အခန်း ၁၆၄

အခန်း (၁၆၄) ဒါပေမဲ့... အဖေ့ဆီမှာ ရှိတာပဲ

ထျန်ရှောင်ယာသည် အင်္ကျီချိတ်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ချွတ်လိုက်ပြီး ပုခုံးပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ထွေထွေထူးထူးတွေ လုပ်မနေပါနဲ့တော့... ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ခုခုပဲ လုပ်ပေးပါ... ကျွန်မ ဗိုက်သိပ်မဆာ သေးဘူး...”

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ နာမည်ကြီးသော ဇိုင်းလိုင် အိုဒန်ကို သတိရသွားပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေ၏။

"အရန်ဟင်းအချို့ သွားဝယ်ပြီး ပြန်လာရင် မင်းအတွက် ဇိုင်းလိုင် အိုဒန် လုပ်ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ယခင်က မြည်းစမ်းဖူးခဲ့သော ဇိုင်းလိုင် အိုဒန်၏ အရသာကို သတိရသွားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် တံတွေးပင် မသိမသာ မြိုချလိုက်မိလေသည်။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ကောင်းသားပဲ...”

"အင်းပါ... ဒါဆိုရင် မင်းနဲ့ သားလေးတို့ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ကြဦးလေ... ထမင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ရင် တို့ လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောရင်း သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

"အင်း..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်လေ၏။

————————————

ကျိုးချန်ယဲ့ မိသားစုနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်အိုက်တန့်နှင့် သူ၏ ဇနီးတို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်း လျှောက်၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

"မိန်းမ... မနက်ဖြန် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးကို သွားတဲ့အခါ သေသေချာချာလေး စုံစမ်းကြည့်ပေးဦးနော်... ရောင်းမယ့် အိမ်ဝင်းလေးတွေ တွေ့ရင် အာယဲ့တို့ ဇနီးမောင်နှံကို အသိပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

ဝမ်အိုက်တန့်က ထိုအတိုင်းပင် မှာကြားလိုက်လေ၏။

"နားလည်ပါပြီ... ကျွန်မ မှတ်ထားပါ့မယ်..."

ထျန်လီလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မသိမသာ ချလိုက်လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယာတို့ မိသားစုက အိမ်ဝယ်ဖို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်နေကြလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...”

"ဒီစကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”

ဝမ်အိုက်တန့်က သူ၏ ဇနီးအား နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"မောင် မသိဘူးလား...”

ထျန်လီလီက အံ့အားသင့်သော လေသံဖြင့်ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယာတို့ မိသားစုက အိမ်တွေ အများကြီး ဝယ်ထားပြီးပြီလေ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်အိုက်တန့်သည် ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့လေ၏။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အလား တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မိန်းမ... မနက်ဖြန် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးကို သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်ပါ... သင့်တော်တဲ့ အိမ်ဝင်းလေး တွေ ရှိရင် တို့လည်း အချို့ကို ဝယ်ထားကြတာပေါ့..."

"အာ..."

ထျန်လီလီသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းအား မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မတို့အိမ်ကလည်း တော်တော်ကျယ်နေတာပဲကို ဘာလို့ အိမ်တွေအများကြီး ထပ်ဝယ်ချင်ရတာ လဲ...”

"ပြီးတော့ အိမ်ဝင်းအသေးလေး တစ်ခုကိုတောင် ယွမ် ရာဂဏန်းလောက် ကုန်ကျမှာလေ… ဒီလောက် များတဲ့ ပိုက်ဆံကို ဘယ်ကရမှာလဲ…"

"အဲ့ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့..."

ဝမ်အိုက်တန့်က ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်...။

"တို့မှာ မရှိပေမဲ့... အဖေ့ဆီမှာ ရှိတာပဲ...”

"ဒါပေမဲ့..."

ထျန်လီလီသည် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းအား သည်စိတ်ကူးကို လက်လျှော့ရန် ဖျောင်းဖျ ချင်နေခဲ့လေသည်။

"ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေပါနဲ့တော့..."

ဝမ်အိုက်တန့်က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။ သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားလှပေ သည်...။

"တို့ လောင်ကျိုးကို ကောင်းကောင်းသိတယ်... သူက... အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အလုပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်အခါတိုင်း ဝမ်အိုက်တန့်သည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်လည်တွေးတော မိတိုင်း ထိုစဉ်က သူ၏ ပြတ်သားမှုအတွက် တကယ်ကို ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုအကြောင်းမှာ နောင်မှ ပြောရမည့် အကြောင်းအရာပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

————————————

တစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူတို့ နှစ်နှစ် ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်သောအခါမှ စျေးဝယ်ခြင်းတောင်းကို ယူ၍ အိမ်မှ တိုးတိုး တိတ်တိတ် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် မသွားဘဲ အိမ်ရောင်းချင်သူ ရှိမရှိ သိနိုင်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။

ထျန်လီလီအား စုံစမ်းပေးရန် အကူအညီ တောင်းထားသော်လည်း အခြားသူကိုသာ အားကိုးနေ၍ မရပေ။

မိမိကိုယ်တိုင် ပို၍ ဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်ခြင်းမှာ အမြဲတမ်း ပို၍ ကောင်းမွန်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရပ်ကွက်အတွင်း လှည့်ပတ်သွားလာနေခဲ့သော်လည်း အိမ်ရောင်းချင်သူ မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

မိုးချုပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သည်အတိုင်းပင် လက်လျှော့လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အားလပ်ချိန်ကျမှသာ ထပ်မံကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

မနက်ဖြန်ကျမှ ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးသို့ သွား၍ ရောင်းရန်ရှိသော အိမ်စာရင်းများကို မေးမြန်းခြင်းက ပို၍ သေချာပေလိမ့်မည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူ၏ ဟင်းချက်ခြင်းတောင်းထဲတွင် ကောင်းမွန်သော အရာအများအပြားကို တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ဇိုင်းလိုင် အိုဒန်အတွက် အနှစ်ရည်ထုပ် အချို့နှင့် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ကြိုက်နှစ်သက်သော အသားလုံး အမျိုးမျိုး... ဝက်အူချောင်း၊ ပြောင်းဖူးဝက်အူချောင်း၊ ကဏန်းချောင်း၊ မှိုအသားလုံးနှင့် အမဲသားလုံးများ ... ထို့ပြင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ကိုလည်း သူ ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်... ။

မုန်လာဥဖြူ အတုံးကြီးများ၊ ကေလ်ပ်မှိုများ၊ ကွန်ဂျပ်ခေါက်ဆွဲများ၊ ကြာစွယ် အကွင်းများနှင့် တို့ဟူး ခြောက်များ...။

ထိုအရာအားလုံးကို သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အသားနှင့် အသီးအရွက် များကို မျှတစွာ ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် အာသာပြေစေရုံတင်မကဘဲ အဆီလည်း မများလှပေ။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် သူသည် အိမ်ထဲသို့ အရင်ဝင်ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံး များထဲတွင် မြတ်နိုးတွယ်တာမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် အနားသို့ သွားကာ ၎င်းတို့အား စောင်ကို သေသေချာချာ ပြန်ဖုံးပေးလိုက်ပြီးမှ မီးဖိုချောင် ဘက်သို့ လှည့်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

————————————

"မိန်းမ... ထတော့လေ... ထမင်းစားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ...”

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အင်း..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် မပီမပြင် ရေရွတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေ၏။

စောင်မှာ သူမ၏ ခါးမှ တဖြည်းဖြည်း လျောကျသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဝင်းပနေသော ခါးလေးကို အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့၏ အကြည့်မှာ ထိုနေရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းမှာ အလိုအလျောက် ပင် လှုပ်ရှားသွားကာ ရင်ထဲတွင် ပူနွေးမှုများ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပါးစပ်များ ခြောက်သွေ့လာခဲ့လေ၏။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုနေရာကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖျားလေးများမှာ နူးညံ့ချောမွေ့သော အသားအရေကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နွေး ထွေးမှုများ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရလေသည်။

၎င်းမှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ကလေးငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

သူ၏ လက်ဖျားလေးများသည် ထိုသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေးကို ညင်သာစွာ လိုက်လံထိတွေ့နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့နေခဲ့ကာ သူ၏ လေသံမှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ လေသည်...။

"လိမ်လိမ်မာမာ နေနော်... သားလေး အပြင်ထွက်လာရင် အဖေက လှလှပပ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကစားစရာ အများကြီး ဝယ်ပေးမယ်နော်..."

"ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် နိုးနေပြီဖြစ် ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့လေသည်။

"အာယဲ့..."

ထျန်ရှောင်ယာက မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

အမှန်စင်စစ် အာယဲ့က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိတွေ့လိုက်စဉ်ကတည်းက သူမ နိုးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော် လည်း မျက်လုံးဖွင့်ရန်မှာမူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေခဲ့မိခြင်းဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ သည်အတိုင်း မနေဘဲ ဆာလောင်မှုကြောင့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင်...။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ မရယ်မိအောင် အတင်းအကျပ် အောင့်ထားလိုက်ရလေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပါက သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ သူ့အား စိတ်ဆိုးသွားပေ လိမ့်မည်ပင်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ချောင်းနှစ်ချက် ခန့်လိုက်ပြီး နောက် သူမအား ညင်သာစွာ ထူမပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ထမင်းအဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလေ... ထပြီး စားကြရအောင်နော်..."

"အင်း..."

ထျန်ရှောင်ယာက ခေါင်းလေးငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

————————————

အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီးနောက် ထျန်ရှောင်ယာအား ကျိုးချန်ယဲ့က စားပွဲတွင် ထိုင်ရန် ဂရုတ စိုက် ကူညီပေးလိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟော့ပေါ့အိုးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ကျရောက် သွားခဲ့လေသည်။

အိုးထဲရှိ ဟင်းရည်မှာ ပွက်ပွက်ဆူနေခဲ့ပြီး တစ်ဖက်တွင် နို့နှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ချိုမြိန်သော ရိုးတွင်း ခြင်ဆီ ဟင်းရည်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တောက်ပသော အနီရောင်ရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အစပ် ဟင်းရည်တို့ ရှိနေခဲ့လေသည်။

အချိန်ကုန် သက်သာစေရန်အတွက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် အစားအစာများကို တုတ်ဖြင့် မသီတော့ဘဲ သည် အတိုင်းပင် ဟော့ပေါ့ကဲ့သို့ အိုးထဲသို့ အကုန်ထည့်၍ ချက်ပြုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် အိုးထဲရှိ ဟင်းရည်များ စိမ့်ဝင်နေသော မုန်လာဥ များနှင့် ဝဖိုင့်နေသော အသားလုံးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ လေ၏။

သူမသည် ထိုရနံ့ကို အားရပါးရ ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အိုး... ဒါက တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပဲ...”

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အစားအစာများကို ဂရုတစိုက် ထည့် ပေးရင်း ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်လေ၏။

"ဒါတွေက မင်းအကြိုက်ဆုံး ဟင်းတွေချည်းပဲ... အစပ်ရော အချိုရော အကုန်ချက်ပေးထားတယ်လေ... ဖြည်းဖြည်းစားနော်... အပူမလောင်စေနဲ့ဦး...”

"အင်း..."

ထျန်ရှောင်ယာသည်လည်း အားမနာတော့ဘဲ သူမ မျက်စိကျထားသော မုန်လာဥအတုံးလေးတစ်တုံးကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ချိုမြိန်သော ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဟင်းရည်မှာ မုန်လာဥ၏ သဘာဝအချိုဓာတ်နှင့် ရောယှက်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်း ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေရာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။