ်ကြိမ်သာ အတူနေခဲ့ရသေးတယ်။ ဒီအခြေအနေမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် စုမိသားစုအတွက် သူမ ဘယ်လိုလုပ် သားသမီး မွေးပေးနိုင်မှာလဲ။

...

သုံးလပိုင်းနှောင်းပိုင်းတွင် နွေဦး တော်ဝင်စာမေးပွဲ ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခုနှစ် တော်ဝင်စာမေးပွဲတွင် စုစုပေါင်း (၂၅၆) ဦးမှာ ကျင်ရှီဘွဲ့ရရှိခဲ့ကြသည်။

မကြာမီပင် ဧကရာဇ်က နန်းတော်တွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို ကျင်းပခဲ့၏။

ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ရှီဇီ လီချန်ချဲ့သည် ယခုနှစ် စာမေးပွဲ၏ ထန်ဟွာ ဖြစ်လာခဲ့ရာ တုန်းကျင်းတစ်ခွင်လုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျော်ကြားမှုနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ချက်ချင်း ရရှိသွားခဲ့သည်။

ထန်ဟွာလန် မြင်းစီးကာ နန်းတွင်းလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လှည့်လည်သည့်နေ့တွင် သာမန်လူထု အများအပြားလမ်းမပေါ်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

ရွှယ်နင်သည် ပေါင်ချန်နှင့်အတူ အနီးနားရှိ အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှတစ်ဆင့် ထိုစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ လှည့်လည်ပွဲ၏ တစ်ဝက်လောက်တွင် သူမကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်သွားပြီး သူမကို အတင်း မြင်းပေါ်သို့ တင်ခေါ်သွားကာ နန်းတွင်းလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လှည့်လည်ပွဲကို အတူတူ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လမ်းမများမှာ လူအများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး တစ်နေရာလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။

လှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ထန်ဟွာလန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုနားနေတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြည့်ရှုသူများက လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အားပေးသြဘာပေးကြသည်။

ရွှယ်နင်မှာ ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေရပြီး သူမက သူ့ဇနီးဖြစ်ကြောင်း ပရိသတ်ကို လီချန်ချဲ့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြနေသည့် စကားသံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက်တွင်လည်း ရွှယ်နင်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လွန်းနေဆဲပင်။ ပရိသတ်များ၏ အကြည့်များအောက်တွင် သူမ၏ခေါင်းကို အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်အုပ်ထဲတွင်သာ ဝှက်ထားမိတော့သည်။

"မင်းအရင်ပြန်နှင့်တော့၊ ကိုယ် ပြန်လာတာကို စောင့်နေပါ။"

အမျိုးသားက အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်လို ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ သူမ၏ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူက စာပေပညာရှင်များ ဝိုင်းရံလျက် ဟန်လင်ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ယနေ့တွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ရလဒ်များကို ကြေညာခဲ့သည်။

နန်းတွင်းမှ တော်ဝင်မိသားစုသည် ပျန့်မြစ်ကမ်းနားတွင် အခမ်းအနားကျင်းပကာ အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော ကျင်ရှီ ပညာရှိများကို ဂုဏ်ပြုဆုချီးမြှင့်မည်ဖြစ်သည်။

မင်းသမီးကြီး ကိုယ်တိုင် ကြီးမှူးကျင်းပမည့် ထိုပွဲတွင် မင်းသမီးယန်ရန်လည်း တက်ရောက်လာမည်။

လီချန်ချဲ့သည် ကျွမ့်ယွမ် နှင့် ပန်းယမ် တို့နှင့်အတူ ထိုပွဲသို့ တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်၏။

ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် အရာရှိသစ်ဦးထုပ်ကို ဆင်မြန်းကာ ဘုရင့်ထံတော်ပါးသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရမည်။ တိမ်တိုက်များက ငါးရောင်ခြယ် အလံများကို ပြသနေပြီး၊ ကျောက်စိမ်းရတနာများ ဆင်မြန်းထားသော အရာရှိပေါင်း ထောင်သောင်းတို့သည် နှင်းစက်များကြားတွင် ရပ်တည်နေကြ၏။

ထိုသို့သော ပွဲမျိုးသို့ တက်ရောက်ရန် သူမမှာ အရည်အချင်း မမီပေ။

မင်းသမီးယန်ရန်မှာ အလွန်မြင့်မြတ်သော နောက်ခံရှိသူဖြစ်တာကြောင့် သာမန်မှူးမတ်ကတော်များ တက်ရောက်ခွင့်မရှိသော အန်းရုံပွဲတော်သို့ ပါဝင်တက်ရောက်နိုင်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူချစ်ရသူနှင့် မကြာမီ ဆုံတွေ့ရတော့မည်ကို တွေးမိရင်း၊ သူ့အရာရှိဘဝခရီးလမ်းတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိစေရန်အတွက် ရွှယ်နင်မှာ သူ့ကိုယ်စား စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

ယခု တုန်းကျင်းမြို့တော်မှာ သူမရဲ့ ထန်ဟွာလန်ကို ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အရည်အချင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းသူဟု ဘယ်သူက မချီးမွမ်းဘဲ ရှိပါ့မလဲ။

ရွှယ်နင်သည် ဟန်လင်ကျောင်းတော်၏ တံခါးဝတွင် လီချန်ချဲ့ ထွက်ခွာသွားတာကို ပြုံးကြည့်ရင်း ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ပေါင်ချန်နှင့်အတူ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရထားလုံးစီး၍ ပြန်လာစဉ် စာမေးပွဲရလဒ်များ ကပ်ထားသည့် ဝန်ကြီးဌာနရုံး၏ တောင်ဘက်နံရံဘေးမှ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် လော်ဝမ်ကျွင်းသည် အပြာရောင် ပညာရှိဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နံရံခြေရင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရပ်နေ၏။

ပေါင်ချန်က လော်ဝမ်ကျွင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟင်... အဲဒါ သခင်လေးလော် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ရလဒ်ကို ဒီမှာ ထိုင်ကြည့်နေရတာလဲ။"

ရွှယ်မိသားစုနှင့် လော်မိသားစုတို့၏ ကိစ္စရပ်များကို ရွှယ်နင် ဂရုမစိုက်တော့သည်မှာ ကြာပြီ။

သို့သော် လော်ဝမ်ကျွင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ စာမေးပွဲမအောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ တစ်ချိန်က ထျန်းကျောင်းစာရင်းတွင် ကျွမ့်ယွမ်ဖြစ်လာရန် အလားအလာအရှိဆုံးသူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ စာမေးပွဲကျရှုံးခဲ့ရခြင်းမှာ တကယ်ပင် နှမြောစရာကောင်း၏။

သို့သော် သာ့ယုံမင်းဆက်တွင် စာပေပညာရှင်များမှာ အလွန်ပင် များပြားပြီး တစ်နှစ်လျှင် ဆယ်ဦးတွင် ရှစ်ဦး၊ ကိုးဦးခန့်မှာ စာမေးပွဲကျလေ့ရှိကြသည်။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လျှင် နောက်နှစ်တွင် ပြန်ဖြေကြည့်နိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမအနေဖြင့် သူ့အနာဂတ်အတွက် ဂရုစိုက်ရန် မလိုတော့ချေ။

ရထားလုံး၏ လိုက်ကာကို ချလိုက်ပြီးနောက် ရထားမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားသည်။

ရွှယ်နင်၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းစတင်ရန် စိတ်ကူးမှာ သူမ၏အနာဂတ်အတွက် စားဝတ်နေရေးကို လုံခြုံစေရန် ရည်ရွယ်သည့် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချမှတ်ထားသော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒီနေ့မှသာ အိမ်တော်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွင့်ရသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်အချို့ကို ဝင်ရောက်လေ့လာရန် အခွင့်ကောင်းယူလိုက်သည်။

အရင်ဘဝက သူမ၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများအားလုံးမှာ စုကျန်း၏လက်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူမက သူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ အစွမ်းကုန် အားထားခဲ့မိသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သေချာစွာ စီမံခန့်ခွဲရန် လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။

သူမ၏ မိခင်က ချန်ရစ်ပေးခဲ့သော ဆိုင်များမှာလည်း စီမံခန့်ခွဲမှုညံ့ဖျင်းခြင်းကြောင့် အားလုံး ပိတ်သိမ်းခဲ့ရသည်။

သခင်မကျန်းက ပေးအပ်ခဲ့သော ဆိုင်များမှာလည်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်များ၏ အလွဲသုံးစားပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး နှစ်စဉ် ဝင်ငွေအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမက စာရင်းဇယားများကိုပင် နားမလည်ခဲ့သဖြင့် သူမဆီကနေ ငွေကြေးဘယ်လောက် အလွဲသုံးစားပြုခံနေရလဲဆိုတာကိုလည်း လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို တုန်းကျင်းမှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရပြီး အိမ်တော်ဟောင်းတွင် အကျဉ်းချထားခံရသလို ဖြစ်ခဲ့ရကာ ကြေးနီပြားတစ်ပြားမျှပင် စုဆောင်းနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။ အိမ်တော်ဟောင်းရှိ လိမ္မာပါးနပ်သော အစေခံများမှာ သူမတွင် ပိုက်ဆံမရှိတော့တာကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရိက္ခာများကို ဖြတ်တောက်ရုံသာမက အမျိုးမျိုးသော အရှက်ခွဲခြင်းများကိုပါ ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။

ထိုနှစ်၏ အအေးဆုံးဆောင်းရာသီတွင် ပေါင်ချန် ဖျားနာခဲ့သည်။

ပေါင်ချန်အတွက် ဆေးတစ်ထုပ် ဝယ်ပေးရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ သူမ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အစေခံအိုအချို့က သူမကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရောင်းချရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့ကြ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမက ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ခုခံခဲ့ပြီး အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ ဆေးဖတ်အနည်းငယ်ကို ရအောင် ရှာဖွေခဲ့ရသည်။

အဲ့လိုမျိုး အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ သူမ ဘာများ ဆက်လုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

ထိုဆေးဖတ်များကိုပင် မျိုချရမည့်အခြေအနေမျိုးသို့ သူမ ရောက်ရှိခဲ့၏။