အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈) - ရွှယ်နင်၊ တောင်းပန်စမ်း

ရွှယ်နင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ကြားနိုင်ရန် တမင်တကာ အသံမြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းသားရီအိမ်တော်ရဲ့ ဆုံးမသွန်သင်မှု ဖြစ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်"

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရှဲ့နင်းထန်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မောက်မာလွန်းတဲ့ ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ရွှယ်နင်က သူမမျက်လုံးထဲက ထိတ်လန့်သွားမှုကို လက်လွတ်မခံဘဲ မြင်လိုက်၏။

အရင်ဘဝတုန်းက သူမက ရှဲ့နင်းထန်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး သူမကိုယ်သူမ အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျတယ်လို့ အမြဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ရှဲ့နင်းထန်ကို ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရသည့်အပြင် စုကျန်း၏ မျက်စိအောက်က အမြှေးလေးတစ်ခုလို အချစ်ခံရတဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးအဖြစ် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က ရွှယ်နင်မှာ မနာလိုဖြစ်မိသလို လေးစားမှုလည်း ရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း စုကျန်းနှင့် ပတ်သက်မိပြီးမှသာ မင်းသမီးရှို့နင်းလည်း တကယ်တမ်းတွင် လေးစားလောက်သည့် လူတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း သူမ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။

စုကျန်းက သူမ(ရှို့နင်း)ကို နှလုံးသားထဲမှာ ထားကာ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခဲ့တယ်။ သူမမှာ ဖခင်မင်းသားတစ်ယောက် ရှိတာ အမှန်ပင်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားရီမှာ ဇနီးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော် အမြောက်အမြားရှိပြီး သူ့စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် သားသမီးပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိနေသည်။

မင်းသမီးရှို့နင်း၏ မိခင်မှာ ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခု မင်းသားအိမ်တော်၏ အတွင်းရေးကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲနေသူမှာ သူမ၏ မိထွေးဖြစ်သည်။ ထိုမိထွေးမှာ ကိုယ်ပိုင် သားသမီးများ ရှိနေတဲ့အတွက် ဒီမင်းသမီးအပေါ် အာရုံစိုက်မှု ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။

မင်းသားရီကိုယ်တိုင်က ဆိုးသွမ်းပြီး စည်းကမ်းမရှိသော်လည်း မိသားစုစည်းကမ်းနှင့် ကျင့်ဝတ်သိက္ခာကိုမူ အရာအားလုံးထက် တန်ဖိုးထား၏။ သားသမီး အလွန်များပြားသဖြင့် သူက တစ်ယောက်ချင်းစီကို အလေးအနက်မထားပေ။ တစ်ခါက သူ့ရဲ့ သားတစ်ယောက်က အပြင်ဘက်မှ သာမန်အရပ်သူ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်လက်ထပ်ခဲ့တာကြောင့် မင်းသားရီကိုယ်တိုင် အခြားသူများကို သတိပေးသည့်အနေဖြင့် ထိုသား၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။

မင်းသမီးရှို့နင်းက အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ၊ သီလရှိပြီး၊ ကျော့ရှင်းကာ ထက်မြက်သူအဖြစ် ကျော်ကြားခဲ့သည်။ မင်းသားအိမ်တော်ရှိ သားသမီးများစွာထဲမှ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာပြီး စုကျန်းနှင့် လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သက်သေပြနေသည်။ သူမလို လူမျိုးက ဘယ်အရာကိုမှ မကြောက်ရွံ့၊ မစိုးရိမ်တတ်သည့် အပြစ်မဲ့ပြီး ရိုးအေးတဲ့ ယုန်သူငယ်လေးတစ်ကောင် တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်မှာလား။

သို့သော် သူမ၏ အကြံအစည်များနှင့် ကောက်ကျစ်မှုများက ဘယ်လောက်ပဲ နက်ရှိုင်းပါစေ၊ ထိုအရာအားလုံးကို သနားစဖွယ် နုနယ်လှပသော ရုပ်ရည်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

ယနေ့ ဖန့်လိုတွင် ရွှယ်နင်ကို သူမက စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် သတင်းသာ မင်းသားရီ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားပါက ရက်စက်ပြတ်သားသော နည်းလမ်းများကြောင့် လူသိများသည့် သူမ၏ ဖခင်က သူမကိုပါ ခေါင်းဖြတ်ပစ်မလား ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မင်းသမီးရှို့နင်းသည် အပြင်ပန်းတွင် မြင်ရသလောက် မမြင့်မြတ်ပေ။ သူမတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့ရမည့်သူ ရှိနေပြီး တုန်းကျင်းမြို့တွင် စိတ်ထင်တိုင်း လျှောက်မလုပ်ရဲပေ။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် မင်းသမီးရှို့နင်းသည် အရိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ သူမ၏ ညာဘက်ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ အဆိပ်လူးထားသည့်အတိုင်း ပြင်းထန်နေသော်လည်း "မိသားစုဆုံးမမှု" ဆိုသည့် စည်းကမ်းကြောင့် ရွှယ်နင်ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။

စုချင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်နင်၊ နင်က ရှီဇီလီရဲ့ ဇနီးဖြစ်နေပေမယ့် ယောင်းမတော်မင်းသမီးကလည်း ငါ့အစ်ကိုရဲ့ ဇနီးပဲ။ နင်က—"

ရွှယ်နင်က သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် နောက်တစ်ချက် အရိုက်ခံချင်သေးတာလား"

စုချင်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ သူမ၏ ပါးကို အုပ်လျက် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ထောက်ခံပေးမည့် နောက်ခံအာဏာနှင့် သြဇာရှိခြင်းကြောင့် ယုံကြည်မှုရှိပြီး အားကိုးအားထားရှိကာ "အာဏာသုံးပြီး သူတစ်ပါးကို နှိပ်စက်ခြင်း" ၏ ခံစားချက်က ဒီလိုပါလား။ လူတိုင်းက ဘာကြောင့် အာဏာနှင့် အဆက်အသွယ်များကို မက်မောကြလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။

ရွှယ်နင်က နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွတ်ပြုံးလိုက်ရင်း လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အောက်ထပ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူတို့က မင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ ငါရော... ငါ ရှီဇီ မင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်မလား သိချင်မိတယ်"

ပြောလိုက်သူ၏ လေသံက အလွန်အမင်း ကျယ်လောင်မနေသော်လည်း ရှင်းပြရခက်သော သြဇာအာဏာ ရှိနေလေသည်။

ရွှယ်နင် အံ့သြမှင်သက်သွား၏။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်လိုခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဘယ်အချိန်က ရောက်နေမှန်းမသိတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ ဆံပင်များကို ကျောက်စိမ်းသရဖူဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး၊ ခါးတွင် သားရေခါးပတ် ပတ်ထားကာ နီရဲသော မှူးမတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့လက်ကြီးများကို ကျယ်ဝန်းသော အင်္ကျီလက်ပွကြီးများထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်ထားလေသည်။

အလွန်ရှည်လျားသည့် ဖီးနစ်ငှက်မျက်လုံးအစုံက ခန့်မှန်းရခက်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုလို နက်ရှိုင်းနေ၏။

သူတို့ လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်း၊ အိမ်ပြန်လည်ပတ်သည့်နေ့က ရထားလုံးထဲတွင် တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်မိသည်မှလွဲ၍ ရွှယ်နင်သည် သူ့မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ဖြစ်ခဲ့တာ အတော်ကြာပြီ။

ဒီလူက အရင်ကလိုပဲ မောက်မာပြီး မြင့်မြတ်ကာ အပြုံးအရယ်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာထားက အေးစက်တင်းမာနေသည်။

သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အားကောင်းသည့် အငွေ့အသက်များကြောင့် စားသောက်နေသူများက အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

"သခင်စု ရောက်လာပြီ..."

"သခင်စုက ဘာလို့ရောက်လာတာလဲ"

"ဘာလို့ လာလို့မရရမှာလဲ။ အခု ဟိုအပေါ်မှာ ရပ်နေတာက သူ့ဇနီးလေ။ အဲတော့ သူ့ဇနီးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လာတာပေါ့"

"သူ့ရဲ့ သစ္စာဆိုထားတဲ့ ညီမကရော"

"မင်းဘာသာ ပြောနေတာလေ... သစ္စာဆိုထားတဲ့ ညီမပါဆို။ ညီမတစ်ယောက်က ဇနီးသည်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ"

"ဒီသခင်မလေးရွှယ်က သိပ်သဝန်တိုပြီး သဘောထားသေးသိမ်လွန်းတယ်။ သူ(မ)လည်း လက်ထပ်ပြီးသွားပြီပဲကို ဘာလို့ သူ(မ)ရဲ့ယောင်းမကို ရန်တွေ့နေရသေးတာလဲ"

"ယောင်းမက သခင်စုနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရလို့ မနာလိုဖြစ်နေတာနေမှာပါ။ ဒီလိုမိန်းမမျိုးရဲ့ အတွေးတွေကို ခန့်မှန်းရတာ အလွယ်ဆုံးပဲ"

"သူ(မ)က ရှီဇီလီနဲ့ တကယ် သဘောတူ လက်ထပ်ခဲ့တာလို့ ထင်လား။ သခင်စုကို ဒေါသထွက်အောင် တမင်လုပ်တာများလား"

အောက်ထပ်မှ တီးတိုးပြောဆိုသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးသထက် တိုးသွားသည်။

စုကျန်း၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး ဒုတိယထပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ရှဲ့နင်းထန်သည် နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ဆီ ပြေးသွားကာ မျက်နှာကို အုပ်လျက် သနားစဖွယ် ငိုကြွေးတော့သည်။

"ယောကျာ်း... ကျွန်မ ဘာမှ အမှားမပြောခဲ့ပါဘူး! ရွှယ်နင်ကို အိမ်တော်က ကျေးဇူးတရားတွေကို သတိရပြီး သခင်မကြီးနဲ့ အမေတို့ဆီ မကြာမကြာ လာလည်ဖို့ ပြောရုံလေးပါ။ ဒါပေမယ့် ညီမလေးရွှယ်နင်က ရူးသွားတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်မရော၊ စတုတ္ထညီမလေးကိုရော ရိုက်နှက်ရုံတင်မက ဒုတိယမောင်လေးကိုပါ ရိုက်ခဲ့တယ်။ ဒုတိယမောင်လေးက မာနကြီးတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ... သူက ဘယ်တုန်းကများ အရိုက်ခံဖူးလို့လဲ။ လက်ထပ်ပြီးတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ညီမလေးရွှယ်နင်က အခုလို စည်းလွတ်ဘောင်လွတ် လုပ်နေပြီ။ သတင်းတွေသာ ထွက်သွားရင် ကျွန်မတို့ အိမ်တော်မှာ စည်းကမ်းမရှိဘူး၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ကောင်းကောင်း မပြုစုမပျိုးထောင်နိုင်ဘူးလို့ လူတွေက ပြောကြတော့မှာပေါ့"

စုကျန်းက ရှဲ့နင်းထန်ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ကိုယ်ရှိနေပြီပဲ"

ထို့နောက် အနီးတွင် ရပ်နေသော ရွှယ်နင်ထံသို့ သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရွှယ်နင်၊ တောင်းပန်လိုက်စမ်း"

အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရင်းနှီးနေသော၊ အထက်စီးမှ ဆက်ဆံတတ်သည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရွှယ်နင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်တောင်ရယ်ချင်သွား၏။

"ဘယ်သူ့ကို တောင်းပန်ရမှာလဲ"

စုကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များက ရွှယ်နင်၏ ကြွေသားကဲ့သို့ ချောမွတ်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ခွဲခွာနေရသည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤမိန်းမပျိုလေး၏ အသားအရေမှာ ပန်းရောင်သန်းနေပြီး ဖြူဝင်းသော အသားအရေက ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်စွာ တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များကို ကျော့ရှင်းသော တိမ်လိပ်ပုံစံ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းဆံထိုးတစ်ခုဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

သူမ၏ နုနယ်သော မျက်ခုံးများက သပ်ရပ်စွာ ကွေးညွတ်နေပြီး၊ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများက သဘာဝအတိုင်း ရဲနေကာ တစ်ချိန်က ချိုင့်ဝင်နေခဲ့သော ပါးပြင်များမှာလည်း အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့သည်။

ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့မှုက သူမကို နုပျိုစေပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လှပနေစေသည်။

သို့သော် ယခင်နှင့် အကွာခြားဆုံးအရာမှာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြည်လင်တောက်ပမှုပင်။

ထိုသို့ တောက်ပလွန်းတဲ့ ယုံကြည်ချက်များက သူ့ကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မကျေမနပ် ဖြစ်စေတယ်။

ဒါ့အပြင် လီချန်ချဲ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အားကိုးပြီး သူ့မိန်းမကို အနိုင်ကျင့်နေတာက သူ့ရင်ထဲမှာ ဖော်ပြရခက်တဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို လှုံ့ဆော်နေ၏။

အခု သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူမက ရွှယ်နင်သာ ဖြစ်နေဆဲပင် — ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့နောက်တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီရွှယ်နင်ပဲ။

ရွှယ်နင်က သူ့အပေါ် ခံစားချက် ရှိနေတုန်းဆိုတာ သူ သိတယ်။ လီချန်ချဲ့နှင့် လက်ထပ်လိုက်တာက သူ့ကို မနာလိုဖြစ်အောင် တမင်သက်သက်လုပ်တာဖြစ်ပြီး၊ ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို အရှက်ရစေမည့် ကိစ္စရပ်များကို ဖန်တီးနေတာကလည်း သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားချင်ရုံသက်သက်ပဲ။

ရွှယ်နင်က သူ့ဘေးနားမှာပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ ဖြစ်လို့ သူမရဲ့ လှည့်ကွက်သေးသေးလေးများက သူ့မျက်စိကို ဘယ်လိုလုပ် ကျော်လွန်နိုင်မှာလဲ။

သနားစရာကောင်းတဲ့မိန်းကလေး၊ လက်ထပ်ပြီးတာတောင် အပျိုစင်ဘဝအတိုင်း ရှိနေသေးတယ်။ သူမကိုယ်သူမ သူ့အတွက် စောင့်ထိန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မှာလဲ။

စုကျန်းသည် ရွှယ်နင်အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ ခံစားချက်ကို သေချာမသတ်မှတ်နိုင်ပေ။ သူက အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်၏ လေသံကို ဖမ်းကာ အသံကို နှိမ့်ချလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ယောင်းမကိုရော၊ စုချင်းနဲ့ စုယွီတို့ကိုပါ တောင်းပန်လိုက်ပါ"

စုကျန်းက သူတို့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးလိုက်သဖြင့် ရှဲ့နင်းထန်နှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်းပင် ခါးကိုမတ်လိုက်ကြပြီး ရွှယ်နင်၏ အလျော့ပေးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ပေါင်ချန်က ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်မတို့ သခင်မလေးက ဘာမှ မမှားပါဘူး—"

"ပေါင်ချန်..."

ရွှယ်နင်က အပြုံးတစ်ခုကိုပင် မဖန်တီးနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာထားက အေးစက်သွားကာ စုကျန်းကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အရင်ဘဝတုန်းကတော့ သူက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ကာကွယ်ပေးနေတာကို မြင်ရင် သူမနှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသလို ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ပါစေ ဒီအမျိုးသားက သူမရဲ့ အချစ်နှင့် မထိုက်တန်တော့ပုံပေါ်တယ်။

သူက လောကကြီးတစ်ခုလုံး သူ့ကို ဗဟိုပြုလည်ပတ်နေတယ်လို့ ထင်မှတ်နေတဲ့ မောက်မာပြီး အတ္တကြီးသူတစ်ယောက်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာလို့ သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး ရှဲ့နင်းထန်နှင့် အခြားသူများကို တောင်းပန်ရမှာလဲ။

သူမက အလွယ်တကူ ခြယ်လှယ်လို့ရခဲ့တဲ့ ထိုရွှယ်နင် မဟုတ်တော့သလို၊ သူ့အပေါ်မှာလည်း သံယောဇဉ် အစအနမျှပင် မရှိတော့ပေ။

သူမက ဆက်လက်ရှင်းပြနေရန်ပင် စိတ်မပါတော့ချေ။

"ပေါင်ချန် ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မမှားဘူး၊ သူတို့ကိုလည်း လုံးဝ တောင်းပန်မှာ မဟုတ်ဘူး"