အခန်း (၂၈၇၅-၂၈၇၆)
Vol. 288 Ch. 2875-2876
အခန်း (၂၈၇၅) - ထိပ်သီးနတ်ဆိုး (၁၀) ကောင်
ရှေ့ကလူတွေရဲ့ ကြေကွဲဖွယ် သင်ခန်းစာကို မြင်ပြီးနောက်၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ သူတော်စင်တွေလည်း ပါးစပ်ပိတ်ထားရင် ပိုဆိုးသွားမယ်ဆိုတာ သိသွားကြပြီး ဖန့်ချန်တို့ကို သိသမျှ အကြောင်းအရာ အကုန်လုံးကို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ရှင်းပြကြတော့သည်။
ဒါကြောင့် ဖန့်ချန်တို့လည်း ဟင်းလင်းပြင်လောက အကြောင်း အခြေခံအချက်အလက်တွေကို နားလည်သွားကြတယ်။
ဒီနေရာက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က ပြစ်ဒဏ်ပေးလိုက်တဲ့ အကျဉ်းသားတွေကို ထားရှိတဲ့နေရာ ဆိုတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာနဲ့ အကျဉ်းသားတွေဟာ ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ အရှိန်အဝါတွေနဲ့ အမြဲမပြတ် ရိုက်ခတ်ခံနေရပြီး အဲဒီအရှိန်အဝါတွေက သူတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွားတော့သည်။
ကိုယ့်သတိကို ကိုယ်ထိန်းထားနိုင်ဖို့နဲ့ တစ်ခြားအရာတွေလို အသွင်ပြောင်းလဲပြီး ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ အာဟာရ ဖြစ်မသွားဖို့ဆိုရင်၊ တခြားသူတွေရဲ့ အတွင်းနတ်ဘုရားစွမ်းအား တွေနဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာတွေကို အမြဲမပြတ် လုယူစားသောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖြည့်တင်းမှသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။
အသွင်ပြောင်းလဲမှု ပိုဆိုးရွားလေလေ၊ သူတို့ကိုယ်ပေါ်က အတွင်းကမ္ဘာ နတ်ဆိုး ရဲ့ အရှိန်အဝါက ပိုပြီး ပြင်းထန်လေလေပါပဲ။
အခုသူတို့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဒီသူတော်စင်အုပ်စုကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်လာမှန်း မသိကြပါဘူး။ တစ်မျိုးနွယ်လုံးကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ တချို့ဆိုရင် အိပ်ရာက နိုးလာတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု လုပ်လက်စရှိနေရင်းနဲ့တင် ရုတ်တရက် ဒီနေရာကို ရောက်လာကြတာပါ။
ပြီးတော့ ဟင်းလင်းပြင်လောကမှာလည်း ဧရိယာကြီး (၅) ခု ရှိပါတယ်။
အဲဒါတွေကတော့ -
ကမ္ဘာငယ် ၊ ကမ္ဘာကြီး ၊ ကောင်းကင်နိမိတ် ၊ အထွတ်ထိပ်တာအို နဲ့ ကောင်းကင်အရှင် တို့ ဖြစ်ကြသည်။
"မိတ်ဆွေတို့၊ ငါတို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ဘူး။ အမြဲတမ်း ပြန်သွားချင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ဖို့ဆိုရင် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို နားလည်သဘောပေါက်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက နတ်ဘုရားစွမ်းအားရဲ့ အရှိန်အဝါက သိပ်ပြီး ပါးလွှာနေတယ်။ အရှိန်အဝါ ထူထပ်တဲ့ နေရာတွေကိုတော့ နတ်ဆိုးတွေက သိမ်းပိုက်ထားကြတယ်။ ငါတို့က နားလည်နိုင်တဲ့နှုန်းက နှေးကွေးပြီး၊ အသွင်ပြောင်းလဲခံရတဲ့နှုန်းက မြန်ဆန်နေတော့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် တခြားသူတွေကို လိုက်လုစားနေရတာပဲ။ ငါတို့လည်း ပြန်ချင်တာပေါ့..."
"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုးက ချူးဇီမူ ပါ။"
သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒီလူတွေက သူတို့နာမည်ကို မေးတယ်ဆိုတော့ ခဏတာတော့ သူတို့ကို သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ပါ။ ဒီနေရာမှာ သေတယ်ဆိုတာ တကယ်သေတာမျိုး၊ ပြန်လည်ဝင်စားဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့တွေ တကယ်ကို ကြောက်နေကြတာပါ။
ထိုအချိန်တွင် အကြီးကဲငါးပါးမှာမူ တွေဝေလျက် ရှိနေဆဲပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချူးဇီမူတို့ဆီကနေ သူတို့ ကောင်းကင်ငါးပါး ကာလအတွင်းမှာ မကြားဖူးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ကြားလိုက်ရလို့ပါ။ ဥပမာ - သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်၊ ဒေသကြီး ဂိုဏ်းဂဏတွေ၊ ဒေသငယ် ဂိုဏ်းဂဏတွေ ဆိုတာမျိုးပါ။
"မင်းတို့ကို မပို့ခင်က ဘယ်လို ဒေသကြီး ၊ ဒေသငယ် ဂိုဏ်းဂဏတွေ ရှိခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား "
ဝမ်ချုံစန်းက ရုတ်တရက် မေးသည်။
ချူးဇီမူက အမြန်ပဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မှတ်မိတာပေါ့၊ မှတ်မိတာပေါ့..."
သူ မှတ်မိသမျှ အကြောင်းအရာတွေကို အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်တယ်။ ဒေသကြီး ဂိုဏ်း (၁၀၀) နဲ့ ဒေသငယ် ဂိုဏ်း (၃,၆၀၀) ဆိုတာ အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့……
"တစ်ဝက်လောက်က ငါတို့ မကြားဖူးတဲ့ ဂိုဏ်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။"
ဝမ်အိုကြီးက ဖန့်ချန်ကို စိတ်အာရုံဖြင့် လှမ်းပြောသည်။
"သူတို့ ရောက်လာတဲ့ အချိန်က နောက်ကျတယ်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က သူတို့ လက်အောက်ခံ ဂိုဏ်းတွေကို တစ်ခါတည်း အကုန် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးပြီ ထင်တယ်"
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားတွေးတောရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချူးဇီမူကို ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ခုနက ပြောတယ်လေ၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအားရဲ့ အရှိန်အဝါ ပိုထူထပ်တဲ့ နေရာ ရှိတယ်ဆိုတာ၊ ငါတို့ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးပါ။"
"မိတ်ဆွေတို့၊ သွားပြီး အသေမခံပါနဲ့ "
ချူးဇီမူရဲ့ အမူအရာမှာ အလွန်ကို လေးနက်သွားသည်။
စီကုကျိက ဒေါသတကြီးနဲ့
"ဘာပြောလိုက်တယ်" လို့ အော်သည်။
ချူးဇီမူက စီကုကျိကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လျစ်လျူရှုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ထို့နောက် ရှဲ့အာမန်၊ ဝမ်အိုကြီး၊ နတ်မိမယ်ယွီတို့ကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ချန်ဆီသို့ အကြည့် ရောက်သွားသည်။ သူနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ သိထားတာက ဒီသူတော်စင်တွေထဲမှာ ရှေ့ဆုံးက လူတစ်ယောက်သာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆိုတာပါပဲ။
"ပထမအချက်၊ ခင်ဗျားတို့က ဒီနေရာရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို မခံရသေးဘူး။ ဒီနေရာရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ခံရတာ အားနည်းချက် ရှိပေမဲ့ တချို့သော နေရာမှာတော့ အားသာချက်လည်း ရှိတယ်"
"သာမန် သူတော်စင်တွေက အတွင်းကမ္ဘာ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ စွမ်းအားကို တွေ့ရင် ဖိနှိပ်ခံရတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက အရင်ကလို မဟုတ်တော့ပေမဲ့ ခုနက ခင်ဗျားတို့ကို အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တာက ဒါကြောင့်ပါပဲ။"
"ပြီးတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အရှိန်အဝါတွေ ထူထပ်တဲ့ နေရာတွေကိုတော့ ပထမအဆင့် အကျဉ်းထောင်ရဲ့ ထိပ်သီးနတ်ဆိုး (၁၀) ကောင်က သိမ်းပိုက်ထားကြတယ်။"
"ဒီ ထိပ်သီးနတ်ဆိုး (၁၀) ကောင်က ဒီနေရာကို မပို့ခင်ကတည်းက ဒေသအချုပ်ဂိုဏ်းကနေ လာခဲ့ကြတာ"
"သူတို့က အရည်အချင်း အလွန်ထက်မြက်တယ်။ ဒီကို ရောက်လာပြီးကတည်းက အဲဒီ အရှိန်အဝါတွေ ထူထပ်တဲ့ နေရာမှာပဲ နေရာယူထားပြီး ပြင်ပက သူတော်စင်တွေကို လုံးဝ ခြေမချခိုင်းဘူး။"
"အနားကို ကပ်လာတဲ့သူမှန်သမျှကို တန်းပြီး သတ်ပစ်ပြီး အသားစားပစ်ကြတာ "
ချူးဇီမူက ပြောရင်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်။
သူတို့လည်း ကြောက်လိမ့်မယ် ထင်ထားပေမဲ့၊ ခဏအကြာမှာတော့ ရယ်မောသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။
အကြီးကဲငါးပါးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင် ရယ်မောနေကြသည်။
ထိပ်သီးနတ်ဆိုး ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။
ကောင်းကင်ငါးပါးး ကာလရဲ့ အကြီးမားဆုံး နတ်ဆိုး... အဲလေ၊ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး နတ်ဆိုးက အခု သူတို့ဘေးမှာ ရပ်နေတာလေ။ ဒီဟင်းလင်းပြင်လောကထဲက နတ်ဆိုး (၁၀) ကောင်က ဖန့်နတ်ဆိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။
"ဖန့်... ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ သူက မင်းကို အထင်သေးနေတာ။"
စီကုကျိက ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။
"ငါတို့ အခုပဲ သွားပြီး အဲဒီ နတ်ဆိုး (၁၀) ကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်။ ပြီးရင် အဲဒီနေရာကို သိမ်းပြီး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို လေ့လာကြမယ်၊ မြန်မြန် ထွက်သွားလို့ ရတာပေါ့။"
ချူးဇီမူက စီကုကျိကို တစ်ချက်၊ ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ထူးခြားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒီ ပထမအဆင့် အကျဉ်းထောင်ထဲက အသေးဆုံး ပုစွန်လုံးလေးတွေပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ဘေးကင်းတဲ့ နေရာ မရဘဲ ဒီလို တောထဲမှာ လှည့်လည်နေရတာပါ။"
"ဘေးကင်းတဲ့ နေရာ"
ဖန့်ချန်က ချူးဇီမူကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာက ရှုပ်ထွေးပေမဲ့ မရှုပ်ထွေးတဲ့ နေရာလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီနေရာမှာဆို အလကားသက်သက် အစားခံရမှာ မဟုတ်ဘူး... ကံမကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့ စွမ်းအားက နိမ့်လွန်းလို့ မနေနိုင်တာပါ။"
ချူးဇီမူက ဆက်ပြောသည်။
"တကယ်လို့ ပထမအဆင့် အကျဉ်းထောင်ကို အဆင့် (၉) ဆင့် ခွဲမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က အဆင့် (၉) မှာ ရှိနေတာ။ အဆင့် (၁) က လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဖိနှိပ်ချင်ရင် အလွယ်လေးပါပဲ။"
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားသည်။
"အရင်ကဆိုရင် အဆင့် (၁) က သူတွေက သူတော်စင် တစ်သိန်းကျော်ကို စုစည်းပြီး ထိပ်သီးနတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီနတ်ဆိုးရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး တစ်ဝက်လောက် ပျက်စီးသွားခဲ့တာပါပဲ..."
အကြီးကဲငါးပါးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ယုံကြည်မှုတွေ လျော့ပါးသွားသည်။
သူတော်စင် တစ်သိန်းကျော်မှာ တစ်ဝက်လောက် ပျက်စီးသွားတယ်။
သူတို့သည် အလိုလိုပင် ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒီလူရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အလွန်ကောင်းပေမဲ့ ဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး ရှိပါ့မလား ခုနက အဆင့် (၉) ကလူတွေကိုတောင် တိုက်ခိုက်ရတာ ခက်ခဲနေသေးတာ၊ အဆင့် (၁) က လူတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းမလဲ။ သူတို့ကိုတောင် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ အဲဒီနတ်ဆိုးက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်မလဲ။
ချူးဇီမူက သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှု လျော့ကျသွားတာကို မြင်တော့ လေးနက်စွာနဲ့ ဆက်ပြောသည်။
"မိတ်ဆွေတို့၊ ခင်ဗျားတို့ စွမ်းအားက ကြီးမားပါတယ်။ ဒီတောထဲမှာပဲ လှည့်လည်နေရင် ဘဝက သက်သာပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဒီတောထဲမှာပဲ အခြေချကြပါစို့၊ အင်အားကြီးအောင် လုပ်ကြတာက ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုပါပဲ။"
"မင်းတို့နဲ့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ မအားဘူး။"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူသည် ခုနက ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ နည်းလမ်းကို သုံးပြီး ဒီကနေ ထွက်ခွာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေခဲ့ပါ။ ရိပ်ခြေ ဗုဒ္ဓ နည်းလမ်းက ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာမို့ ဒီနေရာက တကယ်ကို ထွက်ဖို့ ခက်ခဲကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ဒါပေမဲ့... အဲဒီ နတ်ဘုရားစွမ်းအားရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက သူ့ကိုယ်ထဲကို စီးဝင်လာနေသည်။ သူ တားမရအောင်ပါပဲ။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကပဲ အနံ့မွှေးနေသလိုမျိုး။
ဒီလိုဆိုရင် အရှိန်အဝါ ထူထပ်တဲ့ နေရာကို သွားလိုက်ရင် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို နားလည်ဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်တာပဲ။
"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက ဒီနေရာကို ဝင်ထွက်နိုင်တဲ့ ထောင်ထိန်း ဖြစ်သွားမှာပေါ့ "
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အဲဒီကျမှ ဝမ်အိုကြီးတို့ကို ခေါ်ပြီး လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်လို့ ရတော့မှာပဲ။ အလုပ်ကိစ္စတွေလည်း ပိုအဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ချင်ဟော်ဆွေ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူက သူတို့ကို ဒီမှာ အပြီးပိတ်လှောင်ထားချင်ပေမဲ့၊ အခုတော့ သူ့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
"လူကောင်းလေးပဲ၊ နောက်ကျရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ အများကြီး ထပ်ဖြစ်ပါစေဦး။"
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ချူးဇီမူကို ပြောလိုက်သည်။
"သွားကြစို့၊ မင်းပြောတဲ့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ငါ တွေ့ကြည့်ချင်တယ်။ ရှေ့ကနေ လမ်းပြပေးပါ။"
အခန်း (၂၈၇၆) - ထင်ရှားစွာပင် အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေသူ
ချူးဇီမူသည် ဖန့်ချန်ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
မိမိအနေဖြင့် ဤမျှအထိ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောပြထားပါလျက်နှင့် တစ်ဖက်လူက ထိုနတ်ဆိုးကောင်တွေဆီ သွားပြီး ပြဿနာရှာဦးမည်ဟု မထင်ထားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချူးဇီမူ၏ လေသံမှာ အလွန်လေးပင်သွားသည်။
"သွားချင်ရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ကိုပဲ သတ်လိုက်ပါတော့၊ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုအောက်မှာ သေရတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါသေးတယ်ဗျာ။"
"မင်း ရူးနေတာလား။ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးက လမ်းပြခိုင်းတာလေ၊ မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ သေရမှာတောင် မကြောက်တဲ့ကောင်က၊ ဒီလောက်လေးနဲ့ ဘာကို ထပ်ကြောက်နေတာလဲဟ။"
စီကုကျိမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ကို တိုးလာကာ ချူးဇီမူကို ပါးချလိုက်သည်။
ချူးဇီမူမှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့စရာကောင်းလှသည်။ ရှေးယခင်က အပြစ်ပေးကာ တိုင်းတစ်ပါးသို့ မပို့ခင်က သူသည်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသေးစား ဒေသဂိုဏ်းတစ်ခုမှ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူကား ဤနေရာအထိ ကျရောက်လာပြီးမှ ရောက်ခါစ လူသစ်တစ်ယောက်၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။
"ချူးဇီမူ၊ သူတို့က သေမင်းဆီ သွားပို့ချင်နေတာဆိုတော့လည်း လမ်းပြပေးလိုက်ပါ။ အခု ဒီနေရာမှာ အလကားသေရတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါတယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ လမ်းပြပေးလိုက်ရင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"
ကျန်ရှိနေသော သူတော်စင်များကလည်း ဝိုင်းပြောကြသည်။
ချူးဇီမူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စီကုကျိကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ သေခါနီးအချိန်တွင် နောင်တရမည့်ပုံကို မြင်ယောင်လိုက်မိသဖြင့် ထိုအမျက်ကို မြိုသိပ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် လမ်းပြပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို တွေ့နိုင်မလားဆိုတာကတော့ ကျွန်တော့်အပေါ် မူတည်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"
"ဒီနေရာနဲ့ အနီးဆုံးကတော့ တန်းရှန်းမြို့ ပါ။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးကောင်တစ်ကောင်ကတော့ လီတန်းရှန်း လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သူ ဒီနေရာကို အပို့ခံရတဲ့အချိန်တုန်းက ဟူးရှင်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ အထက်မြက်ဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နောင်မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် အဆင့်အထိ တက်လှမ်းဖို့က သူ့အတွက် လက်ဖျားခါရုံပါပဲ။"
ချူးဇီမူသည် ရှေ့တွင်ရှိနေသော သူတော်စင်အုပ်စုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတိမထားမိလောက်အောင်ပင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပဲ လီတန်းရှန်းကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင် ဟိုဘက်က နတ်ဘုရားစွမ်းအားရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက ခင်ဗျားတို့ပိုင် ဖြစ်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားရစေဦး၊ အရင်က သူတော်စင် တစ်သိန်းကျော်ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့သူက သူပဲ။"
လီတန်းရှန်း... ဟူးရှင်း ဓားဂိုဏ်း လော။
ဖန့်ချန်သည် ရှဲ့အာမန်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရှဲ့အာမန်နှင့် ဝမ်အိုကြီးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
"မိတ်ဟောင်းတွေပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။"
ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟူးရှင်း ဓားဂိုဏ်း လား။ ဘယ်သူတွေလဲ။ အစွမ်းထက်လို့လား။"
စီကုကျိက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။
"ဒေသအချုပ်ဂိုဏ်း လေ၊ အစွမ်းမထက်ဘဲ နေမလား။"
ချူးဇီမူက မျက်နှာတွင် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့်
"ခင်ဗျားတို့ အခု ပြန်လှည့်ရင် လှည့်လို့ရသေးတယ်။ တကယ်လို့ တန်းရှန်းမြို့ကို ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး။"
"အစ်မကြီး၊ ဝမ်အိုကြီး... ဒီ လီတန်းရှန်းဆိုတဲ့သူက အသိဟောင်းလား။"
ဖန့်ချန်က စိတ်အာရုံဖြင့် လှမ်းမေးသည်။
"ငါတို့ရဲ့ မျိုးဆက်ငယ်လေးပါ။ တစ်နေရာရာမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ပြန်လည်ဝင်စားသွားပြီ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒီနေရာမှာ အပိတ်ခံထားရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"
ဝမ်အိုကြီးက ပြန်လည် ပြောကြားလာသည်။
"ဒီတစ်ခါ သွားတွေ့ကြည့်ရအောင်။ သူက အသိစိတ် ရှိသေးရင်တော့ အပြင်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိရင် ခေါ်သွားပေးရမယ်။ သူက ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်မှာဆိုရင် ကျဲနယဲ့အဆင့်မြင့်နေရာမှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်တဲ့သူပဲ။"
"ဒါဆိုရင်တော့ အလွန်ကောင်းတာပဲ။"
ဖန့်ချန် စိတ်အေးသွားသည်။
အကယ်၍ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ နေရာယူပေးနိုင်မည့်သူ ရှိနေရင် သူ့အတွက် ကမ္ဘာကြီး အဆင့်သို့ တက်လှမ်းဖို့ကလည်း သိပ်ဝေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"သွားကြစို့။"
ဖန့်ချန်က ချူးဇီမူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
……
……
ချူးဇီမူ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် သူတော်စင်အုပ်စုမှာ တောအုပ်ကြီးထဲတွင် တစ်လျှောက်လုံး သွားလာနေကြသည်။
လမ်းခရီးတွင်လည်း မျက်စိရှင်သူ အချို့နှင့် တွေ့ဆုံကာ တစ်ခါတည်း အတင်းဝင်တိုက်ခိုက်လာကြသည်။
သူတို့အားလုံးကို ဖန့်ချန်က အလွယ်တကူပင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း အသက်ကိုတော့ မနှုတ်ယူခဲ့ပေ။
ချူးဇီမူသည် ဖန့်ချန်၏ အားမစိုက်ရဘဲ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်သည့် နည်းလမ်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။
သို့သော် အကြိမ်အနည်းငယ်တွင်တော့ သူတို့သည် လုံးဝ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ခံထားရသည့် နတ်ဆိုးအစစ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။
ထိုသို့သော တည်ရှိမှုမျိုးကိုမူ သူတော်စင်ဟု ခေါ်ဆို၍ မရတော့ဘဲ အသိစိတ်များ လုံးဝ ကင်းမဲ့နေကြပြီဖြစ်သည်။
အတွင်းကမ္ဘာမှ နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရသည်မှာမူ အနည်းငယ် အလုပ်ရှုပ်သည်။
သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ချူးဇီမူတို့ကဲ့သို့သော သူတော်စင်များထက် အဆမတန် သာလွန်နေပြီး၊ ထိုနတ်ဆိုးတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအား၏ အဓိက ရန်သူပင် ဖြစ်သည်။
သာမန်လူသားတစ်ယောက်ကို တစ္ဆေပူးကပ်ခံထားရသည့် ခံစားချက်မျိုးပင်။
ဖန့်ချန်သည် လက်မနှေးဘဲ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချိုးရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။ သူတို့ကို သန့်စင်ပေးလိုက်တယ် ဟုသာ သဘောထားလိုက်သည်။
ချူးဇီမူနှင့် အခြားသူတော်စင်များမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
"ချူးဇီမူ... သူက အတွင်းကမ္ဘာ နတ်ဆိုးတွေကိုတောင် သန့်စင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒီလို စွမ်းအားမျိုးက အဆင့် (၃, ၆, ၉) နဲ့ ခွဲရင်တောင် အနည်းဆုံး ပထမအဆင့်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ဒီတစ်ခါ သူတို့နဲ့ လမ်းပြပေးရတာ တကယ်ပဲ သေဖို့ချည်းပဲတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။"
သူတော်စင်အချို့က ချူးဇီမူကို လျှို့ဝှက်စွာ စကားပြောကြသည်။
ချူးဇီမူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း၊ သူကတော့ ဤလူအုပ်စုသည် နတ်ဆိုးကောင်ကြီးများ၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်သေးဟု ယုံကြည်နေဆဲပင်။
အနည်းဆုံးတော့ လီတန်းရှန်း၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
"ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ပထမအဆင့် ဖြစ်နေရင်တောင် အဲဒီ နတ်ဆိုး (၁၀) ကောင်နဲ့ယှဉ်ရင် အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။ သူတို့အပေါ် အားမကိုးပါနဲ့။"
"အခုပဲ ဦးညွှတ်ပြီး ဘယ်လို အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားကြပါတော့။ ဒီတစ်ခါတော့ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပါ။ သေရရင်တောင် ညှဉ်းပန်းခံပြီး မသေရဖို့ပဲ ဆုတောင်းကြတာပေါ့။"
"တော်ပြီ၊ စကားမများကြနဲ့တော့။ သူတို့ သတိထားမိသွားပြီ။"
ချူးဇီမူသည် ဖန့်ချန် သူတို့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတော်စင်များနှင့် စကားဆက်ပြောရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။
အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိရတော့။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ တောအုပ်ကြီးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော မြို့တော်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
"အဲဒါ တန်းရှန်းမြို့ ပါ။ အဲဒီမြို့ထဲမှာ လီတန်းရှန်းကို အမှီပြုနေတဲ့ ပထမအဆင့် သူတော်စင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့မှာ အတွင်းကမ္ဘာနတ်ဆိုးတွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလို့သာ တန်းရှန်းမြို့ ဆိုတာ ဖြစ်လာတာပါ။"
"ကျွန်တော်တို့လို စွမ်းအားမရှိတဲ့သူတွေကတော့ တန်းရှန်းမြို့ထဲမှာ နေဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။ တောထဲမှာပဲ အစာရှာစားပြီး နေရတာပါ။ အတွင်းကမ္ဘာနတ်ဆိုးတွေ တွေ့ရင်တော့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးက ထွက်ပြေးဖို့ပဲ။"
ချူးဇီမူက ရှင်းပြသည်။
ခဏရပ်ပြီးနောက်
"ကျွန်တော်တို့ အခု ဒီနေရာကနေ လှမ်းကြည့်နေတာက ပြဿနာ မရှိသေးဘူး။ တကယ်လို့ တန်းရှန်းမြို့နဲ့ ပိုနီးလာရင်တော့ မြို့ထဲက သူတော်စင်တွေ သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်။"
"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် တန်းရှန်းမြို့ထဲမှာ နေရာတစ်ခုတော့ ရနိုင်ပါတယ်။ လီတန်းရှန်းကို တိုက်ရိုက် စိန်မခေါ်မိဖို့ပဲ လိုပါတယ်။"
ဖန့်ချန်မှာ ဘာမှပြန်မပြောပေ။
ချူးဇီမူကတော့ ဖန့်ချန်သည် အကျိုးအပြစ်ကို နားလည်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ စိတ်အေးသွားသည်။
အုပ်စုလိုက်သည် မကြာမီမှာပင် တန်းရှန်းမြို့အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မြို့နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူတော်စင်အုပ်စုတစ်စုသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်လာကြပြီး မောက်မာသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။
"မင်းတို့လို ငတ်နေတဲ့ ခွေးတွေက တန်းရှန်းမြို့ဆိုတာကို သိလို့လား။"
ချူးဇီမူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ရွံ့ရှာမှုများ ပေါ်လာကာ ဖန့်ချန်ကို အလိုလို ငေးကြည့်မိသည်။
ဝမ်အိုကြီးတို့မှာလည်း တစ်ဖက်လူ၏ ဆဲဆိုသံကို ကြားရသဖြင့် ဒေါသအမျက်တို့မှာ ဦးခေါင်းထိပ်သို့ တက်လာသည်။
ဖန့်ချန်ကမူ ထိုသူတော်စင်များ၏ အရှိန်အဝါကိုသာ အကဲခတ်နေသည်။
သူတို့သည် ချူးဇီမူတို့ထက်ပင် ပိုမိုအသွင်ပြောင်းလဲခံထားရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အတွင်းကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုထူထပ်နေသည်။
သို့သော် သူတို့၏ အသိစိတ်မှာမူ ကြည်လင်နေဆဲပင်။ ဤသည်မှာ ချူးဇီမူတို့နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။
"ဒီတန်းရှန်းမြို့မှာ အလွန်အကျွံ အသွင်မပြောင်းလဲရအောင်နဲ့ အသိစိတ် မပျောက်ဆုံးအောင်၊ နောက်ဆုံးတော့ အတွင်းကမ္ဘာနတ်ဆိုး မဖြစ်ရအောင် ကာကွယ်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိနေတာပဲ။"
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သဖြင့် ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့က လီတန်းရှန်းကို စိန်ခေါ်ဖို့ လာတာပါ။"
"..."
"..."
တန်းရှန်းမြို့မှ သူတော်စင်များနှင့် ချူးဇီမူတို့မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
"ငါ ခုနက ကြားတာ မှားသွားလား။ မင်းက လီသခင်ကြီးကို စိန်ခေါ်ဖို့ လာတာ ဟုတ်လား။"
လာရောက်သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့်အကြည့်မှာ မိုက်မဲသူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။
"မရဘူးလား။"
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
လာရောက်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုးကို အတွေ့နည်းလွန်းလို့ပါ။ ခင်ဗျားတို့က စိန်ခေါ်မယ်လို့ ပြောပြီးသားဆိုတော့ လိုက်ခဲ့ကြ။"
သူတို့အနေဖြင့် ရှေ့ကလူများတွင် မကောင်းကြံထားသည် သို့မဟုတ် ငတ်လွန်းလို့ အစာရှာနေသည်ဟု ထင်မှတ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုသူတို့က ထိုနတ်ဆိုးကောင်ကို စိန်ခေါ်မည်ဟု ပြောလိုက်ခြင်းမှာ သိသာစွာပင် အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီး သေချင်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သေချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း သူတို့က ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံပေါ့။
မကြာမီမှာပင် ဖန့်ချန်တို့အုပ်စုသည် တန်းရှန်းမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
တန်းရှန်းမြို့ထဲတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်များက ဖန့်ချန်တို့ကို ဝင်လာသည်ကို မြင်တော့ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲ။ ဘာလို့ သူတို့ကို ဝင်လာခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ။"
ထိုသူ၏ အေးစက်စက် အကြည့်များက ဖန့်ချန်တို့အုပ်စုဆီသို့ လှည့်လည်လာသည်။
"ဒီလူတွေက... အင်း... လီသခင်ကြီးကို စိန်ခေါ်မယ်တဲ့။"
"ဘာ။ လီသခင်ကြီးကို စိန်ခေါ်မယ်"
"ဟားဟားဟား..."
အနီးနားရှိ သူတော်စင်များသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာပင် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ဒီခေတ်ဒီအခါမှာလည်း သေမှာ မကြောက်တဲ့လူတွေ ရှိသေးတာကိုး။